Help! Weet het echt niet meer..

Serieus?

Punt waarop het stuk dreigt te lopen is seks???



Bij mij zou het punt van stuklopen bereikt zijn direct op het moment dat mijn lief, me dingen zou gaan verbieden....



Ik vraag me dus af, stel nou dat je bij hem blijft, blijf je dan gewoon de rest van leven je grenzen verleggen?

Zonde joh!

Dus de seks is niet goed, hij probeert jou in iemand te veranderen die je niet bent en zijn wil door te drukken, en hij houdt geen rekening met jou. Ook lijkt hij zijn eigen tekortkomingen niet te zien, door voor te stellen dat jij maar in therapie moet. Als je het zo stelt lijkt mij het ook beter om de relatie te verbreken, al snap ik dat je dat niet zomaar doet na 8 jaar.

Geef je zelf eigenlijk het antwoord al niet? Je vraagt je af of het verstandig is hulp te zoeken om je eigenwaarde en zelfvertrouwen op te krikken....Ik neem door je verhaal aan dat je dit in je relatie en door zijn gedrag bent kwijt geraakt?



Lijkt me dan echt nu tijd worden om voor jezelf te kiezen. Je hoeft niet meteen de hele deur dicht te gooien maar er is bij hem blijkbaar weinig ruimte wat voor jou belangrijk is. Hij klinkt ook een beetje Jekyll en Hide-achtig. Wat maakt dat je als je in zijn armen ligt alles vergeet? Want het klinkt niet echt als een veilige relatie

Lees je eigen post nog eens door. Er zijn ongeveer 10 regels gewijd aan het feit wat er wel leuk is aan hem, en de rest gaat allemaal over negatieve dingen.. Dit zegt toch al genoeg? Bovendien vind ik uitschelden echt niet normaal, daarbij komt het op mij over alsof hij een beetje bepaald wat jij moet doen in je leven, en jou tegenhoudt in dingen die voor jou belangrijk zijn (studie, baan) en die jíj graag wilt doen.

Wat een catch! Een control-freakerige, dominante, agressieve vent? Nee joh, ik zou met m trouwen en tien kindertjes voor m baren...



Meiske: je lichaam geeft nota bene al aan dat dit zo niet langer gaat (geen zin in sex), ik denk dat je onbewust al uit deze relatie bent gestapt. Nu rest je nog een ding: stuur die vent weg, hier word je niet gelukkig mee...

Ik zeg dumpen, er zijn ook ideale schoonzonen te vinden die niet schelden dominant en soms agressief zijn.

Je verdient beter. Je zit nu nog niet echt aan elkaar vast. Stel je hebt straks kinderen en hij gedraagt zich zo tov jullie kinderen. Wat zou je daar van vinden?

Heel eerlijk denk ik dat het punt niet alleen de seks is.

Hij wou niet hebben dat jij naar het buitenland ging, hij wou niet dat jij op kamers ging, hij wou niet hebben dat...

En waar was jij in deze situatie?

Zoals ik het lees, lijkt het wel of er geen gelijkwaardigheid is.

Kies voor jezelf en je dromen. Het lijkt wel alsof hij je klein wil houden

Als ik het zo lees heb je een vader en geen vriend!

Het is ongelijk en dat gaat niet werken.

Iemand die mij dingen verbied, niet het beste voor mij wil en mij uitscheld daar hoef ik geen relatie mee.

Meid, je laat je nu al van alles verbieden. Ik vrees dat dit alleen maar erger wordt. Je accepteert het namelijk, dus hij zal waarschijnlijk steeds verder gaan.

Dit moet je echt niet willen. Hij klinkt mij verre van leuk, al snap ik heus wel dat je het niet zomaar wil uitmaken.



Zet eens zijn plus- en minpunten naast elkaar op een papiertje (of word bestand). Ik denk dat de lijst met minpunten een stuk langer is dan die met pluspunten.

Vraagt hij trouwens niet aan jou hoe het komt dat je geen zin meer hebt in seks? Zijn motivatie om te stoppen met de relatie is dus het gebrek aan seks? Weet hij wat jou dwars zit, en zo ja, ziet hij niet in dat hij verkeerd bezig is?

Nu hij de sex mist wil hij aan de relatie gaan werken. Daarvoor kreeg hij altijd wat hij wilde en was de relatie voor hem goed genoeg.

Als jij nog genoeg van hem houdt, is het misschien een optie om eens met een deskundige te gaan praten. Spaar hem in die gesprekken niet. Misschienwordt hem dan duidelijk dat ook hij moet veranderen.

Ik zou zeker voor hulp om wat meer zelfvertrouwen te krijgen en assertiever te worden. Je vriend lijkt veel over je heen te lopen. Enerzijds is dat van hem natuurlijk heel erg verkeerd maar anderzijds is dat misschien zo gegroeid door de jaren heen, is dat patroon ontstaan doordat jij dat toe hebt gelaten. Het klinkt een beetje gek misschien maar ik denk dat je in een relatie in een bepaalde rol groeit. Ik weet het niet zo goed onder woorden te brengen.. Ik zou in ieder geval de relatie niet zomaar opgeven, misschien is relatietherapie een optie? Dan krijgt ook hij een spiegel voor.

quote:bootje001 schreef op 24 augustus 2011 @ 18:49:



Weet je waar ik bang voor ben? Dat ik geloof ik een sprookje, dat ik iets wil dat niet bestaat en dat ik er over een jaar achter kom dat er niemand beter voor me is.. Misschien was ik bij iemand anders ook wel onzeker geworden en ligt het aan mezelf? Of gaat de zin in seks in een andere relatie ook over?



Ik weet dat dit misschien niet de meest reële gedachten zijn maar het is zo lastig als je verstand en gevoel zover uit elkaar liggen. Ondanks alles hou ik zo verschrikkelijk veel van hem.



Stel dat ik dit door zet; hoe ga ik het hem in hemelsnaam vertellen? Hij heeft de keuze al gemaakt; hulp zoeken. Als ik de beslissing heb genomen wil ik me niet laten ompraten in het gesprek. En hoe leg ik hem duidelijk uit dat ik wil stoppen zonder dat het een hele rits van verwijten wordt? Dat verdient hij namelijk niet. Maar ik moet die punten wel noemen omdat dat de oorzaak is. Zie alleen incidenten en geen rode draad..





Je bent dus eigenlijk bang dat je overdrijft en dat dit normaal gedrag is voor in relaties? Dat het normaal is als je uitgescholden wordt en zijn gedrag dusdanig is dat je werk er zelfs onder lijdt? Er lopen heus wel andere mannen voor jou rond, die je niet uitschelden, die je accepteren zoals je bent en bij wie je jezelf kan zijn. En het lijkt me eerlijk gezegd nog beter om alleen te zijn, dan in een relatie met een man die jouw zelfvertrouwen en eigenwaarde ondermijnt.



Wat betreft je laatste punt, dat je hem niet op wil zadelen met een hele rits aan verwijten: heb je al deze punten nog nooit ter sprake gebracht? Dus dat je het niet pikt dat hij je uitscheldt, dat hij hele nachten doorhaalt zonder rekening met jou te houden etc.. Of heb je nooit een kik gegeven en alles maar geslikt?

Van rots in de branding naar blok aan je been?



Gebeurd vaker. Been there, done that.



Heb de relatie beëindigd, was moeilijk.

Maar ben daarna langzaam mezelf geworden en ik ben een heel stuk leuker dan toen

Oja, ik ben ook gaan reizen (absoluut verboden), vond het heerlijk.

Ik miste soms de 'zekerheid' en 'stabiliteit' van de relatie, maar hem heb ik vanaf dag 1 eigenlijk niet gemist. En al snel ging het gewoon een heel stuk beter met mij. Ik wens je hetzelfde toe. Jij komt er wel, genoeg spirit

Seriously? Run! En zoek een leuke vriend die ALTIJD lief voor je is en die je in je waarde laat. Wat een droeftoeter

Lieve Bootje, heb je wel door hoe ver je al 'heen' bent? Je denkt serieus dat er geen betere relatie te vinden is dan eentje waarin je wordt uitgescholden voor dingen die je tegen je moeder niet zou zeggen? Geen betere relatie dan één waarin je niet 12 weken naar het buitenland gaat, terwijl je daar al je hele leven van droomt? Geen betere relatie dan een, waarin je je zorgen ligt te maken over je partner, waar hij uithangt, wat hij doet? Geen betere relatie dan één waarin je wél zin hebt in seks en waar je sámen met je partner zoekt naar hoe het beter of anders kan?



Ik denk dat je inderdaad heel hard moet werken aan je zelfvertrouwen en zelfbeeld, maar doe dat alsjeblieft nadat je gebroken hebt met je huidige vriend, anders gaat je dat nooit lukken. Je hebt je de afgelopen 8 jaar onwijs laten (ver)vormen en weet nu niet meer wat normaal is, wat je zelf wilt, voelt en kunt. Het wordt denk ik tijd dat je daar achter komt.

Ik ga hieronder even redenen opsommen die voor mij genoeg zouden zijn om de relatie te verbreken, ok?

quote:bootje001 schreef op 24 augustus 2011 @ 18:59:



We hebben deze problemen al heel vaak besproken. Gaat meestal hetzelfde; ik word boos, hij bied óf zijn excuses aan óf herhaalt zijn scheldpartij de volgende dag nog een keer omdat hij vond dat ik vervelend was, ik ben nog een paar dagen boos en verdrietig, daarna gaat het een tijdje goed en begint het weer opnieuw..Ik haal er maar één klein stukje uit van wat je schrijft, maar geloof me alsjeblieft DIT IS NIET NORMAAL!!! Echt, ik kan wel huilen als ik lees wat jij schrijft wat je allemaal accepteert en als een 'fijne relatie' ziet.

Jemig wat een verhaal.

Zogenaamd is het wel een lieve man die vriend van je.

Maar hij verbied jou van alles omdat hij dat niet wil en bij het uitschelden is hij al way over de grens gegaan.

Ik zou me nooit en te nimmer laten uitschelden door je eigen vriend. Wat voor een relatie is dat dan?

Kom op zeg.

Daar is het gat van de deur! En tot nooit weer ziens.



Woon je ook bij hem in heb je geen eigen huis?

Mijns inziens heb je jezelf te afhankelijk van hem gemaakt.



Neem de regie terug over je eigen leven.

Tenzij je zo verder door wil blijven gaan, maar dan moet je er verder ook niet over zeuren.

quote:bootje001 schreef op 24 augustus 2011 @ 18:30:hij wilde perse niet dat ik op kamers ging wonen tijdens mijn studiewilde niet dat ik een project van 12 weken in het buitenland ging doen (terwijl dit een van mijn dromen was),altijd discussies over mijn bijbaantjes in de horeca (want vaak laat thuis terwijl hij de volgende dag vroeg op moest),zei een week voor mijn afstuderen dat hij toch liever had dat ik een kantoorbaan ging zoeken (terwijl dat niet eens in de richting komt van mijn studie),ik was te ambitieus met mijn studie.agressieve trekjes (scheld me uit, gooit met spullen of slaat tegen de muur).Helaas is het (veel) meer dan eens voorgekomen dat hij me uitschold.hulp zoeken. Hulp die in zijn ogen in eerste instantie voor mij bedoeld is.ik zeg; blijven!

quote:bootje001 schreef op 24 augustus 2011 @ 18:30:

Dames,



Lees al een tijdje mee en besloot me vandaag aan te melden. Graag plaats ik ook meteen een berichtje.



Ik zit met een behoorlijk dilemma. Ik ben al ruim 8 jaar samen met mijn vriend. In die jaren hebben we samen veel meegemaakt en zijn we natuurlijk beide veranderd. Nu staan we op het punt om te besluiten om samen of alleen verder te gaan. Dit is echter een van de moeilijkste beslissingen die ik ooit heb moeten nemen.. Ik ben benieuwd naar jullie objectieve mening.



Even wat achtergrondinformatie:

Mijn vriend is een paar jaar ouder. Dat betekende dat hij alles al op orde had toen ik hem leerde kennen (goede baan, eigen huis, auto etc.). Ik ben echter pas 2 jaar geleden afgestudeerd en was tot die tijd een typische student zonder eigen huis of auto en met een bijbaantje. Mijn vriend is een hele lieve, gulle, geduldige en sociale man. Hij kan goed overweg met mijn familie en vrienden, heeft veel geduld met mij gehad toen het een tijd psychisch niet zo lekker ging, raapt me van de grond als ik het even niet meer zie zitten, we kunnen samen lachen etc. Tot zover niks aan de hand, de ideale schoonzoon.



Hij heeft echter ook een andere kant. Hij is ontzettend dominant, wil het liefste alles zelf bepalen. Dat gaat van de manier waarop de keukenkastjes worden ingedeeld tot echt belangrijke dingen; hij wilde perse niet dat ik op kamers ging wonen tijdens mijn studie (want waarom wilde ik liever ergens anders zijn dan bij hem), wilde niet dat ik een project van 12 weken in het buitenland ging doen (terwijl dit een van mijn dromen was), altijd discussies over mijn bijbaantjes in de horeca (want vaak laat thuis terwijl hij de volgende dag vroeg op moest), zei een week voor mijn afstuderen dat hij toch liever had dat ik een kantoorbaan ging zoeken (terwijl dat niet eens in de richting komt van mijn studie), ik was te ambitieus met mijn studie, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Feit is dat ik mezelf de afgelopen jaar veel heb laten ontzeggen. Toegegeven; daar was ik zelf bij.



Daarnaast is zijn stapgedrag nogal vaak onderdeel van discussie. Zodra hij gedronken heeft, heeft hij zichzelf slecht in de hand. Is vaak de hele avond/nacht niet bereikbaar, komt vervelend thuis en vertoont daarbij vaak agressieve trekjes (scheld me uit, gooit met spullen of slaat tegen de muur). Hele avonden heb ik wakker gelegen omdat ik geen idee had waar hij uithing of met wie, of zat ik te wachten omdat meneer 'met een half uurtje wel thuis zou zijn'.



Helaas is het (veel) meer dan eens voorgekomen dat hij me uitschold. Voor dingen die ik hier niet ga herhalen maar laat ik zeggen dat hij zo nooit tegen zijn moeder zou praten.



Daar komt bij dat ik met hem niet kan praten over zijn gedrag. Hij gaat altijd meteen in de verdediging, draait alles om en is net een klein kind als het aankomt op het voeren van discussies.



Samenvattend; ik heb te vaak mijn grenzen verlegd en zijn gedrag (na een paar dagen boos te zijn) uiteindelijk geaccepteerd. Ik ben de laatste tijd heel erg onzeker, mijn eigenwaarde ligt ergens onder het vriespunt. Ik ben bang dat dit voor een (groot) gedeelte te maken heeft met mijn relatie. Ook mijn werk lijdt hieronder.



Punt waar het nu op stuk dreigt te lopen is de seks. Eigenlijk gaat dat al een hele tijd niet zo lekker. Ik wil (bijna) niet meer en hij heeft daar veel verdriet van. Dat doet mij ook pijn, omdat ik hem niet kan geven wat hij wil. Hij heeft vorige week gezegd dat we 2 opties hebben; of we stoppen ermee of we gaan hulp zoeken. Hulp die in zijn ogen in eerste instantie voor mij bedoeld is. Ik begin me echter steeds meer af te vragen of mijn gebrek aan zin niet te wijten is aan de relatie en alle dingen waar hij mij zo'n pijn mee heeft gedaan. Ik twijfel ontzettend over wat ik nu moet doen. Vriendinnen geven allemaal aan dat ik bij hem weg moet gaan, maar dat is makkelijk gezegd. Zodra ik in zijn armen lig vergeet ik alle argumenten om weg te gaan, dat gaat een paar weken goed totdat we weer op hetzelfde punt belanden of hij me weer pijn doet. Vraag me af of het niet verstandiger is om in mijn eentje hulp te zoeken om mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen weer een beetje op te krikken en erachter te komen wat ik nu eigenlijk wil, om te voorkomen dat dit me in een eventuele volgende relatie weer gebeurd.



Pff het is een heel verhaal geworden. Ik vind het zo moeilijk om een beslissing te nemen.. Ik kijk uit naar jullie kijk op deze situatie.



Bo.