Dip in mijn leven?

Hoi allemaal,

Ik zit al een aantal maanden met iets, en ik dacht misschien kan ik via dit forum nieuwe inzichten krijgen.

Dit jaar ben ik gaan studeren in een stad op ruim 1,5 uur reizen, ik woon nog thuis.
Ik merk heel erg dat ik mijn draai niet echt kan vinden/terug wil naar mijn middelbare schooltijd. Ondanks ik een groot aantal vrienden heb gemaakt waar ik geregeld mee afspreek, én een vrij hecht vriendinnenclubje heb (in hoeverre dat kan binnen 4 maanden). De stad is over het algemeen ook leuk, de universiteit is prima. Toch voel ik me ontzettend eenzaam, ik heb niet meer het plezier in mijn leven zoals ik voor de zomer had.

Mijn vriend studeert in een stad op 1,5 uur van mijn stad én de stad waar ik studeer, hij studeert hier met 1/3 van mijn vriendenclub. Ik voel me daarom niet meer zo'n groot onderdeel van zijn leven als vroeger. Ik weet dat 1,5 uur niet veel is, maar het is toch te ver voor even snel een hapje eten of snel een drankje. Ook weet ik dat ik dit moet accepteren, maar ik vind dit erg lastig omdat we elkaar nu bijna alleen maar samen (alleen elkaar) zien.

Het is misschien een beetje een onbegrijpelijk verhaal, maar ik kan het niet goed omschrijven. In het kort dus, ik voel me vaak 'alleen'/eenzaam en heb niet altijd evenveel plezier meer. Ik begrijp ook dat dit allemaal met de tijd komt, maar toch voelt het anders. Ik heb soms een soort uitzichtloos gevoel.

(+ thuis wonen is een bewuste keuze. Ik heb het thuis nog erg fijn en vind dat ik nog genoeg tijd zal hebben om op kamers te zitten. Het tweede jaar wil ik wel op kamers.)
edit: leven in ouderlijk huis niet kunnen loslaten bedoel ik niet zo dramatisch, ik bedoel dat ik nog even wil genieten van het thuis wonen.

paperlantern schreef: ↑

21-12-2017 20:12

Hoi Cactusplantjes,
Ik vind je in veel posts erg zware woorden/ zinnen gebruiken. Is het mogelijk om het voor jezelf eens anders te formuleren? Je geniet ervan om nog thuis te wonen. Dat is helemaal prima, koester dat. Dus je hebt wel plezier namelijk als je thuis bent.
Je hebt nog niet echt wat opgebouwd in je nieuwe studiestad. Begin daar dan eens mee, in plaats van gelijk op kamers te gaan? Wat is haalbaar met 1,5 uur reizen? En wat vind je leuk? Interesse in cultuur of reizen/ sport, studievereniging? Zoek iets wat jou erg leuk lijkt en je energie geeft en wordt daar lid van. Niet alle activiteiten zijn tot heel laat in de avond/ nacht. Probeer weer wat jeu aan je leven te geven.
Het is vast confronterend voor je om te zien dat je vriend wel al een vriendenkring heeft en waarschijnlijk? al meer zijn draai gevonden heeft. Dat geeft vaak een nog eenzamer gevoel. Daarnaast zit je in een proces om een nieuw leven vorm te geven en de een heeft daar meer tijd voor nodig dan een ander. Neem je eigen tempo hiervoor maar kijk wel naar alle mogelijkheden die er zijn.

Dankje voor je reactie.

Ik ben wel met plezier thuis, maar toch voel ik me er niet helemaal lekker onder. Ik ben lid van mijn studievereniging waar ik 1-3x per maand aanwezig bij borrels ben. Interesse in sport heb ik ook, maar teamsport daar is niet haalbaar i.v.m. treinen. Ik ga ook mee met de studiereis. Ook heb ik dus al vrij veel vrienden gemaakt. Maar dan toch... zelfs met dit alles heb ik het denk ik nog moeilijk met de verandering. Zaterdag ga ik bijvoorbeeld naar een groot feest met een groep van 20 man, maar of ik er oprecht zin in heb? Ik ga omdat 'het hoort' en het leuk zou moeten zijn.

melas schreef: ↑

21-12-2017 20:18

Wat je kunt DOEN is een afspraak bij de studentenpsycholoog maken. Die heeft vast wel een cursus mindfullness of iets anders geschikts voor je om uit je hoofd te raken en te stoppen met malen. Je bent echt niet de enige die hier last van heeft.

Hier ga ik naar kijken, dankjewel. En ook je vorige post, daar heb je gelijk in. Ik denk denk denk, maar ik geniet niet van de nieuwe dingen die ik wél erbij heb gekregen.

paperlantern schreef: ↑

21-12-2017 21:06

Ik blijf het opvallend vinden dat je hele sombere en "grote woorden" gebruikt. Ja je wordt nu langzaam volwassen, het zorgeloos leven is voorbij, waarin je in een soort "mallemolen" zat. Nu zijn je eigen keuzes die bepalen hoe je verder gaat. Soms kan dat zeer beklemmend zijn. De angst dat je verkeerd kiest/ fouten maakt en wat dan? Dan raap je jezelf weer bij elkaar en los je je fouten op/ begint opnieuw. Want die kracht heb je! Dat maakt het soms ook weer interessant in het leven, opeens is alles weer open, nieuwe kansen en mogelijkheden komen soms onverwacht voorbij.

Indien je echt te veel piekert en in deze cirkel blijft hangen, vind ik de suggestie van de studentenpsycholoog niet verkeerd.

Mag ik vragen wat deze sombere en "grote woorden" zijn?

paperlantern schreef: ↑

21-12-2017 21:36

" waarom zou ik leven/ waarvoor is het leven?" " Heb niet meer echt plezier in het leven". "Ik ga omdat het hoort, niet omdat ik het leuk vind",

Dit zijn zo snel de zinnen die ik zwaar vind.

Tuurlijk ik denk dat iedereen en zeker nog meer eerstejaars studenten nadenken en praten over de zin van het leven. Maar ik vraag me af of jij het op die manier bedoelde?
Je kan het ook om formuleren: Ik ben met mijn nieuwe studie begonnen, einde van mijn vertrouwde/ bekende leven, hoe ga ik nu mijn nieuwe leven vormgeven? Wat wil ik? Klinkt voor mij heel anders, minder zwaar.

Ik denk dat iedereen het ook wel kent, soms staat er een activiteit gepland, je weet verstandelijk dat je het eigenlijk leuk vindt, als je er eenmaal bent, heb je het ook leuk, maar soms heb je vooraf even geen zin. Bijvoorbeeld omdat je moe bent etc. Maar omdat het hoort? Van wie/ voor wat?

Zo kun je alles ook weer een beetje in proportie brengen waardoor je er wat makkelijker mee om kunt gaan.

Ik zal het veranderen in de opening post. Maar het is wel wat ik bedoel. Soms sta ik op en dan denk ik, waarom eigenlijk? Ik voel gewoon niet dat 'plezierige'. Het is niet dat ik dit zo erg is dat het mijn leven beïnvloed zoals een depressie dat zou doen. Toch voelt het soms erg uitzichtloos.