contact ouders verbroken

quote:halloikhier schreef op 03 september 2011 @ 17:42:

[...]

bij geen. maar het doet soms zo'n pijn!



Maar doet het geen contact hebben pijn, of het je realiseren waardoor je niet anders kon dan het contact verbreken?



Je hebt een beslissing genomen t.a.v. je moeder en daar sta je achter. Maar dat maakt niet meteen dat het makkelijk is.



Tijd helpt. En verder gaan.



Sterkte.

Snap je gevoel alleen ben ik zelf nog niet zover mbt mijn vader. Hij heeft het hele gezin (mn mijn moeder en oudste broer ) geterroriseerd, mijn moeder was een waardeloze vrouw en mijn oudste broer was een mietje.



En ben in therapie geweest en het enige wat ik hoor is dat ik mijn vader moet vergeven, probeer ik mbv therapie maar waar ik me nog steeds niet overheen kan zetten is dat hij dat totaal niet doet , selectief geheugen, rest van de familie gaat naar therapie, maar hij leeft lekker zijn eigen leven, als veroorzaker, wordt er soms zo boos om nog steeds eigenlijk. Vanmiddag weer, bazar van kerk waar hij actief is, ben nog geen minuut binnen of ik niet naar kleertjes kan kijken voor mijn nichtje (zijn kleindochter), dan denk ik ben ik hier nu alleen om je klusjes op te knappen?



antwoord heb ik niet echt, in spirituele kringen zegt men weleens dat je je eigen gezin uitkiest, daar kan ik mij dus totaal niet in vinden, muv mijn moeder, maar mijn familie had ik in deze vorm dus niet uitgezocht

Ik dnek dat het met dit soort beslissingen altijd blijft kiezen uit twee kwaden. Met beide zul je moeite hebben (en tot op zekere hoogte) altijd houden. Wat je ook kiest het is nooit makkelijk.



Ik heb gekozen het contact met mijn ouders niet te verbreken. Vooral omdat ik dat richting mijn moeder niet kan. Ik kan haar niet 'aan haar lot overlaten' hoezeer ze dat met mij mijn hele jeugd wel gedaan heeft. Als ik eerlijk ben zou ik momenteel 'dolgraag' willen dat ik het zou kunnen.



Sterkte met je beslissing

Lieve help Elmervrouw, wat krijg jij veel te verstouwen door mensen die dichtbij je zouden moeten staan.

Heeft het verbreken van contact te maken met je kinderen? Nee toch hoop ik?

Héél herkenbaar. Ik heb ook na veel pijn en verdriet het contact met mijn moeder verbroken, voor altijd. (en dat meen ik) Het was geen makkelijke keuze, maar die keuze heeft mij heel veel rust gebracht.



Niet meer altijd bezig zijn met háár problemen, maar die van mezelf oplossen komt voor mij nu op de eerste plaats. Vergeven kan ik haar niet, daarvoor is er téveel gebeurd in het verleden. Heb ook therapie gehad waar erg werd aangedrongen op 'wiedergutmachung'. Dat is wel het laatste wat ik wil.



Zij kent mijn kinderen niet, heeft er voor gekozen om zonder mij wat te vertellen niet naar mijn bruiloft te gaan en als klap op de vuurpijl stuurde ze de politie op mij af toen ik kwam vragen waarom zij niet op mijn bruiloft is geweest. (ík weet het wel; mijn man is voor haar veel te min)

Toen heb ik haar voor de keuze gesteld. Of ze wil met mij omgaan, met alles wat bij mij hoort, of niet, maar dan ook voor altijd. Ze koos het laatste.



Nu, na negen jaar gebruikt zij mijn broer om boodschappen naar mij te krijgen. (ik weiger pertinent haar telefoontjes aan te nemen)

Gaat ze bij hem zitten huilen dat ze haar dochter nnoit meer ziet e.d.



Ik ben zó klaar met haar. Altijd zitten stoorzenderen in mijn relaties met andere mensen (man , vader, familie). Ik heb besloten dat ik mijn energie richt op mijn eigen gezin en op mezelf. Voor haar sores heb ik echt de puf niet meer. Ze zoog me leeg en dat wilde ik niet meer.



En spijt? Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik tot op de dag van vandaag nooit spijt heb gehad van die beslissing. Natuurlijk was het de eerste tijd wel moeilijk, en heb ik veel verdriet van gehad. Nu, na negen jaar ben ik het verdriet wel voorbij. Alleen die woede raak je niet kwijt, hij komt wat verder op de achtergrond. Ik kan er heel goed mee leven, alleen als ze dan mijn broer gebruikt dan vlamt het weer op. Ook als mensen (met de beste bedoelingen) voorzichtig komen informeren of ik het niet 'goed' wil maken, dan word ik weer zó kwaad. Zolang zij geen excuses maakt, hoef ik haar niet meer te zien.



Het enige wat ik je kan meegeven is; steek die energie in jezelf. Als zij nou nog niet begrijpt wat jij doormaakt, is de kans klein dat dat ooit nog gebeurt. Loop niet iedere keer met volle vaart tegen die muur aan. Loop er omheen.



Heel veel sterkte en wijsheid

Nee, dat heeft er niets mee te maken. Alleen, toen zij er niet meer waren, was er niets meer om mij nog achter te verstoppen en werd het mij des te duidelijker hoe het echt was tussen haar en mij. Misschien had ik het nog wel langer volgehouden als zij er nog wel waren geweest.

Vergeving betekent niet dat je zand er over gooit. In Oprah werd vergeving eens omschreven als: het opgeven van de hoop dat je het verleden kunt veranderen.



Hier ook geen contact meer met vader. Mijn moeder is al jaren dood. Het heeft mij heel veel rust gebracht maar iedere situatie is anders. Ik hoor de vreselijkste jankverhalen over de oorzaak via via, maar daardoor word ik alleen maar zekerder van mijn zaak en ik ben blij dat mijn kinderen veilig zijn.

@halloikhier,

Ik denk dat ik wel weet welk topic je bedoelt en ik verbaas me zelfs niet eens meer over dat soort reacties. Onbegrijpelijk vind ik ze wel want hoe kun je nu zo veroordelend zijn als je de mensen niet eens persoonlijk kent?

Ik noem dat de mythe van het moederschap want men gaat er vaak klakkeloos van uit dat elke moeder het goed voor heeft met haar kinderen. Helaas is dat vaak niet het geval en zodra er moeilijkheden van komen, krijgt per definitie het kind de schuld. Er zijn heel wat ouders die menen dat ze alles kunnen maken bij hun kinderen en dat ze altijd respect verdienen, hoe dan ook omdat ze de ouders zijn.

Helaas zijn de problemen die in deze twee topics voorkomen geen uitzondering en de volwassen kinderen blijven vaak hun hele leven worstelen met schuldgevoelens, onvervulde verlangens, hoop en vragen. Daarnaast worden ze dan ook nog vaak veroordeeld door de omgeving omdat ze hun ouders in de steek zouden hebben gelaten.

Iedereen die in dit topic reageert en hetzelfde heeft meegemaakt, heeft mijn sympathie want als je te maken hebt met moeilijke ouders of met ouders met psychiatrische problemen, heb je het als kind per defintie moeilijk. Het heeft het kind getekend voor het leven. Mensen die goede en zorgzame ouders hebben gehad, kunnen zich er kennelijk niets bij voorstellen dat het ook wel eens heel anders gelopen kan zijn bij anderen en tonen weinig tot geen inlevingsvermogen. Ik noem dat dus de mythe van het moederschap. Een schoonmoeder of stiefmoeder kan slecht zijn maar een moeder..... dat kan niet.

Ik heb een moeder met een psychiatrische stoornis en heb er tot mijn 50e mee geworsteld. Nu is ze dement en door deze ziekte komt haar karakter pijnlijk bloot te liggen en kan ze de stoornis niet meer verhullen. Voor sommige mensen uit haar omgeving is het een openbaring voor de naaste omgeving is het een bevestiging.

Gelukkig heb ik mijn energie tijdig gestoken in mijn eigen gezin en niet meer in de bodemloze put van mijn moeder. Mijn eigen gezin is me er dankbaar voor maar vanuit de kennisenkring van mijn moeder ben ik vaak op veel onbegrip gestuit. Ondanks alles laat ik haar niet in de steek want ik vind haar oprecht een stakker en haar boosaardigheid heeft haar niets gebracht behalve bitterheid en eenzaamheid.

Ze heeft me één hele wijze les geleerd en dat is de les om respectvol met mijn volwassen kinderen om te gaan en om nooit de strijd met hen aan te gaan om gelijk te krijgen of mijn wil op te leggen. Als ouder verlies je die strijd altijd en eenzaamheid is de prijs die veel ouderen voor die strijd moeten betalen. Ouders die altijd het laatste woord willen hebben, realiseren zich niet wat de gevolgen zijn op langere termijn en vragen zich nooit af wat hun eigen aandeel is in de problemen. En dan krijg je het soort opmerkingen als: "waar hebben we het aan verdiend na alles wat we voor onze kinderen hebben gedaan?"

Ik wens alle kinderen met dit soort problemen veel wijsheid toe en hoop dat ze de kracht vinden om te stoppen met hopen op iets dat er niet was, niet is en nooit gaat komen.

Wat lees ik veel herkenbare verhalen hier, wat spijtig...

Ook ik heb twee ouders die niet geschikt waren om kinderen op te voeden. Terwijl ik werd mishandeld en verwaarloosd door mijn moeder en stiefvader, liet mijn biologische vader niets meer van zich horen. Later hoorde ik dat hij mijn stiefvader zelfs nooit ontmoet heeft en dus geen idee had wie er eigenlijk voor zijn kinderen `zorgde`. Mijn moeder werd/wordt (?) volledig overheerst door haar echtgenoot en vond dat ik de straffen en klappen verdiende voor mijn gedrag (wat echt niet buitensporig was).



Ik heb om meerdere redenen het contact met zowel mijn vader als moeder verbroken. Dit was een heel moeilijke en zeer pijnlijke beslissing. De weg na de beslissing heeft aangevoeld als een rouwverwerking. Ook al had (heb) ik waardeloze ouders, ik had tenminste nog ouders. En nu had ik er zelf voor gekozen ze aan de kant te zetten. Hoewel de weg lang en pijnlijk was kan ik nu alleen nog maar betreuren dat het noodzakelijk is geweest de keuze te moeten maken... Het gemis van (normale en liefdevolle) ouders is er nog weleens maar eerlijk is eerlijk, deze heb ik toch nooit gehad.

Nu voelt het voor mij aan als de beste keuze die ik heb kunnen maken, hoe wrang ook. De aanwezigheid van mijn ouders in mijn leven zorgde alleen maar voor heel veel onrust, pijn en verdriet. Nu voel ik nog weleens het verdriet maar ook dat wordt steeds minder. Daarnaast zorgt de rust die ik heb gevonden voor veel meer stabiliteit in mijn leven.



Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid toe

quote:halloikhier schreef op 03 september 2011 @ 17:31:



Sinds kort heb ik het contact met mijn moeder verbroken.

Eerder had ik het al op een laag pitje gezet. Dit alles nadat ik van haar hoorde dat ze altijd heeft geweten dat ik als kind mishandelt werd en ook de concrete mogelijkheid had er iets aan te doen maar bewust heeft gekozen voor het negeren er van omdat ze anders wellicht haar familie minder zou zien en haar sociale status minder zou worden.wat een takkewijf, sorry dat ik het zeg.quote:Ik heb erg veel pijn van dit gebeuren en twijfel veel over het recht het contact te verbreken.Je hebt alle recht om contact te onderhouden of contact te verbreken met wie je maar wil. Je bent niemand meer verplicht dan de verplichtingen die je zelf aan gaat.quote:Ik wil haar geen pijn doen. Ze geeft aan eenzaam te zijn en zonder mij niet veel contact te hebben. (ze is nog geen 60 jaar). Ik vind dat moeilijk en sneu. Ze heeft een rotleven gehad en ze verdiend al het goede in haar leven.Iedereen verdient al het goede in ieders leven. Ga jij dat aan iedereen geven? Zorg eerst maar eens voor al het goede in JOUW leven.quote:

Maar ik kan het niet meer hebben om contact met haar te hebben. Daar krijg ik innerlijke conflicten van, om het zo maar te zeggen.

Ondertussen word ik door schuldgevoel lastiggevallen, nachtmerries en dergelijke.Je hebt geen enkele verplichting naar je moeder, zij had wel verplichtingen naar jou die ze niet is nagekomen. Als hier iemand schuldgevoel zou moeten hebben, is zij het.quote:In het andere topic hebben mensen heel duidelijk een mening over het verbreken van een ouder-relatie. Wat vinden jullie van dit geval?Ik vind van ieder geval dat mensen zich niet uit plichtsgevoel in een relatie moeten houden waar ze niet zelf voor gekozen hebben. Ouders kiezen voor de relatie met hun kinderen, gehuwden kiezen voor de relatie met elkaar, en werknemers/werkgevers kiezen voor een relatie met elkaar. In die gevallen heb je verplichtingen, en is schuldgevoel meer dan terecht als je die verplichtingen niet nakomt.



Maar kinderen hebben niet gekozen voor een relatie met hun ouders, broers en zussen niet voor een relatie met elkaar, buren ook al niet. In die gevallen heb je geen andere plicht dan algemene beschaving. Je gaat elkaar niet het leven zuur maken, maar elkaar negeren, daar is niets mis mee.

Halloikhier, ik vind je avatar hartverscheurend..

heel herkenbaar, niet voor mezelf maar voor mijn man, mijn man heeft ook nachtmerries over zijn moeder.

er is zoveel gebeurd, maar het ergste is dat ze met onze dochter heeft gegooid, heeft gezegd dat ze 3 kids heeft (ze heeft er 4 met mijn man erbij) en onze bruiloft vroegtijdig heeft verlaten naar eigen zeggen omdat broers weg wouden , terwijl zij zelf weg wildde, en nu haar eigen kinderen tegen elkaar opzet.

mijn man is de oudste van 4, hij was een ongelukje zegmaar, op zn 12de uit huis geplaatst omdat moeder hem niet meer wou en 2 jaar later kwamen de andere 3 , moeders heeft hem in de instelling nooit opgezocht , hij heeft op zn 18de zelf een huis gevonden en heeft in zijn eentje alles gedaan,vanaf zn 14de gewerkt , en moeder vertelt iedereen doodleuk dat hij te lui is om te werken, nou, mijn man werkt zich echt de pleuris kan ik jullie vertellen.

zijn vader boeit hem ook niet, ze lijken het perfecte gezin en geweldige ouders maar intussen.............

er zijn zoveel erge dingen gebeurd daar, maar strax staat het hele topic vol met mijn verhaal ipv dat van TO



TO geloof me je doet er goed aan het contact te verbreken

mijn man is nu een half jaar verder na het verbroken contact en hij is nu zoveel rustiger!

het gaat ook beter tussen ons samen er is gewoon een last van onze schouders

nu is mijn schoonmoeder gekwetst en ik ben een jaloers kreng, jammer dat iedereen inclusief de andere kids en man het nog geloven ook , schoonvader zal ook niet even bellen en zijn zoon vragen wat er aan de hand is.