Werk & Studie
alle pijlers
Fulltime werken en kind
zaterdag 30 juli 2011 om 15:30
Hi iedereen,
Ik ben bijna (echt bíjna bijna ) afgestudeerd, en dus ben ik al lustig op zoek naar een interessante en inspirerende baan. Daarnaast heb ik een zoontje van ruim anderhalf. Omdat wij thuis van Nederlands polderen houden wat betreft werk en zorg, was aanvankelijk het plan dat vriend 1 zorgdag op zich zou nemen en ik ook, en dat ik dus 4 dagen zou gaan werken. Nu kom ik wel wat vacatures tegen voor 32 uur, maar de leukste banen zijn fulltime. Omdat ik wel echt carrière wil gaan maken (klinkt hoogdravend, ik bedoel vooral: lekker bezig met iets dat ik leuk vind) wil ik de optie 'fulltime werken' niet negeren.
Op zich kan dat allemaal makkelijk (vriend is freelancer en flexibel, en bereid om meer zorg op zich te nemen, en we hebben een vrij groot oppasnetwerk) dus ik heb dit topic vooral geopend om ervaringen te vragen van vrouwen met een (klein) kind die fulltime werken.
Is het moeilijk te combineren met je kind opvoeden? Waar loop je tegenaan? Moet je hele goede planskills hebben? En vooral: is het vreemd om 5 dagen niet bij je kind te zijn?
Vooral dat laatste vraag ik me af, omdat fulltime werken mij echt een enorme overgang lijkt, helemaal gezien het feit dat ik het laatste twee jaar nauwelijks heb gewerkt omdat ik m'n studie af moest maken. Kind gaat overigens al tijden 2 dagen naar de crèche dus dat stukje onthechting ken ik al
Ik ben bijna (echt bíjna bijna ) afgestudeerd, en dus ben ik al lustig op zoek naar een interessante en inspirerende baan. Daarnaast heb ik een zoontje van ruim anderhalf. Omdat wij thuis van Nederlands polderen houden wat betreft werk en zorg, was aanvankelijk het plan dat vriend 1 zorgdag op zich zou nemen en ik ook, en dat ik dus 4 dagen zou gaan werken. Nu kom ik wel wat vacatures tegen voor 32 uur, maar de leukste banen zijn fulltime. Omdat ik wel echt carrière wil gaan maken (klinkt hoogdravend, ik bedoel vooral: lekker bezig met iets dat ik leuk vind) wil ik de optie 'fulltime werken' niet negeren.
Op zich kan dat allemaal makkelijk (vriend is freelancer en flexibel, en bereid om meer zorg op zich te nemen, en we hebben een vrij groot oppasnetwerk) dus ik heb dit topic vooral geopend om ervaringen te vragen van vrouwen met een (klein) kind die fulltime werken.
Is het moeilijk te combineren met je kind opvoeden? Waar loop je tegenaan? Moet je hele goede planskills hebben? En vooral: is het vreemd om 5 dagen niet bij je kind te zijn?
Vooral dat laatste vraag ik me af, omdat fulltime werken mij echt een enorme overgang lijkt, helemaal gezien het feit dat ik het laatste twee jaar nauwelijks heb gewerkt omdat ik m'n studie af moest maken. Kind gaat overigens al tijden 2 dagen naar de crèche dus dat stukje onthechting ken ik al
Today is a good day
vrijdag 2 maart 2012 om 23:33
quote:Baloo schreef op 02 maart 2012 @ 22:33:
Ik praat ook graag mee! Ik heb nog geen kinderen, maar ben wel aan het worstelen met de balans tussen kinderen en werken. Ik heb een hele leuke, meer dan fulltime baan met doorgroeimogelijkheden, maar ook een reistijd van ruim anderhalf uur enkele reis. Zelf denk ik niet dat dit straks te combineren is met een kind, maar de verhalen over de combinatie die mensen hier maken biedt hoop!
Wat vinden jullie? Is het haalbaar om fulltime te werken met zoveel reistijd? Moet ik er misschien wel bij zeggen dat mijn vriend er uberhaupt nog niet uit is of hij kinderen wil en ook niet van plan is om minder te gaan werken. Hij heeft ook een hele leuke, meer dan fulltime baan en ziet het niet zitten om alle praktische belasting te hebben van bv het naar de kinderopvang brengen en ophalen.
Ik hoor graag jullie meningen! Stiekem hoop ik natuurlijk dat het allemaal prima kan, maar ik zie het zelf eigenlijk niet...
Baloo, of je nu al denkt dat het niet te combineren valt. Wellicht is er dan thuis te werken met alle volle opties die je nodig hebt vanuit je werk gezien. Soms werkt dat zowel positief voor werknemer als werkgever.
Eerlijk gezegd, want ik ken natuurlijk je achtergrond verder niet, dat je vriend 'het niet ziet zitten om de praktische invulling aan opvang in te vullen' vind ik een veeg teken. Het is nu nog niet aan de orde begrijp ik uit je post en sowieso is hij er nog niet uit of hij uberhaupt wel kinderen wil. Jij wel?
Ik durf het niet te zeggen of full time blijven werken met zoveel reistijd nog wel haalbaar is qua brengen en halen van en naar KDV. Misschien als je ruimte hebt om ook thuis te werken kan het wellicht al anders komen te liggen. Ik heb zelf het geluk max 20 minuten onderweg te zijn (zonder files etc) dus dat scheelt al heel veel. Ik denk dat ik ook een stuk onrustiger zou werken als ik elke dag tegen de klok mijn planning moet halen. Is het niet werk idd dan is het wel de sluitingstijd van het KDV. Maargoed, qua KDV heb ik dat niet meer, nooit gehad ook overigens. KDV wel maar niet het racen tegen de klok door reistijd .
Ik praat ook graag mee! Ik heb nog geen kinderen, maar ben wel aan het worstelen met de balans tussen kinderen en werken. Ik heb een hele leuke, meer dan fulltime baan met doorgroeimogelijkheden, maar ook een reistijd van ruim anderhalf uur enkele reis. Zelf denk ik niet dat dit straks te combineren is met een kind, maar de verhalen over de combinatie die mensen hier maken biedt hoop!
Wat vinden jullie? Is het haalbaar om fulltime te werken met zoveel reistijd? Moet ik er misschien wel bij zeggen dat mijn vriend er uberhaupt nog niet uit is of hij kinderen wil en ook niet van plan is om minder te gaan werken. Hij heeft ook een hele leuke, meer dan fulltime baan en ziet het niet zitten om alle praktische belasting te hebben van bv het naar de kinderopvang brengen en ophalen.
Ik hoor graag jullie meningen! Stiekem hoop ik natuurlijk dat het allemaal prima kan, maar ik zie het zelf eigenlijk niet...
Baloo, of je nu al denkt dat het niet te combineren valt. Wellicht is er dan thuis te werken met alle volle opties die je nodig hebt vanuit je werk gezien. Soms werkt dat zowel positief voor werknemer als werkgever.
Eerlijk gezegd, want ik ken natuurlijk je achtergrond verder niet, dat je vriend 'het niet ziet zitten om de praktische invulling aan opvang in te vullen' vind ik een veeg teken. Het is nu nog niet aan de orde begrijp ik uit je post en sowieso is hij er nog niet uit of hij uberhaupt wel kinderen wil. Jij wel?
Ik durf het niet te zeggen of full time blijven werken met zoveel reistijd nog wel haalbaar is qua brengen en halen van en naar KDV. Misschien als je ruimte hebt om ook thuis te werken kan het wellicht al anders komen te liggen. Ik heb zelf het geluk max 20 minuten onderweg te zijn (zonder files etc) dus dat scheelt al heel veel. Ik denk dat ik ook een stuk onrustiger zou werken als ik elke dag tegen de klok mijn planning moet halen. Is het niet werk idd dan is het wel de sluitingstijd van het KDV. Maargoed, qua KDV heb ik dat niet meer, nooit gehad ook overigens. KDV wel maar niet het racen tegen de klok door reistijd .
zaterdag 3 maart 2012 om 08:07
quote:betjeklets schreef op 02 maart 2012 @ 16:24:
Waarom begin je dan aan kinderen, als je fulltime wil werken? Je kunt geen twee bazen dienen, heb ik altijd geleerd. Hoe ga je dat dan doen als je kind ziek is? Wie haalt hem/haar weer op als jij een klus af moet maken? Je zegt het zelf al: alle leuke banen zijn fulltime, maar dat is je kind ook. Die verdienen beide jou volledige aandacht en inzet!
Ten eerste: je kind is geen baas.
Ten tweede: waarom zou je in hemelsnaam geen 2 bazen kunnen dienen?
Kortom: ik begrijp die hele uitspraak niet.
Dat een kind je volledige aandacht en inzet verdient is echt een ontzettend loze kreet, die geen praktische betekenis heeft.
Alsof thuisblijf ouders 100% van de tijd volledige aandacht voor hun kind hebben.
Een kind heeft (gedoseerde) aandacht, liefde, stimulatie, verzorging en materiële spullen nodig. Dat hoeft niet 24 uur per dag door dezelfde persoon te gebeuren.
En wat gek toch altijd dat buitenstaanders (mensen die niet fulltime werken met kinderen) allerlei beren op de weg en praktische bezwaren zien (zoals het zieke kind), terwijl de fulltime ouder daar in de praktijk gewoon prima oplossingen voor vindt.
Waarom begin je dan aan kinderen, als je fulltime wil werken? Je kunt geen twee bazen dienen, heb ik altijd geleerd. Hoe ga je dat dan doen als je kind ziek is? Wie haalt hem/haar weer op als jij een klus af moet maken? Je zegt het zelf al: alle leuke banen zijn fulltime, maar dat is je kind ook. Die verdienen beide jou volledige aandacht en inzet!
Ten eerste: je kind is geen baas.
Ten tweede: waarom zou je in hemelsnaam geen 2 bazen kunnen dienen?
Kortom: ik begrijp die hele uitspraak niet.
Dat een kind je volledige aandacht en inzet verdient is echt een ontzettend loze kreet, die geen praktische betekenis heeft.
Alsof thuisblijf ouders 100% van de tijd volledige aandacht voor hun kind hebben.
Een kind heeft (gedoseerde) aandacht, liefde, stimulatie, verzorging en materiële spullen nodig. Dat hoeft niet 24 uur per dag door dezelfde persoon te gebeuren.
En wat gek toch altijd dat buitenstaanders (mensen die niet fulltime werken met kinderen) allerlei beren op de weg en praktische bezwaren zien (zoals het zieke kind), terwijl de fulltime ouder daar in de praktijk gewoon prima oplossingen voor vindt.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
zaterdag 3 maart 2012 om 08:27
quote:Broedkippetje schreef op 03 maart 2012 @ 08:07:
[...]
Ten eerste: je kind is geen baas.
Ten tweede: waarom zou je in hemelsnaam geen 2 bazen kunnen dienen?
Kortom: ik begrijp die hele uitspraak niet.
Dat een kind je volledige aandacht en inzet verdient is echt een ontzettend loze kreet, die geen praktische betekenis heeft.
Alsof thuisblijf ouders 100% van de tijd volledige aandacht voor hun kind hebben.
Een kind heeft (gedoseerde) aandacht, liefde, stimulatie, verzorging en materiële spullen nodig. Dat hoeft niet 24 uur per dag door dezelfde persoon te gebeuren.
En wat gek toch altijd dat buitenstaanders (mensen die niet fulltime werken met kinderen) allerlei beren op de weg en praktische bezwaren zien (zoals het zieke kind), terwijl de fulltime ouder daar in de praktijk gewoon prima oplossingen voor vindt.
Vraagt zich af of er een smiley komt die iemands voeten kust! Want, uiteraard.....Helemaal eens. Mijn kinderen zijn geen baas, dat ben ik, alhoewel man ervan overtuigd is dat hij dat is
, en hoe geweldig leuk ze ook zijn, ik heb zelf ook gewoon nog wensen en idealen. Werkende ouders zijn op deen of dandere manier een stuk inventiever dan zij die dat niet doen. Ook mijn kinders waren toen ze klein waren wel eens ziek. Altijd een mouw aan te passen geweest. Ze doen het goed en zijn blije kinders.
Daarbij is het hele thuisblijven is beter voor de kinderen al heel lang achterhaadl. Thuisblijven, prima, maar zeg dat dat je dat zelf wilt, niet omdat het beter voor de kinderen is. Het omgekeerde is zelfs waar.
[...]
Ten eerste: je kind is geen baas.
Ten tweede: waarom zou je in hemelsnaam geen 2 bazen kunnen dienen?
Kortom: ik begrijp die hele uitspraak niet.
Dat een kind je volledige aandacht en inzet verdient is echt een ontzettend loze kreet, die geen praktische betekenis heeft.
Alsof thuisblijf ouders 100% van de tijd volledige aandacht voor hun kind hebben.
Een kind heeft (gedoseerde) aandacht, liefde, stimulatie, verzorging en materiële spullen nodig. Dat hoeft niet 24 uur per dag door dezelfde persoon te gebeuren.
En wat gek toch altijd dat buitenstaanders (mensen die niet fulltime werken met kinderen) allerlei beren op de weg en praktische bezwaren zien (zoals het zieke kind), terwijl de fulltime ouder daar in de praktijk gewoon prima oplossingen voor vindt.
Vraagt zich af of er een smiley komt die iemands voeten kust! Want, uiteraard.....Helemaal eens. Mijn kinderen zijn geen baas, dat ben ik, alhoewel man ervan overtuigd is dat hij dat is
, en hoe geweldig leuk ze ook zijn, ik heb zelf ook gewoon nog wensen en idealen. Werkende ouders zijn op deen of dandere manier een stuk inventiever dan zij die dat niet doen. Ook mijn kinders waren toen ze klein waren wel eens ziek. Altijd een mouw aan te passen geweest. Ze doen het goed en zijn blije kinders.Daarbij is het hele thuisblijven is beter voor de kinderen al heel lang achterhaadl. Thuisblijven, prima, maar zeg dat dat je dat zelf wilt, niet omdat het beter voor de kinderen is. Het omgekeerde is zelfs waar.
zaterdag 3 maart 2012 om 08:45
Dan heb ik een andere vraag. Zoals ik het hier lees, is je kind je dierbaarste bezit. Hoe kun je dan de zorg voor je dierbaarste overlaten aan derden? Zij hebben zeer waarschijnlijk niet dezelfde waarden en normen die je toch wil meegeven? Hoe kunnen al die verschillende derden dezelfde strucuur bieden, die een kind zo nodig heeft? Waarom wil je niet de waardevolle dingen van je kind zelf meemaken, maar horen van derden? Voorbeeld: mijn collega werd gebeld door de creche dat haar zoon zijn eerste stapjes had gezet. En toen ik vroeg of ze dat niet zelf had willen meemaken, kreeg ik een vuile blik. Wat mis ik dan?
zaterdag 3 maart 2012 om 08:56
quote:betjeklets schreef op 03 maart 2012 @ 08:45:
Dan heb ik een andere vraag. Zoals ik het hier lees, is je kind je dierbaarste bezit. Hoe kun je dan de zorg voor je dierbaarste overlaten aan derden?
Ik ben ervan overtuigd dat familieleden en opgeleide medewerksters van kinderdagverblijven prima voor mijn 'dierbaartse bezit' (ik zou mijn kind geen bezit willen noemen, maar à la) kunnen zorgen.
Zorgen voor kinderen is namelijk echt geen uitermate complexe vaardigheid die alleen ikzelf zou kunnen hebben.
quote:Zij hebben zeer waarschijnlijk niet dezelfde waarden en normen die je toch wil meegeven?
Een beetje verschil in normen en waarden is juist een verrijking voor de ontwikkeling van een kind, zolang de grote lijnen hetzelfde zijn.
quote:Hoe kunnen al die verschillende derden dezelfde strucuur bieden, die een kind zo nodig heeft?
Op kinderdagverblijven en bij opa's en oma's is er ook een bepaalde structuur. Dat een kind alleen maar zou kunnen gedijen in altijd en alleen maar precies dezelfde structuur, lijkt mij onzin.
Een beetje wisseling van omgeving, mensen en structuur lijkt me juist goed voor de ontwikkeling.
quote:Waarom wil je niet de waardevolle dingen van je kind zelf meemaken, maar horen van derden? Voorbeeld: mijn collega werd gebeld door de creche dat haar zoon zijn eerste stapjes had gezet. En toen ik vroeg of ze dat niet zelf had willen meemaken, kreeg ik een vuile blik. Wat mis ik dan?
Gek genoeg kan ik me van beide kinderen nou niet echt herinneren zoveel 'eerste keren' te hebben gemist. Beide kinderen voor het eerst gesproken, gelopen, op het potje geplast, gefietst, etc waar ik bij was.
Maar zelfs als mijn kind voor het eerst zou lopen op het kinderdagverblijf: is het dan minder bijzonder als ik het die avond voor het eerst zelf zie?
Het komt op mij over dat een aantal van jouw opvattingen over wat goed zou zijn voor een kind behoorlijke aannames zijn.
Dat een kind continu maar dezelfde personen en structuur nodig zou hebben, waar is dat op gebaseerd?
Dan heb ik een andere vraag. Zoals ik het hier lees, is je kind je dierbaarste bezit. Hoe kun je dan de zorg voor je dierbaarste overlaten aan derden?
Ik ben ervan overtuigd dat familieleden en opgeleide medewerksters van kinderdagverblijven prima voor mijn 'dierbaartse bezit' (ik zou mijn kind geen bezit willen noemen, maar à la) kunnen zorgen.
Zorgen voor kinderen is namelijk echt geen uitermate complexe vaardigheid die alleen ikzelf zou kunnen hebben.
quote:Zij hebben zeer waarschijnlijk niet dezelfde waarden en normen die je toch wil meegeven?
Een beetje verschil in normen en waarden is juist een verrijking voor de ontwikkeling van een kind, zolang de grote lijnen hetzelfde zijn.
quote:Hoe kunnen al die verschillende derden dezelfde strucuur bieden, die een kind zo nodig heeft?
Op kinderdagverblijven en bij opa's en oma's is er ook een bepaalde structuur. Dat een kind alleen maar zou kunnen gedijen in altijd en alleen maar precies dezelfde structuur, lijkt mij onzin.
Een beetje wisseling van omgeving, mensen en structuur lijkt me juist goed voor de ontwikkeling.
quote:Waarom wil je niet de waardevolle dingen van je kind zelf meemaken, maar horen van derden? Voorbeeld: mijn collega werd gebeld door de creche dat haar zoon zijn eerste stapjes had gezet. En toen ik vroeg of ze dat niet zelf had willen meemaken, kreeg ik een vuile blik. Wat mis ik dan?
Gek genoeg kan ik me van beide kinderen nou niet echt herinneren zoveel 'eerste keren' te hebben gemist. Beide kinderen voor het eerst gesproken, gelopen, op het potje geplast, gefietst, etc waar ik bij was.
Maar zelfs als mijn kind voor het eerst zou lopen op het kinderdagverblijf: is het dan minder bijzonder als ik het die avond voor het eerst zelf zie?
Het komt op mij over dat een aantal van jouw opvattingen over wat goed zou zijn voor een kind behoorlijke aannames zijn.
Dat een kind continu maar dezelfde personen en structuur nodig zou hebben, waar is dat op gebaseerd?
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
zaterdag 3 maart 2012 om 09:09
quote:betjeklets schreef op 03 maart 2012 @ 09:06:
Ergens gaat er toch wat mis: 12-, 13- en 14-jarige die elkaar vermoorden, beroven, verkrachten! Dan gaat er toch iets in de opvoeding mis, of het gebrek aan opvoeding.
Wat een ongelooflijk stupide opmerking.
Hier ga ik niet eens op in.
Ergens gaat er toch wat mis: 12-, 13- en 14-jarige die elkaar vermoorden, beroven, verkrachten! Dan gaat er toch iets in de opvoeding mis, of het gebrek aan opvoeding.
Wat een ongelooflijk stupide opmerking.
Hier ga ik niet eens op in.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
zaterdag 3 maart 2012 om 09:11
quote:betjeklets schreef op 03 maart 2012 @ 09:01:
Dat is gebaseerd op vier jaar opleinding: kinderverzorging!
Dan wil je vast wel even de wetenschappelijke artikelen aanhalen waarin onomstotelijk is bewezen dat continu dezelfde verzorger en dezelfde structuur noodzakelijk zijn voor de ontwikkeling van het kind.
Toevalligerwijs heb ik ook een behoorlijke opleiding in dit gebied en naar mijn weten bestaat zulke literatuur niet.
Dat is gebaseerd op vier jaar opleinding: kinderverzorging!
Dan wil je vast wel even de wetenschappelijke artikelen aanhalen waarin onomstotelijk is bewezen dat continu dezelfde verzorger en dezelfde structuur noodzakelijk zijn voor de ontwikkeling van het kind.
Toevalligerwijs heb ik ook een behoorlijke opleiding in dit gebied en naar mijn weten bestaat zulke literatuur niet.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
zaterdag 3 maart 2012 om 09:14
quote:betjeklets schreef op 03 maart 2012 @ 09:06:
Ergens gaat er toch wat mis: 12-, 13- en 14-jarige die elkaar vermoorden, beroven, verkrachten! Dan gaat er toch iets in de opvoeding mis, of het gebrek aan opvoeding.
En dat zijn allemaal kinderen die op een creche hebben gezeten? Weet je niet he?
Om even een voorbeeldje te noemen; de terroriserende jongeren in Leidsche Rijn zijn het product van twee werkende ouders?
Ergens gaat er toch wat mis: 12-, 13- en 14-jarige die elkaar vermoorden, beroven, verkrachten! Dan gaat er toch iets in de opvoeding mis, of het gebrek aan opvoeding.
En dat zijn allemaal kinderen die op een creche hebben gezeten? Weet je niet he?
Om even een voorbeeldje te noemen; de terroriserende jongeren in Leidsche Rijn zijn het product van twee werkende ouders?
zaterdag 3 maart 2012 om 10:08
quote:betjeklets schreef op 03 maart 2012 @ 09:01:
Dat is gebaseerd op vier jaar opleinding: kinderverzorging!Ik heb 17 jaar kinderverzorging achter de rug.... In de praktijk. Geloof mij nou maar dat ik echt wel iets beter weet wat mijn kinderen nodig hebben dan dat jij dat doet. Mijn pubers doen het heel goed op school en een studeert er al, die doen niks wat de wet verboden heeft maar zijn gewoon normale puberts. Geen excessen.
Dat is gebaseerd op vier jaar opleinding: kinderverzorging!Ik heb 17 jaar kinderverzorging achter de rug.... In de praktijk. Geloof mij nou maar dat ik echt wel iets beter weet wat mijn kinderen nodig hebben dan dat jij dat doet. Mijn pubers doen het heel goed op school en een studeert er al, die doen niks wat de wet verboden heeft maar zijn gewoon normale puberts. Geen excessen.
zaterdag 3 maart 2012 om 10:09
quote:betjeklets schreef op 03 maart 2012 @ 09:06:
Ergens gaat er toch wat mis: 12-, 13- en 14-jarige die elkaar vermoorden, beroven, verkrachten! Dan gaat er toch iets in de opvoeding mis, of het gebrek aan opvoeding.Heeft te maken met sociaal milieu.... Niet met werkende ouders, maar met niet functionerende zeer laag opgeleide ouders.
Ergens gaat er toch wat mis: 12-, 13- en 14-jarige die elkaar vermoorden, beroven, verkrachten! Dan gaat er toch iets in de opvoeding mis, of het gebrek aan opvoeding.Heeft te maken met sociaal milieu.... Niet met werkende ouders, maar met niet functionerende zeer laag opgeleide ouders.
zaterdag 3 maart 2012 om 10:46
quote:betjeklets schreef op 03 maart 2012 @ 08:45:
Dan heb ik een andere vraag. Zoals ik het hier lees, is je kind je dierbaarste bezit. Hoe kun je dan de zorg voor je dierbaarste overlaten aan derden? Zij hebben zeer waarschijnlijk niet dezelfde waarden en normen die je toch wil meegeven? Hoe kunnen al die verschillende derden dezelfde strucuur bieden, die een kind zo nodig heeft? Waarom wil je niet de waardevolle dingen van je kind zelf meemaken, maar horen van derden? Voorbeeld: mijn collega werd gebeld door de creche dat haar zoon zijn eerste stapjes had gezet. En toen ik vroeg of ze dat niet zelf had willen meemaken, kreeg ik een vuile blik. Wat mis ik dan?
Waarom niet? Van waarden en normen van verschillende kanten meekrijgen is nog nooit iemand doodgegaan. Het lijkt me juist goed wanneer je kind zich in verschillende omstandigheden leert te gedragen/mee te bewegen. Dat zal later toch ook moeten gebeuren.
En de waardevolle dingen missen: het is maar net welke emotionele waarde je daaraan toekent. Ik zag het niet als gemis. Bij mijn zwager en schoonzus heeft zoon leren lopen en fietsen. Ik vond het geweldig toen ik thuiskwam en dat zag.
Je kunt dit soort zaken zo groot maken als je zelf wil nl.
Toevoeging: wat dacht je van leren lezen en schrijven. Zijn vaak de dingen die op school geleerd worden. Ben je als ouder(s) ook niet bij.
Dan heb ik een andere vraag. Zoals ik het hier lees, is je kind je dierbaarste bezit. Hoe kun je dan de zorg voor je dierbaarste overlaten aan derden? Zij hebben zeer waarschijnlijk niet dezelfde waarden en normen die je toch wil meegeven? Hoe kunnen al die verschillende derden dezelfde strucuur bieden, die een kind zo nodig heeft? Waarom wil je niet de waardevolle dingen van je kind zelf meemaken, maar horen van derden? Voorbeeld: mijn collega werd gebeld door de creche dat haar zoon zijn eerste stapjes had gezet. En toen ik vroeg of ze dat niet zelf had willen meemaken, kreeg ik een vuile blik. Wat mis ik dan?
Waarom niet? Van waarden en normen van verschillende kanten meekrijgen is nog nooit iemand doodgegaan. Het lijkt me juist goed wanneer je kind zich in verschillende omstandigheden leert te gedragen/mee te bewegen. Dat zal later toch ook moeten gebeuren.
En de waardevolle dingen missen: het is maar net welke emotionele waarde je daaraan toekent. Ik zag het niet als gemis. Bij mijn zwager en schoonzus heeft zoon leren lopen en fietsen. Ik vond het geweldig toen ik thuiskwam en dat zag.
Je kunt dit soort zaken zo groot maken als je zelf wil nl.
Toevoeging: wat dacht je van leren lezen en schrijven. Zijn vaak de dingen die op school geleerd worden. Ben je als ouder(s) ook niet bij.
zaterdag 3 maart 2012 om 11:10
Volgens mij is het in Nederland een hardnekkig misverstand dat alleen jij als moeder/ vader het beste voor je kind kan zorgen. Leidsters bij de opvang kunnen dat vast ook goed en op sommige vlakken misschien zelfs wel beter, ze hebben er ten slotte voor gestudeerd.
Wat betreft normen en waarden: zouden die op een KDV nu heel veel verschillen van die bij mij thuis? Ik vraag het me af.
Verder zie ik het KDV op sommige vlakken juist als een verrijking van de opvoeding. Op het verblijf waar mijn kind naar toe gaat zitten kindjes uit verschillende landen en culturen en dus besteden ze ook aandacht aan zaken (feesten etc) die daarin belangrijk zijn. Asl mijn kind alleen maar thuis zou zijn zou hij dat niet meekrijgen.
Wat betreft normen en waarden: zouden die op een KDV nu heel veel verschillen van die bij mij thuis? Ik vraag het me af.
Verder zie ik het KDV op sommige vlakken juist als een verrijking van de opvoeding. Op het verblijf waar mijn kind naar toe gaat zitten kindjes uit verschillende landen en culturen en dus besteden ze ook aandacht aan zaken (feesten etc) die daarin belangrijk zijn. Asl mijn kind alleen maar thuis zou zijn zou hij dat niet meekrijgen.
zaterdag 3 maart 2012 om 11:49
quote:zomerkoninkje schreef op 03 maart 2012 @ 11:10:
Volgens mij is het in Nederland een hardnekkig misverstand dat alleen jij als moeder/ vader het beste voor je kind kan zorgen.
Mee eens. Elke ouder, tenminste, daar ga ik vanuit , doet zijn/haar best om je kind het beste mee te geven.
Als ik naar mezelf kijk vraag ik gerust ook aan mijn schoonzus of zwager, ja, zélfs mijn vader, hoe zij tegen dingen aankijken en/of hebben aangepakt, daar kan ik wel of niets iets mee. Het opvoeden wordt niet geleerd op school dus doe ik veelal wat ik van huis uit mee heb gekregen. Ik ben vrij makkelijk, zoon mag veel. Er zijn echter wel grenzen en die zoekt hij uiteraard regelmatig op .
Als ik dan naar zoon kijk is 'ie er tot nu toe echt niet slechter van geworden.
Volgens mij is het in Nederland een hardnekkig misverstand dat alleen jij als moeder/ vader het beste voor je kind kan zorgen.
Mee eens. Elke ouder, tenminste, daar ga ik vanuit , doet zijn/haar best om je kind het beste mee te geven.
Als ik naar mezelf kijk vraag ik gerust ook aan mijn schoonzus of zwager, ja, zélfs mijn vader, hoe zij tegen dingen aankijken en/of hebben aangepakt, daar kan ik wel of niets iets mee. Het opvoeden wordt niet geleerd op school dus doe ik veelal wat ik van huis uit mee heb gekregen. Ik ben vrij makkelijk, zoon mag veel. Er zijn echter wel grenzen en die zoekt hij uiteraard regelmatig op .
Als ik dan naar zoon kijk is 'ie er tot nu toe echt niet slechter van geworden.
zaterdag 3 maart 2012 om 18:02
Betjeklets, ik wil mijn dochter graag meegeven dat ze later haar eigen geld moet gaan verdienen. En eerlijk gezegd hecht ik niet zoveel waarde aan al die eerste keer dingen van je kind. Wil liever dat zoon en dochter allebei hun eigen centen gaan verdienen. Voor elkaar zorgen betekent ook in financieel opzicht voor elkaar zorgen.
zaterdag 3 maart 2012 om 21:48
It takes a village to raise a child.
Dat vind ik nog steeds een heel mooi gegeven en ik hoop van harte dat ik mijn kind die 'village' kan bieden. Een baby is bij zijn geboorte een ongeslepen diamant. Ieder die hij ontmoet slijpt een stukje van deze diamant. Hoe meer facetten, hoe kostbaarder en mooier de diamant wordt.
Voor zover mijn filosofie.
Dan nog even @Baloo. Mij lijkt 1,5 uur reistijd behoorlijk, zeker als je een partner hebt die niet wil halen en brengen (ik vraag me overigens af of je dan überhaupt met deze partner aan kinderen moet beginnen, maar daar gaat dit topic verder niet over).
Ik heb een uur reistijd, van deur-tot-deur inclusief een stop bij het KDV, man ruim een uur (soms nog meer, afhankelijk van verkeer of als hij bij een klant is). Wij verdelen per dag wie wat doet. Als de ene 's ochtends brengt, moet de ander op tijd naar huis om te halen en andersom.
Nadeel hiervan is, dat wij niet met zijn drieën kunnen eten. Nu eet Kazkind meestal nog alleen en wij wat later met zijn tweetjes, maar nu hij tien maanden is en eten steeds meer snapt, willen we toch samen met hem eten. Op de dagen dat we beiden werken zal dit waarschijnlijk niet lukken (ik weet nu al dat ik niet de avond ervoor al ga koken), dus dan eet Kazkind nog alleen, maar op de andere dagen (weekend en beide ouders één dag vrij) kan in ieder geval één ouder met Kazkind eten, dan eet de andere wat later in zijn eentje.
Dat vind ik nog steeds een heel mooi gegeven en ik hoop van harte dat ik mijn kind die 'village' kan bieden. Een baby is bij zijn geboorte een ongeslepen diamant. Ieder die hij ontmoet slijpt een stukje van deze diamant. Hoe meer facetten, hoe kostbaarder en mooier de diamant wordt.
Voor zover mijn filosofie.
Dan nog even @Baloo. Mij lijkt 1,5 uur reistijd behoorlijk, zeker als je een partner hebt die niet wil halen en brengen (ik vraag me overigens af of je dan überhaupt met deze partner aan kinderen moet beginnen, maar daar gaat dit topic verder niet over).
Ik heb een uur reistijd, van deur-tot-deur inclusief een stop bij het KDV, man ruim een uur (soms nog meer, afhankelijk van verkeer of als hij bij een klant is). Wij verdelen per dag wie wat doet. Als de ene 's ochtends brengt, moet de ander op tijd naar huis om te halen en andersom.
Nadeel hiervan is, dat wij niet met zijn drieën kunnen eten. Nu eet Kazkind meestal nog alleen en wij wat later met zijn tweetjes, maar nu hij tien maanden is en eten steeds meer snapt, willen we toch samen met hem eten. Op de dagen dat we beiden werken zal dit waarschijnlijk niet lukken (ik weet nu al dat ik niet de avond ervoor al ga koken), dus dan eet Kazkind nog alleen, maar op de andere dagen (weekend en beide ouders één dag vrij) kan in ieder geval één ouder met Kazkind eten, dan eet de andere wat later in zijn eentje.
zaterdag 3 maart 2012 om 21:51
quote:evelynsalt schreef op 03 maart 2012 @ 18:02:
Betjeklets, ik wil mijn dochter graag meegeven dat ze later haar eigen geld moet gaan verdienen. En eerlijk gezegd hecht ik niet zoveel waarde aan al die eerste keer dingen van je kind. Wil liever dat zoon en dochter allebei hun eigen centen gaan verdienen. Voor elkaar zorgen betekent ook in financieel opzicht voor elkaar zorgen.Als ik hier soms de drama's lees over de eerste minuten, uren, dagen die van een baby gemist zijn doordat dingen niet gingen zoals verwacht was. Ik lag de eerste dag na de keizersnee in het ziekenhuis, volledig stoned van de morfine en heb totaal geen herinneringen aan Kazkind. Weet alleen nog dat ik op een gegeven moment tegen Kazman heb gezegd 'ik ben toch zóóó gelukkig.....' Gelukkig heeft Kazkind nog heeeeeel veel dagen tegoed die ik wél meemaak, dus ik kan er verder niet zo mee zitten.
Betjeklets, ik wil mijn dochter graag meegeven dat ze later haar eigen geld moet gaan verdienen. En eerlijk gezegd hecht ik niet zoveel waarde aan al die eerste keer dingen van je kind. Wil liever dat zoon en dochter allebei hun eigen centen gaan verdienen. Voor elkaar zorgen betekent ook in financieel opzicht voor elkaar zorgen.Als ik hier soms de drama's lees over de eerste minuten, uren, dagen die van een baby gemist zijn doordat dingen niet gingen zoals verwacht was. Ik lag de eerste dag na de keizersnee in het ziekenhuis, volledig stoned van de morfine en heb totaal geen herinneringen aan Kazkind. Weet alleen nog dat ik op een gegeven moment tegen Kazman heb gezegd 'ik ben toch zóóó gelukkig.....' Gelukkig heeft Kazkind nog heeeeeel veel dagen tegoed die ik wél meemaak, dus ik kan er verder niet zo mee zitten.
zaterdag 3 maart 2012 om 21:54
Ik heb een kind dat zijn 'eerste keren' steeds voor papa heeft bewaard, eerste keer zitten, kruipen, lopen, you name it. In de periode dat ik vaker thuis was wegens studie, mind you . En of ik dat erg vond? Welnee. Met dit soort dingen had hij er al vierhonderd pogingen opzitten die ik wèl heb gezien, dus ik weet wel ongeveer hoe zijn eerste loopje eruit heeft gezien.
Waarom fulltime werken?
Inderdaad financiële onafhankelijkheid, maar ook zelfontplooiing. Ik vind werken leuk, hou ervan om mijn steentje bij te dragen aan 'een groter geheel'. Ik ben graag 'scheppend' bezig (dat is na mijn kind geschapen te hebben alleen nog maar versterkt ). Ik wil mijn kind leren dat mama's net zo goed in staat zijn een boterham te verdienen als papa's. En dat er verschillende soorten 'gezinnen' zijn, als in opa's, oma's, en de crèche.
Op het KDV leert hij over hoe om te gaan met andere kindjes, dat het leuk is om samen te spelen, dat het lief is om een speeltje aan een ander kindje te geven, dat je er wat van mag zeggen als een kindje vervelend doet. Dat kan ik hem ook wel proberen uit te leggen als ie 4 is, maar nu haalt hij deze kennis uit ervaringen en dat vind ik een groot goed.
@Dibbes: dank nog voor je felicitatie!
Waarom fulltime werken?
Inderdaad financiële onafhankelijkheid, maar ook zelfontplooiing. Ik vind werken leuk, hou ervan om mijn steentje bij te dragen aan 'een groter geheel'. Ik ben graag 'scheppend' bezig (dat is na mijn kind geschapen te hebben alleen nog maar versterkt ). Ik wil mijn kind leren dat mama's net zo goed in staat zijn een boterham te verdienen als papa's. En dat er verschillende soorten 'gezinnen' zijn, als in opa's, oma's, en de crèche.
Op het KDV leert hij over hoe om te gaan met andere kindjes, dat het leuk is om samen te spelen, dat het lief is om een speeltje aan een ander kindje te geven, dat je er wat van mag zeggen als een kindje vervelend doet. Dat kan ik hem ook wel proberen uit te leggen als ie 4 is, maar nu haalt hij deze kennis uit ervaringen en dat vind ik een groot goed.
@Dibbes: dank nog voor je felicitatie!
Today is a good day
zaterdag 3 maart 2012 om 21:56
quote:Kastanjez schreef op 03 maart 2012 @ 21:48:
It takes a village to raise a child.
Dat vind ik nog steeds een heel mooi gegeven en ik hoop van harte dat ik mijn kind die 'village' kan bieden. Een baby is bij zijn geboorte een ongeslepen diamant. Ieder die hij ontmoet slijpt een stukje van deze diamant. Hoe meer facetten, hoe kostbaarder en mooier de diamant wordt.
Voor zover mijn filosofie.
Haha, die wilde ik ook al aanhalen!
It takes a village to raise a child.
Dat vind ik nog steeds een heel mooi gegeven en ik hoop van harte dat ik mijn kind die 'village' kan bieden. Een baby is bij zijn geboorte een ongeslepen diamant. Ieder die hij ontmoet slijpt een stukje van deze diamant. Hoe meer facetten, hoe kostbaarder en mooier de diamant wordt.
Voor zover mijn filosofie.
Haha, die wilde ik ook al aanhalen!
Today is a good day