Thuis
alle pijlers
Hoe kon je?
vrijdag 2 september 2011 om 10:38
nav een van de blogs waar ik dit stukje had geplaatst hier ook maar eens...
Toen ik dit stukje jaren geleden ergens las greep het me zo ontzettend aan dat ik het gelijk opgeslagen heb.
Neem de moeite om het door te lezen, zorg dat je zakdoekjes bij de hand hebt. Grijpt dit jou ook aan? Dan heb jij hart voor dieren!
Hoe kon je?
Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij - inmiddels je vrouw - is geen "hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.
Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met "papieren".
Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!" En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook.
Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?"
Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.
Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?"
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.
Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.
Door Jim Willis, 2001
Toen ik dit stukje jaren geleden ergens las greep het me zo ontzettend aan dat ik het gelijk opgeslagen heb.
Neem de moeite om het door te lezen, zorg dat je zakdoekjes bij de hand hebt. Grijpt dit jou ook aan? Dan heb jij hart voor dieren!
Hoe kon je?
Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij - inmiddels je vrouw - is geen "hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.
Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met "papieren".
Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!" En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook.
Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?"
Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.
Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?"
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.
Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.
Door Jim Willis, 2001
Ik moet denken aan mijn katjes. Ze hebben mindere intelligentie als honden maar ik hou echt zoveel van ze.
vrijdag 2 september 2011 om 11:32
vrijdag 2 september 2011 om 11:33
Een hond is een hond ja. 'Het is maar een hond' wordt vaak gezegd. Ik zou gans van slag zijn als mijn hond dood zou gaan. Mijn leven is voorbij als een van mn kinderen weg zou vallen. Dat is niet te vergelijken.
Toch heb ik echt gejankt bij dit stukje. Sentimenteel geschreven, maar niet minder waar. Helaas.
Toch heb ik echt gejankt bij dit stukje. Sentimenteel geschreven, maar niet minder waar. Helaas.
vrijdag 2 september 2011 om 11:38
quote:iris1994 schreef op 02 september 2011 @ 11:27:
Ik vind niet dat die suggestie gewekt wordt. Een jonge hond is meestal nog wel te plaatsen. Een oudere hond echter (waar het in dit verhaal over gaat) is een heel ander verhaal.
Dieren met mensen/kinderen vergelijken gaat mij ook te ver hoor. Ik ben ontzettend gek met mijn dieren, en als 1 van hen iets overkomt zal ik er héél erg beroerd van zijn. Maar dat is niet te vergelijken met een kind dat sterft, ondanks dat ik zelf geen kinderen heb.Ook oudere honden worden niet op basis van hun leeftijd ingeslapen (tenminste in het asiel waar ik werk).
Ik vind niet dat die suggestie gewekt wordt. Een jonge hond is meestal nog wel te plaatsen. Een oudere hond echter (waar het in dit verhaal over gaat) is een heel ander verhaal.
Dieren met mensen/kinderen vergelijken gaat mij ook te ver hoor. Ik ben ontzettend gek met mijn dieren, en als 1 van hen iets overkomt zal ik er héél erg beroerd van zijn. Maar dat is niet te vergelijken met een kind dat sterft, ondanks dat ik zelf geen kinderen heb.Ook oudere honden worden niet op basis van hun leeftijd ingeslapen (tenminste in het asiel waar ik werk).
vrijdag 2 september 2011 om 12:06
vrijdag 2 september 2011 om 12:11
vrijdag 2 september 2011 om 12:14
Dit soort stukjes is zo ubersentimenteel geschreven dat het voor mij volledig zijn doel mist. Ik erger me alleen maar aan dit soort melodrama en het toedichten van menselijke eigenschappen aan dieren.
En ook ik ben een groot dierenliefhebber en van mening dat je verantwoordelijkheid dient te nemen voor wat je in huis neemt.
En ook ik ben een groot dierenliefhebber en van mening dat je verantwoordelijkheid dient te nemen voor wat je in huis neemt.
vrijdag 2 september 2011 om 12:15
Pfff daar gaan we weer de eeuwige discussie over het al dan niet vegetarier zijn!
Als je geen vegetarier bent mag je natuurlijk niets zielig vinden wat met dieren te maken heeft aub zeg!
En dan ook nog leed gaan vergelijken, sorry dan kun je dus nooit meer ergens over praten omdat er altijd wel iets ergers is?
Ja dat van die bejaarden is erg, maar niets vergeleken met al die kinderen die op dit moment dood gaan van de honger in Afrika. Dus we hebben het maar niet meer over die bejaarden dan want dat is veeel minder erg
:s
Als je geen vegetarier bent mag je natuurlijk niets zielig vinden wat met dieren te maken heeft aub zeg!
En dan ook nog leed gaan vergelijken, sorry dan kun je dus nooit meer ergens over praten omdat er altijd wel iets ergers is?
Ja dat van die bejaarden is erg, maar niets vergeleken met al die kinderen die op dit moment dood gaan van de honger in Afrika. Dus we hebben het maar niet meer over die bejaarden dan want dat is veeel minder erg
:s
vrijdag 2 september 2011 om 12:17
Ik vind het een mooi stukje, en ik hoop dat mensen goed nadenken wanneer ze een huisdier aanschaffen.
Verder is het naar mijn idee niet altijd handig om alles te relativeren, want uiteindelijk is er altijd wel iemand op deze wereld die dramatische dingen heeft meegemaakt (kindsoldaten in Afrika die hun hele familie voor hun neus doodgeschoten hebben zien worden)
Dat betekent niet dat dit niet ook erg is.
Verder is het naar mijn idee niet altijd handig om alles te relativeren, want uiteindelijk is er altijd wel iemand op deze wereld die dramatische dingen heeft meegemaakt (kindsoldaten in Afrika die hun hele familie voor hun neus doodgeschoten hebben zien worden)
Dat betekent niet dat dit niet ook erg is.
vrijdag 2 september 2011 om 12:18
quote:patchouli_ schreef op 02 september 2011 @ 12:14:
En ook ik ben een groot dierenliefhebber en van mening dat je verantwoordelijkheid dient te nemen voor wat je in huis neemt.
Dat vind ik ook.
Ik begrijp ook niet waarom mensen worden afgeschilderd als de anti-christ, als ze een ander huis zoeken voor hun dier als een kind of partner allergisch blijkt te zijn. Voor de mensen in huis ben je namelijk ook verantwoordelijk.
En tegen een kind kun je niet zo maar zeggen, ga jij maar bij oma wonen. Een ander huis voor hond of kat is vaak wel te vinden.
En ook ik ben een groot dierenliefhebber en van mening dat je verantwoordelijkheid dient te nemen voor wat je in huis neemt.
Dat vind ik ook.
Ik begrijp ook niet waarom mensen worden afgeschilderd als de anti-christ, als ze een ander huis zoeken voor hun dier als een kind of partner allergisch blijkt te zijn. Voor de mensen in huis ben je namelijk ook verantwoordelijk.
En tegen een kind kun je niet zo maar zeggen, ga jij maar bij oma wonen. Een ander huis voor hond of kat is vaak wel te vinden.
vrijdag 2 september 2011 om 12:19
quote:YouWish schreef op 02 september 2011 @ 12:15:
Pfff daar gaan we weer de eeuwige discussie over het al dan niet vegetarier zijn!
Als je geen vegetarier bent mag je natuurlijk niets zielig vinden wat met dieren te maken heeft aub zeg!
Van mij hoef je geen vegetariër te worden. Maar als je denkt dat dieren de gevoelens hebben zoals beschreven in het verhaal, snap ik niet hoe je vlees kunt eten.
Pfff daar gaan we weer de eeuwige discussie over het al dan niet vegetarier zijn!
Als je geen vegetarier bent mag je natuurlijk niets zielig vinden wat met dieren te maken heeft aub zeg!
Van mij hoef je geen vegetariër te worden. Maar als je denkt dat dieren de gevoelens hebben zoals beschreven in het verhaal, snap ik niet hoe je vlees kunt eten.
vrijdag 2 september 2011 om 12:29
quote:patchouli_ schreef op 02 september 2011 @ 12:14:
Dit soort stukjes is zo ubersentimenteel geschreven dat het voor mij volledig zijn doel mist. Ik erger me alleen maar aan dit soort melodrama en het toedichten van menselijke eigenschappen aan dieren.
En ook ik ben een groot dierenliefhebber en van mening dat je verantwoordelijkheid dient te nemen voor wat je in huis neemt.Ja, dit dus.
Dit soort stukjes is zo ubersentimenteel geschreven dat het voor mij volledig zijn doel mist. Ik erger me alleen maar aan dit soort melodrama en het toedichten van menselijke eigenschappen aan dieren.
En ook ik ben een groot dierenliefhebber en van mening dat je verantwoordelijkheid dient te nemen voor wat je in huis neemt.Ja, dit dus.
vrijdag 2 september 2011 om 12:33
quote:Neele01 schreef op 02 september 2011 @ 11:12:
Die weten niet beter dus ik laat het maar, maar toen ik ooit met een vriendin in de discussie belandde dat de dood van haar kat net zo erg zou zijn als iemand die een kind verliest, dacht ik serieus dat ze gek was geworden...
En wie ben jij om dit te bepalen?
Zij houdt net zoveel van die kat als jij van jouw kind. Dus ja, iemand kan net zoveel verdriet hebben van het verlies van een huisdier als jij zou hebben als je je kind zou verliezen!
Die weten niet beter dus ik laat het maar, maar toen ik ooit met een vriendin in de discussie belandde dat de dood van haar kat net zo erg zou zijn als iemand die een kind verliest, dacht ik serieus dat ze gek was geworden...
En wie ben jij om dit te bepalen?
Zij houdt net zoveel van die kat als jij van jouw kind. Dus ja, iemand kan net zoveel verdriet hebben van het verlies van een huisdier als jij zou hebben als je je kind zou verliezen!
vrijdag 2 september 2011 om 12:34
Moet er perse iets erger zijn dan wat anders om er medelijden mee te hebben of om het zielig te vinden?
Ik heb zo een hekel eraan, dat iedereen maar klaagt en doet maar ondertussen doet niemand, maar dan ook niemand er wat aan.
Ik ben ook geen moraal ridder, maar ben wel een 4x mee geweest op een zonnebloemboot bejaarde mensen te vermaken. Ik heb een paar jaar vrijwilligers werk gedaan bij een asiel. Maar aangezien die mensen zich daar te goed voelen voor een toen 15jarig meisje die zich graag wou inzetten, kreeg ik alleen de k*t klussen.
Niet heel erg, ik heb het alsnog 3jaar gedaan.
Tuurlijk zou ik meer kunnen doen, maar aan sommige dingen kan je niks veranderen. Bijvoorbeeld de honger in Afrika e.d.
Maar om nou te beginnen over honger en weet ik het wat als mensen hun symphatie tonen voor een bericht als deze.. Nee. Dan neem je het misschien te letterlijk. Je moet de achterliggende gedachte bekijken. Want helaas dit gebeurt ook echt.
Waar ik me nu bijvoorbeeld boos over kan maken is dat mensen een kat nemen en hem of haar niet laten castreren en wel al naar buiten doen. Dat is een probleem wat WEL opgelost zou kunnen worden. Maar zelfs dat doet niemand. Wat wil je dan doen aan honger in Afrika??!
Ik heb zo een hekel eraan, dat iedereen maar klaagt en doet maar ondertussen doet niemand, maar dan ook niemand er wat aan.
Ik ben ook geen moraal ridder, maar ben wel een 4x mee geweest op een zonnebloemboot bejaarde mensen te vermaken. Ik heb een paar jaar vrijwilligers werk gedaan bij een asiel. Maar aangezien die mensen zich daar te goed voelen voor een toen 15jarig meisje die zich graag wou inzetten, kreeg ik alleen de k*t klussen.
Niet heel erg, ik heb het alsnog 3jaar gedaan.
Tuurlijk zou ik meer kunnen doen, maar aan sommige dingen kan je niks veranderen. Bijvoorbeeld de honger in Afrika e.d.
Maar om nou te beginnen over honger en weet ik het wat als mensen hun symphatie tonen voor een bericht als deze.. Nee. Dan neem je het misschien te letterlijk. Je moet de achterliggende gedachte bekijken. Want helaas dit gebeurt ook echt.
Waar ik me nu bijvoorbeeld boos over kan maken is dat mensen een kat nemen en hem of haar niet laten castreren en wel al naar buiten doen. Dat is een probleem wat WEL opgelost zou kunnen worden. Maar zelfs dat doet niemand. Wat wil je dan doen aan honger in Afrika??!
vrijdag 2 september 2011 om 12:36
quote:VenneJo schreef op 02 september 2011 @ 12:33:
[...]
En wie ben jij om dit te bepalen?
Zij houdt net zoveel van die kat als jij van jouw kind. Dus ja, iemand kan net zoveel verdriet hebben van het verliefd van een huisdier als jij zou hebben als je je kind zou verliezen!Ik heb dat met een gesigneerde LP van de Rolling Stones.
[...]
En wie ben jij om dit te bepalen?
Zij houdt net zoveel van die kat als jij van jouw kind. Dus ja, iemand kan net zoveel verdriet hebben van het verliefd van een huisdier als jij zou hebben als je je kind zou verliezen!Ik heb dat met een gesigneerde LP van de Rolling Stones.
vrijdag 2 september 2011 om 12:39
quote:patchouli_ schreef op 02 september 2011 @ 12:14:
Dit soort stukjes is zo ubersentimenteel geschreven dat het voor mij volledig zijn doel mist. Ik erger me alleen maar aan dit soort melodrama en het toedichten van menselijke eigenschappen aan dieren.
En ook ik ben een groot dierenliefhebber en van mening dat je verantwoordelijkheid dient te nemen voor wat je in huis neemt.Inderdaad. Ik snap de bedoeling van dit soort teksten best wel, het probleem is echter dat bepaalde mensen er net iets te serieus op ingaan!
Dit soort stukjes is zo ubersentimenteel geschreven dat het voor mij volledig zijn doel mist. Ik erger me alleen maar aan dit soort melodrama en het toedichten van menselijke eigenschappen aan dieren.
En ook ik ben een groot dierenliefhebber en van mening dat je verantwoordelijkheid dient te nemen voor wat je in huis neemt.Inderdaad. Ik snap de bedoeling van dit soort teksten best wel, het probleem is echter dat bepaalde mensen er net iets te serieus op ingaan!
vrijdag 2 september 2011 om 12:41
Wat een vreselijk, nep-tranen-trekkend stukje, ik kan het gewoon niet lezen omdat ik het zo slecht geschreven vind.
Drie jaar geleden kreeg ik twee schattige konijntjes voor mijn verjaardag, ik ben er echt super gek mee. Helaas zijn we inmiddels nog steeds niet verhuisd terwijl ons huis al twee jaar te koop staat én hebben we een kind gekregen (dat is niet helaas ). De konijnen moeten nu weg om plaats te maken voor een kruipende dreumes. Het gaat me aan het hart, maar ons kind gaat vóór.
Drie jaar geleden kreeg ik twee schattige konijntjes voor mijn verjaardag, ik ben er echt super gek mee. Helaas zijn we inmiddels nog steeds niet verhuisd terwijl ons huis al twee jaar te koop staat én hebben we een kind gekregen (dat is niet helaas ). De konijnen moeten nu weg om plaats te maken voor een kruipende dreumes. Het gaat me aan het hart, maar ons kind gaat vóór.
vrijdag 2 september 2011 om 12:48
quote:ovchipkaart schreef op 02 september 2011 @ 12:34:gedachte bekijken. Want
Waar ik me nu bijvoorbeeld boos over kan maken is dat mensen een kat nemen en hem of haar niet laten castreren en wel al naar buiten doen. Dat is een probleem wat WEL opgelost zou kunnen worden. !
Helemaal mee eens! Ik heb zelf katten, en die gingen dus ook niet naar buiten voor ze geholpen mochten worden. Ja, wel naar buiten, maar niet vrij zeg maar
Kastanjez, hoezo moeten de nijntjes wijken voor je kindje? Konijnen zijn toch vrij eenvoudig te houden dieren? Niet gevaarlijk, niet eens potientieel gevaarlijk, zijn niet tijdrovend, etc...
Misschien is je kind allergisch?
Waar ik me nu bijvoorbeeld boos over kan maken is dat mensen een kat nemen en hem of haar niet laten castreren en wel al naar buiten doen. Dat is een probleem wat WEL opgelost zou kunnen worden. !
Helemaal mee eens! Ik heb zelf katten, en die gingen dus ook niet naar buiten voor ze geholpen mochten worden. Ja, wel naar buiten, maar niet vrij zeg maar
Kastanjez, hoezo moeten de nijntjes wijken voor je kindje? Konijnen zijn toch vrij eenvoudig te houden dieren? Niet gevaarlijk, niet eens potientieel gevaarlijk, zijn niet tijdrovend, etc...
Misschien is je kind allergisch?
vrijdag 2 september 2011 om 12:49
quote:Kastanjez schreef op 02 september 2011 @ 12:41:
Wat een vreselijk, nep-tranen-trekkend stukje, ik kan het gewoon niet lezen omdat ik het zo slecht geschreven vind.
Drie jaar geleden kreeg ik twee schattige konijntjes voor mijn verjaardag, ik ben er echt super gek mee. Helaas zijn we inmiddels nog steeds niet verhuisd terwijl ons huis al twee jaar te koop staat én hebben we een kind gekregen (dat is niet helaas ). De konijnen moeten nu weg om plaats te maken voor een kruipende dreumes. Het gaat me aan het hart, maar ons kind gaat vóór.
Je kan ze toch ook in de tuin/balkon zetten?
Niet je kind dan natuurlijk
Wat een vreselijk, nep-tranen-trekkend stukje, ik kan het gewoon niet lezen omdat ik het zo slecht geschreven vind.
Drie jaar geleden kreeg ik twee schattige konijntjes voor mijn verjaardag, ik ben er echt super gek mee. Helaas zijn we inmiddels nog steeds niet verhuisd terwijl ons huis al twee jaar te koop staat én hebben we een kind gekregen (dat is niet helaas ). De konijnen moeten nu weg om plaats te maken voor een kruipende dreumes. Het gaat me aan het hart, maar ons kind gaat vóór.
Je kan ze toch ook in de tuin/balkon zetten?
Niet je kind dan natuurlijk
