Psyche
alle pijlers
Ik snap mezelf niet???
maandag 29 augustus 2011 om 00:05
Ik snap mezelf echt niet meer.
Ik heb twee zussen. Ik ben de jongste.
Vandaag was mijn oudste zus jarig. Heel gezellig maar zoals altijd voelde ik me weer buitengesloten.
Nu zit ik in mijn kamer te huilen omdat sommige opmerkingen gewoon in mijn hoofd blijven spoken.
Ik ben nogal gevoelig, en ik ben ook heel geintreseerd in andermans gevoelens. Ik luister atijd naar iedereen. Nu zijn mijn zussen niet zo. Mijn oudste zus heeft adhd en alles draait om haar. Ze wil altijd in de belangstelling staan. En ze luistert echt nooit, liefst altijd zelf aan het woord. Mijn middelste zus is echt een schat maar ik kan geen diepgaande gesprekken met haar voeren. Ze praat liever niet over emoties.
Anyways nu hadden ze plannen gemaakt om te gaan winkelen morgen mij helemaal vergeten. Tot mijn zus haar vriend zei en mag ... dan ook mee. Over mij. En toen was ik welkom, ze waren me echt letterlijk vergeten. Toen ze gingen zouden ze elkaar weer smsen over hoe laat ze gingn afspreken tegen mij werd weer niks gezegd.
Ik heb een moeilijke periode achter de rug, depressief geweest, alleen opsluiten in mijn kamer maar nu gaat het steeds beter. Ik heb helemaal geen vrienden en dat weten ze, ook geen baan meer. IK zit daardoor veel thuis eigenlijk op de supermarkt en stad na alleen maar thuis Sociale contacten heb ik helemaal niet op mijn moeder en zussen na.
Waarom denken ze dan niet aan mij? Laten we haar mee gaan. En ik heb echt mijn best gedaan. De hele tijd vrolijk gelachen ook al voelde ik me kut van binnen. Het is alsof ze me geen kans willen geven. Ze doen wel aardig tegen me maar meer omdat het moet. En ik weet zeker dat ze van me houden als zus. Maar ze willen de echte ik niet leren kennen.
Nu wil ik ophouden met zoveel energie in anderen te steken en gewoon voor mezelf gaan. Waarom pieker ik dan dagen over sommige opmerkingen die ze gemaakt hebben. En voel ik me zo rot? Hoe stop ik dit? Want ik weet zeker dat ze nu niet aan mij denken, nu niet, nooit eigenlijk.
Soms haat ik mezelf, was ik maar normaal. Hoe stop ik dit rotgevoel. En hoe hou ik ermee op om als een hondje achter mensen aan te lopen in de hoop vrienden met ze te zijn als ze me toch niet moeten? Ik heb vaak het gevoel dat ze me alleen meevragen als ze der al aandenken omdat ik zielig ben, geen vrienden heb.
Ik wil nu ook echt het huis uit want dan hoef ik ze niet meer tegen te komen. De wachtlijst is een ramp dus ik hoop dat het gaat opschieten.
O ja en de vriend van mijn zus moet me ook niet echt. Hij is dol op mijn andere zus. Als hun kinderen er zijn noemen ze haar lievelingstante. Niet de kinderen zelf maar mijn zus en vriend. Terwijl de kinderen juist vaker naar mij toe komen. Ik doe heel veel met ze en mijn andere zus. Waarom is zij dan de lievelingstante? Waarom mag zij peetmoeder zijn?
Waarom haat iedereen mij? Is dat omdat ik anders ben. Ben ik echt overgevoelig. Ik praat ook niet z makkelijk over ditjes en datjes hou meer van diepgaande gesprekken. Misschien dat men me daarom niet moet??
Maar goed wat ik met dit topic wil is mijn hart luchten
En tips om me niet meer zo rot te voelen over dat mijn zussen de echte ik niet willen leren kennen. En steeds meer na elkaar toe trekken en mij erbuiten houden.
Ik heb twee zussen. Ik ben de jongste.
Vandaag was mijn oudste zus jarig. Heel gezellig maar zoals altijd voelde ik me weer buitengesloten.
Nu zit ik in mijn kamer te huilen omdat sommige opmerkingen gewoon in mijn hoofd blijven spoken.
Ik ben nogal gevoelig, en ik ben ook heel geintreseerd in andermans gevoelens. Ik luister atijd naar iedereen. Nu zijn mijn zussen niet zo. Mijn oudste zus heeft adhd en alles draait om haar. Ze wil altijd in de belangstelling staan. En ze luistert echt nooit, liefst altijd zelf aan het woord. Mijn middelste zus is echt een schat maar ik kan geen diepgaande gesprekken met haar voeren. Ze praat liever niet over emoties.
Anyways nu hadden ze plannen gemaakt om te gaan winkelen morgen mij helemaal vergeten. Tot mijn zus haar vriend zei en mag ... dan ook mee. Over mij. En toen was ik welkom, ze waren me echt letterlijk vergeten. Toen ze gingen zouden ze elkaar weer smsen over hoe laat ze gingn afspreken tegen mij werd weer niks gezegd.
Ik heb een moeilijke periode achter de rug, depressief geweest, alleen opsluiten in mijn kamer maar nu gaat het steeds beter. Ik heb helemaal geen vrienden en dat weten ze, ook geen baan meer. IK zit daardoor veel thuis eigenlijk op de supermarkt en stad na alleen maar thuis Sociale contacten heb ik helemaal niet op mijn moeder en zussen na.
Waarom denken ze dan niet aan mij? Laten we haar mee gaan. En ik heb echt mijn best gedaan. De hele tijd vrolijk gelachen ook al voelde ik me kut van binnen. Het is alsof ze me geen kans willen geven. Ze doen wel aardig tegen me maar meer omdat het moet. En ik weet zeker dat ze van me houden als zus. Maar ze willen de echte ik niet leren kennen.
Nu wil ik ophouden met zoveel energie in anderen te steken en gewoon voor mezelf gaan. Waarom pieker ik dan dagen over sommige opmerkingen die ze gemaakt hebben. En voel ik me zo rot? Hoe stop ik dit? Want ik weet zeker dat ze nu niet aan mij denken, nu niet, nooit eigenlijk.
Soms haat ik mezelf, was ik maar normaal. Hoe stop ik dit rotgevoel. En hoe hou ik ermee op om als een hondje achter mensen aan te lopen in de hoop vrienden met ze te zijn als ze me toch niet moeten? Ik heb vaak het gevoel dat ze me alleen meevragen als ze der al aandenken omdat ik zielig ben, geen vrienden heb.
Ik wil nu ook echt het huis uit want dan hoef ik ze niet meer tegen te komen. De wachtlijst is een ramp dus ik hoop dat het gaat opschieten.
O ja en de vriend van mijn zus moet me ook niet echt. Hij is dol op mijn andere zus. Als hun kinderen er zijn noemen ze haar lievelingstante. Niet de kinderen zelf maar mijn zus en vriend. Terwijl de kinderen juist vaker naar mij toe komen. Ik doe heel veel met ze en mijn andere zus. Waarom is zij dan de lievelingstante? Waarom mag zij peetmoeder zijn?
Waarom haat iedereen mij? Is dat omdat ik anders ben. Ben ik echt overgevoelig. Ik praat ook niet z makkelijk over ditjes en datjes hou meer van diepgaande gesprekken. Misschien dat men me daarom niet moet??
Maar goed wat ik met dit topic wil is mijn hart luchten
En tips om me niet meer zo rot te voelen over dat mijn zussen de echte ik niet willen leren kennen. En steeds meer na elkaar toe trekken en mij erbuiten houden.
maandag 29 augustus 2011 om 00:11
Is het wel eens bij je opgekomen dat jij de dingen misschien anders opvat als ze zijn (bedoeld)? Klinkt alsof je jezelf snel te veel voelt...
Lijkt me erg vervelend als je geen eigen sociale kring hebt.. Is het geen idee om daar aan te gaan werken? Eigen hobby's zoeken buiten je vertrouwde kringetje? En ben je al eens bij een psycholoog geweest? Dit klinkt niet gezond.....
Lijkt me erg vervelend als je geen eigen sociale kring hebt.. Is het geen idee om daar aan te gaan werken? Eigen hobby's zoeken buiten je vertrouwde kringetje? En ben je al eens bij een psycholoog geweest? Dit klinkt niet gezond.....
maandag 29 augustus 2011 om 00:12
Heb je hulp gezocht? Misschien als je met een objectieve derde praat kan je leren om aan te geven aan je zussen en anderen wat jij wilt zonder dat je met een rot gevoel zit te wachten totdat anderen jou uitnodigen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 29 augustus 2011 om 00:19
quote:ster89 schreef op 29 augustus 2011 @ 00:11:
Is het wel eens bij je opgekomen dat jij de dingen misschien anders opvat als ze zijn (bedoeld)? Klinkt alsof je jezelf snel te veel voelt...
Lijkt me erg vervelend als je geen eigen sociale kring hebt.. Is het geen idee om daar aan te gaan werken? Eigen hobby's zoeken buiten je vertrouwde kringetje? En ben je al eens bij een psycholoog geweest? Dit klinkt niet gezond.....
Nou ik heb in december bij de huisarts aangegeven dat het niet meer ging. Wist al van men problemen. Heeft me doorverwezen in mei kreeg ik mijn intake gesprek en nu wacht ik nog steeds op een uitnodiging voor de behandeling. Heb ze vorige week gebeld en ze konden niet precies zeggen hoe lang het ging duren.
En ik ben best verlegen en in het begin kijk ik de kat uit de boom. Vandaar dat contacten maken moeilijk is voor mij. Voel me id altijd niet goed genoeg. Kan ook uren piekeren over een gesprek. Als ik dan voor mijn gevoel iets fouts heb gezegd.
Ik weet niet hoe ik mezelf moet veranderen? Ik dacht altijd als je hulp wil krijg je het maar ik wacht nu al 8 maanden.
Ik ben het zat om me zo rot te voelen. Maar hoe verander ik dit??
Is het wel eens bij je opgekomen dat jij de dingen misschien anders opvat als ze zijn (bedoeld)? Klinkt alsof je jezelf snel te veel voelt...
Lijkt me erg vervelend als je geen eigen sociale kring hebt.. Is het geen idee om daar aan te gaan werken? Eigen hobby's zoeken buiten je vertrouwde kringetje? En ben je al eens bij een psycholoog geweest? Dit klinkt niet gezond.....
Nou ik heb in december bij de huisarts aangegeven dat het niet meer ging. Wist al van men problemen. Heeft me doorverwezen in mei kreeg ik mijn intake gesprek en nu wacht ik nog steeds op een uitnodiging voor de behandeling. Heb ze vorige week gebeld en ze konden niet precies zeggen hoe lang het ging duren.
En ik ben best verlegen en in het begin kijk ik de kat uit de boom. Vandaar dat contacten maken moeilijk is voor mij. Voel me id altijd niet goed genoeg. Kan ook uren piekeren over een gesprek. Als ik dan voor mijn gevoel iets fouts heb gezegd.
Ik weet niet hoe ik mezelf moet veranderen? Ik dacht altijd als je hulp wil krijg je het maar ik wacht nu al 8 maanden.
Ik ben het zat om me zo rot te voelen. Maar hoe verander ik dit??
maandag 29 augustus 2011 om 00:19
Jij trekt je de dingen wel erg aan. Het kan toch dat je zussen met elkaar willen shoppen? Dat zegt verder niks over jou lijkt mij.
En over dat lievelingstante gebeuren.... Je hangt veel te veel waarde aan zulke dingen. Jij trekt je alles aan omdat je naar mijn mening een laag zelfbeeld hebt. En alles wat er gezegd wordt trek. Jij maar je toe als bevestiging van: zie je wel ik ben stom, enz.
Laat zien dat je leuk bent en ga er zelf op uit! Het is jouw leven, maal er wat van! Wordt niet te zwaar o de hand
En over dat lievelingstante gebeuren.... Je hangt veel te veel waarde aan zulke dingen. Jij trekt je alles aan omdat je naar mijn mening een laag zelfbeeld hebt. En alles wat er gezegd wordt trek. Jij maar je toe als bevestiging van: zie je wel ik ben stom, enz.
Laat zien dat je leuk bent en ga er zelf op uit! Het is jouw leven, maal er wat van! Wordt niet te zwaar o de hand
maandag 29 augustus 2011 om 00:23
Van wat ik uit je post kan opmaken, heb ik inderdaad ook het idee dat dit gevoel voor een deel bij jou ligt. Omdat mensen een keer zonder jou gaan winkelen/ afspreken, wil nog niet meteen zeggen dat ze jou haten.
Je komt op mij nog redelijk depressief over, en dat zal je zelf ook wel weten, maar ik denk dat het daardoor komt dat je alles wat zwaarder voelt, dan dat het misschien in werkelijkheid is. Je kan door je depressie de dingen niet meer helemaal in perspectief zien.
Ik denk dat je inderdaad hulp moet zoeken om flink aan jezelf te werken, wat hier al eerder gezegd wordt. En als jij beter in de vel zit, ben je ook meteen een gezelliger persoon en zal er dus ook meer interesse vanuit de omgeving naar jou toe komen. Ik weet niet of je nu in staat bent om oprecht een positief gesprek te voeren. Je schrijft wel dat je je vrolijk voordoet, maar dat zullen ze toch wel voelen, ik bedoel maar: het zijn je zussen, die hebben dat echt wel door, anders dan misschien de buren!
En probeer inderdaad zodra je je weer wat beter voelt om een sociaal leven te gaan inrichten. Ga werken of studeren, sporten, zoek een hobby. Mensen ontmoeten. Ook dat zorgt er weer voor dat jij interessanter voor je omgeving wordt.
Niet om flauw te zijn, maar als jij de hele dag op je kamer zit te balen, zal je gewoon niet zo leuk zijn voor andere mensen om leuke dingen mee te doen.
Dus: zoek alsjeblieft hulp, ik denk dat je je dan een stuk beter zal voelen, veel sterkte!
Je komt op mij nog redelijk depressief over, en dat zal je zelf ook wel weten, maar ik denk dat het daardoor komt dat je alles wat zwaarder voelt, dan dat het misschien in werkelijkheid is. Je kan door je depressie de dingen niet meer helemaal in perspectief zien.
Ik denk dat je inderdaad hulp moet zoeken om flink aan jezelf te werken, wat hier al eerder gezegd wordt. En als jij beter in de vel zit, ben je ook meteen een gezelliger persoon en zal er dus ook meer interesse vanuit de omgeving naar jou toe komen. Ik weet niet of je nu in staat bent om oprecht een positief gesprek te voeren. Je schrijft wel dat je je vrolijk voordoet, maar dat zullen ze toch wel voelen, ik bedoel maar: het zijn je zussen, die hebben dat echt wel door, anders dan misschien de buren!
En probeer inderdaad zodra je je weer wat beter voelt om een sociaal leven te gaan inrichten. Ga werken of studeren, sporten, zoek een hobby. Mensen ontmoeten. Ook dat zorgt er weer voor dat jij interessanter voor je omgeving wordt.
Niet om flauw te zijn, maar als jij de hele dag op je kamer zit te balen, zal je gewoon niet zo leuk zijn voor andere mensen om leuke dingen mee te doen.
Dus: zoek alsjeblieft hulp, ik denk dat je je dan een stuk beter zal voelen, veel sterkte!
maandag 29 augustus 2011 om 00:42
bedankt allemaal
Door dit topic zie ik dingen nu wel anders. Het ligt ook aan mij.
Ik merk de laatste vier weken ook dat ik me echt down voel, voelde me vaker zo in vlagen maar nu is het bijna de hele dag door. Misschien ben ik ook wel depressief. Maar denk niet dat de huisarts iets ging doen, vorige week geweest heb slaappillen gekregen en moest maar afwachten tot rgz iets van zich laat horen.
Door dit topic zie ik dingen nu wel anders. Het ligt ook aan mij.
Ik merk de laatste vier weken ook dat ik me echt down voel, voelde me vaker zo in vlagen maar nu is het bijna de hele dag door. Misschien ben ik ook wel depressief. Maar denk niet dat de huisarts iets ging doen, vorige week geweest heb slaappillen gekregen en moest maar afwachten tot rgz iets van zich laat horen.
maandag 29 augustus 2011 om 00:42
maandag 29 augustus 2011 om 00:58
Even een korte reactie, niet echt heel erg inhoudelijk ook, maar ik zag dat je schreef over lange wachtlijsten. Toevallig heb ik van mijn huisarts van de week ook een verwijzing voor de psycholoog gekregen. Hij adviseerde me naar Marx Ernst te gaan. Daar zijn korte wachtlijsten. Misschien een tip?
http://www.max-ernst.nl/pagina/welkom.html
http://www.max-ernst.nl/pagina/welkom.html
maandag 29 augustus 2011 om 01:01
Lees eens over ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, niet dat je dat meteen hebt, maar de dingen wat je aangeeft over byv gepieker over gesprekken, denken dat je rare dingen hebt gezegd en er meteen al van uit gaan dat mensen je toch niet moeten zijn daar symptomen van. En dan kan informatie daarover en je er bewust van worden al helpen!
Hoe is het zo gekomen dat je sociale leven kwijt bent geraakt?
Hoe is het zo gekomen dat je sociale leven kwijt bent geraakt?
maandag 29 augustus 2011 om 01:05
Wat naar dat je zo verdrietig bent! Knuffel voor jou.
En je kunt idd een heleboel doen aan je gevoelens die je nu hebt. Maar je bent niet verkeerd. Je bent juist prima. Het geeft helemaal niks om heel gevoelig te zijn. Zo ben je nu eenmaal. En dat is goed. Ik denk dat je in therapie wel handvatten kunt leren om ermee om te gaan.
Om niet steeds jezelf een slachtoffer te voelen en jezelf te haten. Want dat is helemaal niet nodig.
Hoe oud ben je? Kun je weer werk zoeken of anders een opleiding doen? Dat zal ook wel helpen op het sociale vlak. En sporten. Niet alleen kun je daar mensen leren kennen, maar ook maakt sporten een stof in je hersenen vrij waardoor je je gelukkiger voelt.
Veel sterkte meis, ik ken je gevoelens heel goed, was vroeger zelf ook zo. Maar na therapie en ouder worden kan ik beter met die gevoeligheid omgaan. Niet huilen in eenzaamheid, je bent vast een prachtmeid die heel wat in haar mars heeft!
En je kunt idd een heleboel doen aan je gevoelens die je nu hebt. Maar je bent niet verkeerd. Je bent juist prima. Het geeft helemaal niks om heel gevoelig te zijn. Zo ben je nu eenmaal. En dat is goed. Ik denk dat je in therapie wel handvatten kunt leren om ermee om te gaan.
Om niet steeds jezelf een slachtoffer te voelen en jezelf te haten. Want dat is helemaal niet nodig.
Hoe oud ben je? Kun je weer werk zoeken of anders een opleiding doen? Dat zal ook wel helpen op het sociale vlak. En sporten. Niet alleen kun je daar mensen leren kennen, maar ook maakt sporten een stof in je hersenen vrij waardoor je je gelukkiger voelt.
Veel sterkte meis, ik ken je gevoelens heel goed, was vroeger zelf ook zo. Maar na therapie en ouder worden kan ik beter met die gevoeligheid omgaan. Niet huilen in eenzaamheid, je bent vast een prachtmeid die heel wat in haar mars heeft!
maandag 29 augustus 2011 om 01:07
quote:lolove89 schreef op 29 augustus 2011 @ 01:01:
Lees eens over ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, niet dat je dat meteen hebt, maar de dingen wat je aangeeft over byv gepieker over gesprekken, denken dat je rare dingen hebt gezegd en er meteen al van uit gaan dat mensen je toch niet moeten zijn daar symptomen van. En dan kan informatie daarover en je er bewust van worden al helpen!
Hoe is het zo gekomen dat je sociale leven kwijt bent geraakt?
Dit is eng ik herken me helemaal in de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis!
Ik heb eigenlijk nooit een sociaal leven gehad. Op school werd ik gepest. Ben op mijn 16e gestopt en heb sindsdien niks anders gedaan dan thuis zitten, angstig en depressief zijn. Op korte baantjes van een paar maanden na. Ik vond de omgang met mensen daar heel moeilijk. Had het gevoel dat ze me raar vonden. Op mijn familie na heb ik nu geen contact met mensen.
Lees eens over ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, niet dat je dat meteen hebt, maar de dingen wat je aangeeft over byv gepieker over gesprekken, denken dat je rare dingen hebt gezegd en er meteen al van uit gaan dat mensen je toch niet moeten zijn daar symptomen van. En dan kan informatie daarover en je er bewust van worden al helpen!
Hoe is het zo gekomen dat je sociale leven kwijt bent geraakt?
Dit is eng ik herken me helemaal in de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis!
Ik heb eigenlijk nooit een sociaal leven gehad. Op school werd ik gepest. Ben op mijn 16e gestopt en heb sindsdien niks anders gedaan dan thuis zitten, angstig en depressief zijn. Op korte baantjes van een paar maanden na. Ik vond de omgang met mensen daar heel moeilijk. Had het gevoel dat ze me raar vonden. Op mijn familie na heb ik nu geen contact met mensen.
maandag 29 augustus 2011 om 01:11
quote:isabon schreef op 29 augustus 2011 @ 01:05:
Wat naar dat je zo verdrietig bent! Knuffel voor jou.
En je kunt idd een heleboel doen aan je gevoelens die je nu hebt. Maar je bent niet verkeerd. Je bent juist prima. Het geeft helemaal niks om heel gevoelig te zijn. Zo ben je nu eenmaal. En dat is goed. Ik denk dat je in therapie wel handvatten kunt leren om ermee om te gaan.
Om niet steeds jezelf een slachtoffer te voelen en jezelf te haten. Want dat is helemaal niet nodig.
Hoe oud ben je? Kun je weer werk zoeken of anders een opleiding doen? Dat zal ook wel helpen op het sociale vlak. En sporten. Niet alleen kun je daar mensen leren kennen, maar ook maakt sporten een stof in je hersenen vrij waardoor je je gelukkiger voelt.
Veel sterkte meis, ik ken je gevoelens heel goed, was vroeger zelf ook zo. Maar na therapie en ouder worden kan ik beter met die gevoeligheid omgaan. Niet huilen in eenzaamheid, je bent vast een prachtmeid die heel wat in haar mars heeft!Bedankt wat lief van je.
Wat naar dat je zo verdrietig bent! Knuffel voor jou.
En je kunt idd een heleboel doen aan je gevoelens die je nu hebt. Maar je bent niet verkeerd. Je bent juist prima. Het geeft helemaal niks om heel gevoelig te zijn. Zo ben je nu eenmaal. En dat is goed. Ik denk dat je in therapie wel handvatten kunt leren om ermee om te gaan.
Om niet steeds jezelf een slachtoffer te voelen en jezelf te haten. Want dat is helemaal niet nodig.
Hoe oud ben je? Kun je weer werk zoeken of anders een opleiding doen? Dat zal ook wel helpen op het sociale vlak. En sporten. Niet alleen kun je daar mensen leren kennen, maar ook maakt sporten een stof in je hersenen vrij waardoor je je gelukkiger voelt.
Veel sterkte meis, ik ken je gevoelens heel goed, was vroeger zelf ook zo. Maar na therapie en ouder worden kan ik beter met die gevoeligheid omgaan. Niet huilen in eenzaamheid, je bent vast een prachtmeid die heel wat in haar mars heeft!Bedankt wat lief van je.
maandag 29 augustus 2011 om 01:18
Werken of een opleiding zul je zo wel niet zien zitten he. Ik wil je een tip meegeven: ik denk dat je een grote kans maakt op een wajong uitkering. Vanuit daar kan je dan beginnen een leven op te bouwen en hun begeleiden je dan ook. Als jij gewoon je levensverhaal daar doet weten ze genoeg en zullen ze heus wel aan je merken of je oprecht bent, maar zorg dat ze ook informatie kunnen inwinnen bij je behandelaar zodat je officiele diagnoses hebt. Heel goed van je dat je een therapie traject ingaat, je leven kan zoveel leuker zijn! Het is zonde om zo nog tijd te verspillen. Heel veel succes meid.
maandag 29 augustus 2011 om 01:34
En nog iets, zit je bij het riagg? Anders laat je huisarts je daar naar door verwijzen, en vertel letterlijk je levensverhaal aan hulpverleners en niet een of andere issue die op dat moment speelt zoals waar je byv je topic mee opende. Dan gaan ze maar praten enz terwijl je levensverhaal veel meer duidelijk maakt dan komt er tenminste ook wat meer schot in de zaak.
Enne, wij denken nu niet raar over je
helemaal niet juist. Mensen denken niet meteen negatief over je, dat zijn je eigen gedachtes! Hier zo over kunnen praten is een stap in de goede richting.
Miss reageer je deze x niet meer omdat het je al teveel wordt, maar ga in gedachten lekker de discussie met je stoornis en dat schaamtegevoel aan! Je bent gewoon een leuke normale meid, en hier valt aan te werken.
Enne, wij denken nu niet raar over je
helemaal niet juist. Mensen denken niet meteen negatief over je, dat zijn je eigen gedachtes! Hier zo over kunnen praten is een stap in de goede richting.Miss reageer je deze x niet meer omdat het je al teveel wordt, maar ga in gedachten lekker de discussie met je stoornis en dat schaamtegevoel aan! Je bent gewoon een leuke normale meid, en hier valt aan te werken.
maandag 29 augustus 2011 om 11:04
Waarom zouden mensen een hekel aan je hebben?
Ik denk dat jij een hekel aan jezelf hebt, maar een ander helemaal niet.
Je trekt je dingen aan die je je niet aan moet trekken. Alles betrek je op jezelf.
Over je zussen: je praat erg negatief over je zussen. Waarom wil je dan zo graag met ze omgaan? Omdat je niemand anders hebt?
Zij kunnen er niets aan doen dat jij geen sociaal leven hebt. Ze zijn niet verplicht je overal bij te betrekken. Je zussen willen gezellig winkelen. Wil jij dat ook? Je bent altijd verdrietig, voelt je altijd eenzaam. Als je eerlijk bent naar jezelf, vind jij jezelf dan leuk gezelschap om een dag mee te gaan winkelen? Jij hebt meer behoefte aan diepgaande gesprekken. Kun je je voorstellen dat een ander daar niet altijd zin in heeft? Ook klink je afwachtend. Het klinkt alsof jij wacht totdat men het voor jou leuk maakt. Waarom probeer je niet wat meer initiatief te tonen. 'Lieve zussen, ik hoor dat jullie gaan winkelen. Zal ik gezellig meegaan?' en 'Dan kunnen we ergens leuk wat drinken'.
Zorg ervoor dat mensen graag bij je zijn. En belangrijker nog: zorg ervoor dat jij blij bent met jezelf. Je legt het nu neer bij je omgeving, maar het probleem ben jijzelf.
Ik denk dat jij een hekel aan jezelf hebt, maar een ander helemaal niet.
Je trekt je dingen aan die je je niet aan moet trekken. Alles betrek je op jezelf.
Over je zussen: je praat erg negatief over je zussen. Waarom wil je dan zo graag met ze omgaan? Omdat je niemand anders hebt?
Zij kunnen er niets aan doen dat jij geen sociaal leven hebt. Ze zijn niet verplicht je overal bij te betrekken. Je zussen willen gezellig winkelen. Wil jij dat ook? Je bent altijd verdrietig, voelt je altijd eenzaam. Als je eerlijk bent naar jezelf, vind jij jezelf dan leuk gezelschap om een dag mee te gaan winkelen? Jij hebt meer behoefte aan diepgaande gesprekken. Kun je je voorstellen dat een ander daar niet altijd zin in heeft? Ook klink je afwachtend. Het klinkt alsof jij wacht totdat men het voor jou leuk maakt. Waarom probeer je niet wat meer initiatief te tonen. 'Lieve zussen, ik hoor dat jullie gaan winkelen. Zal ik gezellig meegaan?' en 'Dan kunnen we ergens leuk wat drinken'.
Zorg ervoor dat mensen graag bij je zijn. En belangrijker nog: zorg ervoor dat jij blij bent met jezelf. Je legt het nu neer bij je omgeving, maar het probleem ben jijzelf.
