Relaties
alle pijlers
Identiteit
donderdag 8 september 2011 om 10:16
Goed dat je al met dat dagboek begonnen bent. Misschien komt dat schrijven later wel, het begin is er toch?
En dat je die hobby weer opgepakt hebt, is weer een stap in de goede richting. Dat soort dingen zijn belangrijk.
Het is best lastig een balans te vinden in alles; aan de ene kant vind ik je liefdevol over je ouders spreken, aan de andere kant zit frustratie, krijg je niet de ruimte en vrijheid die je nodig hebt. Maar jij bent niet alleen hun dochter, ook een individu, die ook wensen en behoeften heeft, ook prettig wil leven. Ieder mens heeft ruimte voor zichzelf nodig, voor zijn/haar eigen belevingswereld, dat is heel normaal. Hoe zou jou moeder het vinden als je de rollen eens omdraait? Dat jij zo tegen haar doet als ze tegen jou doet?
Er voor iemand zijn, is dat altijd op commando komen? Dat je altijd gelijk aan komt draven, als je dat niet meer zou doen, betekent dat gelijk dat je er niet meer voor ze bent, dat ze niet meer op je kunnen rekenen? (Nee toch?)
En aan alles zit altijd zowel een positieve als negatieve zijde, dus iets is niet alleen goed of slecht.
Denk dat het belangrijk is om je eigen grenzen te bewaken. Heb je nu helemaal geen contact (of wel telefonisch soms o.i.d.?) Hoe was het moment dat je uit huis ging (lees dat je op jezelf woont)? Hoe reageerden jou ouders daar toen op?
Op het laatste wat je schrijft, heb je wel eens aan je moeder gevraagd waarom zij die opmerking steeds maakt?
Jope je schrijft ook een mooi stuk, over emoties beleven in je hoofd / in je lichaam voelen. Heb jij nu alles een beetje een plek kunnen geven puur door die emoties in je lichaam te leren voelen?
En dat je die hobby weer opgepakt hebt, is weer een stap in de goede richting. Dat soort dingen zijn belangrijk.
Het is best lastig een balans te vinden in alles; aan de ene kant vind ik je liefdevol over je ouders spreken, aan de andere kant zit frustratie, krijg je niet de ruimte en vrijheid die je nodig hebt. Maar jij bent niet alleen hun dochter, ook een individu, die ook wensen en behoeften heeft, ook prettig wil leven. Ieder mens heeft ruimte voor zichzelf nodig, voor zijn/haar eigen belevingswereld, dat is heel normaal. Hoe zou jou moeder het vinden als je de rollen eens omdraait? Dat jij zo tegen haar doet als ze tegen jou doet?
Er voor iemand zijn, is dat altijd op commando komen? Dat je altijd gelijk aan komt draven, als je dat niet meer zou doen, betekent dat gelijk dat je er niet meer voor ze bent, dat ze niet meer op je kunnen rekenen? (Nee toch?)
En aan alles zit altijd zowel een positieve als negatieve zijde, dus iets is niet alleen goed of slecht.
Denk dat het belangrijk is om je eigen grenzen te bewaken. Heb je nu helemaal geen contact (of wel telefonisch soms o.i.d.?) Hoe was het moment dat je uit huis ging (lees dat je op jezelf woont)? Hoe reageerden jou ouders daar toen op?
Op het laatste wat je schrijft, heb je wel eens aan je moeder gevraagd waarom zij die opmerking steeds maakt?
Jope je schrijft ook een mooi stuk, over emoties beleven in je hoofd / in je lichaam voelen. Heb jij nu alles een beetje een plek kunnen geven puur door die emoties in je lichaam te leren voelen?
donderdag 8 september 2011 om 12:06
quote:vlindervleugel schreef op 08 september 2011 @ 11:15:
Heb weleens mijn moeder uitbundig geprezen over iets heel simpels. Ze werd ogenblikkelijk kwaad: ze was toch niet achterlijk! Ik antwoordde dat dat precies het gevoel is wat ik altijd bij haar heb. Jammer genoeg viel het kwartje nog niet.Lieve TO (ja, je komt wel degelijk (ook) liefdevol over hoor!), uit bovenstaande blijkt dat je moeder zelf met heel veel issues zit en pijn heeft. Daar kun jij niets aan veranderen, je hebt je handen vol aan jezelf. Maar weet je iets over haar eigen opvoeding, haar jeugd, haar relatie met haar ouders? Niet dat dat haar manier van omgaan met jou goedmaakt, maar als je begrijpt waar het vandaan komt, kan het jou misschien helpen ermee om te gaan. Ik zeg het misschien niet helemaal duidelijk maar hopelijk snap je een beetje wat ik bedoel. Projecteert ze niet haar eigen minderwaardigheidsgevoel, haar pijn, op jou? Als ze zegt dat het maar beter is dat je geen moeder wordt, zegt ze dat misschien wel omdat ze het erg vindt geen oma te worden. Ik zeg niet dat dat zo is hoor, ik geef het maar als voorbeeld hoe ze haar eigen pijn eigenlijk op jou afreageert. Ik vind het heftig voor je, en heel sterk dat je er nu zo mee bezig bent.
Heb weleens mijn moeder uitbundig geprezen over iets heel simpels. Ze werd ogenblikkelijk kwaad: ze was toch niet achterlijk! Ik antwoordde dat dat precies het gevoel is wat ik altijd bij haar heb. Jammer genoeg viel het kwartje nog niet.Lieve TO (ja, je komt wel degelijk (ook) liefdevol over hoor!), uit bovenstaande blijkt dat je moeder zelf met heel veel issues zit en pijn heeft. Daar kun jij niets aan veranderen, je hebt je handen vol aan jezelf. Maar weet je iets over haar eigen opvoeding, haar jeugd, haar relatie met haar ouders? Niet dat dat haar manier van omgaan met jou goedmaakt, maar als je begrijpt waar het vandaan komt, kan het jou misschien helpen ermee om te gaan. Ik zeg het misschien niet helemaal duidelijk maar hopelijk snap je een beetje wat ik bedoel. Projecteert ze niet haar eigen minderwaardigheidsgevoel, haar pijn, op jou? Als ze zegt dat het maar beter is dat je geen moeder wordt, zegt ze dat misschien wel omdat ze het erg vindt geen oma te worden. Ik zeg niet dat dat zo is hoor, ik geef het maar als voorbeeld hoe ze haar eigen pijn eigenlijk op jou afreageert. Ik vind het heftig voor je, en heel sterk dat je er nu zo mee bezig bent.
donderdag 8 september 2011 om 12:26
Okay, dus ze heeft van haar eigen moeder meegekregen dat je zo met je kinderen omgaat. Kwaliteit zit 'm in de kwantiteit, zoiets... Je zou denken dat ze er zelf ook last van heeft gehad bij haar eigen moeder en het DUS zelf anders zou aanpakken. Maar dat gaat blijkbaar niet altijd op.
Je zei eerder iets over je vader, dat hij min of meer in dezelfde positie zit als jij. Misschien kun je elkaar dan dan toch in vinden en kun je proberen samen één lijn te trekken?
Hoe doe ze trouwens tegen je broers/zussen? Gaat ze daar anders mee om? Of gaan zij anders met haar om?
Je zei eerder iets over je vader, dat hij min of meer in dezelfde positie zit als jij. Misschien kun je elkaar dan dan toch in vinden en kun je proberen samen één lijn te trekken?
Hoe doe ze trouwens tegen je broers/zussen? Gaat ze daar anders mee om? Of gaan zij anders met haar om?
donderdag 8 september 2011 om 12:40
Komt toch voor een groot deel neer op de rol die je altijd hebt gespeeld. En die je nu terecht anders wilt gaan invullen. Ik zag het ook bij mijn man en mijn zwager. Mijn zwager zei altijd precies wat hij vond, deed wat hij wou (op het niet zo sociale af, maar goed) en dat pikten hun ouders. Mijn man was altijd aan het bemiddelen, probeerde het goed te doen. Toen die eindelijk voor zichzelf opkwam (na de geboorte van ons kind, vaak een goede aanleiding), barstte de bom! Na een paar jaar is het stof wel gaan liggen, maar het had nogal wat voeten in aarde. Zo zie je dat het vaak een kwestie van actie-reactie is. Waarmee ik niet bedoel te zeggen dat jij hier schuld aan hebt, want dat is niet zo! Maar je kunt hier wel de eigen hand in hebben, vanaf nu. En daar ben je duidelijk mee bezig.
Alleen nog even terugkomen op iets wat je moeder zei, dat ze geen enkele stem heeft in hun kinderwens. Dat vind ik een heel rare, zelfs enge, opmerking!
Alleen nog even terugkomen op iets wat je moeder zei, dat ze geen enkele stem heeft in hun kinderwens. Dat vind ik een heel rare, zelfs enge, opmerking!
donderdag 8 september 2011 om 19:22
weltschmerz, de scherpe kantjes van de woede waarvan ik toen niet wist waar ik die kwijt moest zijn er zeker wel af gegaan. het is te simpel om te zeggen dat ik de emoties echt een plek heb kunnen geven.
ik herken echt veel van wat vlindervleugel schrijft, wees je ervan bewust dat jij niet altijd maar aan de verwachting van je moeder hoeft te voldoen! De moeilijkheid is natuurlijk dat jullie dat beiden moeten accepteren. en jij kan helaas die knop niet bij haar omzetten.
dat je nu afstand neemt is heel erg goed!
ik herken echt veel van wat vlindervleugel schrijft, wees je ervan bewust dat jij niet altijd maar aan de verwachting van je moeder hoeft te voldoen! De moeilijkheid is natuurlijk dat jullie dat beiden moeten accepteren. en jij kan helaas die knop niet bij haar omzetten.
dat je nu afstand neemt is heel erg goed!
