Relaties
alle pijlers
Ik mis mijn vriendin
zaterdag 3 september 2011 om 11:56
Hallo dames,
Nou, zoals de titel al zegt; ik mis mijn vriendin.
Wij kennen elkaar vanaf de basisschool, dikke vriendinnen. Tijdens de puberteit minimaal contact en toen wij beiden kinderen kregen weer volop contact. Het was altijd heerlijk met haar. Dezelfde insteek met de kinderen ("Help, een driftaanval, weet jij nog wat pedagogisch verantwoord om te doen? ) en..tja, we matchten gewoon. Samen naar de stad, eten, borrelen en veel te laat naar huis gaan. Dagjes weg met de kids, verjaardagen langs gaan (beide hebben we 3 kids) en elkaar daarbij helpen etc etc.
Mannen zien elkaar op de verjaardagen vd kids en hebben zakelijk contact. Dit was ongeveer 10 jaar lang.
Waarom hebben we dan nu geen contact meer? Geen idee! Het liep gewoon zo. 3 jr geleden kreeg ik een nieuwe baan, waardoor ik alleen nog tijd had voor baan, kind en huis. Haar kind kwam in het ziekenhuis te liggen, ik heb gebeld en toen was het stil van beide kanten. Vervolgens kreeg ik een burnout, waardoor ik geen fut had om uberhaupt iemand te bellen. Ik was al blij dat ik mijn 3 kinderen de dag kon doorlootsen. Allemaal geen excuses, ik weet het.
In het begin denk je nog; Ojee, ik moet hoognodig x bellen. En dan komt het er niet van, geen zin, weet ik het en dan ben je zo 3 weken verder. Kortom de drempel wordt steeds hoger om te bellen en op een gegeven moment "durfde" ik niet meer te bellen. Waarom zij geen contact meer heeft opgenomen, weet ik niet. Ik heb geen idee. Wrs druk met kind in ziekenhuis en voor haar ook elke keer de drempel hoger wordend.
En nu dus al 3 jaar geen contact meer. Enkel de mannen nog zakelijk. En volgens mijn man gaan de gesprekken dan zo; "hoe gaat het thuis; ja, prima en bij jouw? Ja, ook prima, moeten eindelijk weer eens wat afspreken. Oke, doen we, back to business...
Ik mis haar. De lol, haar kindjes, haar ironie, haar onzekerheden, haar humor, haar relativeringsvermogen, haar lach. Zij wonen een half uur rijden bij ons vandaan en heel soms denk ik, als ik in de buurt ben, zal ik...
Maar ik durf niet, bang voor een afwijzing, voor beleefdheidspraatjes, voor geforceerd praten?
Wilde het even van mij aftypen.
wie heeft dit ook meegemaakt en hoe is dat afgelopen?
Sal
Nou, zoals de titel al zegt; ik mis mijn vriendin.
Wij kennen elkaar vanaf de basisschool, dikke vriendinnen. Tijdens de puberteit minimaal contact en toen wij beiden kinderen kregen weer volop contact. Het was altijd heerlijk met haar. Dezelfde insteek met de kinderen ("Help, een driftaanval, weet jij nog wat pedagogisch verantwoord om te doen? ) en..tja, we matchten gewoon. Samen naar de stad, eten, borrelen en veel te laat naar huis gaan. Dagjes weg met de kids, verjaardagen langs gaan (beide hebben we 3 kids) en elkaar daarbij helpen etc etc.
Mannen zien elkaar op de verjaardagen vd kids en hebben zakelijk contact. Dit was ongeveer 10 jaar lang.
Waarom hebben we dan nu geen contact meer? Geen idee! Het liep gewoon zo. 3 jr geleden kreeg ik een nieuwe baan, waardoor ik alleen nog tijd had voor baan, kind en huis. Haar kind kwam in het ziekenhuis te liggen, ik heb gebeld en toen was het stil van beide kanten. Vervolgens kreeg ik een burnout, waardoor ik geen fut had om uberhaupt iemand te bellen. Ik was al blij dat ik mijn 3 kinderen de dag kon doorlootsen. Allemaal geen excuses, ik weet het.
In het begin denk je nog; Ojee, ik moet hoognodig x bellen. En dan komt het er niet van, geen zin, weet ik het en dan ben je zo 3 weken verder. Kortom de drempel wordt steeds hoger om te bellen en op een gegeven moment "durfde" ik niet meer te bellen. Waarom zij geen contact meer heeft opgenomen, weet ik niet. Ik heb geen idee. Wrs druk met kind in ziekenhuis en voor haar ook elke keer de drempel hoger wordend.
En nu dus al 3 jaar geen contact meer. Enkel de mannen nog zakelijk. En volgens mijn man gaan de gesprekken dan zo; "hoe gaat het thuis; ja, prima en bij jouw? Ja, ook prima, moeten eindelijk weer eens wat afspreken. Oke, doen we, back to business...
Ik mis haar. De lol, haar kindjes, haar ironie, haar onzekerheden, haar humor, haar relativeringsvermogen, haar lach. Zij wonen een half uur rijden bij ons vandaan en heel soms denk ik, als ik in de buurt ben, zal ik...
Maar ik durf niet, bang voor een afwijzing, voor beleefdheidspraatjes, voor geforceerd praten?
Wilde het even van mij aftypen.
wie heeft dit ook meegemaakt en hoe is dat afgelopen?
Sal
zaterdag 3 september 2011 om 13:15
Ohh, wat zijn jullie voorbarig!
Wat ik in een van mijn eerdere post al schreef; ik durf NU nog niet te bellen maar ik weet nu wel, dankzij jullie, DAT ik ga bellen.
Ik ken mezelf, zoals ik al eerder schreef, eerst ga ik nog piekeren, tegen iedereen klagen hoe moeilijk dit wel niet is, en dan ben ik mezelf zo zat, dat ik ineens die telefoon pak.
Heb nog even overwogen om idd NU te bellen, nav de reacties maar dat zou niet handig zijn. Moet over 15 min weg ivm clubjes kids.
Nogmaal thanx! Heb veel aan de reacties gehad!
Liefs sal
Wat ik in een van mijn eerdere post al schreef; ik durf NU nog niet te bellen maar ik weet nu wel, dankzij jullie, DAT ik ga bellen.
Ik ken mezelf, zoals ik al eerder schreef, eerst ga ik nog piekeren, tegen iedereen klagen hoe moeilijk dit wel niet is, en dan ben ik mezelf zo zat, dat ik ineens die telefoon pak.
Heb nog even overwogen om idd NU te bellen, nav de reacties maar dat zou niet handig zijn. Moet over 15 min weg ivm clubjes kids.
Nogmaal thanx! Heb veel aan de reacties gehad!
Liefs sal
