Kinderen
alle pijlers
de Prikbitches
vrijdag 19 augustus 2011 om 23:18
Muisz: fijn is dat hè, dat gevoel van 'het komt hoe dan ook goed'. Dat gaf mij toendertijd heel veel rust. Zoals je misschien wel weet hebben wij ook een pleegkind gehad. Heerlijk vond ik dat! Toch iemand om voor te zorgen, een gezin mee te vormen en je bent toch een soort van moeder, al ben je natuurlijk niet de biologische moeder. En we hebben ook op de wachtlijst voor adoptie gestaan. Op het moment dat de cursus zou starten raakte ik zwanger van Blogster en hebben we afgebeld. Maar het heeft me wel door de mmm gesleept. Zo van: lukt dit niet, dan krijg ik op een andere manier een kind. Maar dat kind ging er sowieso komen. Dat was voor mij een geruststelling.
zaterdag 20 augustus 2011 om 09:57
Hier ook de bijeenkomsten voor adoptie. Het geeft mij een goed gevoel om te weten dat er nog een andere optie is.
Ik kan inderdaad maandag pas bellen met de ivfpoli om me aan te melden, in het weekend kan dit niet.
Vraagje over adoptie; (Sammy of iemand anders)
Moet je je voorbereiden op iets voor de adoptiebijeenkomsten of is het echt puur alleen informatie wat je krijgt?
Ik kan inderdaad maandag pas bellen met de ivfpoli om me aan te melden, in het weekend kan dit niet.
Vraagje over adoptie; (Sammy of iemand anders)
Moet je je voorbereiden op iets voor de adoptiebijeenkomsten of is het echt puur alleen informatie wat je krijgt?
zaterdag 20 augustus 2011 om 10:39
[quote]blogbabe schreef op 19 augustus 2011 @ 23:18:
Heerlijk vond ik dat! Toch iemand om voor te zorgen, een gezin mee te vormen en je bent toch een soort van moeder, al ben je natuurlijk niet de biologische moeder..
Lieve KK, Muisz, Blog en alle andere meisjes: Het gevoel wat Blog omschrijft; DAT is het gevoel waarom wij allemaal graag een kind willen; eigen, geleend, geadopteerd, maakt niet uit; als het maar onderdeel van je leven is, je de zorg mag hebben, je een gezin kan vormen...
Mooi gezegd Blog!
KK en Muisz; heel veel succes met het traject van pleegzorg en adoptie.
Heerlijk vond ik dat! Toch iemand om voor te zorgen, een gezin mee te vormen en je bent toch een soort van moeder, al ben je natuurlijk niet de biologische moeder..
Lieve KK, Muisz, Blog en alle andere meisjes: Het gevoel wat Blog omschrijft; DAT is het gevoel waarom wij allemaal graag een kind willen; eigen, geleend, geadopteerd, maakt niet uit; als het maar onderdeel van je leven is, je de zorg mag hebben, je een gezin kan vormen...
Mooi gezegd Blog!
KK en Muisz; heel veel succes met het traject van pleegzorg en adoptie.
Lekker laten leven...
zaterdag 20 augustus 2011 om 10:48
Sammy; ja, mijn moeder heeft veel goede vrienden en buren. Ook fijne familie, al wonen die wel allemaal verspreid door het land. Wat een hoop zorgen heb je om je kindje...
Om mijn hoofd helder te blijven houden (dat werkt goed voor mij als uitlaatklep) ben ik net voor het eerst weer gaan hardlopen. Sinds ik wist dat ik zwanger was heb ik dat niet meer gedaan; dus het viel tegen... Drie maanden niet rennen eist zijn tol.
Om mijn hoofd helder te blijven houden (dat werkt goed voor mij als uitlaatklep) ben ik net voor het eerst weer gaan hardlopen. Sinds ik wist dat ik zwanger was heb ik dat niet meer gedaan; dus het viel tegen... Drie maanden niet rennen eist zijn tol.
Lekker laten leven...
zondag 21 augustus 2011 om 11:24
MagiC, drie maanden is veel hoor. Rustig weer beginnen! Vind het knap van je. Woon je zelf in de buurt van je mams? Sterkte!!
Ik heb bewondering voor degene die pleegzorg aan kunnen. Wetende dat de zorg en liefde die je te geven hebt voor een korte periode is, maakt mij bij voorbaat al verdrietig. Je moet weer afscheid nemen en je huis is. 'leeg'. Lijkt mij vreselijk moeilijk en zwaar. Chapeau voor gen die dit aan kunnen en willen!
Vraag: iemand hier bekend met hormoonyoga?
Ik heb bewondering voor degene die pleegzorg aan kunnen. Wetende dat de zorg en liefde die je te geven hebt voor een korte periode is, maakt mij bij voorbaat al verdrietig. Je moet weer afscheid nemen en je huis is. 'leeg'. Lijkt mij vreselijk moeilijk en zwaar. Chapeau voor gen die dit aan kunnen en willen!
Vraag: iemand hier bekend met hormoonyoga?
zondag 21 augustus 2011 om 11:49
Goeiemorgen Dotje, wat is het rustig hier voor de verandering. Mijn moeder woont een kwartier autorijden verder, dus lekker dichtbij.
En drie maanden is te lang idd, heb rustig gedaan, maar heb SPIERpijn!!! Haha...
En hormoonyoga is voor mij onbekend, kan er dus niets over zeggen.
Waar is iedereen??
En drie maanden is te lang idd, heb rustig gedaan, maar heb SPIERpijn!!! Haha...
En hormoonyoga is voor mij onbekend, kan er dus niets over zeggen.
Waar is iedereen??
Lekker laten leven...
zondag 21 augustus 2011 om 11:57
Hallo, ramiaatje meldt zich.
Beetje met een kater, want gisteren op stap geweest. Vanochtend mocht ik mij om 08 uur alweer melden voor een echo, morgenavond de pregnyl zetten en dan woensdag de IUI.
Ik weet dan vlak voor we op vakantie gaan of de poging is gelukt of niet. En dan slaan we even een maandje over.
Hoe is t met iedereen hier?
Er werden hier mooie dingen gezegd! Over het krijgen van een kind of dat nu uit je buik komt of uit je hart.
ik hoorde laatst een verhaal over een gezin dat zelf al zes kinderen had en daarnaast nog een pleegkind. Toen alle kinderne het huis uit waren, voelde ze zon grote leegte dat ze krisisopvang zijn gaan doen. Krijgen dus met regelmaat een pasgeboren baby in huis voor een tijdje. Lijkt me zo zwaar, je zit continue in een proces van hechten en loslaten. Maar wel heel fijn en goed dat er mensen zijn dit deze kindjes kunnen opvangen. Hulde.
Fijne zondag allemaal, het belooft lekker weer te worden.
Beetje met een kater, want gisteren op stap geweest. Vanochtend mocht ik mij om 08 uur alweer melden voor een echo, morgenavond de pregnyl zetten en dan woensdag de IUI.
Ik weet dan vlak voor we op vakantie gaan of de poging is gelukt of niet. En dan slaan we even een maandje over.
Hoe is t met iedereen hier?
Er werden hier mooie dingen gezegd! Over het krijgen van een kind of dat nu uit je buik komt of uit je hart.
ik hoorde laatst een verhaal over een gezin dat zelf al zes kinderen had en daarnaast nog een pleegkind. Toen alle kinderne het huis uit waren, voelde ze zon grote leegte dat ze krisisopvang zijn gaan doen. Krijgen dus met regelmaat een pasgeboren baby in huis voor een tijdje. Lijkt me zo zwaar, je zit continue in een proces van hechten en loslaten. Maar wel heel fijn en goed dat er mensen zijn dit deze kindjes kunnen opvangen. Hulde.
Fijne zondag allemaal, het belooft lekker weer te worden.
zondag 21 augustus 2011 om 11:59
dit vond ik op google
Overgang, zwanger willen worden of menstruatieproblemen? In een workshop van een dag leer je een serie bewegingen gericht op de schildklier, hypofyse en eierstokken, waardoor je hormoonspiegel in balans komt. De serie is speciaal ontwikkeld voor vrouwen door Dinah Rodriguez. Een krachtige vrouw van 82.
Je hoeft geen klachten te hebben, want het is gewoon een mooie yogaserie. Je voelt je vitaal en je vrouwelijke vormen worden versterkt of keren terug. De serie is dynamisch met mooie stiltemomenten.
Ook voor vrouwen en meisjes met menstruatieklachten is de serie een natuurlijk manier om prettiger te leven. Je hebt het zelf in de hand. Speciaal voor hen geef ik in november een korte workshop.
k heb gemerkt dat vrouwen die graag zwanger willen worden ook deze serie willen leren toepassen. Tijdens een IVF-procedure of in afwachting daarvan doen vrouwen vaak mee aan de workshop. Het is de ervaring van Dinah Rodriquez en collega’s dat het een positief effect heeft. En na de bevalling is het een goede ondersteuning om in balans te komen.
Overgang, zwanger willen worden of menstruatieproblemen? In een workshop van een dag leer je een serie bewegingen gericht op de schildklier, hypofyse en eierstokken, waardoor je hormoonspiegel in balans komt. De serie is speciaal ontwikkeld voor vrouwen door Dinah Rodriguez. Een krachtige vrouw van 82.
Je hoeft geen klachten te hebben, want het is gewoon een mooie yogaserie. Je voelt je vitaal en je vrouwelijke vormen worden versterkt of keren terug. De serie is dynamisch met mooie stiltemomenten.
Ook voor vrouwen en meisjes met menstruatieklachten is de serie een natuurlijk manier om prettiger te leven. Je hebt het zelf in de hand. Speciaal voor hen geef ik in november een korte workshop.
k heb gemerkt dat vrouwen die graag zwanger willen worden ook deze serie willen leren toepassen. Tijdens een IVF-procedure of in afwachting daarvan doen vrouwen vaak mee aan de workshop. Het is de ervaring van Dinah Rodriquez en collega’s dat het een positief effect heeft. En na de bevalling is het een goede ondersteuning om in balans te komen.
zondag 21 augustus 2011 om 12:02
Heb zo het idee dat het de-wonden-likken-en-batterij-opladen periode is. Ik merk dat het met mij een stuk(je) beter gaat nu ik meer afstand heb genomen. Over 2 weken vakantie en over 8 weken hopelijk poging 2 starten. Ik heb een lange periode nodig gehad om bij te komen van de eerste poging. Ik ben behoorlijk gesloten op het emo gebied en behalve 2 collega's, 3 vriendinnen en 3 buurvrouwen weet niemand van onze kinderwens en het traject waar we inzitten. Toch wil ik het niet verder vertellen, ik ben dan ook heel blij en dankbaar dat ik hier mee kan lezen en schrijven.
Ben sinds 3 weken aan de yoga en Pilatus. Wat een hoop buikspieren heb ik verwaarloosd *schaam mij diep* wel fijn DAT ik weer ontspan op deze manier
Ben sinds 3 weken aan de yoga en Pilatus. Wat een hoop buikspieren heb ik verwaarloosd *schaam mij diep* wel fijn DAT ik weer ontspan op deze manier
zondag 21 augustus 2011 om 12:27
Hormoonyoga, nog nooit van gehoord.
Magic: ik kan me er iets bij voorstellen dat je spierpijn hebt, opbouwen is inderdaad weer handig denk ik met rennen/hardlopen.
Ramiaatje: spannend weer!
kk: ik hoop dat als je morgen belt, je gewoon in deze cyclus kan beginnen met de behandeling.
Hoe is het met de rest?
Hier gaat het lichamelijk beter. De misselijkheid wordt minder en de moeheid is niet meer allesoverheersend. Afgelopen vrijdag ben ik naar mijn eigen gynaecoloog geweest en een buikecho gehad (au!!! Dat doet zeer dat drukken op mijn buik zeg). Ze heeft aangegeven dat ik haar controles ook mag combineren met een verloskundige! Vind ik heel fijn, eindelijk even normaal en minder 'medisch'.
Psychisch zit ik niet zo lekker in mijn vel. Ben heel erg gevoelig, vooral voor de mening van andere mensen. Er wordt wel eens gezegd dat je publiekelijk bezit wordt als je zwanger bent, nu heb ik nog geen buik maar dat zal wat worden straks met alle lieve goed bedoelde adviezen die ik ga krijgen. Dingen blijven net iets te lang hangen en ik ben erg tobberig.
Aanstaande woensdag ga ik naar mijn psych, hopelijk kan ik er een beetje over praten.... (is weer een nieuwe, omdat degene die ik een paar keer had gezien nu met zwangerschapsverlof gaat, go figure).
Magic: ik kan me er iets bij voorstellen dat je spierpijn hebt, opbouwen is inderdaad weer handig denk ik met rennen/hardlopen.
Ramiaatje: spannend weer!
kk: ik hoop dat als je morgen belt, je gewoon in deze cyclus kan beginnen met de behandeling.
Hoe is het met de rest?
Hier gaat het lichamelijk beter. De misselijkheid wordt minder en de moeheid is niet meer allesoverheersend. Afgelopen vrijdag ben ik naar mijn eigen gynaecoloog geweest en een buikecho gehad (au!!! Dat doet zeer dat drukken op mijn buik zeg). Ze heeft aangegeven dat ik haar controles ook mag combineren met een verloskundige! Vind ik heel fijn, eindelijk even normaal en minder 'medisch'.
Psychisch zit ik niet zo lekker in mijn vel. Ben heel erg gevoelig, vooral voor de mening van andere mensen. Er wordt wel eens gezegd dat je publiekelijk bezit wordt als je zwanger bent, nu heb ik nog geen buik maar dat zal wat worden straks met alle lieve goed bedoelde adviezen die ik ga krijgen. Dingen blijven net iets te lang hangen en ik ben erg tobberig.
Aanstaande woensdag ga ik naar mijn psych, hopelijk kan ik er een beetje over praten.... (is weer een nieuwe, omdat degene die ik een paar keer had gezien nu met zwangerschapsverlof gaat, go figure).
zondag 21 augustus 2011 om 13:00
Mooi gezegd Blog, zo voel ik het ook. Ik wist niet dat jullie een pleegkind gehad hebben. Ik kan me zo goed voorstellen dat het heel fijn voelt om voor zo'n kind te zorgen!
En Dotje, het hoeft niet per se voor een korte periode te zijn hoor. Dat zou ik ook niet trekken. Je kunt je opgeven voor langdurige zorg. We spraken op de informatie-avond een man die al 8 jaar lang voor een kind zorgde, dus dan kun je echt een heel substantieel deel van zo'n leven uitmaken. Adoptie is voor ons geen optie meer, dus ik ben erg blij dat dit nog een alternatief is voor als de IVF niet lukt.
En Dotje, het hoeft niet per se voor een korte periode te zijn hoor. Dat zou ik ook niet trekken. Je kunt je opgeven voor langdurige zorg. We spraken op de informatie-avond een man die al 8 jaar lang voor een kind zorgde, dus dan kun je echt een heel substantieel deel van zo'n leven uitmaken. Adoptie is voor ons geen optie meer, dus ik ben erg blij dat dit nog een alternatief is voor als de IVF niet lukt.
zondag 21 augustus 2011 om 13:12
8 jaar? Dat wist ik niet. Man en ik willen eerst de mmm doorlopen. Man is 39, adoptie heeft eisen maar ik wil ze niet weten. Nog niet. Ook al is het dan misschien te laat. Stress daarover naast dit traject trek ik niet, vandaar.
Kennissen van ons hebben 2 zusjes via pleegzorg uiteindelijk kunnen adopteren. Prachtig om te zien hoe blij ze met elkaar zijn. Maar voorzover ik weet is deze mogelijkheid echt zeldzaam. Met 8 jaar moet dat vergelijkbaar voelen. Man heeft dit overigens ook geopperd als optie. Wie weet.
Kennissen van ons hebben 2 zusjes via pleegzorg uiteindelijk kunnen adopteren. Prachtig om te zien hoe blij ze met elkaar zijn. Maar voorzover ik weet is deze mogelijkheid echt zeldzaam. Met 8 jaar moet dat vergelijkbaar voelen. Man heeft dit overigens ook geopperd als optie. Wie weet.
zondag 21 augustus 2011 om 16:21
quote:Dotjemol schreef op 21 augustus 2011 @ 11:24:
Ik heb bewondering voor degene die pleegzorg aan kunnen. Wetende dat de zorg en liefde die je te geven hebt voor een korte periode is, maakt mij bij voorbaat al verdrietig. Je moet weer afscheid nemen en je huis is. 'leeg'. Lijkt mij vreselijk moeilijk en zwaar.
Klopt! Ons pleegkind woont nu niet meer bij ons en dat viel me idd zwaarder dan ik had verwacht. Je bereidt je erop voor, maar als het dan echt zo is dan voelt het toch weer anders. Het was niet altijd makkelijk, toch had ik de ervaring niet willen missen.
Ik heb bewondering voor degene die pleegzorg aan kunnen. Wetende dat de zorg en liefde die je te geven hebt voor een korte periode is, maakt mij bij voorbaat al verdrietig. Je moet weer afscheid nemen en je huis is. 'leeg'. Lijkt mij vreselijk moeilijk en zwaar.
Klopt! Ons pleegkind woont nu niet meer bij ons en dat viel me idd zwaarder dan ik had verwacht. Je bereidt je erop voor, maar als het dan echt zo is dan voelt het toch weer anders. Het was niet altijd makkelijk, toch had ik de ervaring niet willen missen.
zondag 21 augustus 2011 om 16:27
quote:muisz schreef op 21 augustus 2011 @ 13:00:
En Dotje, het hoeft niet per se voor een korte periode te zijn hoor. Dat zou ik ook niet trekken. Je kunt je opgeven voor langdurige zorg. We spraken op de informatie-avond een man die al 8 jaar lang voor een kind zorgde, dus dan kun je echt een heel substantieel deel van zo'n leven uitmaken.Klopt! Al weet je dit nooit 100% zeker. Wij zouden ook voor altijd voor ons pleegkind gaan zorgen, zeker tot haar 18e. Daar hadden wij ook heel bewust voor gekozen. Toch liep het allemaal anders dan verwacht. Dat is wel het lastige aan pleegzorg. Bij adoptie weet je gewoon dat je voor het kind gaat zorgen, voor altijd. En bij langdurige pleegzorg is er altijd een kans dat het kind weer weg gaat, hoe klein die kans ook is. Aan de andere kant kan je natuurlijk wel je leven lang een band houden met je pleegkind. Wij hebben nu nog steeds een goed contact met elkaar en zien elkaar zo nu en dan. Bepaalde feestdagen vieren we ook nog steeds samen. Waar een wil is, is heel vaak ook een weg!
En Dotje, het hoeft niet per se voor een korte periode te zijn hoor. Dat zou ik ook niet trekken. Je kunt je opgeven voor langdurige zorg. We spraken op de informatie-avond een man die al 8 jaar lang voor een kind zorgde, dus dan kun je echt een heel substantieel deel van zo'n leven uitmaken.Klopt! Al weet je dit nooit 100% zeker. Wij zouden ook voor altijd voor ons pleegkind gaan zorgen, zeker tot haar 18e. Daar hadden wij ook heel bewust voor gekozen. Toch liep het allemaal anders dan verwacht. Dat is wel het lastige aan pleegzorg. Bij adoptie weet je gewoon dat je voor het kind gaat zorgen, voor altijd. En bij langdurige pleegzorg is er altijd een kans dat het kind weer weg gaat, hoe klein die kans ook is. Aan de andere kant kan je natuurlijk wel je leven lang een band houden met je pleegkind. Wij hebben nu nog steeds een goed contact met elkaar en zien elkaar zo nu en dan. Bepaalde feestdagen vieren we ook nog steeds samen. Waar een wil is, is heel vaak ook een weg!
zondag 21 augustus 2011 om 21:11
Knappekloon, de VIAcursus is voor jullie gedachtenvorming bedoeld. Ze testen je dus ook op geen enkele manier, en beoordelen je ook niet. Het raadsonderzoek staat ook helemaal los van de VIAcursus. Dit zullen de trainers je ook aan het begin van de cursus vertellen (maar toch zou ik maar niets over het vruchtbaarheidstraject vertellen).
Ik zou even het boekje doorlezen wat je vooraf krijgt toegestuurd, maar verder geen voorbereiding voor de eerste keer. Daarna krijg je wel advies wat te lezen/wat te doen. Wij vonden de cursus heel leuk en interessant. Tot op de dag van vandaag hebben wij hier veel aan gehad. Wat wij wel zwaar vonden was dat de cursus was in de tijd dat er ineens veel minder adoptiekinderen kwamen terwijl toen special need als iets heel spannends werd geschetst. Toen leek het ineens alsof het wel heel moeilijk zou worden ooit een kindje te adopteren. Terwijl na de cursus bleek dat door onze wens een kindje met een special need te adopteren, we juist heel snel een voorstel kregen. De trainers waren op dat punt een beetje paniekerig.
Ik weet niet wie het schreef over voorwaarden van adoptie en leeftijd. Tegenwoordig mag je wel wat ouder zijn dan vroeger omdat de kindjes die komen ook wat ouder zijn. Dus 39 (was het toch?) is echt niet zo oud in adoptieland.
Ik zou even het boekje doorlezen wat je vooraf krijgt toegestuurd, maar verder geen voorbereiding voor de eerste keer. Daarna krijg je wel advies wat te lezen/wat te doen. Wij vonden de cursus heel leuk en interessant. Tot op de dag van vandaag hebben wij hier veel aan gehad. Wat wij wel zwaar vonden was dat de cursus was in de tijd dat er ineens veel minder adoptiekinderen kwamen terwijl toen special need als iets heel spannends werd geschetst. Toen leek het ineens alsof het wel heel moeilijk zou worden ooit een kindje te adopteren. Terwijl na de cursus bleek dat door onze wens een kindje met een special need te adopteren, we juist heel snel een voorstel kregen. De trainers waren op dat punt een beetje paniekerig.
Ik weet niet wie het schreef over voorwaarden van adoptie en leeftijd. Tegenwoordig mag je wel wat ouder zijn dan vroeger omdat de kindjes die komen ook wat ouder zijn. Dus 39 (was het toch?) is echt niet zo oud in adoptieland.
zondag 21 augustus 2011 om 21:32
Zo, hier weer even een update van mij.
Ik ben net weer thuis na een evenement van 4 dagen, wat op zijn zachtst gezegd zeer succesvol was (zakelijk gezien). Een en al optimisme daarin... Echt bizar, zoveel enthousiaste reacties, meteen al gevraagd voor een volgend evenement (vaste prijs maken) en gesprekken voor een zeeeeeeeer groot evenement (minimaal 2500 man) gaan er komen. Té bizar voor woorden...
Tsja, en dan het wachtbankje... Zo relaxed als ik was, zo niet-relaxed ben ik nu.
Ik had twee weken terug op zaterdag een positieve ovulatietest. Dus zeg maar dat ik zondag dan mijn eisprong had. Dat zou dus betekenen dat ik dan vandaag ongesteld zou moeten/kunnen worden.
Zaterdag ging ik naar het toilet en... gekleurde afscheiding. Paniek! En ik zat dus in mijn eentje in een tentje op dat evenement aan de andere kant van nederland... Dat hielp niet echt mee...
Nu bleef het die dag beperkt tot 2 keer een veeg een een minidrupje in maandverband.
Ik heb uiteindelijk mijn spullen gepakt en ik ben 's avonds laat naar vrienden gereden om daar te slapen. Karaman kwam daar toen ook naartoe.
Vandaag verwachtte ik dus eigenlijk ongesteld te worden. En dat gebeurde niet echt... Ik heb een paar drupjes bruin verloren, en 2 kleine veegjes bloed. Oud bloed, echt bruinig. Maar wel bloed.... En dat was het.
Ik weet niet wat ik er van moet denken. Yam en Dolfijn wisten het al, maar ik heb al wel een week last van wat misselijkheid en mijn borsten zijn ook gevoelig. (Maar niet groter of strakker ofzo) Ik had goede hoop.
Nu heb ik het ene moment het idee dat het nog wat kan worden, en het volgende moment denk ik dat ik echt ongesteld ga worden en dat het weer voorbij is.
Ik heb nu een beetje kramp in mijn buik, maar net ook wat verkeerds gegeten dus dat kwam er meteen na het eten weer uit dus dat kan het ook zijn.
Pffff.... Duimen draaien allemaal dus...
Ik ben net weer thuis na een evenement van 4 dagen, wat op zijn zachtst gezegd zeer succesvol was (zakelijk gezien). Een en al optimisme daarin... Echt bizar, zoveel enthousiaste reacties, meteen al gevraagd voor een volgend evenement (vaste prijs maken) en gesprekken voor een zeeeeeeeer groot evenement (minimaal 2500 man) gaan er komen. Té bizar voor woorden...
Tsja, en dan het wachtbankje... Zo relaxed als ik was, zo niet-relaxed ben ik nu.
Ik had twee weken terug op zaterdag een positieve ovulatietest. Dus zeg maar dat ik zondag dan mijn eisprong had. Dat zou dus betekenen dat ik dan vandaag ongesteld zou moeten/kunnen worden.
Zaterdag ging ik naar het toilet en... gekleurde afscheiding. Paniek! En ik zat dus in mijn eentje in een tentje op dat evenement aan de andere kant van nederland... Dat hielp niet echt mee...
Nu bleef het die dag beperkt tot 2 keer een veeg een een minidrupje in maandverband.
Ik heb uiteindelijk mijn spullen gepakt en ik ben 's avonds laat naar vrienden gereden om daar te slapen. Karaman kwam daar toen ook naartoe.
Vandaag verwachtte ik dus eigenlijk ongesteld te worden. En dat gebeurde niet echt... Ik heb een paar drupjes bruin verloren, en 2 kleine veegjes bloed. Oud bloed, echt bruinig. Maar wel bloed.... En dat was het.
Ik weet niet wat ik er van moet denken. Yam en Dolfijn wisten het al, maar ik heb al wel een week last van wat misselijkheid en mijn borsten zijn ook gevoelig. (Maar niet groter of strakker ofzo) Ik had goede hoop.
Nu heb ik het ene moment het idee dat het nog wat kan worden, en het volgende moment denk ik dat ik echt ongesteld ga worden en dat het weer voorbij is.
Ik heb nu een beetje kramp in mijn buik, maar net ook wat verkeerds gegeten dus dat kwam er meteen na het eten weer uit dus dat kan het ook zijn.
Pffff.... Duimen draaien allemaal dus...
zondag 21 augustus 2011 om 22:39
Karan wanneer mag je testen???? Ik hoop het zoooo voor je!!!!!
Adoptieouder en adoptiekind mag max 40 jaar tussen zitten.
Als je dus 44 bent krijgt je minimaal een kindje van 4 of ouder toegewezen.
Vroeger was het ook mogelijk om na je 42ste een versnellende adoptie te doen alleen vanaf Jan 2011 niet meer.
Sammy je zei dat wij beter het IVFtraject niet kunnen benoemen.
Dat wil ik ook wel, maar ik weet dan niet zo goed wat ik moet zeggen als ze vragen hoe ver wij zijn in het vruchtbaarheidstraject.
Adoptieouder en adoptiekind mag max 40 jaar tussen zitten.
Als je dus 44 bent krijgt je minimaal een kindje van 4 of ouder toegewezen.
Vroeger was het ook mogelijk om na je 42ste een versnellende adoptie te doen alleen vanaf Jan 2011 niet meer.
Sammy je zei dat wij beter het IVFtraject niet kunnen benoemen.
Dat wil ik ook wel, maar ik weet dan niet zo goed wat ik moet zeggen als ze vragen hoe ver wij zijn in het vruchtbaarheidstraject.
