Kinderen
alle pijlers
Dochter van vriend
maandag 29 augustus 2011 om 11:08
Ik vind dit een lastig onderwerp om te plaatsen, maar doe het toch omdat ik graag wat advies zou willen. Ik had altijd een goede band met de dochter van mijn vriend gehad. Ik ken haar al ruim 2 jaar en ze is nu 9. Het is geen makkelijk kind, ze komt niet goed mee op school en vindt het moeilijk om vriendschappen te sluiten. Ze heeft adhd en is dominant. Haar moeder en nieuwe vriend ervaren veel problemen in de opvoeding en hebben daarom dan ook hulp van een psycholoog in geschakeld.
Ook wij merkten dat ze brutaal is en moeite heeft om met andere kinderen om te gaan, toch keek ik er altijd naar uit als ze er weer was en ondernam ik graag activiteiten met haar. Ik vind haar een verrijking van onze relatie.
Vier maanden geleden hebben wij een pup aangeschaft, ik zorg hier met name voor, zijn dochter pest de pup. Ze trekt aan zijn staart, pakt zijn speeltjes af en daagt hem uit, als hij dan blaft of tegen haar aan springt (om zijn speeltje bijvoorbeeld terug te pakken) dan begint ze te krijsen en zegt dat de hond vals is. Ik laat haar natuurlijk niet alleen en grijp telkens in. Daarnaast heb ik haar al tig keer geleerd hoe met een hond om te gaan, maar steeds gaat het weer mis. Omdat ik haar steeds aanspreek op haar gedrag, wordt mijn vriend boos op mij, omdat hij vindt dat ik partij kies voor de hond en hond dus belangrijker vindt dan kind. Ik vind dier en kind zelf geen vergelijking, ik neem alleen de verantwoordelijkheid voor de hond en probeer te voorkomen dat hond inderdaad vals wordt door het gedrag van kind. Daarnaast hoop ik dat ze toch fijn met elkaar om kunnen gaan, aangezien ik dol ben op mijn hond en hem niet weg wil doen.
Daarbij komt ook dat ze de laatste maanden meerdere malen heeft gestolen. Toen ze bij moeder was uit een winkel en toen ze bij ons was heeft ze tijdens een logeerpartijtje een ketting van een vriendinnetje uit juwelendoosje gestolen en daar een week mee rondgelopen en vervolgens kapot gemaakt, moeder van het kind miste het sieraad en vroeg aan ons of dochter van vriend het toevallig ergens had gezien. Wij wisten meteen waar het over ging want we hadden haar (dochter van vriend dus) met de ketting gezien, we hebben zelfs nog aan haar gevraagd hoe ze er aan kwam en ze zei dat ze het van haar moeder had gekregen. Gisteren had ik dochter van mijn vriend mee genomen naar mijn ouders en daar had ze zonder te vragen de kast open getrokken en een pak koekjes gepakt. Ik heb dit tegen mijn vriend gezegd en hij krijgt het gevoel dat ik een hekel heb aan zijn dochter (wat niet waar is), omdat ik kritiek heb op het stelen. Ik vind het namelijk echt heel erg dat ze steelt van vriendinnen, uit winkels en nu ook bij mijn ouders. Ik vind dat het aangepakt moet worden en dat mijn vriend strenger moet optreden. Ik vind het alarmerend gedrag, vriend pakt het op alsof ik ineens een hekel heb aan zijn kind.
Ik wil geen ruzie maken met mijn vriend over zijn dochter. Ik begrijp dat het naar is als iemand kritiek heeft op je kind, maar ik weet niet hoe ik het dan aan moet pakken. Niets zeggen als ze iets verkeerd doet? Hond wegdoen? Alles aan vriend overlaten? Met de hond weggaan als kind komt?
Bedankt!
Ook wij merkten dat ze brutaal is en moeite heeft om met andere kinderen om te gaan, toch keek ik er altijd naar uit als ze er weer was en ondernam ik graag activiteiten met haar. Ik vind haar een verrijking van onze relatie.
Vier maanden geleden hebben wij een pup aangeschaft, ik zorg hier met name voor, zijn dochter pest de pup. Ze trekt aan zijn staart, pakt zijn speeltjes af en daagt hem uit, als hij dan blaft of tegen haar aan springt (om zijn speeltje bijvoorbeeld terug te pakken) dan begint ze te krijsen en zegt dat de hond vals is. Ik laat haar natuurlijk niet alleen en grijp telkens in. Daarnaast heb ik haar al tig keer geleerd hoe met een hond om te gaan, maar steeds gaat het weer mis. Omdat ik haar steeds aanspreek op haar gedrag, wordt mijn vriend boos op mij, omdat hij vindt dat ik partij kies voor de hond en hond dus belangrijker vindt dan kind. Ik vind dier en kind zelf geen vergelijking, ik neem alleen de verantwoordelijkheid voor de hond en probeer te voorkomen dat hond inderdaad vals wordt door het gedrag van kind. Daarnaast hoop ik dat ze toch fijn met elkaar om kunnen gaan, aangezien ik dol ben op mijn hond en hem niet weg wil doen.
Daarbij komt ook dat ze de laatste maanden meerdere malen heeft gestolen. Toen ze bij moeder was uit een winkel en toen ze bij ons was heeft ze tijdens een logeerpartijtje een ketting van een vriendinnetje uit juwelendoosje gestolen en daar een week mee rondgelopen en vervolgens kapot gemaakt, moeder van het kind miste het sieraad en vroeg aan ons of dochter van vriend het toevallig ergens had gezien. Wij wisten meteen waar het over ging want we hadden haar (dochter van vriend dus) met de ketting gezien, we hebben zelfs nog aan haar gevraagd hoe ze er aan kwam en ze zei dat ze het van haar moeder had gekregen. Gisteren had ik dochter van mijn vriend mee genomen naar mijn ouders en daar had ze zonder te vragen de kast open getrokken en een pak koekjes gepakt. Ik heb dit tegen mijn vriend gezegd en hij krijgt het gevoel dat ik een hekel heb aan zijn dochter (wat niet waar is), omdat ik kritiek heb op het stelen. Ik vind het namelijk echt heel erg dat ze steelt van vriendinnen, uit winkels en nu ook bij mijn ouders. Ik vind dat het aangepakt moet worden en dat mijn vriend strenger moet optreden. Ik vind het alarmerend gedrag, vriend pakt het op alsof ik ineens een hekel heb aan zijn kind.
Ik wil geen ruzie maken met mijn vriend over zijn dochter. Ik begrijp dat het naar is als iemand kritiek heeft op je kind, maar ik weet niet hoe ik het dan aan moet pakken. Niets zeggen als ze iets verkeerd doet? Hond wegdoen? Alles aan vriend overlaten? Met de hond weggaan als kind komt?
Bedankt!
maandag 29 augustus 2011 om 11:53
Wat een moeilijke situatie, maar ik vind dat je het (voor zover mogelijkheden) goed probeert op te lossen.
Ik vraag me af; kan het zijn dat de dochter van je vriend jaloers is op de puppy vanwege jouw aandacht aan het beestje? Dat ze eigenlijk probeert te vertellen dat ze die aandacht van jou wil krijgen?
Ik vraag me af; kan het zijn dat de dochter van je vriend jaloers is op de puppy vanwege jouw aandacht aan het beestje? Dat ze eigenlijk probeert te vertellen dat ze die aandacht van jou wil krijgen?
maandag 29 augustus 2011 om 11:53
quote:feeks schreef op 29 augustus 2011 @ 11:44:
Ik zou haar niet betrekken bij de opvoeding van de pup, ze laat al zien dat ze geen enkel gevoel erbij heeft door het dier te pesten en pijn te doen, ik zou t kind zo ver als mogelijk van de pup houden. Straks is de hond het ene keer zat en bijt hij, dan is het opeens de schuld van de hond
Snap jou ook heel goed,maar zou je dan elke keer dat dochter komt, voor een x aantal jaar de hond ergens anders moeten onderbrengen.
En tot wanneer,wanneer weet je dat dochter beter met honden overweg kan, als ze er niet mee leert omgaan.
Ik zou haar niet betrekken bij de opvoeding van de pup, ze laat al zien dat ze geen enkel gevoel erbij heeft door het dier te pesten en pijn te doen, ik zou t kind zo ver als mogelijk van de pup houden. Straks is de hond het ene keer zat en bijt hij, dan is het opeens de schuld van de hond
Snap jou ook heel goed,maar zou je dan elke keer dat dochter komt, voor een x aantal jaar de hond ergens anders moeten onderbrengen.
En tot wanneer,wanneer weet je dat dochter beter met honden overweg kan, als ze er niet mee leert omgaan.
maandag 29 augustus 2011 om 11:57
quote:xxmuisjexx schreef op 29 augustus 2011 @ 11:53:
[...]
Snap jou ook heel goed,maar zou je dan elke keer dat dochter komt, voor een x aantal jaar de hond ergens anders moeten onderbrengen.
En tot wanneer,wanneer weet je dat dochter beter met honden overweg kan, als ze er niet mee leert omgaan.heel duidelijk regels stellen, als ze zich er niet aan houdt, straffen en nooit haar alleen laten met de hond, niet eens een minuut, want in een ogenblik kan zij de hond al kwaad doen
[...]
Snap jou ook heel goed,maar zou je dan elke keer dat dochter komt, voor een x aantal jaar de hond ergens anders moeten onderbrengen.
En tot wanneer,wanneer weet je dat dochter beter met honden overweg kan, als ze er niet mee leert omgaan.heel duidelijk regels stellen, als ze zich er niet aan houdt, straffen en nooit haar alleen laten met de hond, niet eens een minuut, want in een ogenblik kan zij de hond al kwaad doen
maandag 29 augustus 2011 om 11:59
Ik denk dat zijn dochter haar plaats verdrongen ziet door de pup.Eerst had je alle aandacht voor haar en nu ziet ze dat gedeeld worden door de pup.
Heeft haar moeder pasgeleden een nieuwe vriend gekregen of is er iets gebeurt waar ze minder aandacht door krijgt?
Ook stelen kan een negatieve aandachtzoekerij zijn.
Ga eens een dagje met haar weg naar iets wat ze heel graag wil,de volledige aandacht voor haar,tijd om rustig met haar te praten over hoe en waarom.
Heeft haar moeder pasgeleden een nieuwe vriend gekregen of is er iets gebeurt waar ze minder aandacht door krijgt?
Ook stelen kan een negatieve aandachtzoekerij zijn.
Ga eens een dagje met haar weg naar iets wat ze heel graag wil,de volledige aandacht voor haar,tijd om rustig met haar te praten over hoe en waarom.
maandag 29 augustus 2011 om 12:01
quote:Very.Cherry schreef op 29 augustus 2011 @ 11:27:
O, en mochten die nare trekjes die ik lees, ook maar enigszins kunnen wijzen op verminderde gewetensfunctie (ik weet niet he, ik roep maar wat, kan net zo goed aandachttrekkerij zijn) dan zou ik haar vooral niet alleen laten met je hondje.
Dit dacht ik dus ook.. maargoed, ik ben geen psycholoog of psychiater, dus wie ben ik. Ik vermoed dat dit meisje meer problemen heeft dan de problemen die tot nu toe erkend zijn.
Als ik jou was zou ik proberen in alle redelijkheid een gesprek aan te gaan met je vriend. Ik vind dat je het tot nu toe erg goed doet, mijn complimenten.
O, en mochten die nare trekjes die ik lees, ook maar enigszins kunnen wijzen op verminderde gewetensfunctie (ik weet niet he, ik roep maar wat, kan net zo goed aandachttrekkerij zijn) dan zou ik haar vooral niet alleen laten met je hondje.
Dit dacht ik dus ook.. maargoed, ik ben geen psycholoog of psychiater, dus wie ben ik. Ik vermoed dat dit meisje meer problemen heeft dan de problemen die tot nu toe erkend zijn.
Als ik jou was zou ik proberen in alle redelijkheid een gesprek aan te gaan met je vriend. Ik vind dat je het tot nu toe erg goed doet, mijn complimenten.
maandag 29 augustus 2011 om 12:02
Ten eerste ik vind het heel knap hoe je hier instaat. Dit lijkt mij zo ontzettend moeilijk.
Mij lijkt de situatie met het hondje lastig, maar het grootste probleem is denk ik meer de reactie van je vriend. Als ik zie hoe je hier over de dochter van je vriend schrijft - snap ik niet dat hij tot "je houd meer van de hond dan van mij dochter" opmerking komt.
Ik zou mij daar best gekwetst door voelen. Ook zet hij je daar mee ontzettend in een hoek: Als jij niet doe wat ik wil hou je niet van dochter. En ja - dat is een behoorlijk statement.
Een beetje gemeen van je vriend om dit zo te "spelen". Voelt het ook zo aan voor jouw? Als kwetsen en chanteren?
Mij lijkt de situatie met het hondje lastig, maar het grootste probleem is denk ik meer de reactie van je vriend. Als ik zie hoe je hier over de dochter van je vriend schrijft - snap ik niet dat hij tot "je houd meer van de hond dan van mij dochter" opmerking komt.
Ik zou mij daar best gekwetst door voelen. Ook zet hij je daar mee ontzettend in een hoek: Als jij niet doe wat ik wil hou je niet van dochter. En ja - dat is een behoorlijk statement.
Een beetje gemeen van je vriend om dit zo te "spelen". Voelt het ook zo aan voor jouw? Als kwetsen en chanteren?
maandag 29 augustus 2011 om 12:05
maandag 29 augustus 2011 om 12:05
quote:nicky_67 schreef op 29 augustus 2011 @ 11:58:
Hoewel dit over zijn dochter lijkt te gaan, zit het probleem tussen jou en je vriend. Jullie zitten niet op één lijn, er gaan verwijten over (en weer?). Dáár zou ik op focussen, niet op dochter. En zet de kinderplannen even in de koelkast. Er gaat hier aan de basis iets fout.
Er is o.m. geen vertrouwen dat jullie het beste met elkaar voor hebben.
Jij zegt het een stuk beter, duidelijker en aardiger dan ik.
Dit bedoelde ik dus.
Hoewel dit over zijn dochter lijkt te gaan, zit het probleem tussen jou en je vriend. Jullie zitten niet op één lijn, er gaan verwijten over (en weer?). Dáár zou ik op focussen, niet op dochter. En zet de kinderplannen even in de koelkast. Er gaat hier aan de basis iets fout.
Er is o.m. geen vertrouwen dat jullie het beste met elkaar voor hebben.
Jij zegt het een stuk beter, duidelijker en aardiger dan ik.
Dit bedoelde ik dus.
maandag 29 augustus 2011 om 12:05
Hoe denk je dat het gaat zijn als vriend en jij ook een kind samen krijgen? (even erop vooruitlopend). De kans is groot dat dit gedrag zich voort gaat zetten. Pak het nu goed aan, want de kans is groot dat het zich verplaatst naar je eigen kind. En wat je zegt, voor de rest gaat het gewoon goed tussen jou en de dochter van je vriend. Dat vooral benadrukken.
maandag 29 augustus 2011 om 12:08
Je vriend doet heel raar, vind ik. Hij komt uit jouw verhaal star en rigide over en lijkt alles op zijn manier te willen, in plaats van dat hij blij is dat jij zo evenwichtig en positief ten opzichte van zijn (niet zo gemakkelijke) kind staat.
Dat zijn dochter vervelend doet tegenover de hond is alarmerend, maar dat je vriend daar vervolgens niet mee kan omgaan is in mijn ogen jouw grootste probleem. En ik sluit me aan bij de opmerkingen over nog een kind krijgen: als het al niet lukt om het eens te worden over dit onderwerp dan zou ik echt nog even niet aan een baby beginnen...
Ik kan je geen tips geven want zoals je het hebt weergegeven is er op jouw gedrag niet veel aan te merken.
Dat zijn dochter vervelend doet tegenover de hond is alarmerend, maar dat je vriend daar vervolgens niet mee kan omgaan is in mijn ogen jouw grootste probleem. En ik sluit me aan bij de opmerkingen over nog een kind krijgen: als het al niet lukt om het eens te worden over dit onderwerp dan zou ik echt nog even niet aan een baby beginnen...
Ik kan je geen tips geven want zoals je het hebt weergegeven is er op jouw gedrag niet veel aan te merken.
maandag 29 augustus 2011 om 12:09
Lastig. Kun je met de dochter afspraken maken over bepaalde 'commando's' naar haar, dat ze leert dat ze bij 'aaien' moet stoppen met trekken a/d staart, dat 'geef maar aan hondje' betekent dat dat dan ook moet gebeuren, omdat hondje op een andere manier speelt dan zij? Hou wel rekening met enige bedenktijd (halve minuut, minuut?) bij het kind en maak met kind en vriend afspraken over dat ze níet met het hondje mag spelen tot jij het zegt als ze zich niet aan jouw afspraken met haar houdt. Als je reden ziet om haar weg te nemen bij het hondje (en dat moet dan ook echt op iedere afspraak die jullie hadden en zij niet binnen een redelijke tijd opvolgt), kun je vervolgens wel aan haar vragen wat ze eigenlijk wilde van/met het hondje, met een beetje geluk vang je zo wat op van haar denkwereld.
Alle andere problemen: steeds maar weer bij haar aangeven hoe ze zich (concreet) moet gedragen in die situaties, en laten denken over hoe dat bij de ander zou voelen, of hoe dat bij haar zou voelen als het bij haar zou gebeuren. Misschien komt ze een stuk wijzer of bijdehandter over dan ze in feite is op bepaalde gebieden en dan moet ze op die gebieden (omgang met *spullen van* mensen en dieren) meer op kindniveau worden aangesproken dan op andere gebieden.
Beloningen werken bij mijn ADHD(?) kind alleen als ze binnen overzienbare tijd komen (klein is prima), consequenties alleen als ze voelbaar zijn voor hem en dan nog niet heel goed. Honderdduizend keer precies hetzelfde zeggen is dus vrij normaal. Het is dus vooral heel erg veel je kind in de gaten houden, proberen positief te blijven, hoe moeilijk dit ook is (dit gedrag vind ik niet goed, en als het gedrag en de eventuele consequentie voorbij is gewoon doorgaan met haar waar je voor dat gedrag gebleven was. Soms helpen zichtbare signalen (stickers op de deur, picto's o.i.d) als ondersteuning van gedrag wat je erin wilt slijten bij haar.
Het is heel vermoeiend als je kind op deze manier aan je trekt. Maar gezien je de voorgaande anderhalf jaar wél een leuke relatie met haar had, zou het toch moeten lukken om die weer terug te vinden. Lijkt me ook erg handig als je je inleest in wat ADHD in de praktijk inhoudt. Ik vond in 'het explosieve kind' van Ross Greene een hele hoop correcte beschrijvingen van problemen die kinderen kunnen hebben waar ze bij moeten worden begeleid. De methode van begeleiding vond ik dan weer wat lastiger bij dit soort kinderen.
Hoop dat je er met vriend ook uitkomt dat je bepaald gedrag niet graag ziet, maar zijn kind wel. Dat je als het ware twee hondjes hebt op te voeden nu mag je denken, ik zou het maar niet zeggen
Alle andere problemen: steeds maar weer bij haar aangeven hoe ze zich (concreet) moet gedragen in die situaties, en laten denken over hoe dat bij de ander zou voelen, of hoe dat bij haar zou voelen als het bij haar zou gebeuren. Misschien komt ze een stuk wijzer of bijdehandter over dan ze in feite is op bepaalde gebieden en dan moet ze op die gebieden (omgang met *spullen van* mensen en dieren) meer op kindniveau worden aangesproken dan op andere gebieden.
Beloningen werken bij mijn ADHD(?) kind alleen als ze binnen overzienbare tijd komen (klein is prima), consequenties alleen als ze voelbaar zijn voor hem en dan nog niet heel goed. Honderdduizend keer precies hetzelfde zeggen is dus vrij normaal. Het is dus vooral heel erg veel je kind in de gaten houden, proberen positief te blijven, hoe moeilijk dit ook is (dit gedrag vind ik niet goed, en als het gedrag en de eventuele consequentie voorbij is gewoon doorgaan met haar waar je voor dat gedrag gebleven was. Soms helpen zichtbare signalen (stickers op de deur, picto's o.i.d) als ondersteuning van gedrag wat je erin wilt slijten bij haar.
Het is heel vermoeiend als je kind op deze manier aan je trekt. Maar gezien je de voorgaande anderhalf jaar wél een leuke relatie met haar had, zou het toch moeten lukken om die weer terug te vinden. Lijkt me ook erg handig als je je inleest in wat ADHD in de praktijk inhoudt. Ik vond in 'het explosieve kind' van Ross Greene een hele hoop correcte beschrijvingen van problemen die kinderen kunnen hebben waar ze bij moeten worden begeleid. De methode van begeleiding vond ik dan weer wat lastiger bij dit soort kinderen.
Hoop dat je er met vriend ook uitkomt dat je bepaald gedrag niet graag ziet, maar zijn kind wel. Dat je als het ware twee hondjes hebt op te voeden nu mag je denken, ik zou het maar niet zeggen
maandag 29 augustus 2011 om 12:10
Waarom zou je overigens niet meer van je hond mogen houden als van zijn dochter?
Hij houdt waarschijnlijk meer van zijn dochter als van jou. Is dat een probleem dan? Zo zit het leven nu eenmaal in elkaar. Dat soort dingen kun je elkaar moeilijk kwalijk nemen.
Kom op zeg, het is toch jouw dochter niet. Het is zijn dochter, zijn verantwoordelijkheid. Hij moet er voor zorgen dat alles goed verloopt, dat zijn dochter jouw hond geen pijn doet.
Hij houdt waarschijnlijk meer van zijn dochter als van jou. Is dat een probleem dan? Zo zit het leven nu eenmaal in elkaar. Dat soort dingen kun je elkaar moeilijk kwalijk nemen.
Kom op zeg, het is toch jouw dochter niet. Het is zijn dochter, zijn verantwoordelijkheid. Hij moet er voor zorgen dat alles goed verloopt, dat zijn dochter jouw hond geen pijn doet.
maandag 29 augustus 2011 om 12:32
Bedankt voor alle reacties, ik heb er echt wat aan.
Ik vind het vervelend dat ik mijn vriend zo slecht neerzet, want zo is het eigenlijk niet. Er werd gezegd dat het probleem bij mij en mijn vriend zit. Natuurlijk heb je gelijk dat wij de ruzie maken en dat er een kink zit in onze communicatie. Toch zijn de problemen van dochter dusdanig groot, al een hele tijd, dat ze wel degelijk onderdeel uitmaken van het probleem. Dochter is al anderhalf jaar in behandeling bij psycholoog, ze heeft sociale problemen, is bijvoorbeeld ook uit het hockeyteam gezet, vindt geen of te weinig aansluiting bij leeftijdsgenootjes, wordt gepest op school, krijgt vanuit school sociale vaardigheidstrainingen en heeft een leesachterstand. Het meisje is niet gelukkig, zit veel alleen op de bank en is ook te zwaar (wordt hier mee gepest). Dit doet mijn vriend pijn. Hij is het niet eens met de opvoeding die zijn dochter krijgt van moeder en hij vindt het heel erg (dit zijn zijn woorden) dat er nooit iemand zegt: "goh wat heb jij een leuke dochter". Er is altijd kritiek op haar, overal doen zich weer problemen voor. Hij vond het juist zo fijn dat het tussen mij en haar zo goed ging, dat we het leuk hadden en dat ze het fijn had bij ons. En nu begin ik zelfs kritiek op haar te leveren en dat is voor hem echt heel rot. Nu is er ook bij ons in huis ruzie.
Daarnaast hebben we de hond ook mede voor aangeschaft,w ij dachten dat ze dol was op dieren, ik neem haar ook vaak mee naar de paarden. Ze ontspant dan en geniet en rommelt wat aan. Het is dus weer een teleurstelling dat dit niet goed gaat. Hij wil dat ze gelukkig is en kan spelen met anderen, maar dit gaat maar niet goed. Hij heeft ook weleens gezegd dat hij misschien maar beter geen kinderen meer kan krijgen, omdat hij ze blijkbaar niet kan opvoeden, of omdat hij bang is dat ik wegga en dat hij weer de opvoeding uit handen moet geven.
Ik ga niet bij hem weg en we hebben een hele sterke en liefdevolle relatie. Nu hebben we een probleem, maar ik ga ervan uit dat problemen in elke relatie voorkomen en ik wil er graag met hem uitkomen. Ik wil eigenlijk geen verantwoording afleggen voor mijn kinderwens.
Sommige opperden dat het misschien moeilijk voor haar was dat mijn aandacht naar de hond uitgaat, dat kan best zo zijn. Ik zal daar eens opletten.
Ik heb geprobeerd haar meer bij de hond te betrekken, maar ze heeft eigenlijk nooit zin om met mij de hond uit te laten.
Ik vind het vervelend dat ik mijn vriend zo slecht neerzet, want zo is het eigenlijk niet. Er werd gezegd dat het probleem bij mij en mijn vriend zit. Natuurlijk heb je gelijk dat wij de ruzie maken en dat er een kink zit in onze communicatie. Toch zijn de problemen van dochter dusdanig groot, al een hele tijd, dat ze wel degelijk onderdeel uitmaken van het probleem. Dochter is al anderhalf jaar in behandeling bij psycholoog, ze heeft sociale problemen, is bijvoorbeeld ook uit het hockeyteam gezet, vindt geen of te weinig aansluiting bij leeftijdsgenootjes, wordt gepest op school, krijgt vanuit school sociale vaardigheidstrainingen en heeft een leesachterstand. Het meisje is niet gelukkig, zit veel alleen op de bank en is ook te zwaar (wordt hier mee gepest). Dit doet mijn vriend pijn. Hij is het niet eens met de opvoeding die zijn dochter krijgt van moeder en hij vindt het heel erg (dit zijn zijn woorden) dat er nooit iemand zegt: "goh wat heb jij een leuke dochter". Er is altijd kritiek op haar, overal doen zich weer problemen voor. Hij vond het juist zo fijn dat het tussen mij en haar zo goed ging, dat we het leuk hadden en dat ze het fijn had bij ons. En nu begin ik zelfs kritiek op haar te leveren en dat is voor hem echt heel rot. Nu is er ook bij ons in huis ruzie.
Daarnaast hebben we de hond ook mede voor aangeschaft,w ij dachten dat ze dol was op dieren, ik neem haar ook vaak mee naar de paarden. Ze ontspant dan en geniet en rommelt wat aan. Het is dus weer een teleurstelling dat dit niet goed gaat. Hij wil dat ze gelukkig is en kan spelen met anderen, maar dit gaat maar niet goed. Hij heeft ook weleens gezegd dat hij misschien maar beter geen kinderen meer kan krijgen, omdat hij ze blijkbaar niet kan opvoeden, of omdat hij bang is dat ik wegga en dat hij weer de opvoeding uit handen moet geven.
Ik ga niet bij hem weg en we hebben een hele sterke en liefdevolle relatie. Nu hebben we een probleem, maar ik ga ervan uit dat problemen in elke relatie voorkomen en ik wil er graag met hem uitkomen. Ik wil eigenlijk geen verantwoording afleggen voor mijn kinderwens.
Sommige opperden dat het misschien moeilijk voor haar was dat mijn aandacht naar de hond uitgaat, dat kan best zo zijn. Ik zal daar eens opletten.
Ik heb geprobeerd haar meer bij de hond te betrekken, maar ze heeft eigenlijk nooit zin om met mij de hond uit te laten.
maandag 29 augustus 2011 om 12:33
Jouw vriend wil aan de ene kant wel dat jij de verantwoordelijkheid voor zijn kind op je neemt, maar aan de andere kant mag je haar niet corrigeren terwijl ze geregeld ver over de grens gaat? Dat gaat natuurlijk niet werken. Ik zou het hem dus ook zelf op laten knappen en wel van hem eisen dat hij zorgt dat ze de hond met rust laat. Je hoeft niet een heel weekend de hort op, maar de verzorging en opvoeding zou ik wel aan hem overlaten.
Ik ken jouw verhaal wel een beetje, ik vind sowieso dat jouw vriend veel teveel van jou verwacht als het gaat om zaken die primair zijn verantwoordelijkheid zijn. Hier ook weer, hij verwacht van alles van jou, voelt zich gekrenkt als je niet op volle kracht meedraait, maar het moet wel op zijn manier.
Ik ken jouw verhaal wel een beetje, ik vind sowieso dat jouw vriend veel teveel van jou verwacht als het gaat om zaken die primair zijn verantwoordelijkheid zijn. Hier ook weer, hij verwacht van alles van jou, voelt zich gekrenkt als je niet op volle kracht meedraait, maar het moet wel op zijn manier.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 29 augustus 2011 om 12:42
quote:Susan schreef op 29 augustus 2011 @ 12:33:
Jouw vriend wil aan de ene kant wel dat jij de verantwoordelijkheid voor zijn kind op je neemt, maar aan de andere kant mag je haar niet corrigeren terwijl ze geregeld ver over de grens gaat? Dat gaat natuurlijk niet werken. Ik zou het hem dus ook zelf op laten knappen en wel van hem eisen dat hij zorgt dat ze de hond met rust laat. Je hoeft niet een heel weekend de hort op, maar de verzorging en opvoeding zou ik wel aan hem overlaten.
Ik ken jouw verhaal wel een beetje, ik vind sowieso dat jouw vriend veel teveel van jou verwacht als het gaat om zaken die primair zijn verantwoordelijkheid zijn. Hier ook weer, hij verwacht van alles van jou, voelt zich gekrenkt als je niet op volle kracht meedraait, maar het moet wel op zijn manier.Ik mag haar wel corrigeren en dat heb ik ook altijd gedaan, maar nu het om die hond gaat corrigeer ik haar continu en hij heeft het idee dat ik (ook ik) zijn kind niet meer leuk vind. Dat vind hij erg, niet het gegeven dat ik zijn kind corrigeer. Zijn kind is primair zijn verantwoordelijkheid, maar we wonen wel samen in een huis dus ik vind het zelf erg fijn dat hij mij er helemaal bij betrekt en ik geen afzijdige rol inneem ten opzichte van zijn dochter.
Jouw vriend wil aan de ene kant wel dat jij de verantwoordelijkheid voor zijn kind op je neemt, maar aan de andere kant mag je haar niet corrigeren terwijl ze geregeld ver over de grens gaat? Dat gaat natuurlijk niet werken. Ik zou het hem dus ook zelf op laten knappen en wel van hem eisen dat hij zorgt dat ze de hond met rust laat. Je hoeft niet een heel weekend de hort op, maar de verzorging en opvoeding zou ik wel aan hem overlaten.
Ik ken jouw verhaal wel een beetje, ik vind sowieso dat jouw vriend veel teveel van jou verwacht als het gaat om zaken die primair zijn verantwoordelijkheid zijn. Hier ook weer, hij verwacht van alles van jou, voelt zich gekrenkt als je niet op volle kracht meedraait, maar het moet wel op zijn manier.Ik mag haar wel corrigeren en dat heb ik ook altijd gedaan, maar nu het om die hond gaat corrigeer ik haar continu en hij heeft het idee dat ik (ook ik) zijn kind niet meer leuk vind. Dat vind hij erg, niet het gegeven dat ik zijn kind corrigeer. Zijn kind is primair zijn verantwoordelijkheid, maar we wonen wel samen in een huis dus ik vind het zelf erg fijn dat hij mij er helemaal bij betrekt en ik geen afzijdige rol inneem ten opzichte van zijn dochter.
maandag 29 augustus 2011 om 12:43
Ik snap jou, maar ik snap ook je vriend heel erg goed. Een kind hebben dat zo moeilijk is is zwaar als ouder en ik kan me voorstellen dat hij het moeilijk vindt dat niemand zijn kind leuk vindt.
Ik denk dat je niet moet onderschatten wat een druk een kind met problemen kan leggen op een relatie, zéker als een van de 2 geen biologische ouder is. Het is ook iets wat blijft, want ze zal vast nog veranderen maar natuurlijk niet ineens een heel makkelijk kind worden.
Het beste wat je dus denk ik kan doen is goed met je vriend praten over hoe jullie hier beide instaan. Kom daarbij voor jezelf op want natuurlijk wil je er zijn voor zijn dochter maar kijk uit dat je daarbij niet alles van jezelf opgeeft (zoals nu bijvoorbeeld de hond).
Geef je vriend de kans om zijn angsten onder woorden te brengen, maar geef ook jouw eigen behoeftes aan, bijvoorbeeld welk gedrag van dochter je erg vervelend vindt, zodat hij daar dan ook wat mee kan doen.
Ik denk dat dochter nog veel begeleiding nodig zal hebben en persoonlijk vraag ik me af of het dan handig is om ook een hond in huis te halen, maar daarvoor is het nu wat laat. Wel zou ik nog goed met vriend praten voordat je begint aan een kind van jullie samen, want je kunt er donder op zeggen dat dat ook moeilijkheden op zal leveren mbt zijn dochter.
Als jullie betrokken kunnen worden bij de gesprekken met de kinderpsycholoog zou ik dat zeker doen!
Ik denk dat je niet moet onderschatten wat een druk een kind met problemen kan leggen op een relatie, zéker als een van de 2 geen biologische ouder is. Het is ook iets wat blijft, want ze zal vast nog veranderen maar natuurlijk niet ineens een heel makkelijk kind worden.
Het beste wat je dus denk ik kan doen is goed met je vriend praten over hoe jullie hier beide instaan. Kom daarbij voor jezelf op want natuurlijk wil je er zijn voor zijn dochter maar kijk uit dat je daarbij niet alles van jezelf opgeeft (zoals nu bijvoorbeeld de hond).
Geef je vriend de kans om zijn angsten onder woorden te brengen, maar geef ook jouw eigen behoeftes aan, bijvoorbeeld welk gedrag van dochter je erg vervelend vindt, zodat hij daar dan ook wat mee kan doen.
Ik denk dat dochter nog veel begeleiding nodig zal hebben en persoonlijk vraag ik me af of het dan handig is om ook een hond in huis te halen, maar daarvoor is het nu wat laat. Wel zou ik nog goed met vriend praten voordat je begint aan een kind van jullie samen, want je kunt er donder op zeggen dat dat ook moeilijkheden op zal leveren mbt zijn dochter.
Als jullie betrokken kunnen worden bij de gesprekken met de kinderpsycholoog zou ik dat zeker doen!
Het is zoals het is
maandag 29 augustus 2011 om 12:44
Opzich is het wel heel fijn dat hij zo voor zijn dochter opkomt en het siert hem dat het hem zo steekt dat niemand haar leuk vindt. Maar jouw grenzen zijn ook belangrijk en nu is een goed moment om die naar voren te brengen. Daarbij natuurlijk duidelijk aangevend dat je zijn dochter wél leuk vindt, alleen haar gedrag soms niet.
Het is zoals het is