Gezondheid
alle pijlers
Ouder met kanker
zaterdag 27 augustus 2011 om 21:56
Ik ben benieuwd hoe jullie hiermee omgaan, sinds een paar dagen staat mijn wereld op z'n kop.
Afgelopen donderdag hebben we te horen gekregen dat mijn vader longkanker heeft... Binnen 2 dagen na bezoek aan de huisarts was de diagnose al bekend. Er zijn inmiddels al onderzoeken geweest waarbij is gekeken of er uitzaaiingen zijn, de uitslag daarvan horen wel volgende week. Hoewel ik weet dat ze tegenwoordig heel erg veel kunnen ben ik zo verschrikkelijk bang dat het verkeerd afloopt.
Hoe zijn jullie omgegaan met dit nieuws? Ik vind het namelijk heel moeilijk om op dit moment nog positief te zijn terwijl ik dit juist altijd altijd wel ben.
Afgelopen donderdag hebben we te horen gekregen dat mijn vader longkanker heeft... Binnen 2 dagen na bezoek aan de huisarts was de diagnose al bekend. Er zijn inmiddels al onderzoeken geweest waarbij is gekeken of er uitzaaiingen zijn, de uitslag daarvan horen wel volgende week. Hoewel ik weet dat ze tegenwoordig heel erg veel kunnen ben ik zo verschrikkelijk bang dat het verkeerd afloopt.
Hoe zijn jullie omgegaan met dit nieuws? Ik vind het namelijk heel moeilijk om op dit moment nog positief te zijn terwijl ik dit juist altijd altijd wel ben.
zaterdag 27 augustus 2011 om 22:11
O maar vind het heel normaal dat je erg geschrokken bent door het nieuws, in ons hoofd betekent kanker heel vaak het einde, maar gelukkig is dankzij de wetenschap toch steeds vaker zo dat dit niet altijd zo is.
Ik wens je heel veel sterkte en je vader ook.
(en bij mij mij was het niet mijn vader, maar mijn allerliefste schoonzus en schoonvader, moeilijke tijden)
Ik wens je heel veel sterkte en je vader ook.
(en bij mij mij was het niet mijn vader, maar mijn allerliefste schoonzus en schoonvader, moeilijke tijden)
zaterdag 27 augustus 2011 om 22:16
hoi slimmama,
Ik zit er zelf ook middenin. Mijn vader heeft alvleesklier kanker en is daar aan geopereerd. Dat dit nog kon was opzich al opmerkelijk, meestal is het gelijk al mis. Deze week hebben we te horen gekregen dat de kanker toch is uitgezaaid naar de lymfen. Hij komt in aanmerking voor chemo, maar of dat iets uitmaakt kon de arts niet stellig beantwoorden. De gesprekken over hoe nu verder moeten nog komen, maar hij geneest hier niet meer van.
Mijn wereld staat ook redelijk op zijn kop. Ik heb hem van de week net verteld dat hij weer opa gaat worden(in het ziekenhuis) en dat vond ik best moeilijk. De dag erna kregen we deze uitslag en het enige wat hij zegt "denk aan je kindje, die wil ik nog op schoot hebben"
Ik vind het heel moeilijk om ermee om te gaan. Veel mensen vragen deze week heel erg geinteresseerd hoe het nu met mijn vader is en of ik al wat weet. Als ik dan eerlijk vertel van de uitslag, zie ik ze schrikken en ben ik weer bezig, mensen zich niet ongemakkelijk te laten voelen. Op mijn werk vragen sommigen ernaar (het is bekend gemaakt door mijn bazin) en sommigen ontwijken me. Dat vind ik heeeel moeilijk. Vraag gewoon ik ga echt niet gelijk in je armen vallen en huilen.
Ik zit er zelf ook middenin. Mijn vader heeft alvleesklier kanker en is daar aan geopereerd. Dat dit nog kon was opzich al opmerkelijk, meestal is het gelijk al mis. Deze week hebben we te horen gekregen dat de kanker toch is uitgezaaid naar de lymfen. Hij komt in aanmerking voor chemo, maar of dat iets uitmaakt kon de arts niet stellig beantwoorden. De gesprekken over hoe nu verder moeten nog komen, maar hij geneest hier niet meer van.
Mijn wereld staat ook redelijk op zijn kop. Ik heb hem van de week net verteld dat hij weer opa gaat worden(in het ziekenhuis) en dat vond ik best moeilijk. De dag erna kregen we deze uitslag en het enige wat hij zegt "denk aan je kindje, die wil ik nog op schoot hebben"
Ik vind het heel moeilijk om ermee om te gaan. Veel mensen vragen deze week heel erg geinteresseerd hoe het nu met mijn vader is en of ik al wat weet. Als ik dan eerlijk vertel van de uitslag, zie ik ze schrikken en ben ik weer bezig, mensen zich niet ongemakkelijk te laten voelen. Op mijn werk vragen sommigen ernaar (het is bekend gemaakt door mijn bazin) en sommigen ontwijken me. Dat vind ik heeeel moeilijk. Vraag gewoon ik ga echt niet gelijk in je armen vallen en huilen.
zaterdag 27 augustus 2011 om 22:21
Hè meid, wat een ongelooflijk naar nieuws voor jullie hele familie.
Feit dat je zo bang bent betekent vooral dat je veel om je vader geeft en dat je er waarschijnlijk alles aan wilt doen om hem te steunen nu.
Probeer vooral veel met hem te praten (als hij dat wil) en laat je leiden door je gevoel. Wees bang als je bang bent, kanker is een hele erge rotziekte. Maar blijf ook hoop hebben, geniet van wat er nu is.
Op dit moment staat je wereld op zijn kop en dat is niet meer dan normaal.
En hoe ik er mee om ben gegaan? Van me af praten op het forum.....
Vriendinnen heb ik de eerste weken een beetje op afstand gehouden, vond ik te emotioneel beladen om mee te praten. Op het forum is er een zekere afstand, kan je ondertussen goed nadenken, je krijgt medeleven en nuttige tips van mensen die je helemaal niet kent. Dat hielp mij wel.
Heel veel sterkte!
Feit dat je zo bang bent betekent vooral dat je veel om je vader geeft en dat je er waarschijnlijk alles aan wilt doen om hem te steunen nu.
Probeer vooral veel met hem te praten (als hij dat wil) en laat je leiden door je gevoel. Wees bang als je bang bent, kanker is een hele erge rotziekte. Maar blijf ook hoop hebben, geniet van wat er nu is.
Op dit moment staat je wereld op zijn kop en dat is niet meer dan normaal.
En hoe ik er mee om ben gegaan? Van me af praten op het forum.....
Vriendinnen heb ik de eerste weken een beetje op afstand gehouden, vond ik te emotioneel beladen om mee te praten. Op het forum is er een zekere afstand, kan je ondertussen goed nadenken, je krijgt medeleven en nuttige tips van mensen die je helemaal niet kent. Dat hielp mij wel.
Heel veel sterkte!
zaterdag 27 augustus 2011 om 22:24
Dat je geschrokken bent van dit nieuws is helemaal normaal, helaas veel ervaring mee, mijn vader heeft twee keer kanker gehad met uitzaaiingen, mijn schoonmoeder heeft darmkanker, en helaas al drie nichten met kanker (en ook al behoorlijk wat familieleden verloren aan kanker) mijn ervaring is, dat wachten op uitslagen het ergste is, en dat blijft terugkomen, eerst de diagnose en prognose, dan de behandelingen, operatie's, chemo's bestralingen, daar krijg je dan uitslagen van of de behandelingen resultaat hebben gehad, en daarna de drie maandelijkse, haljaarlijkse controle's, pas na vijf jaar krijgt iemand de status schoon. Praat erover met elkaar, ga wat vaker langs, ga mee met behandelingen, en vooral deel ook leuke momenten, geef afleiding. Veel sterkte, mijn vader is dankzij veel behandelingen inmiddels al vijftien jaar verder, en mijn schoonmoeder is nu na vijf jaar redelijk fit.
zaterdag 27 augustus 2011 om 22:31
Slimmama, wat een naar nieuws, kan me goed voorstellen dat je geschokt bent.
Probeer jezelf wat tijd te gunnen om van de schrik te bekomen, jullie hoeven nu nog geen beslissingen te nemen, eerst maar eens afwachten wat de verdere onderzoeken uitwijzen.
Als je er aan toe bent, en als je daarvoor voelt, dan kun je je misschien wat inlezen. Misschien helpt dat jou om de controle weer een beetje terug te pakken, zodat je weet wat de eventuele behandelmogelijkheden zijn. Is er iemand die meegaat met je vader naar het ziekenhuis? Hoe voelt hij zich trouwens?
Veel sterkte meid, jullie zitten met veel heftige emoties in een onzekere situatie en dat is niet makkelijk
Probeer jezelf wat tijd te gunnen om van de schrik te bekomen, jullie hoeven nu nog geen beslissingen te nemen, eerst maar eens afwachten wat de verdere onderzoeken uitwijzen.
Als je er aan toe bent, en als je daarvoor voelt, dan kun je je misschien wat inlezen. Misschien helpt dat jou om de controle weer een beetje terug te pakken, zodat je weet wat de eventuele behandelmogelijkheden zijn. Is er iemand die meegaat met je vader naar het ziekenhuis? Hoe voelt hij zich trouwens?
Veel sterkte meid, jullie zitten met veel heftige emoties in een onzekere situatie en dat is niet makkelijk
zaterdag 27 augustus 2011 om 22:31
Dank jullie wel voor de snelle reacties. Misschien ben ik ook wat ongeduldig met het willen verwerken.
Kikki1, Wat verschrikkelijk om te weten dat hij niet meer zal genezen. Hoe gaat het nu met hem? Mijn vader is bijvoorbeeld nu al helemaal ingestrt en ik ben zo bang dat hij het eventuele slechte nieuws volgende week echt niet trekt.
De reacties van collega's herken ik ook inderdaad. Een aantal doen alsof er niets aan de hand is en anderen willen ineens met je praten omdat een oom/tante ook kanker heeft en willen ervaringen met je delen. Hier ben ik nog niet aan toe merk ik, heel lullig voor ze maar dan ben ik maar even heel egoistisch. Komt misschien over een tijdje wel.
Kikki1, Wat verschrikkelijk om te weten dat hij niet meer zal genezen. Hoe gaat het nu met hem? Mijn vader is bijvoorbeeld nu al helemaal ingestrt en ik ben zo bang dat hij het eventuele slechte nieuws volgende week echt niet trekt.
De reacties van collega's herken ik ook inderdaad. Een aantal doen alsof er niets aan de hand is en anderen willen ineens met je praten omdat een oom/tante ook kanker heeft en willen ervaringen met je delen. Hier ben ik nog niet aan toe merk ik, heel lullig voor ze maar dan ben ik maar even heel egoistisch. Komt misschien over een tijdje wel.
zaterdag 27 augustus 2011 om 22:40
Jeetje wat snel veel reacties zeg. Wat lief van jullie.
Branca: het is inderdaad prettig om het op het forum van je af te schrijven omdat dit wat afstand schept. Ik heb het ook nog buiten op het werk en familie aan niet veel mensen verteld.
Voor nu is het echt afwachten tot wat volgende week gaat brengen. We gaan met z'n 4en naar het ziekenhuis. (vader 2 broers en ik). Hij is zelf nogal negatief en dat baart mij nogal wat zorgen. Ik ben namelijk van mening dat dit van invloed is op het gehele proces.
Branca: het is inderdaad prettig om het op het forum van je af te schrijven omdat dit wat afstand schept. Ik heb het ook nog buiten op het werk en familie aan niet veel mensen verteld.
Voor nu is het echt afwachten tot wat volgende week gaat brengen. We gaan met z'n 4en naar het ziekenhuis. (vader 2 broers en ik). Hij is zelf nogal negatief en dat baart mij nogal wat zorgen. Ik ben namelijk van mening dat dit van invloed is op het gehele proces.
zaterdag 27 augustus 2011 om 22:43
Branca, ik heb het mijn collega's inderdaad verteld wat er aan de hand is en daarna gezegd dat dat de reden is dat ik wat stiller ben dan normaal en misschien niet zo enthoustaist op alles reageer dan anders. Hier is gelukkig heel erg veel begrip voor. Gelukkig heb ik een aantal erg lieve collega's die aan een blik al genoeg hebben.
zaterdag 27 augustus 2011 om 22:47
Ik vind het niet raar dat hij negatief is zo kort na dit nieuws. Hij heeft te horen gekregen dat hij misschien wel heel binnenkort doodgaat en is dat aan het verwerken. Ik weet niet of het mij zou lukken daar al te positief in te staan als ik in zijn schoenen stond.
Mijn vader was destijds ook erg negatief de eerste weken. Ik geloof niet dat dit enige invloed op het verloop van zijn ziekte heeft gehad hoor.
Mijn vader was destijds ook erg negatief de eerste weken. Ik geloof niet dat dit enige invloed op het verloop van zijn ziekte heeft gehad hoor.
zaterdag 27 augustus 2011 om 22:54
Lieve Slimmamma, zoals een aantal hiervoor al hebben gezegd: je mag je rot voelen, het is enorm naar, en vooral dat je niet weet hoe het verder zal gaan is moeilijk.
Toch gaat alles door, alleen voor jullie is er veel veranderd, dat is heel onwerkelijk (tenminste, zo voelde ik het)
En iedereen gaat daar op zijn of haar eigen manier mee om.
Je kunt inderdaad vragen of je vader wil, dat je meegaat bij afspraken, maar sommige mensen willen het echt niet, en ook dat moet je respecteren, hoe moeilijk het ook is.
Ik kan nog veel meer zeggen, maar soms is een knuffel eigenlijk veel beter:
O, en je laatste vraag, mijn moeder zit ook middenin een heel traject, ze heeft (weer) borstkanker.
Terwijl ik me heel druk maakte, is zij juist heel nuchter, en leeft ze van afspraak naar afspraak. Ik merkte dat ik heel emotioneel eronder was, terwijl zij wat gelatener is.
Heel veel sterkte, en kom het hier maar lekker van je afschrijven, dat kan enorm opluchten!
Toch gaat alles door, alleen voor jullie is er veel veranderd, dat is heel onwerkelijk (tenminste, zo voelde ik het)
En iedereen gaat daar op zijn of haar eigen manier mee om.
Je kunt inderdaad vragen of je vader wil, dat je meegaat bij afspraken, maar sommige mensen willen het echt niet, en ook dat moet je respecteren, hoe moeilijk het ook is.
Ik kan nog veel meer zeggen, maar soms is een knuffel eigenlijk veel beter:
O, en je laatste vraag, mijn moeder zit ook middenin een heel traject, ze heeft (weer) borstkanker.
Terwijl ik me heel druk maakte, is zij juist heel nuchter, en leeft ze van afspraak naar afspraak. Ik merkte dat ik heel emotioneel eronder was, terwijl zij wat gelatener is.
Heel veel sterkte, en kom het hier maar lekker van je afschrijven, dat kan enorm opluchten!
zaterdag 27 augustus 2011 om 23:07
Sistermoon, voor jou ook een dikke knuffel.
Ik had nooit gedacht dat iets zoveel impact op je kon hebben. het is nu vooral even het nog niet weten hoe erg het is en dat we nog niet weten wat ze gaan doen. Intussen is mijn vader druk aan het bedenken wat hij nog een waardig leven vindt en tot nu toe is dat nog niet heel veel.
Gelukkig heb ik ook erg veel steun aan mijn vriend.
Ik had nooit gedacht dat iets zoveel impact op je kon hebben. het is nu vooral even het nog niet weten hoe erg het is en dat we nog niet weten wat ze gaan doen. Intussen is mijn vader druk aan het bedenken wat hij nog een waardig leven vindt en tot nu toe is dat nog niet heel veel.
Gelukkig heb ik ook erg veel steun aan mijn vriend.
zaterdag 27 augustus 2011 om 23:12
Dat is fijn voor je Slimmama, en veel waard hoor!
Het gekke is, dat je er geen idee van hebt, dat zoveel mensen er al mee te maken hebben gehad, en hoe het er aan toe gaat in het ziekenhuis, tenminste, zo heb ik dat ervaren.
Ik vind het wel knap van je vader dat hij erover nadenkt, veel mensen vinden dat al heel moeilijk.
Ik hoop dat jullie hem kunnen steunen.
Het gekke is, dat je er geen idee van hebt, dat zoveel mensen er al mee te maken hebben gehad, en hoe het er aan toe gaat in het ziekenhuis, tenminste, zo heb ik dat ervaren.
Ik vind het wel knap van je vader dat hij erover nadenkt, veel mensen vinden dat al heel moeilijk.
Ik hoop dat jullie hem kunnen steunen.
zaterdag 27 augustus 2011 om 23:23
Beste slimmama, ik begrijp precies wat je voelt, dus een dikke virtuele knuffel!
Mijn vader heeft zelf op 4 augustus de diagnose longkanker gekregen. Even voelden wij in onze familie alsof de bodem onder onze voeten werd weggeslagen... Maar mijn vader is zo'n nuchtere man. De eerste dag na het bericht konden we gelukkig alweer lachen. We kunnen er in ins gezin ook goed over praten maar mijn vader heeft ook al gezegd dat hij het er niet continu over wil hebben. Hij voelt zich nu ook mog helemaal niet ziek.
Hij heeft al verschillende onderzoeken gehad, geen uitzaaiingen gevonden, het is alleen nog even wachten op de uitslag van het herssenonderzoek a.s. maandag... Daarna gaan de de behandeling starten.
Ik ben blij dat mijn vader zelf er positief in staat, dat helpt echt. Ook voor ons... In het begin was ik wel bang voor wat hem en ons te wachten staat, maar door zijn eigen nuchtere en positieve houding staan wij er nu ook positiever in...
Overigens heeft de opa van een vriendin van mij al 20 jaar longkanker. Dat gaf ook alweer meer moed toen ik dat hoorde.
Maar veel sterkte voor jou en je familie.
Blijf lekker van he afschrijven hier, dan schrijf ik mee.
Mijn vader heeft zelf op 4 augustus de diagnose longkanker gekregen. Even voelden wij in onze familie alsof de bodem onder onze voeten werd weggeslagen... Maar mijn vader is zo'n nuchtere man. De eerste dag na het bericht konden we gelukkig alweer lachen. We kunnen er in ins gezin ook goed over praten maar mijn vader heeft ook al gezegd dat hij het er niet continu over wil hebben. Hij voelt zich nu ook mog helemaal niet ziek.
Hij heeft al verschillende onderzoeken gehad, geen uitzaaiingen gevonden, het is alleen nog even wachten op de uitslag van het herssenonderzoek a.s. maandag... Daarna gaan de de behandeling starten.
Ik ben blij dat mijn vader zelf er positief in staat, dat helpt echt. Ook voor ons... In het begin was ik wel bang voor wat hem en ons te wachten staat, maar door zijn eigen nuchtere en positieve houding staan wij er nu ook positiever in...
Overigens heeft de opa van een vriendin van mij al 20 jaar longkanker. Dat gaf ook alweer meer moed toen ik dat hoorde.
Maar veel sterkte voor jou en je familie.
Blijf lekker van he afschrijven hier, dan schrijf ik mee.
zaterdag 27 augustus 2011 om 23:36
Ja ik ben erg blij met zijn steun, besef me ook dat het heel anders kan zijn.
Scarlet72 ja het is echt alsof de bodem onder je voeten wordt weggeslagen inderdaad. Mag ik vragen watvoor behandeling je vader krijgt? Of is dat pas bekend na de uitslag van het hersenonderzoek?
Ik hoop zo dat hij omslaat en ineens heel positief wordt, maar ik ben bang dat dat er bij hem niet in zit. Maar goed wie weet wat er gebeurt wanneer hij volgende week positief nieuws krijgt. (Positief in de zin van geen uitzaaiingen)
Ik zal zo eens proberen te slapen, ik hou jullie op de hoogte. In ieder geval al heel erg bedankt voor de fijne lieve reacties. Dat doet me goed.
Scarlet72 ja het is echt alsof de bodem onder je voeten wordt weggeslagen inderdaad. Mag ik vragen watvoor behandeling je vader krijgt? Of is dat pas bekend na de uitslag van het hersenonderzoek?
Ik hoop zo dat hij omslaat en ineens heel positief wordt, maar ik ben bang dat dat er bij hem niet in zit. Maar goed wie weet wat er gebeurt wanneer hij volgende week positief nieuws krijgt. (Positief in de zin van geen uitzaaiingen)
Ik zal zo eens proberen te slapen, ik hou jullie op de hoogte. In ieder geval al heel erg bedankt voor de fijne lieve reacties. Dat doet me goed.
zaterdag 27 augustus 2011 om 23:46
quote:Slimmama schreef op 27 augustus 2011 @ 22:40:
Jeetje wat snel veel reacties zeg. Wat lief van jullie.
Branca: het is inderdaad prettig om het op het forum van je af te schrijven omdat dit wat afstand schept. Ik heb het ook nog buiten op het werk en familie aan niet veel mensen verteld.
Voor nu is het echt afwachten tot wat volgende week gaat brengen. We gaan met z'n 4en naar het ziekenhuis. (vader 2 broers en ik). Hij is zelf nogal negatief en dat baart mij nogal wat zorgen. Ik ben namelijk van mening dat dit van invloed is op het gehele proces.
Heb daar beetje moeite mee, alsof mensen die aan kanker gestorven zijn, niet positief genoeg waren en niet hard genoeg gevochten hebben. De mensen in mijn omgeving die er aan overleden zijn hebben net zo hard gevochten etc, als bijv. mijn vader die er nog wel is. Ben wel van mening dat het voor de naaste omgeving van de patient makkelijker is, als de patient positief is.
Overigens wel een normale reactie hoor dat je negatief bent, na zulk nieuws als je die boodschap krijgt dat je kanker hebt, wordt de vloer als het ware onder je uit geslagen, je lijf laat je in de steek en dat vertrouwen in je eigen lijf ben je kwijt. Mijn vader zei in die periode had het maar zeer gedaan dan trok je wel aan de bel. Ook weet je als je behandelingen moet ondergaan dat het zwaar is, en dat je niet meer wordt zoals je daarvoor was, wil overigens niet zeggen dat je kwaliteit van leven slechter wordt maar wel anders, zie in mijn omgeving dat je meer geniet van kleine dingen, en dat je een kei wordt in relativeren.
Jeetje wat snel veel reacties zeg. Wat lief van jullie.
Branca: het is inderdaad prettig om het op het forum van je af te schrijven omdat dit wat afstand schept. Ik heb het ook nog buiten op het werk en familie aan niet veel mensen verteld.
Voor nu is het echt afwachten tot wat volgende week gaat brengen. We gaan met z'n 4en naar het ziekenhuis. (vader 2 broers en ik). Hij is zelf nogal negatief en dat baart mij nogal wat zorgen. Ik ben namelijk van mening dat dit van invloed is op het gehele proces.
Heb daar beetje moeite mee, alsof mensen die aan kanker gestorven zijn, niet positief genoeg waren en niet hard genoeg gevochten hebben. De mensen in mijn omgeving die er aan overleden zijn hebben net zo hard gevochten etc, als bijv. mijn vader die er nog wel is. Ben wel van mening dat het voor de naaste omgeving van de patient makkelijker is, als de patient positief is.
Overigens wel een normale reactie hoor dat je negatief bent, na zulk nieuws als je die boodschap krijgt dat je kanker hebt, wordt de vloer als het ware onder je uit geslagen, je lijf laat je in de steek en dat vertrouwen in je eigen lijf ben je kwijt. Mijn vader zei in die periode had het maar zeer gedaan dan trok je wel aan de bel. Ook weet je als je behandelingen moet ondergaan dat het zwaar is, en dat je niet meer wordt zoals je daarvoor was, wil overigens niet zeggen dat je kwaliteit van leven slechter wordt maar wel anders, zie in mijn omgeving dat je meer geniet van kleine dingen, en dat je een kei wordt in relativeren.
zondag 28 augustus 2011 om 00:04
Dat laatste is zeker waar.
Mijn vader zegt nu al dat het altijd erger kan. Zoals bijv. mijn tante met borstkanker die inmiddels opgegeven is. Zwaar triest...
En verder proberen we nu elke gelegenheid te grijpen om iets te vieren. Zo ben ik volgende maand jarig en ik vier het al jaren niet, maar nu wel, we willen als gezin nog zo vaak mogelijk van ons samenzijn kunnen genieten.
Mijn vader zegt nu al dat het altijd erger kan. Zoals bijv. mijn tante met borstkanker die inmiddels opgegeven is. Zwaar triest...
En verder proberen we nu elke gelegenheid te grijpen om iets te vieren. Zo ben ik volgende maand jarig en ik vier het al jaren niet, maar nu wel, we willen als gezin nog zo vaak mogelijk van ons samenzijn kunnen genieten.
dinsdag 30 augustus 2011 om 11:14
In dit soort gevallen kun je alleen maar afwachten en dingen over je heen laten komen. Pas als alle uitslagen binnen zijn, weet je meer over prognose en behandelingsmogelijkheden.
Sommige longkankers zijn te genezen (vrij rustige enkele tumoren op een gunstige plek kunnen operatief verwijderd worden). Andere vormen zijn veel kwaadaardiger, zaaien sneller uit en zijn eigenlijk alleen met chemo te behandelen. Vaak heb je het dan over een palliatieve behandeling, gericht op levensverlenging (waarbij gemiddeld 2-4 jaar haalbaar is). Op zich heb je dan nog niets aan zo'n prognose, want dat zijn gemiddelde statistiekcijfers. Iemand kan veel korter leven, maar ook langer.
Ik wens TO en ook anderen met een ouder met kanker veel sterkte en hoop voor jullie op goed nieuws.
Sommige longkankers zijn te genezen (vrij rustige enkele tumoren op een gunstige plek kunnen operatief verwijderd worden). Andere vormen zijn veel kwaadaardiger, zaaien sneller uit en zijn eigenlijk alleen met chemo te behandelen. Vaak heb je het dan over een palliatieve behandeling, gericht op levensverlenging (waarbij gemiddeld 2-4 jaar haalbaar is). Op zich heb je dan nog niets aan zo'n prognose, want dat zijn gemiddelde statistiekcijfers. Iemand kan veel korter leven, maar ook langer.
Ik wens TO en ook anderen met een ouder met kanker veel sterkte en hoop voor jullie op goed nieuws.
