Droombaan

Dit topic is echt een puur eerste wereldsprobleem.
Ik kreeg een belletje van een bedrijf, dat ze met spoed op zoek waren naar iemand die in kon vallen. Hun vers aangenomen medewerkster was namelijk nog even drie weken op vakantie, maar het werk moest al opgestart worden. Geen probleem, ik had tijd en ben er meteen ingedoken. En nu heb ik wel een probleem, namelijk dat ik in een werkomgeving gekomen ben waar ik nooit van had durven dromen. ik word ontzettend gewaardeerd, ik mag meedenken en het klikt ontzettend goed met iedereen. Inmiddels heb ik de vaste kracht ingewerkt en zit ik thuis, en ik ben zo verdrietig. Ik werd heel gelukkig van mijn werk daar en nu moet ik weer terug naar mijn vorige klussen, die "ook wel" leuk zijn in vergelijking met dit. Wachten tot er een vacature vrijkomt is niet mogelijk omdat dit het laatste project was van dit bedrijf voordat ze verhuizen naar de andere kant van de wereld, en ze nemen niemand mee. En ergens ben ik bang dat ik nu altijd terug verlang naar deze paar maanden "droombaan", en daardoor niet meer kan genieten van andere leuke werkplekken.
Rationeel gezien weet ik dat er andere banen komen waar ik net zo door verrast kan worden, en dat ook daar leuke mensen zullen zijn. Maar op dit moment wil ik gewoon even huilen en in bed blijven liggen. Positief hieraan is wel dat ik nu weet dat dit bestaat, dat ik nu gerichter kan zoeken naar dit soort werkplekken, en dat ik uberhaupt heel dankbaar ben dat ik hier onderdeel van mocht zijn.
Kan iemand me even een schop onder mijn hol geven om uit deze dip te komen?

thanks, je hebt me weer even met twee benen op de grond gezet.

Wat betreft die jubelstemming: ze gaan pas over een maand of 7 over. Ze zijn nu nog bezig met een groot project voor december, en dan gaan ze hun aandacht richten op de verhuizing. En iedereen die ik erover sprak gaf aan dat ze het wel zouden zien als het zover was, dat ze nu eerst nog wilden genieten van de tijd nu. Achteraf gezien misschien een beetje naief ook.

@Redbul: een deel is ZZP, en heeft al klussen voor hierna. Ik weet nog niet zo goed hoe de vaste krachten losgelaten zullen worden. Ik weet van een of twee dat die de verhuizing meemaken en het opzetten voor de eerste tijd. Maar het is nog niet duidelijk hoelang dat allemaal gaat duren. En van een ander weet ik dat hij al 25 jaar hier werkt en eigenlijk wel zin heeft in wat vrije tijd, dus dat hij zich er nu nog niet druk om maakte.
Ik merk ook wel verschil in reacties afhankelijk van leeftijd, ik ben 26 en zou zo mee gaan als dat kon. Dat hoor ik ook van leeftijdsgenoten in het bedrijf, in ieder geval degenen zonder gezin.