Relaties
alle pijlers
Help! Weet het echt niet meer..
woensdag 24 augustus 2011 om 18:30
Dames,
Lees al een tijdje mee en besloot me vandaag aan te melden. Graag plaats ik ook meteen een berichtje.
Ik zit met een behoorlijk dilemma. Ik ben al ruim 8 jaar samen met mijn vriend. In die jaren hebben we samen veel meegemaakt en zijn we natuurlijk beide veranderd. Nu staan we op het punt om te besluiten om samen of alleen verder te gaan. Dit is echter een van de moeilijkste beslissingen die ik ooit heb moeten nemen.. Ik ben benieuwd naar jullie objectieve mening.
Even wat achtergrondinformatie:
Mijn vriend is een paar jaar ouder. Dat betekende dat hij alles al op orde had toen ik hem leerde kennen (goede baan, eigen huis, auto etc.). Ik ben echter pas 2 jaar geleden afgestudeerd en was tot die tijd een typische student zonder eigen huis of auto en met een bijbaantje. Mijn vriend is een hele lieve, gulle, geduldige en sociale man. Hij kan goed overweg met mijn familie en vrienden, heeft veel geduld met mij gehad toen het een tijd psychisch niet zo lekker ging, raapt me van de grond als ik het even niet meer zie zitten, we kunnen samen lachen etc. Tot zover niks aan de hand, de ideale schoonzoon.
Hij heeft echter ook een andere kant. Hij is ontzettend dominant, wil het liefste alles zelf bepalen. Dat gaat van de manier waarop de keukenkastjes worden ingedeeld tot echt belangrijke dingen; hij wilde perse niet dat ik op kamers ging wonen tijdens mijn studie (want waarom wilde ik liever ergens anders zijn dan bij hem), wilde niet dat ik een project van 12 weken in het buitenland ging doen (terwijl dit een van mijn dromen was), altijd discussies over mijn bijbaantjes in de horeca (want vaak laat thuis terwijl hij de volgende dag vroeg op moest), zei een week voor mijn afstuderen dat hij toch liever had dat ik een kantoorbaan ging zoeken (terwijl dat niet eens in de richting komt van mijn studie), ik was te ambitieus met mijn studie, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Feit is dat ik mezelf de afgelopen jaar veel heb laten ontzeggen. Toegegeven; daar was ik zelf bij.
Daarnaast is zijn stapgedrag nogal vaak onderdeel van discussie. Zodra hij gedronken heeft, heeft hij zichzelf slecht in de hand. Is vaak de hele avond/nacht niet bereikbaar, komt vervelend thuis en vertoont daarbij vaak agressieve trekjes (scheld me uit, gooit met spullen of slaat tegen de muur). Hele avonden heb ik wakker gelegen omdat ik geen idee had waar hij uithing of met wie, of zat ik te wachten omdat meneer 'met een half uurtje wel thuis zou zijn'.
Helaas is het (veel) meer dan eens voorgekomen dat hij me uitschold. Voor dingen die ik hier niet ga herhalen maar laat ik zeggen dat hij zo nooit tegen zijn moeder zou praten.
Daar komt bij dat ik met hem niet kan praten over zijn gedrag. Hij gaat altijd meteen in de verdediging, draait alles om en is net een klein kind als het aankomt op het voeren van discussies.
Samenvattend; ik heb te vaak mijn grenzen verlegd en zijn gedrag (na een paar dagen boos te zijn) uiteindelijk geaccepteerd. Ik ben de laatste tijd heel erg onzeker, mijn eigenwaarde ligt ergens onder het vriespunt. Ik ben bang dat dit voor een (groot) gedeelte te maken heeft met mijn relatie. Ook mijn werk lijdt hieronder.
Punt waar het nu op stuk dreigt te lopen is de seks. Eigenlijk gaat dat al een hele tijd niet zo lekker. Ik wil (bijna) niet meer en hij heeft daar veel verdriet van. Dat doet mij ook pijn, omdat ik hem niet kan geven wat hij wil. Hij heeft vorige week gezegd dat we 2 opties hebben; of we stoppen ermee of we gaan hulp zoeken. Hulp die in zijn ogen in eerste instantie voor mij bedoeld is. Ik begin me echter steeds meer af te vragen of mijn gebrek aan zin niet te wijten is aan de relatie en alle dingen waar hij mij zo'n pijn mee heeft gedaan. Ik twijfel ontzettend over wat ik nu moet doen. Vriendinnen geven allemaal aan dat ik bij hem weg moet gaan, maar dat is makkelijk gezegd. Zodra ik in zijn armen lig vergeet ik alle argumenten om weg te gaan, dat gaat een paar weken goed totdat we weer op hetzelfde punt belanden of hij me weer pijn doet. Vraag me af of het niet verstandiger is om in mijn eentje hulp te zoeken om mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen weer een beetje op te krikken en erachter te komen wat ik nu eigenlijk wil, om te voorkomen dat dit me in een eventuele volgende relatie weer gebeurd.
Pff het is een heel verhaal geworden. Ik vind het zo moeilijk om een beslissing te nemen.. Ik kijk uit naar jullie kijk op deze situatie.
Bo.
Lees al een tijdje mee en besloot me vandaag aan te melden. Graag plaats ik ook meteen een berichtje.
Ik zit met een behoorlijk dilemma. Ik ben al ruim 8 jaar samen met mijn vriend. In die jaren hebben we samen veel meegemaakt en zijn we natuurlijk beide veranderd. Nu staan we op het punt om te besluiten om samen of alleen verder te gaan. Dit is echter een van de moeilijkste beslissingen die ik ooit heb moeten nemen.. Ik ben benieuwd naar jullie objectieve mening.
Even wat achtergrondinformatie:
Mijn vriend is een paar jaar ouder. Dat betekende dat hij alles al op orde had toen ik hem leerde kennen (goede baan, eigen huis, auto etc.). Ik ben echter pas 2 jaar geleden afgestudeerd en was tot die tijd een typische student zonder eigen huis of auto en met een bijbaantje. Mijn vriend is een hele lieve, gulle, geduldige en sociale man. Hij kan goed overweg met mijn familie en vrienden, heeft veel geduld met mij gehad toen het een tijd psychisch niet zo lekker ging, raapt me van de grond als ik het even niet meer zie zitten, we kunnen samen lachen etc. Tot zover niks aan de hand, de ideale schoonzoon.
Hij heeft echter ook een andere kant. Hij is ontzettend dominant, wil het liefste alles zelf bepalen. Dat gaat van de manier waarop de keukenkastjes worden ingedeeld tot echt belangrijke dingen; hij wilde perse niet dat ik op kamers ging wonen tijdens mijn studie (want waarom wilde ik liever ergens anders zijn dan bij hem), wilde niet dat ik een project van 12 weken in het buitenland ging doen (terwijl dit een van mijn dromen was), altijd discussies over mijn bijbaantjes in de horeca (want vaak laat thuis terwijl hij de volgende dag vroeg op moest), zei een week voor mijn afstuderen dat hij toch liever had dat ik een kantoorbaan ging zoeken (terwijl dat niet eens in de richting komt van mijn studie), ik was te ambitieus met mijn studie, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Feit is dat ik mezelf de afgelopen jaar veel heb laten ontzeggen. Toegegeven; daar was ik zelf bij.
Daarnaast is zijn stapgedrag nogal vaak onderdeel van discussie. Zodra hij gedronken heeft, heeft hij zichzelf slecht in de hand. Is vaak de hele avond/nacht niet bereikbaar, komt vervelend thuis en vertoont daarbij vaak agressieve trekjes (scheld me uit, gooit met spullen of slaat tegen de muur). Hele avonden heb ik wakker gelegen omdat ik geen idee had waar hij uithing of met wie, of zat ik te wachten omdat meneer 'met een half uurtje wel thuis zou zijn'.
Helaas is het (veel) meer dan eens voorgekomen dat hij me uitschold. Voor dingen die ik hier niet ga herhalen maar laat ik zeggen dat hij zo nooit tegen zijn moeder zou praten.
Daar komt bij dat ik met hem niet kan praten over zijn gedrag. Hij gaat altijd meteen in de verdediging, draait alles om en is net een klein kind als het aankomt op het voeren van discussies.
Samenvattend; ik heb te vaak mijn grenzen verlegd en zijn gedrag (na een paar dagen boos te zijn) uiteindelijk geaccepteerd. Ik ben de laatste tijd heel erg onzeker, mijn eigenwaarde ligt ergens onder het vriespunt. Ik ben bang dat dit voor een (groot) gedeelte te maken heeft met mijn relatie. Ook mijn werk lijdt hieronder.
Punt waar het nu op stuk dreigt te lopen is de seks. Eigenlijk gaat dat al een hele tijd niet zo lekker. Ik wil (bijna) niet meer en hij heeft daar veel verdriet van. Dat doet mij ook pijn, omdat ik hem niet kan geven wat hij wil. Hij heeft vorige week gezegd dat we 2 opties hebben; of we stoppen ermee of we gaan hulp zoeken. Hulp die in zijn ogen in eerste instantie voor mij bedoeld is. Ik begin me echter steeds meer af te vragen of mijn gebrek aan zin niet te wijten is aan de relatie en alle dingen waar hij mij zo'n pijn mee heeft gedaan. Ik twijfel ontzettend over wat ik nu moet doen. Vriendinnen geven allemaal aan dat ik bij hem weg moet gaan, maar dat is makkelijk gezegd. Zodra ik in zijn armen lig vergeet ik alle argumenten om weg te gaan, dat gaat een paar weken goed totdat we weer op hetzelfde punt belanden of hij me weer pijn doet. Vraag me af of het niet verstandiger is om in mijn eentje hulp te zoeken om mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen weer een beetje op te krikken en erachter te komen wat ik nu eigenlijk wil, om te voorkomen dat dit me in een eventuele volgende relatie weer gebeurd.
Pff het is een heel verhaal geworden. Ik vind het zo moeilijk om een beslissing te nemen.. Ik kijk uit naar jullie kijk op deze situatie.
Bo.
woensdag 24 augustus 2011 om 20:30
Weet je wat het probleem is? Op een gegeven moment zit je zo diep in zo'n relatie, dat het moeilijk is eruit te komen.
Je bent acht jaar bij elkaar (dat is ongeveer 1/3 van haar leven gok ik), je woont bij elkaar, jullie houden van elkaar en je vraagt je af of je ooit nog een partner zal vinden.
Daarnaast is Bootje financieel en qua woonruimte afhankelijk van haar partner. En bovendien is het moeilijk hem te kwetsen door de relatie te verbreken en weet je niet wat zijn reactie zal zijn.
Al met al is het makkelijker om bij hem te blijven.
Ik snap wel dat je dan twijfelt.
Liever ongelukkig in een relatie, dan de onzekerheid van ineens alleen zijn.
Het is treurig. Maar waar.
Je bent acht jaar bij elkaar (dat is ongeveer 1/3 van haar leven gok ik), je woont bij elkaar, jullie houden van elkaar en je vraagt je af of je ooit nog een partner zal vinden.
Daarnaast is Bootje financieel en qua woonruimte afhankelijk van haar partner. En bovendien is het moeilijk hem te kwetsen door de relatie te verbreken en weet je niet wat zijn reactie zal zijn.
Al met al is het makkelijker om bij hem te blijven.
Ik snap wel dat je dan twijfelt.
Liever ongelukkig in een relatie, dan de onzekerheid van ineens alleen zijn.
Het is treurig. Maar waar.
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
woensdag 24 augustus 2011 om 21:08
Sorry voor mijn late reactie, internet viel uit :s
@ Draakje; dat was geloof ik wat ik nodig had.. Zien hoe het ook kan..Wat leuk dat je zo'n fijne relatie hebt.
@ Misia, dank voor je uitgebereide reactie, geen speld tussen te krijgen. Ik ga zeker even kijken op die website.
@ Eszaa; ik ben 27.
Ok, nu al jullie reacties heel vaak doorlezen zodat ik er zelf hopelijk ook van overtuigd raak dat ik misschien wel beter verdien en eindelijk de knoop doorhakken. Wil wel voor het einde van de week iets hebben geregeld, word letterlijk ziek van dat getwijfel
@ Draakje; dat was geloof ik wat ik nodig had.. Zien hoe het ook kan..Wat leuk dat je zo'n fijne relatie hebt.
@ Misia, dank voor je uitgebereide reactie, geen speld tussen te krijgen. Ik ga zeker even kijken op die website.
@ Eszaa; ik ben 27.
Ok, nu al jullie reacties heel vaak doorlezen zodat ik er zelf hopelijk ook van overtuigd raak dat ik misschien wel beter verdien en eindelijk de knoop doorhakken. Wil wel voor het einde van de week iets hebben geregeld, word letterlijk ziek van dat getwijfel
donderdag 25 augustus 2011 om 08:21
Bootje, het gebeurd echt niet vaak dat in een topic iedereen het zo ongeveer met elkaar eens is. Dat zou je al bijna moeten overtuigen! Daarmee wordt het niet makkelijker voor jou. Je weet bijna niet beter dan je huidige leven en het is doodeng om daar af te stappen, hoe slecht het misschien ook is.
Blijf hier schrijven voor steun en advies, ik weet zeker dat je het krijgt!
Blijf hier schrijven voor steun en advies, ik weet zeker dat je het krijgt!
donderdag 25 augustus 2011 om 13:51
Als man zeg ik ook: Wegwezen. Laat niet zo respectloos over je heenlopen, je bent zijn privé-speeltje of slaafje toch niet...
Vergeet nooit je dromen, daar krijg je eeuwig spijt van. Je leeft maar één keer en het is nog niet te laat. Overwin je angst voor het onbekende, je komt er uiteindelijk altijd sterker uit.
Hij ziet z'n fouten niet in, ziet niet in hoeveel pijn hij je doet met z'n gedrag. Hij gaat niet, nooit veranderen. Accepteer dat en kies voor jezelf, wat hij ook zal zeggen en zal doen. Trap niet in beloften van betere tijden, liefde en geluk.
Klein advies: zodra je de knoop hebt doorgehakt, maak dan heel duidelijk wat je wilt, wees sterk en kijk niet meer om. Denk aan de zachte heelmeesters... Succes!
Vergeet nooit je dromen, daar krijg je eeuwig spijt van. Je leeft maar één keer en het is nog niet te laat. Overwin je angst voor het onbekende, je komt er uiteindelijk altijd sterker uit.
Hij ziet z'n fouten niet in, ziet niet in hoeveel pijn hij je doet met z'n gedrag. Hij gaat niet, nooit veranderen. Accepteer dat en kies voor jezelf, wat hij ook zal zeggen en zal doen. Trap niet in beloften van betere tijden, liefde en geluk.
Klein advies: zodra je de knoop hebt doorgehakt, maak dan heel duidelijk wat je wilt, wees sterk en kijk niet meer om. Denk aan de zachte heelmeesters... Succes!
zaterdag 27 augustus 2011 om 02:18
quote:bootje001 schreef op 24 augustus 2011 @ 19:23:
[...]
Ik twijfel over een toekomst met hem omdat:
- ik bang ben dat ik mijn eigen dromen niet waar kan maken
- ik niet wil dat mijn kinderen zien dat papa mama uitscheld voor teringwijf of erger
- ik mijn zelfvertrouwen terug wil
- ik ben bang dat we niet gelijkwaardig zijn
Ik twijfel of de relatie beëindigen goed is omdat:
- alle bovenstaande zaken incidenten zijn, geen dagelijkse gang van zaken
- ik heel veel van hem houdt
- ik geen idee heb wat ik nou eigenlijk zelf wil
- ik niet weet of ik mijn leven wel alleen kan leven
- ik niet weet of er wel iemand anders is voor mij..
@ iedereen: ben zo blij dat jullie allemaal reageren! Dit gaat mij zeker helpen om de beslissing te nemen..
Sex = liefde. Je lichaam voelt die liefde niet meer voor hem.
Hij heeft je al zoveel verandert (zelfs je zus zegt dat!) dat je (onbewust?) teveel rekening houdt met hem, zelfs hoe hij gaat reageren als je het uitmaakt.
Je vertoont gedrag en doet dingen zoals hij het wilt. Oke misschien soms niet, maar dan gaat hij schelden om zijn zin te krijgen. Is het dan incidenteel? Ik zie een patroon.......
Hij luistert niet naar jou en probeert jou te veranderen, daar wordt je niet gelukkig van en dat hou je zeker niet je hele leven vol!
Ik denk dat dit dominante gedrag van hem in zijn karakter zit, en tja jij kan hem ook niet veranderen plus hij denk dat altijd alles aan anderen ligt. Om die reden denk ik dat jullie niet bij elkaar passen.
Denk zelf na hoe JIJ het wilt en niet meer wat zou hij ervan vinden!
Echt Bootje: kies voor jezelf. Dat advies zou je ook geven aan een vriendin die met zo'n verhaal aan komt zetten, wees eerlijk tegen jezelf.
De knoop doorhakken is moeilijk, bij hem blijven en uit elkaar gaan als jullie kinderen hebben nog moeilijker. Met kinderen moeten jullie een team vormen, jullie hebben geen team; hij is teamleider.
[...]
Ik twijfel over een toekomst met hem omdat:
- ik bang ben dat ik mijn eigen dromen niet waar kan maken
- ik niet wil dat mijn kinderen zien dat papa mama uitscheld voor teringwijf of erger
- ik mijn zelfvertrouwen terug wil
- ik ben bang dat we niet gelijkwaardig zijn
Ik twijfel of de relatie beëindigen goed is omdat:
- alle bovenstaande zaken incidenten zijn, geen dagelijkse gang van zaken
- ik heel veel van hem houdt
- ik geen idee heb wat ik nou eigenlijk zelf wil
- ik niet weet of ik mijn leven wel alleen kan leven
- ik niet weet of er wel iemand anders is voor mij..
@ iedereen: ben zo blij dat jullie allemaal reageren! Dit gaat mij zeker helpen om de beslissing te nemen..
Sex = liefde. Je lichaam voelt die liefde niet meer voor hem.
Hij heeft je al zoveel verandert (zelfs je zus zegt dat!) dat je (onbewust?) teveel rekening houdt met hem, zelfs hoe hij gaat reageren als je het uitmaakt.
Je vertoont gedrag en doet dingen zoals hij het wilt. Oke misschien soms niet, maar dan gaat hij schelden om zijn zin te krijgen. Is het dan incidenteel? Ik zie een patroon.......
Hij luistert niet naar jou en probeert jou te veranderen, daar wordt je niet gelukkig van en dat hou je zeker niet je hele leven vol!
Ik denk dat dit dominante gedrag van hem in zijn karakter zit, en tja jij kan hem ook niet veranderen plus hij denk dat altijd alles aan anderen ligt. Om die reden denk ik dat jullie niet bij elkaar passen.
Denk zelf na hoe JIJ het wilt en niet meer wat zou hij ervan vinden!
Echt Bootje: kies voor jezelf. Dat advies zou je ook geven aan een vriendin die met zo'n verhaal aan komt zetten, wees eerlijk tegen jezelf.
De knoop doorhakken is moeilijk, bij hem blijven en uit elkaar gaan als jullie kinderen hebben nog moeilijker. Met kinderen moeten jullie een team vormen, jullie hebben geen team; hij is teamleider.
zaterdag 27 augustus 2011 om 02:47
Beste Bootje,
Ik begrijp je emotionele worsteling, maar ik hoop met heel m'n hart dat je voor jezelf zal kiezen! Dergelijke relaties zijn fnuikend (been there, done that), op een gegeven moment zit je zó diep dat je eigenlijk al bijna niet meer weg kúnt, omdat je je afvraagt of je nog wel op eigen benen zal kunnen staan, of je ooit nog iemand zal tegenkomen die zijn leven met jou wil delen, die jou de moeite waard vindt... Omdat je zelfvertrouwen en -respect al zo vaak onder vuur genomen is dat je van voren nauwelijks nog weet dat je van achteren ook nog leeft. Juist het verbreken van een dergelijke relatie gaat jou de kracht geven die je nodig hebt! Maar helaas is het maar al te vaak zo, dat je eigenlijk juist eerst de kracht zou moeten hebben om uit je relatie te stappen, maar die kracht zou je pas hebben als je er al was uitgestapt, etc etc. Vicieuze cirkel dus.
Anyway, je hebt de moeite genomen om hier een topic over te openen, dus ergens zie je zelf al in dat je zo niet verder kan. Jouw lichaam weet het al langer; dat verzet zich tegen diegene die jou geestelijk kapotmaakt.
Alsjeblieft meid, kies voor jezelf! Verzamel mensen om je heen (vriendinnen?) die jou in die eerste tijd willen steunen, die bereid zijn om jou te helpen de echte Bootje weer terug te vinden. Je hebt niets te verliezen: je raakt een destructieve relatie kwijt, maar je vindt er jezelf door terug.
You go girl!
Ik begrijp je emotionele worsteling, maar ik hoop met heel m'n hart dat je voor jezelf zal kiezen! Dergelijke relaties zijn fnuikend (been there, done that), op een gegeven moment zit je zó diep dat je eigenlijk al bijna niet meer weg kúnt, omdat je je afvraagt of je nog wel op eigen benen zal kunnen staan, of je ooit nog iemand zal tegenkomen die zijn leven met jou wil delen, die jou de moeite waard vindt... Omdat je zelfvertrouwen en -respect al zo vaak onder vuur genomen is dat je van voren nauwelijks nog weet dat je van achteren ook nog leeft. Juist het verbreken van een dergelijke relatie gaat jou de kracht geven die je nodig hebt! Maar helaas is het maar al te vaak zo, dat je eigenlijk juist eerst de kracht zou moeten hebben om uit je relatie te stappen, maar die kracht zou je pas hebben als je er al was uitgestapt, etc etc. Vicieuze cirkel dus.
Anyway, je hebt de moeite genomen om hier een topic over te openen, dus ergens zie je zelf al in dat je zo niet verder kan. Jouw lichaam weet het al langer; dat verzet zich tegen diegene die jou geestelijk kapotmaakt.
Alsjeblieft meid, kies voor jezelf! Verzamel mensen om je heen (vriendinnen?) die jou in die eerste tijd willen steunen, die bereid zijn om jou te helpen de echte Bootje weer terug te vinden. Je hebt niets te verliezen: je raakt een destructieve relatie kwijt, maar je vindt er jezelf door terug.
You go girl!
zaterdag 27 augustus 2011 om 08:53
Bootje, ook voor mij geldt 'been there, done that'. Ik dacht net zoals jij "overal is wel eens iets", "maar verder is het wel heel erg leuk", "het is niet altijd zo geweest" en "bij een ander is het wel weer iets anders".
Uiteindelijk ging ik toch maar. En ziedaar: het is NIET normaal, het gaat helemaal niet overal zo, en als ik mijn dagboeken uit die tijd lees was er wel degelijk altijd gezeik maar had ik zelf vooral een selectief geheugen.
Inmiddels ben ik alweer meer dan 16 jaar samen met een echt leuke man en heb ik nooit meer zulk soort problemen. Natuurlijk is er wel eens "wat", maar dat staat in geen enkele verhouding tot mijn vorige relatie (die verdacht veel leek op wat jij hier beschrijft).
Wat jij beschrijft is geen normale, leuke, fijne relatie. Wat jij beschrijft is een eeuwigdurende strijd tegen een dominante man waarbij jij steeds meer van jezelf inlevert. Misschien weet je niet eens meer wat je wil omdat je zo ver afgedwaald bent van jezelf door steeds maar concessies te doen aan deze man.
Uiteindelijk ging ik toch maar. En ziedaar: het is NIET normaal, het gaat helemaal niet overal zo, en als ik mijn dagboeken uit die tijd lees was er wel degelijk altijd gezeik maar had ik zelf vooral een selectief geheugen.
Inmiddels ben ik alweer meer dan 16 jaar samen met een echt leuke man en heb ik nooit meer zulk soort problemen. Natuurlijk is er wel eens "wat", maar dat staat in geen enkele verhouding tot mijn vorige relatie (die verdacht veel leek op wat jij hier beschrijft).
Wat jij beschrijft is geen normale, leuke, fijne relatie. Wat jij beschrijft is een eeuwigdurende strijd tegen een dominante man waarbij jij steeds meer van jezelf inlevert. Misschien weet je niet eens meer wat je wil omdat je zo ver afgedwaald bent van jezelf door steeds maar concessies te doen aan deze man.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
