Werk & Studie
alle pijlers
Burnout..
woensdag 4 juli 2012 om 07:32
Ik zit best wel met een groot probleem en vraag me af hoe jullie er over denken.
Het begon 2 weken geleden op een zaterdag op mijn werk, ik voelde me al een tijd niet lekker, misselijk enzo, en opeens ging het echt niet meer, ik zakte als ware een beetje in, werd misselijk, duizelig en emotioneel, trillen. ik ben maar naar huis gegaan, en me ziek gemeld. Ik dacht dat zal wel overgaan als ik rust neem, thuis ging het wel iets beter. Maar het bleef aanhouden, ik voelde me elke ochtend heel erg misselijk, daarbij had ik ook nog hoofdpijn en was heel erg moe, had geen energie om dingen te doen. het bleef maar aanhouden en uiteindelijk dokter gebeld maar die maakte zich geen zorgen. bloed laten prikken en dat zag er allemaal goed uit. elke avond werd ik heel erg emotioneel en heb ik huilbuien: Meer van waarom overkomt het mij? wat doe ik hier nog? en ik kan het niet meer aan.. En nu komt de conclusie dat ik een burn out heb of er tegen aan zit.
maar afgelopen dinsdag gebeld naar het werk en gezegd dat ik tegen een burn out aan zit en echt een weekje rust nodig heb... Voor mijn gevoel werd ik door mijn baas een beetje uitgelachten, zo vroeg zo van: En dat komt door dit werk?? met andere woorden stel je niet aan, ze deed een beetje moeilijk over die week vrij.
in november 2011 voelde ik me ook zo, en toen kwam die conclusie ook dat ik een burn out had, en de therapie adviseerde om voorlopig niet te werken.. Ik dacht een paar weken geleden, het gaat hartstikke goed met me, en was blij dat ik kon werken, ik wou ze laten zien wat ze aan mij hadden, als ik werd gebeld om in te vallen zei ik atijd ja, omdat ik wou dat ze op mij konden rekenen.... Ik werk partime, maar ik kan moeilijk blijven zitten en moet altijd wel wat te doen hebben..
Maar nu zit ik dus een week thuis en eigenlijks zou ik moeten genieten, en zit echt over mijn werk in, als ik daar aan denk wordt ik emotioneel en heb ik geen zin om er nog naar toe te gaan.. ze willen dat ik volgende week weer aan het werk ga. door de telefoon reageerde ze niet begripvol en nu voel ik me daar helemaal niet thuis.. Mijn vriendin en anderen zeiden dat ik nu aan mezelf moet denken, en ik ben de enige die weet hoe ik me voel en die weet wat goed voor me is... Ik ben nu wel elke ochtend nog steeds misselijk, nja niet elke ochtend, maar dat zal wel door de stress komen.. Als het zo door moet, neem ik straks echt ontslag..
Maar ik wil graag weten wat jullie ervaringen zijn met betrekking van een burn out? heeft iemand nog tips om hier mee om te gaan? Ik zou zeggen nu ik een week vrij ben, me niet zo druk moet maken, maar dat lukt me niet.. Ik ga nog wel lekker met de hond wandelen en soms naar de winkel, maar ben dan soms bang dat ik een collega tegen kom en die dan misschien denkt dat ik me aanstel, maar je hoeft toch ook niet binnen te blijven?
Het begon 2 weken geleden op een zaterdag op mijn werk, ik voelde me al een tijd niet lekker, misselijk enzo, en opeens ging het echt niet meer, ik zakte als ware een beetje in, werd misselijk, duizelig en emotioneel, trillen. ik ben maar naar huis gegaan, en me ziek gemeld. Ik dacht dat zal wel overgaan als ik rust neem, thuis ging het wel iets beter. Maar het bleef aanhouden, ik voelde me elke ochtend heel erg misselijk, daarbij had ik ook nog hoofdpijn en was heel erg moe, had geen energie om dingen te doen. het bleef maar aanhouden en uiteindelijk dokter gebeld maar die maakte zich geen zorgen. bloed laten prikken en dat zag er allemaal goed uit. elke avond werd ik heel erg emotioneel en heb ik huilbuien: Meer van waarom overkomt het mij? wat doe ik hier nog? en ik kan het niet meer aan.. En nu komt de conclusie dat ik een burn out heb of er tegen aan zit.
maar afgelopen dinsdag gebeld naar het werk en gezegd dat ik tegen een burn out aan zit en echt een weekje rust nodig heb... Voor mijn gevoel werd ik door mijn baas een beetje uitgelachten, zo vroeg zo van: En dat komt door dit werk?? met andere woorden stel je niet aan, ze deed een beetje moeilijk over die week vrij.
in november 2011 voelde ik me ook zo, en toen kwam die conclusie ook dat ik een burn out had, en de therapie adviseerde om voorlopig niet te werken.. Ik dacht een paar weken geleden, het gaat hartstikke goed met me, en was blij dat ik kon werken, ik wou ze laten zien wat ze aan mij hadden, als ik werd gebeld om in te vallen zei ik atijd ja, omdat ik wou dat ze op mij konden rekenen.... Ik werk partime, maar ik kan moeilijk blijven zitten en moet altijd wel wat te doen hebben..
Maar nu zit ik dus een week thuis en eigenlijks zou ik moeten genieten, en zit echt over mijn werk in, als ik daar aan denk wordt ik emotioneel en heb ik geen zin om er nog naar toe te gaan.. ze willen dat ik volgende week weer aan het werk ga. door de telefoon reageerde ze niet begripvol en nu voel ik me daar helemaal niet thuis.. Mijn vriendin en anderen zeiden dat ik nu aan mezelf moet denken, en ik ben de enige die weet hoe ik me voel en die weet wat goed voor me is... Ik ben nu wel elke ochtend nog steeds misselijk, nja niet elke ochtend, maar dat zal wel door de stress komen.. Als het zo door moet, neem ik straks echt ontslag..
Maar ik wil graag weten wat jullie ervaringen zijn met betrekking van een burn out? heeft iemand nog tips om hier mee om te gaan? Ik zou zeggen nu ik een week vrij ben, me niet zo druk moet maken, maar dat lukt me niet.. Ik ga nog wel lekker met de hond wandelen en soms naar de winkel, maar ben dan soms bang dat ik een collega tegen kom en die dan misschien denkt dat ik me aanstel, maar je hoeft toch ook niet binnen te blijven?
woensdag 4 juli 2012 om 07:46
woensdag 4 juli 2012 om 07:50
De dokter heeft wel degelijk gezegd dat het stress was in de vorm van een burn out... Aangezien mijn baas me niet serieus neemt en wel denk dat het volgende week over is... 2 weken geleden heb ik me ziek gemeld, maar ze gingen er van uit dat ik snel weer aan de slag ging, dus heb gezegd dat ik nog een weekje thuis blijve, ze lachen me gewoon uit
woensdag 4 juli 2012 om 07:53
woensdag 4 juli 2012 om 08:05
Jouw verhaal is heel herkenbaar. In april ging bij mij van de ene op de andere dag het kaarsje uit. Ik was totaal doorgedraaid en kon niet meer ontspannen, slapen, lachen. Na 2,5 week en 10 uur slaap, huilbuilen verder besloten mij ziek te melden. Ik kan je alleen maar vertellen hoe ik het heb aangepakt, en dit is mij goed bevallen.
De dag van ziekmelden heb ik mijn leidinggevende gebeld en aangegeven dat ik in samenspraak met de dokter thuis moet blijven. Geen labels plakken van burn out of overspannen, want dan heeft leidinggevende gelijk het beeld dat je maanden weg blijft. Heb alleen gezegd ik slaap al weken niet en kan niet verder. Misschien duurt het een paar dagen misschien langer. Je bent niet verplicht aan je leidinggevende te vertellen wat je hebt dus vertel niet te veel, dat gaat ze niks aan. Heel belangrijk geef gelijk aan dat je een gesprek wilt met de bedrijfsarts. Daar kan je wel de klachten mee bespreken en een plan bespreken. Ik kon de volgende week al terecht.
Wat betreft thuis zitten, ik voelde mij zoooo vreselijk. Durfde geen stap buiten te zetten omdat ik bang was iemand tegen te komen. Het enige wat ik kan zeggen is loslaten... Ik kwam toevallig een collega tegen en die vroeg hoe gaat het is heb gezegd gaat wel en ben doorgelopen. Niet aardig maar ik had geen zin om erover te praten. Ik had trouwens Gevraagd aan mijn leidinggevende om niks tegen collegas te zeggen. Ik had geen zin in mailtjes die rondgestuurd werden met alle details. Mijn collegas wisten dus van niks. Een paar weken later ben ik even naar de afdeling gegaan en zelf verteld wat er aan de hand is, zo hou je in de hand wat er over je verteld wordt.
Verder de gouden tip van mijn dokter, geen termijn aan jezelf stellen. Ik had telkens zoiets van, een weekje rust dan gaat het wel, oke twee weekjes dan... Termijnen stellen is dodelijk. Neem de tijd misschien duurt het een week, misschien een paar maanden. Zeg ook op de werk dat je niet weet hoelang het gaat duren
Bij mij was het ook gelijk waar komt het door op het werk. Ik heb alleen gezegd en telkens herhaald. Ik weet het niet dat kan ik nu niet zeggen. Ik ben in behandeling om hier achter te komen. Later toen ik er wel achter kwam alleen gezegd dat het komt door op wat voor manier ik omga met stress, en dat ik daar aan werk.
Inmiddels zijn we drie maanden verder en voel ik mij heel goed en werk alweer de helft van mijn uren. Ookal voel je je nu alsof het nooit meer goed komt en voel je je een vreselijke loser ( ook ik heb makkelijke baan en zo voelde ik mij echt) het gaat echt beter komen als je het loslaat en behandeling zoekt. Het is maar werk
De dag van ziekmelden heb ik mijn leidinggevende gebeld en aangegeven dat ik in samenspraak met de dokter thuis moet blijven. Geen labels plakken van burn out of overspannen, want dan heeft leidinggevende gelijk het beeld dat je maanden weg blijft. Heb alleen gezegd ik slaap al weken niet en kan niet verder. Misschien duurt het een paar dagen misschien langer. Je bent niet verplicht aan je leidinggevende te vertellen wat je hebt dus vertel niet te veel, dat gaat ze niks aan. Heel belangrijk geef gelijk aan dat je een gesprek wilt met de bedrijfsarts. Daar kan je wel de klachten mee bespreken en een plan bespreken. Ik kon de volgende week al terecht.
Wat betreft thuis zitten, ik voelde mij zoooo vreselijk. Durfde geen stap buiten te zetten omdat ik bang was iemand tegen te komen. Het enige wat ik kan zeggen is loslaten... Ik kwam toevallig een collega tegen en die vroeg hoe gaat het is heb gezegd gaat wel en ben doorgelopen. Niet aardig maar ik had geen zin om erover te praten. Ik had trouwens Gevraagd aan mijn leidinggevende om niks tegen collegas te zeggen. Ik had geen zin in mailtjes die rondgestuurd werden met alle details. Mijn collegas wisten dus van niks. Een paar weken later ben ik even naar de afdeling gegaan en zelf verteld wat er aan de hand is, zo hou je in de hand wat er over je verteld wordt.
Verder de gouden tip van mijn dokter, geen termijn aan jezelf stellen. Ik had telkens zoiets van, een weekje rust dan gaat het wel, oke twee weekjes dan... Termijnen stellen is dodelijk. Neem de tijd misschien duurt het een week, misschien een paar maanden. Zeg ook op de werk dat je niet weet hoelang het gaat duren
Bij mij was het ook gelijk waar komt het door op het werk. Ik heb alleen gezegd en telkens herhaald. Ik weet het niet dat kan ik nu niet zeggen. Ik ben in behandeling om hier achter te komen. Later toen ik er wel achter kwam alleen gezegd dat het komt door op wat voor manier ik omga met stress, en dat ik daar aan werk.
Inmiddels zijn we drie maanden verder en voel ik mij heel goed en werk alweer de helft van mijn uren. Ookal voel je je nu alsof het nooit meer goed komt en voel je je een vreselijke loser ( ook ik heb makkelijke baan en zo voelde ik mij echt) het gaat echt beter komen als je het loslaat en behandeling zoekt. Het is maar werk
woensdag 4 juli 2012 om 08:09
Met wie heb je dat gesprek. Leidinggevende?
Je had in november ook een burn out zei je. Daar heb/had je therapie voor? Sinds wanneer ben je daarvan weer aan het werk? Is er toen een plan van aanpak gekomen?
Kan je die therapeut bellen dat je een 'terugval' hebt gehad?
Werkte je toen ergens anders of ook waar je nu werkt? Hoe reageerden ze toen?
Je had in november ook een burn out zei je. Daar heb/had je therapie voor? Sinds wanneer ben je daarvan weer aan het werk? Is er toen een plan van aanpak gekomen?
Kan je die therapeut bellen dat je een 'terugval' hebt gehad?
Werkte je toen ergens anders of ook waar je nu werkt? Hoe reageerden ze toen?
woensdag 4 juli 2012 om 08:12
Quote: `ik wou ze laten zien wat ze aan mij hadden, als ik werd gebeld om in te vallen zei ik atijd ja, omdat ik wou dat ze op mij konden rekenen.... Ik werk partime, maar ik kan moeilijk blijven zitten en moet altijd wel wat te doen hebben..`
Burnout is rot en kan je restklachten opleveren, waardoor je waakzaam moet zijn ten opzichte van stress, overbelasting, te veel hooi op je vork. Op termijn is een goede verhouding, tussen, werk, prive, sociale activiteiten, familie en vrienden essentieel, anders blijf je je valkuilen steeds weer tegen komen.
De gevoelens van burn out zijn signaal van je lichaam en geest dat je je grenzen overschrijdt. Niemand zegt altijd ja en waarom zou jij je extra moeten bewijzen (vooral als je weet dat je daardoor thuis komt te zitten), niet verstandig. Leer op termijn meer ´Nee` zeggen en bewaak je grenzen.
Een afspraak bij de bedrijfsarts of arboarts is echt een goed idee. Hij kan je hierbij helpen.
Veel sterkte en beterschap gewenst.
Burnout is rot en kan je restklachten opleveren, waardoor je waakzaam moet zijn ten opzichte van stress, overbelasting, te veel hooi op je vork. Op termijn is een goede verhouding, tussen, werk, prive, sociale activiteiten, familie en vrienden essentieel, anders blijf je je valkuilen steeds weer tegen komen.
De gevoelens van burn out zijn signaal van je lichaam en geest dat je je grenzen overschrijdt. Niemand zegt altijd ja en waarom zou jij je extra moeten bewijzen (vooral als je weet dat je daardoor thuis komt te zitten), niet verstandig. Leer op termijn meer ´Nee` zeggen en bewaak je grenzen.
Een afspraak bij de bedrijfsarts of arboarts is echt een goed idee. Hij kan je hierbij helpen.
Veel sterkte en beterschap gewenst.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
woensdag 4 juli 2012 om 08:14
@primabella, ja heb dat gesprek met de leidinggevend. Die therapie heb ik inmiddels niet meer, omdat het voor mijn gevoel niks hielp en hij alleen maar tijd rekte, maar 20 juli heb ik een afspraak met een nieuwe psycholoog. Dus naar die therapeut bellen gaat sowieso niet lukken. In november had ik geen werk, ik was toen net gestopt met school en was echter dag en nach aan het solliciteren, langs uitzendbureaus, op internet surfen naar vacatures, bedrijven bellen enz...
woensdag 4 juli 2012 om 08:16
woensdag 4 juli 2012 om 08:22
Nee hoor bedrijfsarts heeft helemaal geen contact met je huisarts. Die richt zich alleen op werksituatie. Ik zou echt niet teveel bespreken met je leidinggevende. Wettelijk gezien is dat hun taak niet eens maar van de bedrijfsarts. Wat kan jouw leidinggevende nou zeggen over jouw gezondheid. Heeft hij medicijnen gestudeerd? Je krijgt alleen maar onbegrip en roddels.
woensdag 4 juli 2012 om 08:49
Een gesprek met je leidinggevende lijkt me goed hoor. Juist omdat er nu al onbegrip is ontstaan aan beide (?) kanten.
Een goede verstandhouding is sowieso prettig, maar bij een burn out helemaal.
Bereid je wel goed voor op het gesprek. Wat wil je overbrengen? Wat wil je wel en wat niet zeggen? Wat verwacht je van jouw bedrijf / je leidinggevende? Je leidinggevende is geen arts, dus diagnoses horen er inderdaad niet bij. Een afspraak met de bedrijfsarts weer wel. Dat is echt heel belangrijk voor je, dus zorg daar in ieder geval voor.
Voor nu, wel naar buiten gaan, dat is juist goed voor je. Het maakt niks uit als je collega's tegenkomt. Je bevordert je herstel juist.
Een goede verstandhouding is sowieso prettig, maar bij een burn out helemaal.
Bereid je wel goed voor op het gesprek. Wat wil je overbrengen? Wat wil je wel en wat niet zeggen? Wat verwacht je van jouw bedrijf / je leidinggevende? Je leidinggevende is geen arts, dus diagnoses horen er inderdaad niet bij. Een afspraak met de bedrijfsarts weer wel. Dat is echt heel belangrijk voor je, dus zorg daar in ieder geval voor.
Voor nu, wel naar buiten gaan, dat is juist goed voor je. Het maakt niks uit als je collega's tegenkomt. Je bevordert je herstel juist.
woensdag 4 juli 2012 om 09:11
quote:stokske schreef op 04 juli 2012 @ 08:22:
Nee hoor bedrijfsarts heeft helemaal geen contact met je huisarts. Die richt zich alleen op werksituatie. Ik zou echt niet teveel bespreken met je leidinggevende. Wettelijk gezien is dat hun taak niet eens maar van de bedrijfsarts. Wat kan jouw leidinggevende nou zeggen over jouw gezondheid. Heeft hij medicijnen gestudeerd? Je krijgt alleen maar onbegrip en roddels.
Mmm de medische kant hoort inderdaad niet bij de leidinggevende thuis. De werkgever is wel wettelijk verantwoordelijk voor de reintegratie in passend werk en het voorkomen van verzuim.
Het kan wel voorkomen dat de bedrijfsarts contact op neemt met je huisarts om iets meer navraag te doen over je medische historie, in de regel zal hij dit met jou bespreken en je bijvoorbeeld verzoeken om een machtiging af te geven.
Nee hoor bedrijfsarts heeft helemaal geen contact met je huisarts. Die richt zich alleen op werksituatie. Ik zou echt niet teveel bespreken met je leidinggevende. Wettelijk gezien is dat hun taak niet eens maar van de bedrijfsarts. Wat kan jouw leidinggevende nou zeggen over jouw gezondheid. Heeft hij medicijnen gestudeerd? Je krijgt alleen maar onbegrip en roddels.
Mmm de medische kant hoort inderdaad niet bij de leidinggevende thuis. De werkgever is wel wettelijk verantwoordelijk voor de reintegratie in passend werk en het voorkomen van verzuim.
Het kan wel voorkomen dat de bedrijfsarts contact op neemt met je huisarts om iets meer navraag te doen over je medische historie, in de regel zal hij dit met jou bespreken en je bijvoorbeeld verzoeken om een machtiging af te geven.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
woensdag 4 juli 2012 om 09:50
is het normaal dat je als je in een burn out zit, de ene keer veel minder zin heb om dingen te doen en veel meer moe ben? en de andere keer weer iets meer energie heb? en dan een raar gevoel in je hoofd hebt?
@snoopylynn ik heb 20 juli een afspraak met een psycholoog, dat duurt nog wel even, maar ga ik het zeker bespreken
@snoopylynn ik heb 20 juli een afspraak met een psycholoog, dat duurt nog wel even, maar ga ik het zeker bespreken
woensdag 4 juli 2012 om 10:57
Ik zou eigenlijk zo snel mogelijk aandringen op een gesprek met de arboarts. Straks zit je daar maandag, wordt er op je in gepraat, zeggen ze dat je geen burnout kan hebben of ze nemen je klachten niet serieus, heb jij er een rotgevoel aan over gehouden en ga je daarna alsnog weer te snel aan het werk.
De mensen die ik ken met een burnout hebben ongeveer van 4 maanden tot een jaar thuis gezeten. Met even 1 a 2 weekjes vakantie ben je er niet. Daarom zou ik zo snel mogelijk aandringen op een gesprek met de arboarts, als hij ook vaststelt dat je thuis kunt blijven, dan kunnen je verlofdagen nu ook omgezet worden in ziektedagen.
De mensen die ik ken met een burnout hebben ongeveer van 4 maanden tot een jaar thuis gezeten. Met even 1 a 2 weekjes vakantie ben je er niet. Daarom zou ik zo snel mogelijk aandringen op een gesprek met de arboarts, als hij ook vaststelt dat je thuis kunt blijven, dan kunnen je verlofdagen nu ook omgezet worden in ziektedagen.
woensdag 4 juli 2012 om 11:10
Inderdaad, met een weekje vrij ben je niet van een burn-out af. Belangrijk is om tot rust te komen én te achterhalen waar het vandaan komt. Je krijgt geen burn-out van niks, en zelf niet van hard werken alleen.
Het kan komen door het werk (en dan door verschillende oorzaken: hoge werkdruk waardoor het werk nooit áf is, slechte sfeer onderling of met leidinggevende, dreigend ontslag zijn een paar voorbeelden), maar ook door een thuissituatie. Bv door langdurige mantelzorg, heftige omstandigheden als ernstige ziekte (en dan vaak juist als 'het gevaar geweken' is), of iets dat strijd veroorzaakt als relatieproblemen. Al deze zaken hebben een andere aanpak nodig, maar aangepakt moeten ze allemaal, anders ben je in no time weer terug bij af. Vaak weet je zelf wel wat het is (een combinatie van dingen kan uiteraard ook), maar zo niet, moet je daar zeker hulp bij zoeken.
Het kan komen door het werk (en dan door verschillende oorzaken: hoge werkdruk waardoor het werk nooit áf is, slechte sfeer onderling of met leidinggevende, dreigend ontslag zijn een paar voorbeelden), maar ook door een thuissituatie. Bv door langdurige mantelzorg, heftige omstandigheden als ernstige ziekte (en dan vaak juist als 'het gevaar geweken' is), of iets dat strijd veroorzaakt als relatieproblemen. Al deze zaken hebben een andere aanpak nodig, maar aangepakt moeten ze allemaal, anders ben je in no time weer terug bij af. Vaak weet je zelf wel wat het is (een combinatie van dingen kan uiteraard ook), maar zo niet, moet je daar zeker hulp bij zoeken.
woensdag 4 juli 2012 om 22:28
woensdag 18 juli 2012 om 12:54
quote:miepje1011 schreef op 04 juli 2012 @ 08:26:
nou die onbegrip en roddels heb ik nu ook al:O ze lachtte me een beetje uit door de tel, ze kon het niet geloven, maar ik zie volgende week wel hoe het gaat, ik ga nu eerst maar even lekker genieten en er niet te druk om maken.Lekker genieten van je burnout? Dat klinkt een beetje gek, vind je niet?
nou die onbegrip en roddels heb ik nu ook al:O ze lachtte me een beetje uit door de tel, ze kon het niet geloven, maar ik zie volgende week wel hoe het gaat, ik ga nu eerst maar even lekker genieten en er niet te druk om maken.Lekker genieten van je burnout? Dat klinkt een beetje gek, vind je niet?
woensdag 18 juli 2012 om 13:10
TO, heb je openingspost gelezen, tot 2x toe zelfs en waar mijn aandacht op viel is onderstaande zin.
"Maar nu zit ik dus een week thuis en eigenlijks zou ik moeten genieten" Je geeft zelf dat je tegen een burn out aan zit, ervaar je met een burn out dan een week thuis als genieten?
Sorry maar ik vind het een raar verhaal, als je echt een burn out hebt (wat ik mij eerlijk gezegd afvraag) dan ben je niet binnen een week beter
"Maar nu zit ik dus een week thuis en eigenlijks zou ik moeten genieten" Je geeft zelf dat je tegen een burn out aan zit, ervaar je met een burn out dan een week thuis als genieten?
Sorry maar ik vind het een raar verhaal, als je echt een burn out hebt (wat ik mij eerlijk gezegd afvraag) dan ben je niet binnen een week beter
