Werk & Studie
alle pijlers
Eerste generatie student, probleem?
zondag 15 mei 2011 om 22:42
Zoals de titel aangeeft, ben ik een eerste generatie student (de eerste in de familie die studeert aan een universiteit). Op zich is daar niets mis mee, maar ik merk dat ik niet altijd begrepen wordt door mijn familie.
Zo heb ik het eigenlijk altijd druk. Ik doe bestuurswerk bij een studievereniging om mijn CV wat op te pimpen en ben ik in het algemeen vrij actief met studie gerelateerde activiteiten. Echter, als ik in het weekend weer eens naar mijn ouders ga, is er weinig tot geen interesse in mijn actieve studentenleven. Zo weten ze eigenlijk inhoudelijk helemaal niet wat ik doe.
Aan de ene kant kan ik het wel snappen, ze hebben het zelf niet meegemaakt en weten totaal niet hoe het leven van een student in elkaar steekt. Aan de andere kant doet het me pijn als er wel aan mijn zussen gevraagd wordt hoe het op stage/uitgaan/sporten was, iets wat dichter bij mijn ouders staat. Mede door deze reden heb ik het idee dat mijn familie en ik uit elkaar groeien, iets wat ik zeker wil voorkomen!
Nou weet ik dat het een bekend probleem is bij eerste generatie studenten, en ik hoop via deze weg wat meer mensen te ontmoeten die dit probleem herkennen en om ervaringen/tips uit te wisselen.
Zo heb ik het eigenlijk altijd druk. Ik doe bestuurswerk bij een studievereniging om mijn CV wat op te pimpen en ben ik in het algemeen vrij actief met studie gerelateerde activiteiten. Echter, als ik in het weekend weer eens naar mijn ouders ga, is er weinig tot geen interesse in mijn actieve studentenleven. Zo weten ze eigenlijk inhoudelijk helemaal niet wat ik doe.
Aan de ene kant kan ik het wel snappen, ze hebben het zelf niet meegemaakt en weten totaal niet hoe het leven van een student in elkaar steekt. Aan de andere kant doet het me pijn als er wel aan mijn zussen gevraagd wordt hoe het op stage/uitgaan/sporten was, iets wat dichter bij mijn ouders staat. Mede door deze reden heb ik het idee dat mijn familie en ik uit elkaar groeien, iets wat ik zeker wil voorkomen!
Nou weet ik dat het een bekend probleem is bij eerste generatie studenten, en ik hoop via deze weg wat meer mensen te ontmoeten die dit probleem herkennen en om ervaringen/tips uit te wisselen.
zondag 15 mei 2011 om 22:59
Vertel je zelf veel over je studentenleven? Misschien weten je ouders niet wat ze moeten vragen of zijn ze bang domme vragen te stellen. Als jij zelf gedetailleerd over je leven vertelt, gaan ze het wellicht makkelijker vinden om er op in te haken.
En nodig ze bij je uit en ga de stad in om te laten zien waar je uithangt en waar je mee bezig bent.
En nodig ze bij je uit en ga de stad in om te laten zien waar je uithangt en waar je mee bezig bent.
zondag 15 mei 2011 om 23:01
Ik herken het wel. Eerste generatiegenoten in mijn omgeving hebben het ook. Ikzelf heb het nooit zo'n probleem gevonden. Al heb ik altijd wel het idee dat ik beter met ouders van vrienden kan praten die wel hebben gestudeerd. Met mijn ouders moet ik het wat meer over hun alledaagse dingen hebben, nieuwtjes uit omgeving. Mijn ouders zijn altijd wel geinteresseerd geweest in stages etc. Maar het blijft voor hun toch abstract.
Ik zou gewoon accepteren dat je als het ware in twee werelden leeft. Je kunt hen toch niet veranderen....
Ik zou gewoon accepteren dat je als het ware in twee werelden leeft. Je kunt hen toch niet veranderen....
zondag 15 mei 2011 om 23:04
Ik en mijn nichtje (zelfde generatie dus) zijn ook de eersten uit onze familie die gaan studeren. Haar ouders gedragen zich zoals de jouwe, terwijl mijn moeder zich juist heel betrokken op stelt..
Zijn er geen ouderdagen op je studie/vereniging waardoor je je ouders iets meer kunt betrekken bij je leven?
Zijn er geen ouderdagen op je studie/vereniging waardoor je je ouders iets meer kunt betrekken bij je leven?
zondag 15 mei 2011 om 23:11
Overigens denk ik dat je ouders minder aan jou vragen omdat ze bang zijn. Bang om dom gevonden te worden.
Het is wat, als je kind slimmer wordt dan jij. Je verliest je "machtspositie".. Ouders behoren de veilige haven voor hun kind te zijn. Misschien hebben zij het gevoel dat je hun ontstijgt..
Wat bij mijn nichtje overigens helpt is dat ze zichzelf ook aanpast aan haar ouders.. Ze belt bijvoorbeeld mijn tante met de vraag: Mam, waarom ruikt jouw was toch altijd zo lekker? Hoe bak ik karbonaadjes? En: Pap.. Ik krijg mijn kast niet in elkaar. Kun jij me helpen?
Allemaal dingen die ze, als het moet, heus zelf wel uit kan vinden. Maar op die manier geeft ze haar ouders het idee dat zij ze echt nog wel nodig heeft. Sindsdien gaat het beter..
Het is wat, als je kind slimmer wordt dan jij. Je verliest je "machtspositie".. Ouders behoren de veilige haven voor hun kind te zijn. Misschien hebben zij het gevoel dat je hun ontstijgt..
Wat bij mijn nichtje overigens helpt is dat ze zichzelf ook aanpast aan haar ouders.. Ze belt bijvoorbeeld mijn tante met de vraag: Mam, waarom ruikt jouw was toch altijd zo lekker? Hoe bak ik karbonaadjes? En: Pap.. Ik krijg mijn kast niet in elkaar. Kun jij me helpen?
Allemaal dingen die ze, als het moet, heus zelf wel uit kan vinden. Maar op die manier geeft ze haar ouders het idee dat zij ze echt nog wel nodig heeft. Sindsdien gaat het beter..
zondag 15 mei 2011 om 23:12
Ik vertel thuis altijd vrij veel over mijn studie, vooral om even mijn hart te luchten en in de hoop dat er toch nog doorgevraagd gaat worden. Het is niet zo dat ze me compleet negeren, maar het gesprek gaat gewoon snel over naar iets anders.
Er is binnenkort een ouderdag op mijn faculteit. Ik heb het aan mijn ouders verteld en ze de uitnodiging overhandigt, maar mijn moeder moet die dag werken. Mijn vader overwoog nog wel om te komen, maar ik ben bang dat hij liever niet alleen heen gaan (snap ik ook wel weer).
Er is binnenkort een ouderdag op mijn faculteit. Ik heb het aan mijn ouders verteld en ze de uitnodiging overhandigt, maar mijn moeder moet die dag werken. Mijn vader overwoog nog wel om te komen, maar ik ben bang dat hij liever niet alleen heen gaan (snap ik ook wel weer).
zondag 15 mei 2011 om 23:25
Mijn vader heeft gestudeerd aan de universiteit (zijn ouders waren boer). Mijn moeder heeft geen universiteit gedaan.
Toen ik op kamers woonde, merkte ik toch dat ze niet altijd benul hadden van mijn bezigheden. Namen van vrienden, dat zei ze niet zoveel (i.t.t. broer die thuiswoonde, waarbij ouders de vrienden zagen), vakken vroegen ze niet altijd naar. Hun wereld was gewoon heel anders dan de mijne.
Mijn moeder en broertjes zijn wel een keer op een ouderdag van de vereniging geweest en t hele gezin is een andere keer nog op de vereniging geweest.
Dat de werelden zo uit elkaar lagen kwam denk ik ook doordat we elkaar niet dagelijks zagen. Ik deelde mijn sores met vrienden en vriendinnen. Als ik mijn ouders out of the blue belde omdat er iets was, dan konden ze daar ook niet zo veel mee.
(Dus ik denk dat het vooral aan de afstand lag, en het feit dat ik een heel nieuw leven was begonnen).
Zie het nu bij broers. Eén doet universiteit en woont op kamers. Hij weet niet goed wat er speelt in familie en andersom ook niet. Hij vertelt ook niet veel over zijn leven.
Andere broers wonen thuis en studeren /werken. Hun vrienden hebben voor mijn ouders een naam en een gezicht. Ze weten iedere dag hoe hun dag was.
t Is een beetje een onsamenhangend verhaal geworden. Ik herken er dus delen in.
Toen ik op kamers woonde, merkte ik toch dat ze niet altijd benul hadden van mijn bezigheden. Namen van vrienden, dat zei ze niet zoveel (i.t.t. broer die thuiswoonde, waarbij ouders de vrienden zagen), vakken vroegen ze niet altijd naar. Hun wereld was gewoon heel anders dan de mijne.
Mijn moeder en broertjes zijn wel een keer op een ouderdag van de vereniging geweest en t hele gezin is een andere keer nog op de vereniging geweest.
Dat de werelden zo uit elkaar lagen kwam denk ik ook doordat we elkaar niet dagelijks zagen. Ik deelde mijn sores met vrienden en vriendinnen. Als ik mijn ouders out of the blue belde omdat er iets was, dan konden ze daar ook niet zo veel mee.
(Dus ik denk dat het vooral aan de afstand lag, en het feit dat ik een heel nieuw leven was begonnen).
Zie het nu bij broers. Eén doet universiteit en woont op kamers. Hij weet niet goed wat er speelt in familie en andersom ook niet. Hij vertelt ook niet veel over zijn leven.
Andere broers wonen thuis en studeren /werken. Hun vrienden hebben voor mijn ouders een naam en een gezicht. Ze weten iedere dag hoe hun dag was.
t Is een beetje een onsamenhangend verhaal geworden. Ik herken er dus delen in.
zondag 15 mei 2011 om 23:25
Ik herken het. Niet vanuit familie (ik ben bij lange na geen eerste generatie student) maar vanuit mijn omgeving. Ik studeer volgende maand af en heb een scriptie geschreven over een vrij complex onderwerp. Ik merk dat er vrijwel geen interesse wordt getoond door vrienden met uitzondering van mijn eigen vriend dan. Ook over mijn stage worden weinig vragen gesteld. Zelf ben ik altijd heel geinteresseerd en stel ik veel vragen aan gesprekspartners (om ze maar even onder deze noemer te scharen) ook al gaat het over een onderwerp waar ik niets mee heb. Des te moeilijker vind ik het dat het andersom niet gebeurt.
Mijn vriend denkt dat het te wijten is aan het feit dat ze wellicht bang zijn domme vragen te stellen of dat ze het gewoon niet begrijpen. Ik verwacht ook echter niet dat iedereen met me mee praat over mijn onderwerp, maar een diepgaandere vraag dan "is je scriptie al af?" zou ik wel leuk vinden.
Ik heb weinig mensen met wie ik dit allemaal kan delen en voel me al snel bezwaard om over mijn opleiding/afstuderen etc. te praten. Met als gevolg dat ik het allemaal alleen moet "verteren"
Ik begrijp dus hoe je je voelt. Wilde zelf ook al een topic openen, maar wist het niet goed te verwoorden.
Mijn vriend denkt dat het te wijten is aan het feit dat ze wellicht bang zijn domme vragen te stellen of dat ze het gewoon niet begrijpen. Ik verwacht ook echter niet dat iedereen met me mee praat over mijn onderwerp, maar een diepgaandere vraag dan "is je scriptie al af?" zou ik wel leuk vinden.
Ik heb weinig mensen met wie ik dit allemaal kan delen en voel me al snel bezwaard om over mijn opleiding/afstuderen etc. te praten. Met als gevolg dat ik het allemaal alleen moet "verteren"
Ik begrijp dus hoe je je voelt. Wilde zelf ook al een topic openen, maar wist het niet goed te verwoorden.
maandag 16 mei 2011 om 00:19
"Nou weet ik dat het een bekend probleem is bij eerste generatie studenten"
Maar is het echt een 'probleem'?
Met sommige mensen bepraat je andere dingen dan met anderen. Je kan je studentenleven ook met je vrienden/studiegenoten bespreken.
En t hoeft niet te betekenen dat jij en je familie uit elkaar groeien. Toon je zelf wel genoeg interesse in het leven van je zussen en ouders? Als je jezelf daadwerkelijk betrokken en geïnteresseerd opstelt, krijg je dat vaak ook wel weer terug.
Als je steeds gaat geloven dat ze toch niet in je geïnteresseerd zijn, valt 't je mss ook niet meer op wanneer ze wel interesse in je tonen (maar dan niet per se op studiegebied). Nou ja ik zeg ook maar wat en je zit waarschijnlijk niet te wachten op zo'n rationele reactie, maar ik zou 't in ieder geval niet gelijk als een probleem bestempelen. Want dan ga je waarschijnlijk de relatie met je ouders continu op zo'n manier bekijken. En zie je misschien algauw beren op de weg.
Maar is het echt een 'probleem'?
Met sommige mensen bepraat je andere dingen dan met anderen. Je kan je studentenleven ook met je vrienden/studiegenoten bespreken.
En t hoeft niet te betekenen dat jij en je familie uit elkaar groeien. Toon je zelf wel genoeg interesse in het leven van je zussen en ouders? Als je jezelf daadwerkelijk betrokken en geïnteresseerd opstelt, krijg je dat vaak ook wel weer terug.
Als je steeds gaat geloven dat ze toch niet in je geïnteresseerd zijn, valt 't je mss ook niet meer op wanneer ze wel interesse in je tonen (maar dan niet per se op studiegebied). Nou ja ik zeg ook maar wat en je zit waarschijnlijk niet te wachten op zo'n rationele reactie, maar ik zou 't in ieder geval niet gelijk als een probleem bestempelen. Want dan ga je waarschijnlijk de relatie met je ouders continu op zo'n manier bekijken. En zie je misschien algauw beren op de weg.
wat je water geeft, groeit
maandag 16 mei 2011 om 01:04
Ik herken het verhaal bij een vriendin van me, zij studeert in een grote stad, terwijl de rest van de vriendinnen hbo/mbo studeert/de en nog thuis woont/de tijdens hun studie.
Het probleem is dat je elkaar niet zo heel veel ziet en dus steeds bij moet praten. Dat lukt niet altijd even goed. Ik heb vaker het gevoel dat ik iets vraag over feest/tentamen/project/reis A, terwijl zij allang weer bezig is met B, c of zelfs d. Zij (en wss jij ook) maken namelijk zo veel mee dat het moeilijk bij te houden is. Na een tijdje weet je niet meer wat je moet vragen, want je loopt toch altijd achter.
Misschien een tip voor jou om vaker te vertellen wat je gaat doen komende tijd en wat het inhoud, zodat mensen later ook weten waar ze met je over kunnen praten. Zonder dat ze het idee krijgen ze dat ze niet weten waar je het over hebt.
Het probleem is dat je elkaar niet zo heel veel ziet en dus steeds bij moet praten. Dat lukt niet altijd even goed. Ik heb vaker het gevoel dat ik iets vraag over feest/tentamen/project/reis A, terwijl zij allang weer bezig is met B, c of zelfs d. Zij (en wss jij ook) maken namelijk zo veel mee dat het moeilijk bij te houden is. Na een tijdje weet je niet meer wat je moet vragen, want je loopt toch altijd achter.
Misschien een tip voor jou om vaker te vertellen wat je gaat doen komende tijd en wat het inhoud, zodat mensen later ook weten waar ze met je over kunnen praten. Zonder dat ze het idee krijgen ze dat ze niet weten waar je het over hebt.
maandag 16 mei 2011 om 07:48
Hoi Inspire!
Heel bekend! Ik ben oko de 1e van familie die is gaan studeren, en ver weg op kamers ging! En tsja dat is moeilijk te snappen (in *** heb je toch ook een uni?, wat kun je daar nu precies mee?), maar op een op een gegeven moment went het wel.....
Probeer zelf zo veel mogelijk te vertellen (een vooral wat kun je ermee deed het bij mijn familie heel goed) en eenmaal afgestudeerd en als je goede baan hebt, zijn ze ontzettend trots op je
Heel bekend! Ik ben oko de 1e van familie die is gaan studeren, en ver weg op kamers ging! En tsja dat is moeilijk te snappen (in *** heb je toch ook een uni?, wat kun je daar nu precies mee?), maar op een op een gegeven moment went het wel.....
Probeer zelf zo veel mogelijk te vertellen (een vooral wat kun je ermee deed het bij mijn familie heel goed) en eenmaal afgestudeerd en als je goede baan hebt, zijn ze ontzettend trots op je
maandag 16 mei 2011 om 07:50
Ik heb een opleiding gedaan waarbij ik veel moest schrijven en heb mijn moeder vrijwel alles laten lezen. (Mijn vader viel toen wel een beetje buiten de boot, want hij spreekt/leest geen Engels).
Doordat mijn moeder vanaf het begin heeft 'meegelezen', kon ik niet alleen met haar erover praten, ook zag ze mijn ontwikkeling. Ze heeft zelfs mijn masterscriptie gelezen! (Dat is echte liefde )
Ook zijn mijn ouders een keer op een congres geweest dat ik mede-georganiseerd heb en hebben ze meegedaan aan workshops. Mijn moeder vond het doodeng, maar was superenthousiast om te zien wat we allemaal deden. En mijn vader liep alleen maar trots te glimmen. Moet er wel bij zeggen dat de opleiding toen nog heel klein was, en dus was het redelijk ´normaal´dat je je ouders uitnodigde.
Doordat mijn moeder vanaf het begin heeft 'meegelezen', kon ik niet alleen met haar erover praten, ook zag ze mijn ontwikkeling. Ze heeft zelfs mijn masterscriptie gelezen! (Dat is echte liefde )
Ook zijn mijn ouders een keer op een congres geweest dat ik mede-georganiseerd heb en hebben ze meegedaan aan workshops. Mijn moeder vond het doodeng, maar was superenthousiast om te zien wat we allemaal deden. En mijn vader liep alleen maar trots te glimmen. Moet er wel bij zeggen dat de opleiding toen nog heel klein was, en dus was het redelijk ´normaal´dat je je ouders uitnodigde.
maandag 16 mei 2011 om 08:06
Overigens heb ik meer moeite gehad met andere dingen. Tijdens mijn opleiding werd er gehamerd op academische vaardigheden als kritisch en analytisch denken. Ik vond dat heerlijk en nam dat soms iets teveel mee naar huis. Waardoor, als mijn vader ergens een mening over had, ik per sé vond dat hij die moest onderbouwen etc. Rete-irritant van mij. Gelukkig kan ik dat nu meer loslaten en durft mijn vader weer wat meer te vertellen
maandag 16 mei 2011 om 08:32
Heel herkenbaar! Mijn ouders kunnen gewoon niet "bevatten" wat studeren is en hoe je dat doet. Mijn vader spreekt en schrijft alleen Nederlands op basisschoolniveau en mijn moeder is in 2mavo van school gegaan. Maar ze zijn op hun manier heel supporting. Gelukkig kan ik met mijn vader lekker klussen en met mijn moeder koken. Een heel verschil trouwens met mijn schoonfamilie, waar iedereen hoogbegaafd is en een béta-studie doet. Daar heb ik dan weer geen kaas van gegeten
maandag 16 mei 2011 om 09:51
Ik vraag me soms af of mensen niet gewoon volwassen worden voor een opleidingskloof aanzien. Als je gaat studeren, en zeker als je daarbij op kamers gaat, is et gewoon een heel stuk van je leven waar je ouders niet meer bij betrokken zijn, en dus wellicht niet zo veel mee kunnen. Als ze dan aan een thuiswonende zus vragen hoe het met vriendin A gaat, zullen ze aan jou vragen hoe het bv 'met de vereniging' gaat. Zelfs als je namen noemt, blijft dat nou eenmaal abstract als je mensen nooit gezien hebt. Ik denk niet dat dat anders zou zijn als je adn de andere kant van het land een MBO opleiding was gaan doen.
Ik heb mijn ouders altijd als heel geinteresseerd beschouwd, maar die vroegen ook niet hoe het college 'adrenerge receptoren' was geweest, hooguit of ik mijn studie nog leuk vond. En een vriendin van me studeerde sterrenkunde, daar kon ik ook niet meer vragen dan hoe 'haar stage' ging, hoe ik ook mijn best deed, ik snapte echt niet wat ze nou precies deed (en dan deed ik zelf nog een semi-beta studie). Ik denk dat je ook gewoon moet accepteren dat levens minder met elkaar verweven zijn als je opgroeit.
Ik heb mijn ouders altijd als heel geinteresseerd beschouwd, maar die vroegen ook niet hoe het college 'adrenerge receptoren' was geweest, hooguit of ik mijn studie nog leuk vond. En een vriendin van me studeerde sterrenkunde, daar kon ik ook niet meer vragen dan hoe 'haar stage' ging, hoe ik ook mijn best deed, ik snapte echt niet wat ze nou precies deed (en dan deed ik zelf nog een semi-beta studie). Ik denk dat je ook gewoon moet accepteren dat levens minder met elkaar verweven zijn als je opgroeit.
maandag 16 mei 2011 om 10:04
Mijn ouders zijn na de brugklas eigenlijk niet meer betrokken geweest (wat school/opleiding betreft dan, voor de rest wel heel erg hoor). Op de middelbare school was het nog een beetje te begrijpen als je het over 'wiskunde' of 'economie' had, maar toen ik eenmaal studeerde, werden de vakken (in hun ogen) abstracter. Daar konden ze niks mee.
Ik heb mijn ouders ontzettend vaak uit proberen te leggen wat ik doe. Ze begrijpen het gewoon niet. En ze snappen het nut er niet van ("ja maar, wat kún je daar dan mee, Daf?"). Maar ze zijn wel trots.
En ja, dit is anders dan de ouders van vriendinnen die wél gestudeerd hebben. Het is, bij mijn ouders althans, geen vorm van desinteresse. Het staat gewoon te ver van ze af. Dat en het idee dat ik het toch wel red. Dat ze zich daar geen zorgen om hoeven te maken ofzo.
Ik heb mijn ouders ontzettend vaak uit proberen te leggen wat ik doe. Ze begrijpen het gewoon niet. En ze snappen het nut er niet van ("ja maar, wat kún je daar dan mee, Daf?"). Maar ze zijn wel trots.
En ja, dit is anders dan de ouders van vriendinnen die wél gestudeerd hebben. Het is, bij mijn ouders althans, geen vorm van desinteresse. Het staat gewoon te ver van ze af. Dat en het idee dat ik het toch wel red. Dat ze zich daar geen zorgen om hoeven te maken ofzo.
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
