Werk & Studie
alle pijlers
Kind bij eigen ouder op school
woensdag 25 januari 2017 om 18:05
Ik ben benieuwd wat jullie hiervan vinden.
Bij mijn vriendin op school (zij is ook leerkracht) mogen de eigen kinderen niet op school aangemeld worden.
Aan de ene kant begrijp ik het, het is soms lastig voor het kind en ouder zelf.
Aan de andere kant ben je gedwongen een andere school te kiezen. Je zou mogen verwachten dat men hier professioneel genoeg mee omgaat.
Ik zou er zelf nooit voor kiezen voor mijn kind.
Het is overigens de enige school met Jenaplan in de buurt.
Bij mijn vriendin op school (zij is ook leerkracht) mogen de eigen kinderen niet op school aangemeld worden.
Aan de ene kant begrijp ik het, het is soms lastig voor het kind en ouder zelf.
Aan de andere kant ben je gedwongen een andere school te kiezen. Je zou mogen verwachten dat men hier professioneel genoeg mee omgaat.
Ik zou er zelf nooit voor kiezen voor mijn kind.
Het is overigens de enige school met Jenaplan in de buurt.
woensdag 25 januari 2017 om 19:05
quote:KingsAndQueens schreef op 25 januari 2017 @ 19:01:
Bij ons mag het wel, maar ik zou het echt nooit doen. Kan me ook niet voorstellen dat een kind dat dat wil. Maar ik werk dan ook op de middelbare. Misschien dat basisschoolkinderen dit anders zien.Idem. Wel leuk geweest in het verleden als collega X zich hardop afvroeg tijdens een vergadering of de thuissituatie van een leerling wel in orde was, niet wetende dat betreffende leerling een zoon was van collega Y.
Bij ons mag het wel, maar ik zou het echt nooit doen. Kan me ook niet voorstellen dat een kind dat dat wil. Maar ik werk dan ook op de middelbare. Misschien dat basisschoolkinderen dit anders zien.Idem. Wel leuk geweest in het verleden als collega X zich hardop afvroeg tijdens een vergadering of de thuissituatie van een leerling wel in orde was, niet wetende dat betreffende leerling een zoon was van collega Y.
woensdag 25 januari 2017 om 19:06
Dat lijkt me als kind enorm lastig idd Nicky. Ik denk dat dat een van de redenen is dat het verboden wordt.
Er zijn natuurlijk wel meer scholen in de omtrek maar geen Jenaplan. Ik denk dat het misschien zelfs de enige katholieke school is. Dan moet je dus uitwijken naar christelijk of openbaar (dat zou mij dan weer minder uitmaken).
Wat als je vriendjes uit de buurt wel naar die school gaan?
Ik vind het een lastige kwestie
Er zijn natuurlijk wel meer scholen in de omtrek maar geen Jenaplan. Ik denk dat het misschien zelfs de enige katholieke school is. Dan moet je dus uitwijken naar christelijk of openbaar (dat zou mij dan weer minder uitmaken).
Wat als je vriendjes uit de buurt wel naar die school gaan?
Ik vind het een lastige kwestie
woensdag 25 januari 2017 om 19:08
quote:lemoos2 schreef op 25 januari 2017 @ 19:05:
[...]
Idem. Wel leuk geweest in het verleden als collega X zich hardop afvroeg tijdens een vergadering of de thuissituatie van een leerling wel in orde was, niet wetende dat betreffende leerling een zoon was van collega Y.
Een van de kinderen van mijn collega ging ook niet zo lekker op school. Wel lastig hoor zo'n leerlingbespreking waar de ouder bij aanwezig is.
[...]
Idem. Wel leuk geweest in het verleden als collega X zich hardop afvroeg tijdens een vergadering of de thuissituatie van een leerling wel in orde was, niet wetende dat betreffende leerling een zoon was van collega Y.
Een van de kinderen van mijn collega ging ook niet zo lekker op school. Wel lastig hoor zo'n leerlingbespreking waar de ouder bij aanwezig is.
woensdag 25 januari 2017 om 19:18
Hier wel. Klasgenootje van mijn kind was kind van de juf tevens vice-directeur van de school. Was een drama. Kind van juf had ernstige problemen met agressie en wangedrag sfeerverpesten en dergelijke. Maar de school weigerde het te zien of om op enige manier in te grijpen. Heel vervelend.
Juf was volledig blind voor gedrag van haar eigen kind. De rest van het team durfde niet tegen haar in te gaan.
Juf was volledig blind voor gedrag van haar eigen kind. De rest van het team durfde niet tegen haar in te gaan.
woensdag 25 januari 2017 om 19:30
Ik heb de hele basisschool op dezelfde school gezeten als waar mijn moeder les gaf. Ik heb er nooit hinder van onder vonden. Ik mocht niet bij mijn moeder in de klas komen dat was de regel. Dit voerde ze zelf door als de klas opgevangen moest worden.
Mijn moeder heeft ook nooit hetzelfde leerjaar als mij les gegeven dus mijn klasgenoten hadden ook nooit les van haar. Voor hun was het heel gewoon dat mijn moeder die toevallig ook les gaf. Ik heb ook nooit het gevoel gehad dat mijn moeder alles wist. Dat wist ze ook niet de afspraak was dat mijn leraren het gewoon niet over mij hadden als het niet nodig was. Er kwamen ook geen andere leraren bij ons over de vloer.
Met goede regels moet het gewoon kunnen op de kinderen naar dezelfde school te laten aan.
Mijn moeder heeft ook nooit hetzelfde leerjaar als mij les gegeven dus mijn klasgenoten hadden ook nooit les van haar. Voor hun was het heel gewoon dat mijn moeder die toevallig ook les gaf. Ik heb ook nooit het gevoel gehad dat mijn moeder alles wist. Dat wist ze ook niet de afspraak was dat mijn leraren het gewoon niet over mij hadden als het niet nodig was. Er kwamen ook geen andere leraren bij ons over de vloer.
Met goede regels moet het gewoon kunnen op de kinderen naar dezelfde school te laten aan.
woensdag 25 januari 2017 om 19:31
Volgens mij mag een school helemaal geen kinderen weigeren, mits er plaats voor is. Toch?
Of je het moet willen is een tweede.. Maar voor sommigen zal het praktisch niet anders haalbaar zijn. En het is makkelijk te regelen dat je je eigen kinderen nooit in de klas krijgt, lijkt me..
Ik vind het echt een hele stugge maatregel.
Of je het moet willen is een tweede.. Maar voor sommigen zal het praktisch niet anders haalbaar zijn. En het is makkelijk te regelen dat je je eigen kinderen nooit in de klas krijgt, lijkt me..
Ik vind het echt een hele stugge maatregel.
woensdag 25 januari 2017 om 20:20
Hier mag het ook gewoon. Vriendin van ons is juf en haar dochtertje zit ook op die school. Ze komt alleen niet bij haar moeder in de klas, dat wil de moeder zelf niet. Maar ook dat mocht wel.
Onze dochter zit wel bij die vriendin in de klas. Ik vind het erg handig en dochter komt regelmatig bij de "juf" over de vloer, ze past soms ook op op onze dochter, we gaan in de vakantie bij hen naar de camping enz. Veel contact dus, maar dochter maakt dat onderscheid tussen school en vrije tijd erg goed.
Onze dochter zit wel bij die vriendin in de klas. Ik vind het erg handig en dochter komt regelmatig bij de "juf" over de vloer, ze past soms ook op op onze dochter, we gaan in de vakantie bij hen naar de camping enz. Veel contact dus, maar dochter maakt dat onderscheid tussen school en vrije tijd erg goed.
woensdag 25 januari 2017 om 20:47
Ik heb als kind bij mijn moeder op school gezeten (middelbaar). Bewuste keuze. Gebeurde op die school heel vaak. Als docent kon je aangeven of je je kind wel/niet les wou geven en dan werd daar in de inroostering rekening meegehouden. Wij kozen voor 'niet', maar ik ken ook docenten die mentor waren van de klas van hun kind. Bij sectieoverleg bij ons thuis gingen wij naar boven, maar uiteraard wist ik wel meer dan andere leerlingen. Is nooit een issue geweest, we hebben gewoon geleerd dat je daar je mond over houdt en dat deden we dan ook. Ik heb zelf als heel prettig ervaren.
woensdag 25 januari 2017 om 20:52
quote:Sosa85 schreef op 25 januari 2017 @ 19:03:
[...]
In de onderbouw zal het het kind minder uitmaken denk ik maar in de bovenbouw lijkt het me voor kind niet leuk. Het ligt natuurlijk ook wel aan hoe je kind is
En hoe je ouder als docent is, onderschat dat aspect vooral niet. Mijn moeder van een 'neutrale' docent die dor iedereen 'wel aardig' werd bevonden. Ik kende ook leerlingen van die 'stinkert van geschiedenis' of die sukkel van aardrijkskunde. Dan is het veel lastiger.
Maar echt: als kind hele positieve herinneringen aan. Ik had voor 4/5 scholen kunnen kiezen die dichterbij waren, maar deze was écht de leukste en dat mijn moeder er werkte was nooit een probleem. Ook wel lekker dat ik er al van baby af aan kwam en dat de school voelde als 'thuis'.
[...]
In de onderbouw zal het het kind minder uitmaken denk ik maar in de bovenbouw lijkt het me voor kind niet leuk. Het ligt natuurlijk ook wel aan hoe je kind is
En hoe je ouder als docent is, onderschat dat aspect vooral niet. Mijn moeder van een 'neutrale' docent die dor iedereen 'wel aardig' werd bevonden. Ik kende ook leerlingen van die 'stinkert van geschiedenis' of die sukkel van aardrijkskunde. Dan is het veel lastiger.
Maar echt: als kind hele positieve herinneringen aan. Ik had voor 4/5 scholen kunnen kiezen die dichterbij waren, maar deze was écht de leukste en dat mijn moeder er werkte was nooit een probleem. Ook wel lekker dat ik er al van baby af aan kwam en dat de school voelde als 'thuis'.
woensdag 25 januari 2017 om 21:03
quote:hoelahoepla schreef op 25 januari 2017 @ 20:52:
[...]
En hoe je ouder als docent is, onderschat dat aspect vooral niet. Mijn moeder van een 'neutrale' docent die dor iedereen 'wel aardig' werd bevonden. Ik kende ook leerlingen van die 'stinkert van geschiedenis' of die sukkel van aardrijkskunde. Dan is het veel lastiger.
Maar echt: als kind hele positieve herinneringen aan. Ik had voor 4/5 scholen kunnen kiezen die dichterbij waren, maar deze was écht de leukste en dat mijn moeder er werkte was nooit een probleem. Ook wel lekker dat ik er al van baby af aan kwam en dat de school voelde als 'thuis'.
Oh, absoluut!!
Grappig om zulke wisselende ervaringen te lezen.
[...]
En hoe je ouder als docent is, onderschat dat aspect vooral niet. Mijn moeder van een 'neutrale' docent die dor iedereen 'wel aardig' werd bevonden. Ik kende ook leerlingen van die 'stinkert van geschiedenis' of die sukkel van aardrijkskunde. Dan is het veel lastiger.
Maar echt: als kind hele positieve herinneringen aan. Ik had voor 4/5 scholen kunnen kiezen die dichterbij waren, maar deze was écht de leukste en dat mijn moeder er werkte was nooit een probleem. Ook wel lekker dat ik er al van baby af aan kwam en dat de school voelde als 'thuis'.
Oh, absoluut!!
Grappig om zulke wisselende ervaringen te lezen.
woensdag 25 januari 2017 om 21:56
Ik heb mijn hele basisschooltijd bij mijn moeder op school gezeten, maar nooit bij haar in de klas. Soms zelfs op een ander gebouw. De moeder van mijn beste vriendin was ook leerkracht op onze school. En ik heb zelf ook op die school gewerkt toen mijn kinderen daar op school zaten. Mijn middelste zit nog steeds in de klas met 2 kinderen van nu oud collega's. Vrijwel alle leerkrachten hebben/hadden hun kinderen daar op school. Inmiddels meer dan 40 kinderen van leerkrachten de jaren heen, schat ik. Was dus niets bijzonders.
woensdag 25 januari 2017 om 21:59
mijn zoon zat in de klas bij de zoon van de directie.het voordeel zij durfde het wel aan om een feest voor de hele klas te geven .
Haar andere kinderen zaten ook op deze school maar ze gaf zelf geen les.
Ik had al moeite met mijn zoon toen ik mee ging naar de kinderboerderij. Mama Mama mag ik vanvond computeren en een snoepje enzo.Lijkt mij erg onhandig maar zal per kind verschillen.
Haar andere kinderen zaten ook op deze school maar ze gaf zelf geen les.
Ik had al moeite met mijn zoon toen ik mee ging naar de kinderboerderij. Mama Mama mag ik vanvond computeren en een snoepje enzo.Lijkt mij erg onhandig maar zal per kind verschillen.
woensdag 25 januari 2017 om 22:04
Ik heb ook op de school gezeten waar mijn vader les gaf, middelbare school. Gelukkig was hij een populaire leraar, dat scheelt. Inderdaad wat hierboven ook gezegd werd, er zaten veel kinderen van leraren op school, ik had altijd medelijden met de kinderen van minder populaire leraren. Op de een of andere manier moppert het dan toch minder fijn over iemand...
Leraren kwamen bij ons thuis over de vloer en sommigen hebben mij zien opgroeien, misschien zelfs wel de fles gegeven zeg maar. Ik weigerde dan ook stelselmatig meneer of meester tegen ze te zeggen. Dat was geen punt.
Met nieuwe leraren was het soms wel lachen, als ik dan vervelend was en zei zeiden "ophouden of ik ga je ouders bellen". Waarop ik dan zei: "zal ik mijn vader even halen?". Die wisten dan natuurlijk niet dat die in hetzelfde gebouw zat.
Een van mijn beste vriendinnen heeft wel vijf jaar les gehad van mijn vader, aangezien dat een keuzrvak was heeft ze ook twee/drie jaar alleen les van hem gehad. Aangezien zij ver van school woonde maakten we vaak huiswerk bij mij en bleef ze ook weleens slapen. Ook nooit een probleem geweest, voor beiden niet.
Irritanter vond ik mijn lagere school periode, toen mijn moeder hulpouder was op school. Alles wat ik op school meemaakte wist ze al dus ik had nooit wat te vertellen over mijn dag zeg maar. Alsof ik geen eigen wereldje had.
Leraren kwamen bij ons thuis over de vloer en sommigen hebben mij zien opgroeien, misschien zelfs wel de fles gegeven zeg maar. Ik weigerde dan ook stelselmatig meneer of meester tegen ze te zeggen. Dat was geen punt.
Met nieuwe leraren was het soms wel lachen, als ik dan vervelend was en zei zeiden "ophouden of ik ga je ouders bellen". Waarop ik dan zei: "zal ik mijn vader even halen?". Die wisten dan natuurlijk niet dat die in hetzelfde gebouw zat.
Een van mijn beste vriendinnen heeft wel vijf jaar les gehad van mijn vader, aangezien dat een keuzrvak was heeft ze ook twee/drie jaar alleen les van hem gehad. Aangezien zij ver van school woonde maakten we vaak huiswerk bij mij en bleef ze ook weleens slapen. Ook nooit een probleem geweest, voor beiden niet.
Irritanter vond ik mijn lagere school periode, toen mijn moeder hulpouder was op school. Alles wat ik op school meemaakte wist ze al dus ik had nooit wat te vertellen over mijn dag zeg maar. Alsof ik geen eigen wereldje had.
donderdag 26 januari 2017 om 08:47
quote:feder schreef op 25 januari 2017 @ 22:04:
... Alsof ik geen eigen wereldje had.
Je hele verhaal is herkenbaar, maar deze laastste zin raakt me.
Ik heb het nooit eerder zo bekeken, laat staan benoemd, maar ik denk dat dit wel hetgene is waar ik last van heb gehad. Geen eigen wereldje én geen autonomie. Altijd eerst 'dochter-van' en dan pas Nicky. Mijn klasgenoten waren niet alleen 'van mij', het waren ook haar leerlingen (geweest).
Nogmaals, dit kan specifiek zijn voor mijn situatie. Mogelijk ervaren anderen dit heel anders. Maar als ik een uitspraak hoor als 'het ging goed' of 'geen probleem', dan hoop ik dat dat ook bij het kind wordt nagevraagd. En ook na een aantal jaren nog eens.
... Alsof ik geen eigen wereldje had.
Je hele verhaal is herkenbaar, maar deze laastste zin raakt me.
Ik heb het nooit eerder zo bekeken, laat staan benoemd, maar ik denk dat dit wel hetgene is waar ik last van heb gehad. Geen eigen wereldje én geen autonomie. Altijd eerst 'dochter-van' en dan pas Nicky. Mijn klasgenoten waren niet alleen 'van mij', het waren ook haar leerlingen (geweest).
Nogmaals, dit kan specifiek zijn voor mijn situatie. Mogelijk ervaren anderen dit heel anders. Maar als ik een uitspraak hoor als 'het ging goed' of 'geen probleem', dan hoop ik dat dat ook bij het kind wordt nagevraagd. En ook na een aantal jaren nog eens.
Ik moet helemaal niks!
donderdag 26 januari 2017 om 11:37
quote:Nicky_L schreef op 26 januari 2017 @ 08:47:
[...]
Je hele verhaal is herkenbaar, maar deze laastste zin raakt me.
Ik heb het nooit eerder zo bekeken, laat staan benoemd, maar ik denk dat dit wel hetgene is waar ik last van heb gehad. Geen eigen wereldje én geen autonomie. Altijd eerst 'dochter-van' en dan pas Nicky. Mijn klasgenoten waren niet alleen 'van mij', het waren ook haar leerlingen (geweest).
Dat dochter van gevoel had en heb ik ook heel sterk, mijn vader was ook erg actief in het verenigingsleven en dus erg bekend in ons dorp. Moeder trouwens ook. Omze achternaam is geen veel voorkomende naam in Nederland. Wat was ik blij toen ik ging studeren en in de klas drie keee mijn achternaam moest spellen omdat ze hem steeds verkeerd verstonden. En dus niet kenden
Maar goed, met mijn vader op school ging het goed, want die gunde me wel mijn eigen wereld en zei ook gewoon tegen zijn collega's die een probleem met me hadden, 'tsja, dan moet je toch echt bij Feder zijn'. Terwijl mijn moeder die ruimte niet echt gaf, al had ik dat als kind niet zo door. Zit natuurlijk ook een verschil in de verteldrang van een schoolkind of een puber
Bij mij in de lagere school zat in de hogere klassen een kind van een leraar bij zijn vader in de klas. Echt vijf dagen in de week, niet eens een duo-baan. Die jongen was zeer zeker geen lieverdje op school en dus ook niet bij zijn vader in de klas. Vader/Meester bleef dusdanig professioneel dat als ze 's avonds aan tafel zaten hij al zijn kinderen vroeg hoe de dag was verlopen. En dus ook bij het kind uit zijn klas, die dan uitgebreid ging mopperen over zijn meester, want die dit en die dat en hij mocht ook niets. Waarop vader doodleuk antwoordde, 'nou daar zal je het dan wel naar gemaakt hebben...' Alsof hij niet eens doorhad dat het allemaal over hem ging.
[...]
Je hele verhaal is herkenbaar, maar deze laastste zin raakt me.
Ik heb het nooit eerder zo bekeken, laat staan benoemd, maar ik denk dat dit wel hetgene is waar ik last van heb gehad. Geen eigen wereldje én geen autonomie. Altijd eerst 'dochter-van' en dan pas Nicky. Mijn klasgenoten waren niet alleen 'van mij', het waren ook haar leerlingen (geweest).
Dat dochter van gevoel had en heb ik ook heel sterk, mijn vader was ook erg actief in het verenigingsleven en dus erg bekend in ons dorp. Moeder trouwens ook. Omze achternaam is geen veel voorkomende naam in Nederland. Wat was ik blij toen ik ging studeren en in de klas drie keee mijn achternaam moest spellen omdat ze hem steeds verkeerd verstonden. En dus niet kenden
Maar goed, met mijn vader op school ging het goed, want die gunde me wel mijn eigen wereld en zei ook gewoon tegen zijn collega's die een probleem met me hadden, 'tsja, dan moet je toch echt bij Feder zijn'. Terwijl mijn moeder die ruimte niet echt gaf, al had ik dat als kind niet zo door. Zit natuurlijk ook een verschil in de verteldrang van een schoolkind of een puber
Bij mij in de lagere school zat in de hogere klassen een kind van een leraar bij zijn vader in de klas. Echt vijf dagen in de week, niet eens een duo-baan. Die jongen was zeer zeker geen lieverdje op school en dus ook niet bij zijn vader in de klas. Vader/Meester bleef dusdanig professioneel dat als ze 's avonds aan tafel zaten hij al zijn kinderen vroeg hoe de dag was verlopen. En dus ook bij het kind uit zijn klas, die dan uitgebreid ging mopperen over zijn meester, want die dit en die dat en hij mocht ook niets. Waarop vader doodleuk antwoordde, 'nou daar zal je het dan wel naar gemaakt hebben...' Alsof hij niet eens doorhad dat het allemaal over hem ging.
donderdag 26 januari 2017 om 12:14
Bij ons wisten sommige docenten niet eens dat ik 'de dochter van...' was. Meestal nieuwe docenten. Dan zei ze na een paar maanden 'Hee, je geeft mij dochter les' en liet dan de docent raden wie het was. "Hoela Hoepla kan het niet zijn, die is het sowieso niet". Heerlijk.
Het is eigenlijk nooit echt een 'ding' geweest. Mijn vader deed de oudergesprekken en bij de rapportvergaderingen ging mijn moeder gewoon even koffie halen als mijn klas aan de beurt was (die zij geen les gaf). Natuurlijk hoorde ze af en toe wel eens wat (de uitslag van mijn eindexamen wist ik de avond van te voren al ) en andersom wist ik meer van docenten.
Wel hadden we een duidelijke afspraak en dat was dat de docentenkamer (waar we eerst gewoon kwamen als we mee waren naar school) voor ons 'verboden terein' was, net zoals voor de andere leerlingen. Nou moet ik wel zeggen dat ik, toen ik op weg naar school heel naar was gevallen met de fiets ik hard snikkend en onder het bloed gewoon naar binnen ben gewalst: "mamaahaahaahaaaa" Maar verder deden we dat eigenlijk nooit. Klagen over docenten mocht thuis gewoon, al kregen we nooit bijval ergens over. Mijn moeder zei altijd 'ik kan mijn collega's niet afvallen'. Jaren later hoorde ik dat ze het best met ons eens was geweest, maar dat ze dat toen niet zo kon zeggen omdat ze wel met die collega's moest blijven werken. Dus met die 'klachten' gingen we naar mijn vader en die ging dan wel in gesprek met de docent.
Het is eigenlijk nooit echt een 'ding' geweest. Mijn vader deed de oudergesprekken en bij de rapportvergaderingen ging mijn moeder gewoon even koffie halen als mijn klas aan de beurt was (die zij geen les gaf). Natuurlijk hoorde ze af en toe wel eens wat (de uitslag van mijn eindexamen wist ik de avond van te voren al ) en andersom wist ik meer van docenten.
Wel hadden we een duidelijke afspraak en dat was dat de docentenkamer (waar we eerst gewoon kwamen als we mee waren naar school) voor ons 'verboden terein' was, net zoals voor de andere leerlingen. Nou moet ik wel zeggen dat ik, toen ik op weg naar school heel naar was gevallen met de fiets ik hard snikkend en onder het bloed gewoon naar binnen ben gewalst: "mamaahaahaahaaaa" Maar verder deden we dat eigenlijk nooit. Klagen over docenten mocht thuis gewoon, al kregen we nooit bijval ergens over. Mijn moeder zei altijd 'ik kan mijn collega's niet afvallen'. Jaren later hoorde ik dat ze het best met ons eens was geweest, maar dat ze dat toen niet zo kon zeggen omdat ze wel met die collega's moest blijven werken. Dus met die 'klachten' gingen we naar mijn vader en die ging dan wel in gesprek met de docent.
donderdag 26 januari 2017 om 23:06
quote:jo12345 schreef op 25 januari 2017 @ 19:18:
Hier wel. Klasgenootje van mijn kind was kind van de juf tevens vice-directeur van de school. Was een drama. Kind van juf had ernstige problemen met agressie en wangedrag sfeerverpesten en dergelijke. Maar de school weigerde het te zien of om op enige manier in te grijpen. Heel vervelend.
Juf was volledig blind voor gedrag van haar eigen kind. De rest van het team durfde niet tegen haar in te gaan.Hier iets vergelijkbaars... brrr...
Hier wel. Klasgenootje van mijn kind was kind van de juf tevens vice-directeur van de school. Was een drama. Kind van juf had ernstige problemen met agressie en wangedrag sfeerverpesten en dergelijke. Maar de school weigerde het te zien of om op enige manier in te grijpen. Heel vervelend.
Juf was volledig blind voor gedrag van haar eigen kind. De rest van het team durfde niet tegen haar in te gaan.Hier iets vergelijkbaars... brrr...