Ik trek het niet meer

In hoeverre verhoudt zich dat tot je andere topic?

http://forum.viva.nl/forum/list_message/7591291

Tip? Eh... gaan werken?! Je bent toch niet ziek? Dat snappen zij ook wel. Vandaar hun vraag over het werk, dat gaat dan gewoon door.

Die laatste weken kom je door, door gewoon naar je werk te gaan en te denken dat je ze over een paar weken nooit meer hoeft te zien. Wat laat je je ontzettend kennen door je nu "ziek" te melden.

Kon dat niet verder in je oude topic?



Ik heb je vaker gelezen en snap dat je het echt verschrikkelijk ervaart op werk. Maar probeer er boven te staan. wees de wijste en lach ze om hun idiote opmerkingen en acties in je hoofd uit.



Sowieso vind ik het vreemd dat je niet meer op je strepen bent gaan staan ivm opzegtermijn, maar goed. Je bent daar zo klaar, 1 augustus toch?

quote:sundream schreef op 22 juli 2011 @ 22:40:

In hoeverre verhoudt zich dat tot je andere topic?

http://forum.viva.nl/forum/list_message/7591291



Ik denk dat dit (recentere) topic meer van toepassing is



http://forum.viva.nl/forum/Werk_Studie/ ... s/119770/0

Is dit nou Poweerrrr??? Hmmm.....

Wederom eens met Alexisss (---> even s-jes tellen hoor, ik neem geen risico's meer met nick-verbasteringen )

Ik weet hoe het is om het echt niet naar je zin te hebben op je werk. En hoe het is om tegengewerkt te worden door leidinggevenden. Je kan er letterlijk ziek van worden. Ik weet niet of dit in jouw geval ook zo is maar ik kon op een gegeven moment niet meer. Dat ik er weg zou gaan heeft me op het laatst op de been gehouden. Bovendien was ik te trots om het er bij te laten zitten en heb ik tot het laatst geprobeerd het beste van mezelf te geven voor mijn collega's en voor de leerlingen. Maar het was een vreselijk jaar wat werk betreft.

Overigens mag je, als iemand zich ziek meldt, best even kort vragen hoe de zaken ervoor staan, of alles loopt, en of je wat over wil of moet dragen, dat heet collegialiteit.

quote:Very.Cherry schreef op 22 juli 2011 @ 22:51:

Wederom eens met Alexisss (---> even s-jes tellen hoor, ik neem geen risico's meer met nick-verbasteringen )Kers, al vergeet je de helft van mijn naam dan is het nog goed

Ik begrijp je wel. Maar ik vind het getuigen van weinig ruggengraat. Shit happens / What doesn't kill you makes you stronger; dat verhaal.

quote:littlemissvixen schreef op 22 juli 2011 @ 22:57:

Ik begrijp je wel. Maar ik vind het getuigen van weinig ruggengraat. Shit happens / What doesn't kill you makes you stronger; dat verhaal.Dat kan zijn. Ik werd op een gegeven moment zo tegengewerkt dat ik elke dag met een steen in mijn maag naar het werk ging. Op een middag begon ik met huilen en niet meer kon ophouden. Ik moest een week of 2 thuisblijven van de bedrijfsarts. Van bedrijfsmaatschappelijk werk kreeg ik het (vertrouwelijke) advies om zo snel mogelijk bij deze school weg te gaan. Ik heb een tijdje parttime gewerkt (gedeeltelijk in de ziektewet) en uiteindelijk weer volledig. Toen ik weg ging viel er een last van me af. Mijn zelfvertrouwen heeft er een enorme deuk opgelopen. In mijn huidige baan ben ik weer sterker geworden doordat ik ontdekte dat ik prima les kan geven. Daar heeft die andere school niets aan bijgedragen. Ik had daarvoor nooit problemen gehad met lesgeven of ordeproblemen. En erna ook niet.

@Kaetje;

echt rot voor je, dat het zo is gelopen.

(..en je voelt op je klompen een Maar aankomen, he, komt ie)

Maar; je zegt voorheen en naderhand had ik nergens (meer) last van. Dan gaan we er even vanuit dat de werkplek debet is aan je crash.

Dan nóg vind ik dat je veel eerder had kunnen ingrijpen, en niet als je al ziek bent. Als het goed is voel je als werknemer "along the way" al signalen of een plek gezond is voor je ja of nee, en dan krijg je tig momenten en kansen om in te grijpen, verder te zoeken, je licht op te steken hier en daar, etc. Wachten tot het te laat is, daar ben je altijd zelf debet aan.

Dat het niet goed ging was wel duidelijk. Zij deden er niets aan om het beter te maken of om me te helpen of te steunen. Ze ondermijnden mijn gezag door (terechte) straffen terug te draaien elke keer als ik probeerde om grip op de klassen te krijgen. Een jongen die de deo uit een spuitbus aanstak met een aansteker en daarmee door de klas liep moest van mij een A4 schrijven over brandwonden. Dat hoefde niet van de directeur. Dat soort dingen. Scheldende en brutale leerlingen hoefden niet na te komen bij mij als ze bij de directeur langs gingen. Die kwam de straf dan gewoon terugdraaien bij mij.

Ik had een jaarcontract, het was mijn eerste baan na mijn studie en heb vaak aangegeven dat het niet goed ging. Dat waren ze wel met me eens. Een oplossing kwam er niet. Ik kon niets goed doen.

Toen ik er kwam werken bleek dat ik voor mijn vak nummer 8 was binnen een paar jaar. Toen ik na een jaar weg ging hebben ze 2 mensen aangenomen op die uren. Daarna 3 waaronder een oud studiegenoot van mij. Zij zijn ook allemaal weggegaan.

Een ander studiegenootje van mij liep haar derdejaarsstage op deze school en heeft toen besloten dat ze nooit van haar leven het onderwijs in wil. Ze heeft wel een HBO-diploma maar geen onderwijsbevoegdheid gehaald. Eeuwig zonde want ze was een hele goede lerares geweest, dat weet ik zeker.

Ik heb voor deze school nooit noemenswaardige ordeproblemen gehad en na die tijd ook niet. De hele sfeer was er vreselijk. Er waren kliekjes onder de collega's en niemand had ooit iets van ordeproblemen meegemaakt (zeiden ze). Op de school waar ik nu werk helpen we elkaar en slepen elkaar door moeilijke momenten heen. Juist de nieuwe collega's. Als we eens weg gaan wordt iedereen meegevraagd. In de pauze zit iedereen bij elkaar en zijn er geen tafeltjes waar je niet welkom bent en weggekeken wordt. Ik voelde me hier op de eerste dag al meer thuis dan het hele schooljaar op die andere school. Het zijn allebei kleine dorpsschooltjes dus daar ligt het ook niet aan.



Ik had eerder weg kunnen gaan en kunnen solliciteren op vervangingswerk. Maar midden in een schooljaar solliciteren is niet makkelijk. Het lerarentekort is niet zo groot als soms voorgespiegeld wordt. Ik had ook beter voor mezelf kunnen opkomen. Maar dat werd elke keer zo hard de grond in geboord dat ik op het laatst dacht dat ik niet geschikt was om voor de klas te staan. Dat ik maar beter rookworsten kon gaan verkopen bij de Hema. Maar dat ik in zou storten had ik zelf niet voorzien. Het overviel me heel erg, ik had het van mezelf nooit verwacht. Daarna ben ik ook heel snel weer aan het werk gegaan. Niet op de manier die ik graag wilde en die de bedrijfsarts graag wilde maar op de manier waarop de schoolleiding dit wilde.



In elk geval heb ik het advies van de bedrijfsmaatschappelijk werker gevolgd en ben ik weggegaan. Ondanks dat ze me (na eerst geen contractverlenging) toch nog een jaar wilden laten blijven. Het enige effect dat het op me heeft is dat ik nu bang ben om te gaan solliciteren. Ik moet een uur rijden naar mijn werk. Ik zou misschien wel dichterbij willen werken maar ik ben doodsbenauwd om ergens terecht te komen waar de sfeer ook zo verziekt is.

Misschien kun je dan even toelichten waar het knelpunt wat betreft ziekte ligt? Want ik ben het eens met VC op dit moment. In je op heb je het over moe zijn, je slecht behandeld en niet gewaardeerd voelen. Daar spreekt nou niet per definitie uit dat je niet meer in staat bent om te werken.

Kaetje, wat een zieke omgeving, dat ben ik roerend met je eens. Geen (gezonde) ziel die het daar volhoudt, natuurlijk.

Eerst lees ik dat je voor die baan nooit problemen had met lesgeven, later lees ik dat het je eerste baan was na je studie (?). Je was dus enorm onervaren, dan kan ik me voorstellen dat je dingen meer op z'n beloop laat. Ik was nl bij jouw regel twee en drie al afgehaakt, ik pik het namelijk van niemand dat die openlijk door mij opgelegde sancties ongedaan maakt. Dan kun je voortaan het respect van de groep regelrecht op je buik schrijven. Dat zou voor mij dus al einde verhaal betekenen.

Afijn, de een is de ander niet, en ik blijf erbij dat je behoorlijk veel over je kant hebt laten gaan, ervaren of niet. Sollicteren midden in het jaar moeilijk? Da's een drogreden, je kan ook tijdelijk even ergens in een winkel ofzo, of aan een kassa; het salaris van beginnend leerkracht is om te janken namelijk, dus dat overleef je wel. Toch?

quote:powerwoman2 schreef op 23 juli 2011 @ 00:02:

[...]

Waar zeg ik dat ik niet ziek ben?Nou... denken "Stik er maar in" is nog altijd wat anders dan niet kunnen praten/lopen/ademen/weetikveel.

Neem dan je eigen vrije dagen op, als je voelt dat je erdoorheen zit.

quote:powerwoman2 schreef op 22 juli 2011 @ 22:35:

Na alle tegenwerking op mijn werk, heb ik me ziekgemeld. Ik voelde me zo moe, niet gewaardeerd en slecht behandeld. Ze vroegen toen ik me ziek meldde of ik iets al af had, toen knapte er iets in mij en dacht ik stik er maar in. Het is wel duidelijk dat ze geen moer kan schelen, dus daarom gaat mijn gezondheid voor. En dan te bedenken dat ik ook nog zat te twijfelen of ik door zou gaan of me ziek zou melden, voelde me zo beroerd. Gelukkig hoef ik niet zo lang meer voor ze te werken. En ik tel echt de dagen, als ik er weg ben, kijk ik nooit meer achterom. Maar hoe kom ik nog de laatste weken door...heeft er iemand tips, want ik moet mezelf echt naar het werk slepen.Ik zie hier echt geen ziekte in. Je dient gewoon je laatste weken daar uit te werken, je verwacht immers ook salaris voor die periode

quote:powerwoman2 schreef op 23 juli 2011 @ 00:57:

[...]





Hoeft ook niet, je bent m'n dokter niet toch...je dokter is ook je arboarts of de werkgever niet