Relaties
alle pijlers
Ik mis mijn vriendin
zaterdag 3 september 2011 om 11:56
Hallo dames,
Nou, zoals de titel al zegt; ik mis mijn vriendin.
Wij kennen elkaar vanaf de basisschool, dikke vriendinnen. Tijdens de puberteit minimaal contact en toen wij beiden kinderen kregen weer volop contact. Het was altijd heerlijk met haar. Dezelfde insteek met de kinderen ("Help, een driftaanval, weet jij nog wat pedagogisch verantwoord om te doen? ) en..tja, we matchten gewoon. Samen naar de stad, eten, borrelen en veel te laat naar huis gaan. Dagjes weg met de kids, verjaardagen langs gaan (beide hebben we 3 kids) en elkaar daarbij helpen etc etc.
Mannen zien elkaar op de verjaardagen vd kids en hebben zakelijk contact. Dit was ongeveer 10 jaar lang.
Waarom hebben we dan nu geen contact meer? Geen idee! Het liep gewoon zo. 3 jr geleden kreeg ik een nieuwe baan, waardoor ik alleen nog tijd had voor baan, kind en huis. Haar kind kwam in het ziekenhuis te liggen, ik heb gebeld en toen was het stil van beide kanten. Vervolgens kreeg ik een burnout, waardoor ik geen fut had om uberhaupt iemand te bellen. Ik was al blij dat ik mijn 3 kinderen de dag kon doorlootsen. Allemaal geen excuses, ik weet het.
In het begin denk je nog; Ojee, ik moet hoognodig x bellen. En dan komt het er niet van, geen zin, weet ik het en dan ben je zo 3 weken verder. Kortom de drempel wordt steeds hoger om te bellen en op een gegeven moment "durfde" ik niet meer te bellen. Waarom zij geen contact meer heeft opgenomen, weet ik niet. Ik heb geen idee. Wrs druk met kind in ziekenhuis en voor haar ook elke keer de drempel hoger wordend.
En nu dus al 3 jaar geen contact meer. Enkel de mannen nog zakelijk. En volgens mijn man gaan de gesprekken dan zo; "hoe gaat het thuis; ja, prima en bij jouw? Ja, ook prima, moeten eindelijk weer eens wat afspreken. Oke, doen we, back to business...
Ik mis haar. De lol, haar kindjes, haar ironie, haar onzekerheden, haar humor, haar relativeringsvermogen, haar lach. Zij wonen een half uur rijden bij ons vandaan en heel soms denk ik, als ik in de buurt ben, zal ik...
Maar ik durf niet, bang voor een afwijzing, voor beleefdheidspraatjes, voor geforceerd praten?
Wilde het even van mij aftypen.
wie heeft dit ook meegemaakt en hoe is dat afgelopen?
Sal
Nou, zoals de titel al zegt; ik mis mijn vriendin.
Wij kennen elkaar vanaf de basisschool, dikke vriendinnen. Tijdens de puberteit minimaal contact en toen wij beiden kinderen kregen weer volop contact. Het was altijd heerlijk met haar. Dezelfde insteek met de kinderen ("Help, een driftaanval, weet jij nog wat pedagogisch verantwoord om te doen? ) en..tja, we matchten gewoon. Samen naar de stad, eten, borrelen en veel te laat naar huis gaan. Dagjes weg met de kids, verjaardagen langs gaan (beide hebben we 3 kids) en elkaar daarbij helpen etc etc.
Mannen zien elkaar op de verjaardagen vd kids en hebben zakelijk contact. Dit was ongeveer 10 jaar lang.
Waarom hebben we dan nu geen contact meer? Geen idee! Het liep gewoon zo. 3 jr geleden kreeg ik een nieuwe baan, waardoor ik alleen nog tijd had voor baan, kind en huis. Haar kind kwam in het ziekenhuis te liggen, ik heb gebeld en toen was het stil van beide kanten. Vervolgens kreeg ik een burnout, waardoor ik geen fut had om uberhaupt iemand te bellen. Ik was al blij dat ik mijn 3 kinderen de dag kon doorlootsen. Allemaal geen excuses, ik weet het.
In het begin denk je nog; Ojee, ik moet hoognodig x bellen. En dan komt het er niet van, geen zin, weet ik het en dan ben je zo 3 weken verder. Kortom de drempel wordt steeds hoger om te bellen en op een gegeven moment "durfde" ik niet meer te bellen. Waarom zij geen contact meer heeft opgenomen, weet ik niet. Ik heb geen idee. Wrs druk met kind in ziekenhuis en voor haar ook elke keer de drempel hoger wordend.
En nu dus al 3 jaar geen contact meer. Enkel de mannen nog zakelijk. En volgens mijn man gaan de gesprekken dan zo; "hoe gaat het thuis; ja, prima en bij jouw? Ja, ook prima, moeten eindelijk weer eens wat afspreken. Oke, doen we, back to business...
Ik mis haar. De lol, haar kindjes, haar ironie, haar onzekerheden, haar humor, haar relativeringsvermogen, haar lach. Zij wonen een half uur rijden bij ons vandaan en heel soms denk ik, als ik in de buurt ben, zal ik...
Maar ik durf niet, bang voor een afwijzing, voor beleefdheidspraatjes, voor geforceerd praten?
Wilde het even van mij aftypen.
wie heeft dit ook meegemaakt en hoe is dat afgelopen?
Sal
zaterdag 3 september 2011 om 11:59
Ja hier, basisschool samen, middelbare niet, toen we kinderen kregen tegelijk zwanger, veeel contact , afspreken noem maar op. En idd, paar weken tussen het bellen, maanden tussen het bellen..nog een keer afgesproken, leuk! als vanouds! gaan we elke maand doen! heb haar nu alweer 4mnd niet gezien na die laatste afspraak. Denk dat het gewoon klaar is. En ik mis haar niet overigens niet. Heb nog meer vriendinnen.
zaterdag 3 september 2011 om 12:00
Ik heb dat ook gehad met een vriendin. Daar waren ook wat vervelende dingen voorgevallen en dus een jaar geen contact gehad, omdat ik boos was en zij boos was.
Andere situatie hoor want wij hebben geen kinderen enzo, maar ik heb haar laatst weer even aangesproken op msn, leuk gesprek gehad en we hebben nu weer een afspraak staan om elkaar weer eens te zien.
Ik laat het verleden los en zij ook. Hoe boos ik ook op haar was en zij op mij, het is nu klaar. We missen elkaar.
Dus het is nu weer vergeven en vergeten.
Waag gewoon de sprong, bel haar op. Waarschijnlijk vind ze het maar wat leuk om je weer even te horen en zo niet dan weet je waar je aan toe bent.
Dan kan je het afsluiten.
Andere situatie hoor want wij hebben geen kinderen enzo, maar ik heb haar laatst weer even aangesproken op msn, leuk gesprek gehad en we hebben nu weer een afspraak staan om elkaar weer eens te zien.
Ik laat het verleden los en zij ook. Hoe boos ik ook op haar was en zij op mij, het is nu klaar. We missen elkaar.
Dus het is nu weer vergeven en vergeten.
Waag gewoon de sprong, bel haar op. Waarschijnlijk vind ze het maar wat leuk om je weer even te horen en zo niet dan weet je waar je aan toe bent.
Dan kan je het afsluiten.
zaterdag 3 september 2011 om 12:13
Bedankt voor de reacties!
ik durf gewoon niet, gewoon laf van mij (en ik weet dat zij dat ook een beetje in haar heeft). Wij zijn van het type (even lekker zwart/wit); grote mond maar laten graag de mannen de kastanjes uit het vuur halen. En nu ik dit type, is dat in deze situatie ook wrs waar, gezien het zakelijke contact van hun.
De aanleiding is een beetje, wat ik ben vergeten te typen in mijn eerste post, dat ik onlangs dacht dat ik haar ergens zag. Nou ben ik nogal een paniekvogel maar echt, ik schrok me dood. Het enige wat er door mijn hoofd spookte was wat ik dan wel niet tegen haar moet zeggen. Ik trilde ervan. Slaat natuurlijk nergens op en uiteindelijk was het natuurlijk iemand anders.
Anyway; ik durf dus niet gewoon die telefoon te pakken.
Verder ben ik heel normaal hoor
ik durf gewoon niet, gewoon laf van mij (en ik weet dat zij dat ook een beetje in haar heeft). Wij zijn van het type (even lekker zwart/wit); grote mond maar laten graag de mannen de kastanjes uit het vuur halen. En nu ik dit type, is dat in deze situatie ook wrs waar, gezien het zakelijke contact van hun.
De aanleiding is een beetje, wat ik ben vergeten te typen in mijn eerste post, dat ik onlangs dacht dat ik haar ergens zag. Nou ben ik nogal een paniekvogel maar echt, ik schrok me dood. Het enige wat er door mijn hoofd spookte was wat ik dan wel niet tegen haar moet zeggen. Ik trilde ervan. Slaat natuurlijk nergens op en uiteindelijk was het natuurlijk iemand anders.
Anyway; ik durf dus niet gewoon die telefoon te pakken.
Verder ben ik heel normaal hoor
zaterdag 3 september 2011 om 12:16
zaterdag 3 september 2011 om 12:18
Waarom wil je die zekerheid zo graag hebben?
Als er verder niets gebeurd is waardoor ze boos op jou kan zijn, is het toch altijd fijn om te horen dat iemand je mist? Je legt de bal wel erg bij haar hoor. JIJ mist haar toch? Ergste wat er kan gebeuren is dat je de deksel op je neus krijgt, maar zoals jij erover schrijft, over jullie vriendschap, kan ik me dat bijna niet voorstellen.
Als er verder niets gebeurd is waardoor ze boos op jou kan zijn, is het toch altijd fijn om te horen dat iemand je mist? Je legt de bal wel erg bij haar hoor. JIJ mist haar toch? Ergste wat er kan gebeuren is dat je de deksel op je neus krijgt, maar zoals jij erover schrijft, over jullie vriendschap, kan ik me dat bijna niet voorstellen.
zaterdag 3 september 2011 om 12:25
Je mist je vriendin en je durft het haar niet te vertellen? Als je niets doet, dan is het ergste wat kan gebeuren dat het zo blijft als nu. Als je wel iets doet, dan is het ergste wat kan gebeuren dat het blijft zoals nu. Als je niets doet, dan zal er ook geen positieve verandering komen. Als je wel wat doet, dan heb je kans dat jij je vriendin terug krijgt.
De keuze lijkt mij simpel...
De keuze lijkt mij simpel...
zaterdag 3 september 2011 om 12:25
quote:salle schreef op 03 september 2011 @ 12:13:
ik durf gewoon niet, gewoon laf van mij (en ik weet dat zij dat ook een beetje in haar heeft). Wij zijn van het type (even lekker zwart/wit); grote mond maar laten graag de mannen de kastanjes uit het vuur halen. En nu ik dit type, is dat in deze situatie ook wrs waar, gezien het zakelijke contact van hun.
Misschien durft zij dit ook niet. En dan blijf je om elkaar heen cirkelen. Bellen of mailen, het ergste wat ze kan zeggen is dat ze geen contact meer wil.
ik durf gewoon niet, gewoon laf van mij (en ik weet dat zij dat ook een beetje in haar heeft). Wij zijn van het type (even lekker zwart/wit); grote mond maar laten graag de mannen de kastanjes uit het vuur halen. En nu ik dit type, is dat in deze situatie ook wrs waar, gezien het zakelijke contact van hun.
Misschien durft zij dit ook niet. En dan blijf je om elkaar heen cirkelen. Bellen of mailen, het ergste wat ze kan zeggen is dat ze geen contact meer wil.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
zaterdag 3 september 2011 om 12:25
Jullie hebben gelijk!
Gewoon die telefoon pakken.
Zoals ik mezelf ken, ga ik nog een week lopen piekeren, tegen iedereen mekkeren hoe moeilijk en eng het allemaal niet is en uiteindelijk ben ik dat hersengespinsel en gemekker zo zat van mezelf, dat ik opeens die telefoon in mijn handen heb...
Thanx all!
Gewoon die telefoon pakken.
Zoals ik mezelf ken, ga ik nog een week lopen piekeren, tegen iedereen mekkeren hoe moeilijk en eng het allemaal niet is en uiteindelijk ben ik dat hersengespinsel en gemekker zo zat van mezelf, dat ik opeens die telefoon in mijn handen heb...
Thanx all!