Kinderen
alle pijlers
Gillende peuter
vrijdag 26 augustus 2011 om 13:55
Mijn zoontje van bijna 2,5 gilt vaak en hard. Ik word er knettergek van op sommige momenten (niet letterlijk hoor )
Voorbeelden:
Hij gilt als we zijn zus naar school brengen (200 meter lopen) of als we haar op gaan halen en dan de hele weg lang. Dan wil hij niet lopen maar gedragen worden. De buggy is geen optie meer gezien het gekrijs, dan wil hij lopen en dat kan hij ook prima. Ik probeer hem voor te bereiden op wat we gaan doen en laat hem vaak een tasje meenemen (vindt hij leuk) maar toch is het 9 van de 10 keer drama. Ik voel me er niet prettig bij omdat ik altijd 'die moeder met dat krijsende kind' ben. Kan geen zinnig woord met andere moeders wisselen door zijn gedrag...
Hij weet dat ik hem niet draag (daar ben ik wel consequent in) dus ik vraag me af wat zijn gedrag in stand houdt. Hij heeft het met name als we naar school toe lopen, brengen en halen dus... Kan dus ook geen relatie ontdekken met het feit dat zijn zus er niet is.
Hetzelfde verhaal met slapen gaan (sinds hij geen speen meer heeft) Hij gilt echt om het gillen (vraagt niet naar zijn speen, dus dat is wel goed afgesloten verder) Ik ga wel even kijken als hij gericht iets vraagt zoals zijn drinkbeker of knuffel, maar verder laat ik hem zeker een kwartier uitrazen. Uiteindelijk valt hij altijd in slaap en verder horen we hem 's nachts niet meer.
Als iets niet naar wens gaat wordt ie ook erg kwaad en gooit ie zich op de grond. Tijdens het eten is het ook alijd raak. Als er beneden iets voorvalt zet ik hem wel eens op de gang (2 minuutjes hooguit) en is het meestal wel klaar als ie terug komt.
Hij begint de laatste weken aardig te kletsen, gelukkig begrijp ik nu dus ook steeds beter wat hij wil. Maar bij een nee is het meteen weer helemaal mis.
Iemand nog goede tips over hoe ik hier mee om moet gaan? Ik heb een dochter van 4 die ook haar buien had, maar die gingen niet zo ver als deze... Als ze eenmaal door had dat het gillen geen zin had stopte ze wel, maar daar is bij mijn jongste geen sprake van.
Voorbeelden:
Hij gilt als we zijn zus naar school brengen (200 meter lopen) of als we haar op gaan halen en dan de hele weg lang. Dan wil hij niet lopen maar gedragen worden. De buggy is geen optie meer gezien het gekrijs, dan wil hij lopen en dat kan hij ook prima. Ik probeer hem voor te bereiden op wat we gaan doen en laat hem vaak een tasje meenemen (vindt hij leuk) maar toch is het 9 van de 10 keer drama. Ik voel me er niet prettig bij omdat ik altijd 'die moeder met dat krijsende kind' ben. Kan geen zinnig woord met andere moeders wisselen door zijn gedrag...
Hij weet dat ik hem niet draag (daar ben ik wel consequent in) dus ik vraag me af wat zijn gedrag in stand houdt. Hij heeft het met name als we naar school toe lopen, brengen en halen dus... Kan dus ook geen relatie ontdekken met het feit dat zijn zus er niet is.
Hetzelfde verhaal met slapen gaan (sinds hij geen speen meer heeft) Hij gilt echt om het gillen (vraagt niet naar zijn speen, dus dat is wel goed afgesloten verder) Ik ga wel even kijken als hij gericht iets vraagt zoals zijn drinkbeker of knuffel, maar verder laat ik hem zeker een kwartier uitrazen. Uiteindelijk valt hij altijd in slaap en verder horen we hem 's nachts niet meer.
Als iets niet naar wens gaat wordt ie ook erg kwaad en gooit ie zich op de grond. Tijdens het eten is het ook alijd raak. Als er beneden iets voorvalt zet ik hem wel eens op de gang (2 minuutjes hooguit) en is het meestal wel klaar als ie terug komt.
Hij begint de laatste weken aardig te kletsen, gelukkig begrijp ik nu dus ook steeds beter wat hij wil. Maar bij een nee is het meteen weer helemaal mis.
Iemand nog goede tips over hoe ik hier mee om moet gaan? Ik heb een dochter van 4 die ook haar buien had, maar die gingen niet zo ver als deze... Als ze eenmaal door had dat het gillen geen zin had stopte ze wel, maar daar is bij mijn jongste geen sprake van.
vrijdag 26 augustus 2011 om 14:01
quote:dropneusje77 schreef op 26 augustus 2011 @ 13:55:
Hij begint de laatste weken aardig te kletsen, gelukkig begrijp ik nu dus ook steeds beter wat hij wil. Maar bij een nee is het meteen weer helemaal mis.
Klinkt alsof hij gefrustreerd is omdat hij nog veel minder kan zeggen dan hij zou willen - tenminste, bij mijn zoon was dat achteraf de verklaring van een gil-periode. Als dat het is, is het dus een fase. Uitzitten en laten merken dat je zijn frustratie begrijpt (zonder dat dat betekent dat hij altijd zijn zin moet krijgen), zou ik denken.
Hij begint de laatste weken aardig te kletsen, gelukkig begrijp ik nu dus ook steeds beter wat hij wil. Maar bij een nee is het meteen weer helemaal mis.
Klinkt alsof hij gefrustreerd is omdat hij nog veel minder kan zeggen dan hij zou willen - tenminste, bij mijn zoon was dat achteraf de verklaring van een gil-periode. Als dat het is, is het dus een fase. Uitzitten en laten merken dat je zijn frustratie begrijpt (zonder dat dat betekent dat hij altijd zijn zin moet krijgen), zou ik denken.
vrijdag 26 augustus 2011 om 14:03
Geen tips, maar wel hart onder de riem. Ik herken het, een verschrikkelijke fase en die is bij het ene kind erger dan bij het andere. Het ene kind heeft nu eenmaal meer doorzettingsvermogen of is meer vasthoudend dan het andere. Consequent blijven (in alles) en zoveel mogelijk negeren. Overigens zet ik krijsende kinderen bij mij wel direct op de gang tot ze klaar zijn, dan mogen ze weer naar binnen komen. Voor jezelf ook niet moeilijker maken dan het al is. Gelukkig is mijn dochter bijna klaar met de krijs-fase. Voor jou, veel sterkte en geduld toegewenst (vooral bij school...)
vrijdag 26 augustus 2011 om 14:05
vrijdag 26 augustus 2011 om 14:11
Hier dochter van bijna 2,5...... Het gillen valt mee, maar ze heeft wel een tamelijk uitgebreid palet aan drama. Lijkt me typisch iets voor deze leeftijd. Brengt heeeele leuke dingen met zich mee en is soms heeeeeeel vermoeiend!
(sorry, geen tips verder.... Dochter hier laat zich trouwens nog wel makkelijk afleiden. Lukt dat ook bij zoon?)
(sorry, geen tips verder.... Dochter hier laat zich trouwens nog wel makkelijk afleiden. Lukt dat ook bij zoon?)
vrijdag 26 augustus 2011 om 14:12
Negeren zou ik in zo'n situatie niet doen, tenminste, niet helemaal. Daar zou je zelf ook alleen maar nog gefrustreerder van worden, en als je 2,5 bent lijkt het me niet echt makkelijk daar dan zelf weer uit te komen. Bij mijn zoon werkte het wel om te zeggen dat ik hem best wilde helpen, maar dat ik dat ook pas kon als hij stopte met gillen. Vervolgens gilde hij dan nog wel even door, en daar besteedde ik dan weinig aandacht aan, tot het moment, en na een tijdje voelde ik wel goed aan wanneer dat was, dat hij makkelijk af te leiden was.
vrijdag 26 augustus 2011 om 14:19
Hier precies het zelfde verhaal en helaas geen tips want je doet het al prima volgens mij. Ik denk ook dat kinderen van deze leeftijd niet duidelijk kunnen maken wat ze op dat moment willen. Ik heb het ook als ik mijn oudste naar school breng, mijn jongste zet dan zijn keel op omdat hij met zus mee wilt. Maar op andere momenten is het voor mij niet duidelijk en dan kom ik echt handen tekort. Het is een fase, helaas weten we niet hoe lang deze duurt.
vrijdag 26 augustus 2011 om 14:41
Heel herkenbaar.. Zowel bj mijn eigen kids als bij de gastkinderen.
Achteraf gezien was het hier ook voor ze lastig dat ze zich niet konden uiten en verkeerd werden begrepen oid..
Dus proberen duidelijk te maken dat je niet goed begrijpt wat het probleem is, en ook waarom jij niet wil tillen (omdat je dan bijv last van je rug krijgt oid)
Bij mijn eigen driftkikker hielp het om hem keuzes te laten maken. "lopen of in de buggy?"
Hij wordt nog steeds graag getild. Dan maak ik een afspraak "als we bij dat verkeersbord of die lantaarn oid zijn, dan til ik je weer even.
Kan het ook te maken hebben met afscheid? Het omzetten vd knop van met jou naar zonder jou?
Achteraf gezien was het hier ook voor ze lastig dat ze zich niet konden uiten en verkeerd werden begrepen oid..
Dus proberen duidelijk te maken dat je niet goed begrijpt wat het probleem is, en ook waarom jij niet wil tillen (omdat je dan bijv last van je rug krijgt oid)
Bij mijn eigen driftkikker hielp het om hem keuzes te laten maken. "lopen of in de buggy?"
Hij wordt nog steeds graag getild. Dan maak ik een afspraak "als we bij dat verkeersbord of die lantaarn oid zijn, dan til ik je weer even.
Kan het ook te maken hebben met afscheid? Het omzetten vd knop van met jou naar zonder jou?
vrijdag 26 augustus 2011 om 14:42
Het is fase, maar god wat duurt die fase lang. Hier ging het van gillen om/bij alles (en niet alleen boos gillen, maar ook als ze blij was of vrolijk of iets leuks zag) tot inmiddels redelijk te handhaven en te remmen gegil (maar dan alleen uit boosheid/verdrietig zijn). Ze begon met achttien maanden en is nu vier...
vrijdag 26 augustus 2011 om 14:53
Fijn dat ik niet de enige ben met dit probleem 
Ik hoor ook van het kdv waar hij 2 dagen per week is dat hij momenteel in een dwarse fase zit.... Ik probeer altijd zoveel mogelijk uit te leggen, maar het is zo moeilijk te zien wat daarvan binnen komt.
Overigens is het niet zo dat ik hem compleet negeer, meer dat ik hem geregeld maar even uit laat razen zonder er teveel aandacht aan te schenken. En heel geregeld gaat hij de gang op bij ongewenst gedrag.
Er is geen sprake van verlatinhsangst o.i.d kdv gaat altijd prima en hij vindt het ook bes met mij alleenthuis als zus er niet is.... Dus daar ligt het niet aan.
Als ik het zo lees is het gewoon een kwestie van doorbijten en consequent blijven, dat moet lukken. Adem in, adem uit.....
Thanx vooor de reacties en veel sterkte en geduld voor iedereen met een dwarse peuter/kleuter!
Ik hoor ook van het kdv waar hij 2 dagen per week is dat hij momenteel in een dwarse fase zit.... Ik probeer altijd zoveel mogelijk uit te leggen, maar het is zo moeilijk te zien wat daarvan binnen komt.
Overigens is het niet zo dat ik hem compleet negeer, meer dat ik hem geregeld maar even uit laat razen zonder er teveel aandacht aan te schenken. En heel geregeld gaat hij de gang op bij ongewenst gedrag.
Er is geen sprake van verlatinhsangst o.i.d kdv gaat altijd prima en hij vindt het ook bes met mij alleenthuis als zus er niet is.... Dus daar ligt het niet aan.
Als ik het zo lees is het gewoon een kwestie van doorbijten en consequent blijven, dat moet lukken. Adem in, adem uit.....
Thanx vooor de reacties en veel sterkte en geduld voor iedereen met een dwarse peuter/kleuter!
vrijdag 26 augustus 2011 om 15:05
Wat bij mij goed helpt wanneer m'n zoontje echt overstuur is van woede/frustratie: stevig omhelzen/vasthouden (als bij een stevige knuffel) en op een rustige toon tegen hem blijven praten tot hij eruit is. Het lukt hem nog niet op eigen houtje, en ik vind het zielig om hem zelf te laten aanmodderen.
Verder: het is een fase. Mijn zoontje begrijpt sinds een paar maanden wat 'daarna' en 'de volgende keer' betekent en dat helpt enorm.
O, en misschien vindt hij het lopen op straat eng? Als hij wel zelf wil lopen, maar als hij eenmaal loopt gedragen wil worden, dan kan dat het zijn. Hoog bij jou zit hij veiliger. Of misschien zijn z'n schoenen te klein/groot/smal/schuren ze? of kan hij moeite hebben met snel genoeg lopen? Dat is ook niet fijn.
Verder: het is een fase. Mijn zoontje begrijpt sinds een paar maanden wat 'daarna' en 'de volgende keer' betekent en dat helpt enorm.
O, en misschien vindt hij het lopen op straat eng? Als hij wel zelf wil lopen, maar als hij eenmaal loopt gedragen wil worden, dan kan dat het zijn. Hoog bij jou zit hij veiliger. Of misschien zijn z'n schoenen te klein/groot/smal/schuren ze? of kan hij moeite hebben met snel genoeg lopen? Dat is ook niet fijn.
vrijdag 26 augustus 2011 om 15:28
Harlettes aanpak werkte bij mijn zoon dan weer niet (die werd alleen maar kwaaier als je hem vastpakte. Bij hem werkte: 'af en toe heel boos zijn mag best' beter, maar dan wel met hulp om er weer uit te komen) maar bij de dochter van een vriendin was dat inderdaad heel effectief.
Gedragen willen worden was echt alleen omdat hij dat leuker vond dan zelf lopen, niet omdat er iets aan de hand was. Dat wisten we alleen ook pas zeker toen hij goed genoeg kon praten om dat te zeggen.
Gedragen willen worden was echt alleen omdat hij dat leuker vond dan zelf lopen, niet omdat er iets aan de hand was. Dat wisten we alleen ook pas zeker toen hij goed genoeg kon praten om dat te zeggen.
vrijdag 26 augustus 2011 om 15:44
vastpakken helpt hier ook niet, dan begint ie te slaan en te wurmen en gevaarlijke toeren uit te halen om weer los te komen. (behalve als ik doorloop want dan is het doel bereikt, dragen...)
Ik krijg hem echt niet meer in de buggy, hij is dan zo boos... en wurmt zich gewoon los (als ik hem al vast krijg) en ik ga geen buggy meenemen om hem ernaast te laten lopen, die fase heb ik wel gehad.
Het lopen op zich is het probleem niet, hij kan prima lopen en rennen en de route naar school is alleen maar een grasveld over steken en dan een voetpad en een stukje trottoir naast een fietspad waar we voorheen ook altijd probleemloos liepen.
Ik blijf het maar gewoon uitleggen en dan maar hopen dat het vlot over gaat... (tenminste het schoolgedeelte want dat vind ik zooooo erg)
Ik krijg hem echt niet meer in de buggy, hij is dan zo boos... en wurmt zich gewoon los (als ik hem al vast krijg) en ik ga geen buggy meenemen om hem ernaast te laten lopen, die fase heb ik wel gehad.
Het lopen op zich is het probleem niet, hij kan prima lopen en rennen en de route naar school is alleen maar een grasveld over steken en dan een voetpad en een stukje trottoir naast een fietspad waar we voorheen ook altijd probleemloos liepen.
Ik blijf het maar gewoon uitleggen en dan maar hopen dat het vlot over gaat... (tenminste het schoolgedeelte want dat vind ik zooooo erg)
vrijdag 26 augustus 2011 om 18:06
Knap dat je consequent blijft, vooral zo doorgaan!
Ik herken het van mijn eigen kinderen. Wat hier wel eens hielp, was van tevoren al op je hurken gaan en bespreken van: "We gaan straks zusje ophalen, we gaan dat lopend doen, de buggy gaat niet mee. En ik wil met jou afspreken dat je NIET gaat gillen tijdens het lopen. Je loopt netjes met mama mee en we gaan gezellig praten. Maar we gaan NIET gillen."
Als je dan onderweg bent en hij begint te gillen, kun je teruggrijpen op de "afspraak": "Jantje, weet je nog wat we thuis hadden afgesproken? Jantje zou goed meelopen en gezellig praten met mama, maar NIET gillen. Goed zo, nu ben je weer gezellig en goed aan het meelopen."
Mijn kinderen vonden zo'n "afspraak" op die leeftijd best wel interessant.
Ik herken het van mijn eigen kinderen. Wat hier wel eens hielp, was van tevoren al op je hurken gaan en bespreken van: "We gaan straks zusje ophalen, we gaan dat lopend doen, de buggy gaat niet mee. En ik wil met jou afspreken dat je NIET gaat gillen tijdens het lopen. Je loopt netjes met mama mee en we gaan gezellig praten. Maar we gaan NIET gillen."
Als je dan onderweg bent en hij begint te gillen, kun je teruggrijpen op de "afspraak": "Jantje, weet je nog wat we thuis hadden afgesproken? Jantje zou goed meelopen en gezellig praten met mama, maar NIET gillen. Goed zo, nu ben je weer gezellig en goed aan het meelopen."
Mijn kinderen vonden zo'n "afspraak" op die leeftijd best wel interessant.
vrijdag 26 augustus 2011 om 18:57
Bij ons hielp een 'goed gesprek', hetgeen erop neer kwam dat ik mijn peuterzoon uitlegde dat hij geen baby meer was, maar inmiddels een grote jongen, die gewoon op een normale manier kon laten weten als hij iets wilde hebben en dat hij dus niet meer hoefde te brullen en gillen. En ook uitleggen hoe hij moest zeggen als hij honger of dorst had of moe was of geknuffeld wilde worden.
vrijdag 2 september 2011 om 21:44
Volgens mij hebben wij hetzelfde kind. Hier met jongste (3) précies hetzelfde. Kan niet met hem naar de winkel, dokter of noem maar op, hij krijst de hele buurt bij elkaar.
Thuis krijgt hij trap-straf (3 minuten op de onderste trede zitten), maar dat is op andere plaatsen wel lastig.
Het enige wat helpt is toch consequent blijven, tot treurens toe.
Uitslapen maakt hier niks uit. Hij heeft ontdekt dat hij een eigen wil heeft, en maakt gebruik van het feit dat dat zo is. Het lijkt mij een machtsspelletje.
In de supermarkt loop ik gewoon door. Zeg ik tegen hem:
Mama gaat boodschappen doen hoor, dág ***** (naam).
Als ik dan verder loop dan komt hij naar me toe en zegt sorry. Dan gaat het vijf minuten goed, en ja hoor, daar gáán we weer...
Om moedeloos van te worden af en toe.
Lees mee voor meer tips.
Thuis krijgt hij trap-straf (3 minuten op de onderste trede zitten), maar dat is op andere plaatsen wel lastig.
Het enige wat helpt is toch consequent blijven, tot treurens toe.
Uitslapen maakt hier niks uit. Hij heeft ontdekt dat hij een eigen wil heeft, en maakt gebruik van het feit dat dat zo is. Het lijkt mij een machtsspelletje.
In de supermarkt loop ik gewoon door. Zeg ik tegen hem:
Mama gaat boodschappen doen hoor, dág ***** (naam).
Als ik dan verder loop dan komt hij naar me toe en zegt sorry. Dan gaat het vijf minuten goed, en ja hoor, daar gáán we weer...
Om moedeloos van te worden af en toe.
Lees mee voor meer tips.
vrijdag 2 september 2011 om 21:45
Je klinkt consequent, goed van je.
Ik herken het gillen (nog) niet zo, oudste is wel dwars, maar meer op een schreeuwende "Nee Nee Nee Nee Nee Nee Nee Nee Nee" manier. Zet hem dan op de gang.
Ik kan me voorstellen dat je t naar school heel vervelend vindt. Er zijn hier al goede tips gegeven, maar zou het lukken met een bal o.i.d.? Op een loopfietsje? Een ballon? Bellenblazend?
Ik herken het gillen (nog) niet zo, oudste is wel dwars, maar meer op een schreeuwende "Nee Nee Nee Nee Nee Nee Nee Nee Nee" manier. Zet hem dan op de gang.
Ik kan me voorstellen dat je t naar school heel vervelend vindt. Er zijn hier al goede tips gegeven, maar zou het lukken met een bal o.i.d.? Op een loopfietsje? Een ballon? Bellenblazend?
Be yourself; everyone else is already taken - Oscar Wilde
vrijdag 2 september 2011 om 22:14
Deze week gaat het wonderbaarlijk goed... Wel gilbuien gehad, maar tijdens de schoolwandeling alleen door echte aanleidingen. Vandaag viel mijn kleine schatje in de brandnetels op de weg terug.... Zoooooo zielig! En eerder deze week viel hij een keer toen we door de schoolpoort liepen.
Ik merk wel dat vermoeidheid een rol speelt in sommige situaties.. Maar het is ook een stukje uitproberen. Duidelijk en consequent zijn helpt dan wel.
Op het kdv gaven ze ook aan dat hij deze week gezellig meedeed en weinig heeft gegild. Ze zetten hem daar ook apart als hij helemaal los gaat, net als thuis.
Naja ik hoop dat het nu wat beter blijft gaan. Heb hem ieder geval wel veel complimentjes gegeven over zijn goede gedrag!
Ik merk wel dat vermoeidheid een rol speelt in sommige situaties.. Maar het is ook een stukje uitproberen. Duidelijk en consequent zijn helpt dan wel.
Op het kdv gaven ze ook aan dat hij deze week gezellig meedeed en weinig heeft gegild. Ze zetten hem daar ook apart als hij helemaal los gaat, net als thuis.
Naja ik hoop dat het nu wat beter blijft gaan. Heb hem ieder geval wel veel complimentjes gegeven over zijn goede gedrag!
vrijdag 2 september 2011 om 23:12
quote:Mieomij schreef op 02 september 2011 @ 21:48:
Albert laten komen voor de boodschappen. Dan hoef je niet meer met een krijsende peuter door de supermarkt. En als je dan een keer gaat, hem taakjes geven (de bananen dragen, mama helpen om te onthouden pindakaas te kopen).Die taakjes die deed ik al, maar om nou alles te laten bezorgen? Dan geef ik toe aan zijn gedrag. Hij moet gewoon leren dat je niet overal kunt rennen en gillen.
Albert laten komen voor de boodschappen. Dan hoef je niet meer met een krijsende peuter door de supermarkt. En als je dan een keer gaat, hem taakjes geven (de bananen dragen, mama helpen om te onthouden pindakaas te kopen).Die taakjes die deed ik al, maar om nou alles te laten bezorgen? Dan geef ik toe aan zijn gedrag. Hij moet gewoon leren dat je niet overal kunt rennen en gillen.
