Werk & Studie
alle pijlers
Man plotseling ontslagen
donderdag 15 november 2012 om 15:58
Even onder deze nick, wil niet dat mijn forumvriendinnen zich te zeer zorgen maken.
Mijn man is ongelukkig op zijn werk, hikt tegen een burnout aan. Dat is zijn baas ook duidelijk, die heeft al eerder aangegeven eventueel over een afvloeiingsregeling te willen praten, waarschijnlijk omdat ze hem liever kwijt zijn voor hij zich ziek meldt.
Ook spelen er wat conflicten, zaken worden door zijn werkgever niet eerlijk geregeld en daar zit de rechtsbijstand al op. Ook solliciteert hij als een dolle en heeft van headhunters gehoord dat het bedrijf waar hij zit er in de markt echt om bekend staat dat mensen daar altijd snel weer wegrennen.
Maar vandaag heeft hij ineens zijn ontslag aangezegd gekregen. Hij had een gesprek met zijn manager over hoe dingen lopen en hoe nu verder. Maar dat hield dus in dat hem een vaststellingsovereenkomst werd toegeschoven met een mager voorstel. (Hij heeft een vast contract) Wat het precies inhoudt, weet ik niet, dat zal ik zo wel horen als hij thuis komt. Maar ik wil alvast even mijn hart luchten en weet dat er hier erg slimme vrouwen (en een paar mannen) zijn, die wellicht advies hebben. Op mijn salaris alleen wordt het een enorme opgave om de hypotheek te betalen en dan ook nog te kunnen leven. En een nieuwe baan voor hem is in deze markt ook geen sinecure.
Mijn man is ongelukkig op zijn werk, hikt tegen een burnout aan. Dat is zijn baas ook duidelijk, die heeft al eerder aangegeven eventueel over een afvloeiingsregeling te willen praten, waarschijnlijk omdat ze hem liever kwijt zijn voor hij zich ziek meldt.
Ook spelen er wat conflicten, zaken worden door zijn werkgever niet eerlijk geregeld en daar zit de rechtsbijstand al op. Ook solliciteert hij als een dolle en heeft van headhunters gehoord dat het bedrijf waar hij zit er in de markt echt om bekend staat dat mensen daar altijd snel weer wegrennen.
Maar vandaag heeft hij ineens zijn ontslag aangezegd gekregen. Hij had een gesprek met zijn manager over hoe dingen lopen en hoe nu verder. Maar dat hield dus in dat hem een vaststellingsovereenkomst werd toegeschoven met een mager voorstel. (Hij heeft een vast contract) Wat het precies inhoudt, weet ik niet, dat zal ik zo wel horen als hij thuis komt. Maar ik wil alvast even mijn hart luchten en weet dat er hier erg slimme vrouwen (en een paar mannen) zijn, die wellicht advies hebben. Op mijn salaris alleen wordt het een enorme opgave om de hypotheek te betalen en dan ook nog te kunnen leven. En een nieuwe baan voor hem is in deze markt ook geen sinecure.
vrijdag 16 november 2012 om 11:53
Olifant, wat lief van je! We hebben op zich goed geslapen, al had mijn man wel even nodig voor hij in slaap viel. Naast zijn optimisme bleek er toch ook (logisch) een hoop frustratie te zitten. Vandaag weer verder kijken wat te doen, en nog maar wat sollicitaties eruit.
Houston, kan ik iets voor je doen?
Houston, kan ik iets voor je doen?
vrijdag 16 november 2012 om 12:10
Let op met ziekmelden. Iemand die ziek is mag niet akkoord gaan met ontslag.
Dit heeft op het eerste gezicht gvolgen voor ww maar dat heeft het wel.
Voor ww moet je beschikbaar zijn voor werk, als je ziek bent, ben je niet beschikbaar dus
Kun je geen ww krijgen!
Je kunt ook geen ziektewet uitkering krijgen want je bent immers akkoord gegaan met ontslag
Dit heeft op het eerste gezicht gvolgen voor ww maar dat heeft het wel.
Voor ww moet je beschikbaar zijn voor werk, als je ziek bent, ben je niet beschikbaar dus
Kun je geen ww krijgen!
Je kunt ook geen ziektewet uitkering krijgen want je bent immers akkoord gegaan met ontslag
vrijdag 16 november 2012 om 15:22
Beste TO,
Allereerst een voor jou en je man. Zelf heb ik driekwart jaar geleden in een soortgelijke situatie gezeten. Als een donderslag uit heldere hemel (nou ja niet helemaal) kreeg ik mijn ontslag ook aangeboden. ("Wij willen je een voorstel doen.") Er was van mijn wel een dossier, maar dat was niet belastend (genoeg), maar het was crisis en daarom was ik het haasje (met een vast contract). Dus achteraf gezien was het niet heel persoonlijk en had ik wat meer pech omdat ik al eens had aangegeven weg te willen (en al solliciteerde).
Al voordat het zover kwam dat ze me een voorstel deden had ik al een advocaat in de armen genomen (opeens kreeg ik nl. een slechte beoordeling terwijl ik voorheen altijd uitstekende beoordelingen kreeg). Ik heb ook meteen het dossier bij personeelszaken opgevraagd. (Gevolg was paniek aldaar ) Volgens mijn advocaat waren er voor mij drie mogelijkheden: ingaan op de vaststellingsovk, wachten totdat ze een dossier hebben gevormd of wachten totdat er een ontslagronde volgt (dat zat er aan te komen). Bij de laatste twee opties heb je inhoudelijk (ontslagvergoeding enz. geen of weinig keus) en ben je overgeleverd aan de goden. Waarbij optie twee je nog meer stress op zal leveren omdat ze je het vuur aan de schenen gaan leggen. (En dat deden ze al en zorgde bij mij voor super veel stress.)
Ik ben dus voor de vaststellingsovk gegaan (wel na eerst 'hard to get' gespeeld te hebben) en ik had ook eerder mogen stoppen met werken (en wel uitbetaald te krijgen): vrijstelling van werk. (Misschien is dat een optie voor je man?)
Direct nadat ik het contract getekend had viel er (het leek wel letterlijk) een last van mijn schouders. Ik merkte meteen hoe gestresst ik ervan geworden was.
Nu ben ik inmiddels enkele maanden werkloos en ja dat is niet super fijn. (Ik werk liever, wie niet?) Maar ik vind het besluit om in te gaan op de vaststellingsovk de beste die ik dit jaar genomen heb. Ik kijk nu met een afstand naar mijn oud-werkgever en hoor de ergernissen van mijn oud-collega's aan en kan alleen gniffelen. (Wat fijn dat ik daar weg ben.)
Het geld wat ik kreeg van mijn werk heb ik gespaard, waardoor mijn geldzorgen weggenomen zijn (voor lange tijd). En ik heb besloten om het nuttige met het aangename te verenigen. Dus nu ik nog werkloos ben, 'neem' ik het er van. (Ik ga regelmatig iets leuks doen met vriendinnen/familie en geniet daar enorm van, want overdag naar bijv. de sauna gaan dat kan niet als ik weer werk.) En ja dat ik (begin 30, WO-opgeleid) nog steeds geen baan heb, valt me tegen. En dat ik toch ook weleens zorgen heb over de verdere toekomst lijkt me logisch, maar nog steeds ben ik zo blij met mijn keuze. (Als ik nu vacatures zoek, lijkt het net een snoepwinkel. Allemaal leuke nieuwe banen.)
Achteraf gezien heb ik nog wel iets te veel gevochten tegen de welbekende bierkaai. Want zoals mijn advocaat zei, zijn er drie opties (en dat zal bij jouw man mogelijk ook zo zijn) en bij mij was er geen toekomst bij mijn vorige werkgever (zie ik nu pas hoor).
Dus ik hoop dat je man niet gaat vechten tegen de bierkaai. Maar kijk wel goed naar de mogelijkheden en onmogelijkheden.
En ik heb overigens nooit overwogen om me ziek te melden (ik ging liever 'strijdend ten onder') en velen begrepen dat niet. (Achteraf zou ik het toch wel overwegen.) Maar het zorgt er wel voor dat je minder in de weegschaal te brengen hebt en soms zelfs dat ze niet met je onderhandelen zo lang je ziek gemeld staat.
Allereerst een voor jou en je man. Zelf heb ik driekwart jaar geleden in een soortgelijke situatie gezeten. Als een donderslag uit heldere hemel (nou ja niet helemaal) kreeg ik mijn ontslag ook aangeboden. ("Wij willen je een voorstel doen.") Er was van mijn wel een dossier, maar dat was niet belastend (genoeg), maar het was crisis en daarom was ik het haasje (met een vast contract). Dus achteraf gezien was het niet heel persoonlijk en had ik wat meer pech omdat ik al eens had aangegeven weg te willen (en al solliciteerde).
Al voordat het zover kwam dat ze me een voorstel deden had ik al een advocaat in de armen genomen (opeens kreeg ik nl. een slechte beoordeling terwijl ik voorheen altijd uitstekende beoordelingen kreeg). Ik heb ook meteen het dossier bij personeelszaken opgevraagd. (Gevolg was paniek aldaar ) Volgens mijn advocaat waren er voor mij drie mogelijkheden: ingaan op de vaststellingsovk, wachten totdat ze een dossier hebben gevormd of wachten totdat er een ontslagronde volgt (dat zat er aan te komen). Bij de laatste twee opties heb je inhoudelijk (ontslagvergoeding enz. geen of weinig keus) en ben je overgeleverd aan de goden. Waarbij optie twee je nog meer stress op zal leveren omdat ze je het vuur aan de schenen gaan leggen. (En dat deden ze al en zorgde bij mij voor super veel stress.)
Ik ben dus voor de vaststellingsovk gegaan (wel na eerst 'hard to get' gespeeld te hebben) en ik had ook eerder mogen stoppen met werken (en wel uitbetaald te krijgen): vrijstelling van werk. (Misschien is dat een optie voor je man?)
Direct nadat ik het contract getekend had viel er (het leek wel letterlijk) een last van mijn schouders. Ik merkte meteen hoe gestresst ik ervan geworden was.
Nu ben ik inmiddels enkele maanden werkloos en ja dat is niet super fijn. (Ik werk liever, wie niet?) Maar ik vind het besluit om in te gaan op de vaststellingsovk de beste die ik dit jaar genomen heb. Ik kijk nu met een afstand naar mijn oud-werkgever en hoor de ergernissen van mijn oud-collega's aan en kan alleen gniffelen. (Wat fijn dat ik daar weg ben.)
Het geld wat ik kreeg van mijn werk heb ik gespaard, waardoor mijn geldzorgen weggenomen zijn (voor lange tijd). En ik heb besloten om het nuttige met het aangename te verenigen. Dus nu ik nog werkloos ben, 'neem' ik het er van. (Ik ga regelmatig iets leuks doen met vriendinnen/familie en geniet daar enorm van, want overdag naar bijv. de sauna gaan dat kan niet als ik weer werk.) En ja dat ik (begin 30, WO-opgeleid) nog steeds geen baan heb, valt me tegen. En dat ik toch ook weleens zorgen heb over de verdere toekomst lijkt me logisch, maar nog steeds ben ik zo blij met mijn keuze. (Als ik nu vacatures zoek, lijkt het net een snoepwinkel. Allemaal leuke nieuwe banen.)
Achteraf gezien heb ik nog wel iets te veel gevochten tegen de welbekende bierkaai. Want zoals mijn advocaat zei, zijn er drie opties (en dat zal bij jouw man mogelijk ook zo zijn) en bij mij was er geen toekomst bij mijn vorige werkgever (zie ik nu pas hoor).
Dus ik hoop dat je man niet gaat vechten tegen de bierkaai. Maar kijk wel goed naar de mogelijkheden en onmogelijkheden.
En ik heb overigens nooit overwogen om me ziek te melden (ik ging liever 'strijdend ten onder') en velen begrepen dat niet. (Achteraf zou ik het toch wel overwegen.) Maar het zorgt er wel voor dat je minder in de weegschaal te brengen hebt en soms zelfs dat ze niet met je onderhandelen zo lang je ziek gemeld staat.
vrijdag 16 november 2012 om 22:01
Wapiti, dankjewel voor je uitgebreide verhaal! Heb het mijn man laten lezen en dat vond hij erg fijn. Hij heeft ook besloten zich niet ziek te gaan melden. Advocaat van de rechtsbijstand zei vandaag ook dat het aanbod niet verkeerd is, dus ik denk dat hij er wel met het bedrijf uit gaat komen. Volgende week een tweede gesprek voor een nieuwe baan, dus hopelijk wordt dat wat. Ik hoop voor jou ook dat je snel wat anders vindt, maar dat zal wel lukken als je de jobboards als een snoepwinkel ervaart Lekker ook dat je nu veel negatieve dingen hoort over je oude werkgever en dat jij er gelukkig weg bent. Collega van mijn man vertrok na 5 maanden alweer, recruiter die hem benaderde had gezegd: Ik zie dat je er pas net zit, maar ik weet hoe ze bij XXX met hun mensen omgaan, dus ik benader je toch maar gewoon. Dat zegt dan wel genoeg denk ik.
NummerZoveel, ik vind je zo lief! Je neemt echt de moeite om ons en vooral mij van antwoorden te voorzien en gisteren en nu denk je nog even aan ons. Je komt op mij over als een heel warm iemand, daar kunnen ze er in P&O-land wel meer van gebruiken.
NummerZoveel, ik vind je zo lief! Je neemt echt de moeite om ons en vooral mij van antwoorden te voorzien en gisteren en nu denk je nog even aan ons. Je komt op mij over als een heel warm iemand, daar kunnen ze er in P&O-land wel meer van gebruiken.
vrijdag 16 november 2012 om 22:10
@fideliedie
Ik vind jou heel bijzonder, door hoe jij hier in staat en er mee omgaat. Dankjewel voor de lieve woorden. En ik ga duimen dat jouw man dit snel achter zich kan laten en in kan ruilen voor een nieuwe veel leukere baan!
En uhm, ik kan hier ook wel eens veel zakelijker of harder uit de hoek komen, hoor Hangt ook af van het onderwerp en hoe de gesprekspartner in de situatie staat. Niet iedereen is altijd het meest geholpen met lieve woorden
Ik vind jou heel bijzonder, door hoe jij hier in staat en er mee omgaat. Dankjewel voor de lieve woorden. En ik ga duimen dat jouw man dit snel achter zich kan laten en in kan ruilen voor een nieuwe veel leukere baan!
En uhm, ik kan hier ook wel eens veel zakelijker of harder uit de hoek komen, hoor Hangt ook af van het onderwerp en hoe de gesprekspartner in de situatie staat. Niet iedereen is altijd het meest geholpen met lieve woorden
vrijdag 16 november 2012 om 22:46
Haha, dat is zeker niet iedereen! Maar ik zie je vaker voorbij komen, ook onder mijn 'normale' nick en ik vind je warm. Zo.
En ik vind het niet zo bijzonder hoe ik erin sta, dat zou toch iedereen doen als je veel van iemand houdt?
Overigens heeft de onzekerheid inderdaad toegeslagen bij mijn man, vergat ik nog te zeggen. Hij vroeg zich ineens af waarom alleen hij, als er zoveel problemen zijn intern. En zei dat hij erg boos en gefrustreerd is over zijn managers, maar dat zei dat ook over hem zullen zijn en ze geen andere weg hebben gezien dan hem ontslaan. Wat dat over hem zegt. Arme arme man, heb zo met hem te doen, hij heeft zo verschrikkelijk hard gewerkt!
En ik vind het niet zo bijzonder hoe ik erin sta, dat zou toch iedereen doen als je veel van iemand houdt?
Overigens heeft de onzekerheid inderdaad toegeslagen bij mijn man, vergat ik nog te zeggen. Hij vroeg zich ineens af waarom alleen hij, als er zoveel problemen zijn intern. En zei dat hij erg boos en gefrustreerd is over zijn managers, maar dat zei dat ook over hem zullen zijn en ze geen andere weg hebben gezien dan hem ontslaan. Wat dat over hem zegt. Arme arme man, heb zo met hem te doen, hij heeft zo verschrikkelijk hard gewerkt!
vrijdag 16 november 2012 om 23:26
Ook al is dat voor nu een dooie mus, ik denk dat jouw man hier over een poos op terug kijkt en zal beseffen waarom de dingen zo zijn gelopen zoals ze zijn gelopen. En dat hij zich het op dat moment veel minder persoonlijk aan zal trekken. Maar dat lukt pas als hij letterlijk afstand van de situatie heeft kunnen nemen, hij er verder van af staat en er vanuit en minder emotioneel perspectief naar kan kijken. Daar is het nu nog veels te vroeg voor. Het best kan hij dan ook de waarom-vraag voor nu even parkeren en daar over een poosje nog eens over na gaan denken als de emotionele lading er wat af is.
En de antwoorden op de waarom-vraag zijn vaak verrassend. Soms ligt het geheel bij de andere partij en kom je er later achter dat er dingen speelden waar jij je niet van bewust was.
Maar soms ligt het ook (deels) bij jezelf, en dat gebeurt meestal als je een functie had die toch niet zo goed bij jou als persoon paste op dat moment. Misschien kwam de functie simpelweg iets te vroeg in je carrière op je pad. Of liggen je kwaliteiten toch net in een iets andere richting dan je had gedacht of verwacht. Ook kan het zijn dat de omstandigheden van invloed waren. Bijv een wisselwerking met collega's of leidinggevende die gewoon niet lekker liep. (Net als in ons privéleven, hebben we ook in ons werkende leven niet met iedereen een klik en kunnen karakters zelfs erg botsen). Of doordat je zelf niet zo lekker in je vel zit, ben je niet helemaal jezelf, en ook dat kan weer vervelend uitpakken.
Om kort te gaan, er zijn dus tal van redenen waarom het mis kan gaan. Het is bijna een wonder dat het zo vaak wel goed gaat. En die redenen hoeven lang niet altijd iets te maken te hebben met de kennis en kunde en de potentie van de medewerker in kwestie!
En de antwoorden op de waarom-vraag zijn vaak verrassend. Soms ligt het geheel bij de andere partij en kom je er later achter dat er dingen speelden waar jij je niet van bewust was.
Maar soms ligt het ook (deels) bij jezelf, en dat gebeurt meestal als je een functie had die toch niet zo goed bij jou als persoon paste op dat moment. Misschien kwam de functie simpelweg iets te vroeg in je carrière op je pad. Of liggen je kwaliteiten toch net in een iets andere richting dan je had gedacht of verwacht. Ook kan het zijn dat de omstandigheden van invloed waren. Bijv een wisselwerking met collega's of leidinggevende die gewoon niet lekker liep. (Net als in ons privéleven, hebben we ook in ons werkende leven niet met iedereen een klik en kunnen karakters zelfs erg botsen). Of doordat je zelf niet zo lekker in je vel zit, ben je niet helemaal jezelf, en ook dat kan weer vervelend uitpakken.
Om kort te gaan, er zijn dus tal van redenen waarom het mis kan gaan. Het is bijna een wonder dat het zo vaak wel goed gaat. En die redenen hoeven lang niet altijd iets te maken te hebben met de kennis en kunde en de potentie van de medewerker in kwestie!
vrijdag 16 november 2012 om 23:40
Nee, dat denk ik inderdaad ook. Mijn man heeft een redelijk specifieke achtergrond, kan ik niet teveel over zeggen wegens herkenbaarheid. Een van de recruiters die hij gesproken heeft, merkte op dat ze inmiddels een aantal kandidaten met dezelfde achtergrond bemiddeld heeft, die in zijn branche en vergelijkbare functies op dezelfde manier tegen problemen/een muur aanliepen. En ik heb hem ook al eerder gezegd dat types als hij (om even te generaliseren) nou eenmaal botsen met types als waar hij nu mee werkte. En andersom dus ook. Het ligt niet aan hem, het ligt aan de omgeving die hij kiest waar hij niet in past. En als er dan dingen niet kloppen, is hij niet in staat zijn schouders daarover op te halen. Dat geeft wrijving. En mensen die dezelfde manier van werken hebben als hij, of beter bij hem passen in die zin (moeilijk uit te leggen zo) die lopen met hem weg. Stuk voor stuk. Ook klanten en andere zakenrelaties durven hele flatgebouwen op hem te bouwen. Maar dat ziet hij even niet meer. Heb zo met hem te doen. Hij moet eigenlijk op zoek naar een vergelijkbare functie in een andere sector. Want hij is heel goed in wat hij doet. Maar hij moet andere types om zich heen hebben, dan komt hij pas echt tot bloei denk ik.
zaterdag 17 november 2012 om 00:02
Geef hem ook maar even de tijd om tot die inzichten te komen. Wat je al wel kunt doen, is hem helpen om in zijn volgende baan te kiezen voor een omgeving die beter bij hem past.
En laten we eerlijk zijn, niet iedereen is op elke plek even goed op zijn plaats. Ik weet van mezelf ook dat ik het best functioneer in een omgeving waarin voldaan wordt aan een aantal randvoorwaarden. Wijk ik daar iets vanaf, dan houd ik me ook nog wel staande, maar heb ik minder plezier in mijn werk. En kom ik in een omgeving die bij lange na niet aansluit, dan zal ik strijdend ten onder gaan en wordt het zeker geen succes. En dat heeft helemaal niets te maken met mijn professionele kwalificaties maar alles met mijn persoonlijke voorkeuren en mijn eigen normen en waarden.
En laten we eerlijk zijn, niet iedereen is op elke plek even goed op zijn plaats. Ik weet van mezelf ook dat ik het best functioneer in een omgeving waarin voldaan wordt aan een aantal randvoorwaarden. Wijk ik daar iets vanaf, dan houd ik me ook nog wel staande, maar heb ik minder plezier in mijn werk. En kom ik in een omgeving die bij lange na niet aansluit, dan zal ik strijdend ten onder gaan en wordt het zeker geen succes. En dat heeft helemaal niets te maken met mijn professionele kwalificaties maar alles met mijn persoonlijke voorkeuren en mijn eigen normen en waarden.
zaterdag 17 november 2012 om 00:22
zaterdag 17 november 2012 om 08:58
Hier een vrij zelfde situatie. Mijn man heeft uiteindelijk contract getekend met goede voorwaarden; recht op ww ( idd doordat in contract staat initiatief werkgever; niet verwijtbaar werknemer etc) ontslagvergoeding etc...
Gaf mij ( hoogzwanger van de 2 de) ook veel spanning maar man was vooral opgelucht; toen andere collega's t hoorde kwamen de verhalen ook los. Er zijn er meer die tegen instorten aanzitten.....
En nu heeft mn man gisteren te horen gekregen dat hij een nieuwe baan heeft!! Wel met wat minder salaris maar voelt goed!
Ik hoop dat bij jou man ook zo gaat aflopen!!!
Wilde je ff een hart onder de riem steken....
Gaf mij ( hoogzwanger van de 2 de) ook veel spanning maar man was vooral opgelucht; toen andere collega's t hoorde kwamen de verhalen ook los. Er zijn er meer die tegen instorten aanzitten.....
En nu heeft mn man gisteren te horen gekregen dat hij een nieuwe baan heeft!! Wel met wat minder salaris maar voelt goed!
Ik hoop dat bij jou man ook zo gaat aflopen!!!
Wilde je ff een hart onder de riem steken....
zaterdag 17 november 2012 om 09:00
Fidelidie, ik heb 2 jaar geleden hetzelfde meegemaakt, werd na bij elkaar 17 jaar bij het bedrijf gewerkt te hebben ontslagen. Ging niet zonder slag of stoot, en ik heb er in die periode veel verdriet van gehad. Ik spreek nu sinds een tijdje weer mijn oudleidinggevende (was ook weggepest na 35 jaar) en via haar hoor ik nu hoe het met het bedrijf gaat (zij is voor zichzelf begonnen in dezelfde branche). Mijn oude baas moet het bedrijf verkopen, maar kan daarmee net zijn schulden afbetalen. Van klanten hoort ze alleen maar negatieve verhalen dus ik ben echt zooooo blij dat ik daar niet meer werk. Ik denk nu gewoon 'Karma is a bitch'.
zaterdag 17 november 2012 om 11:22
Layla, dat is het inderdaad, ik hou mezelf ook voor dat de managers die nu zo met mijn man omgaan, prive waarschijnlijk ook niet zo leuk zijn en dat karma vast haar werk doet. Heb jij nu een andere baan waar je blij mee bent?
Jua, jij ook dank voor je verhaal. Ik hoop zo dat het bij ons ook zo afloopt! Bij jullie was het natuurlijk helemaal stress, met een tweede kindje op komst! Wij waren net in gesprek over een eerste kindje, maar waren het erover eens dat mijn man eerst lekkerder in zn vel moest zitten op zijn werk. En dan nu dit. Kindje lijkt ineens erg ver weg, terwijl het misschien juist de stap was die hij nodig had om van baan te veranderen.
Jua, jij ook dank voor je verhaal. Ik hoop zo dat het bij ons ook zo afloopt! Bij jullie was het natuurlijk helemaal stress, met een tweede kindje op komst! Wij waren net in gesprek over een eerste kindje, maar waren het erover eens dat mijn man eerst lekkerder in zn vel moest zitten op zijn werk. En dan nu dit. Kindje lijkt ineens erg ver weg, terwijl het misschien juist de stap was die hij nodig had om van baan te veranderen.
zaterdag 17 november 2012 om 13:14
Fideliedie, ik had na 3 maanden een nieuwe baan gevonden, maar mijn jaarcontract werd ivm de crisis niet verlengd. Ik ben nu sinds maart weer thuis, maar het is niet makkelijk op dit moment. En het komt qua thuissituatie wel even goed uit, mijn oudste heeft het op dit moment best moeilijk op de basisschool en mijn jongste begint eind van de maand op school, dus dan is het ook wel fijn dat ik even thuis ben totdat ze eraan gewend is. En als beide kinderen naar school zijn kan ik wat meer tijd in het solliciteren steken, want dat moet nu vaak snel tussendoor of 's avonds en dan heb ik er weinig fut meer voor.
zaterdag 17 november 2012 om 16:53
Fideliedie, ik denk dat er velen met jullie in zo'n zelfde situatie zitten of gezeten hebben, ik nl ook in een soort gelijke situatie. En ik voel dus ook heel erg mee met jullie want het kan zo slopend zijn, de voorafgaande periode tot aan het ontslag, en het ontslag als hoogtepunt.
Ik moest mezelf echt bewaken, want je kunt er een heel ander persoon van worden. Het voelde soms gewoon alsof ze me als persoon wilden breken, en dat vechten daar tegen, oo wat kost dat een tranen.
Maar wat velen al zeiden, vanaf hier kan het alleen maar beter worden. Als jij je dat voor ogen houdt, zal het met je man vanaf nu ook steeds beter gaan. Je doet het heel goed, er voor hem zijn!
Ik moest mezelf echt bewaken, want je kunt er een heel ander persoon van worden. Het voelde soms gewoon alsof ze me als persoon wilden breken, en dat vechten daar tegen, oo wat kost dat een tranen.
Maar wat velen al zeiden, vanaf hier kan het alleen maar beter worden. Als jij je dat voor ogen houdt, zal het met je man vanaf nu ook steeds beter gaan. Je doet het heel goed, er voor hem zijn!
zondag 18 november 2012 om 10:54
Wat fijn dat er zoveel mensen reageren met dingen waaraan jij en je man wat hebben. Jammer genoeg zijn er best veel mensen die hiermee persoonlijke ervaringen hebben. Ik heb het ook van erg dichtbij mee gemaakt en heb me vaak afgevraagd of "bedrijven" wel beseffen wat dit doet met mensen...
Gelukkig heeft je man een erg lieve, zorgzame en ook praktisch en nuchter denkende vrouw naast zich!
Blijf ook aan jezelf denken en zorgen dat jij jouw zorgen, gevoelens, vragen etc ergens kwijt kunt, zoals je nu ook doet. Ik moet dan altijd denken aan de veiligheidsinstructies die je in een vliegtuig krijgt: als de druk wegvalt, zet dan eerst je eigen zuurstofmasker op en help dan pas je kind. Als je niet eerst goed voor jezelf zorgt, ben je niet meer in staat om voor een ander te zorgen...
Heel veel sterkte en blijf goed gebruik maken van de deskundigen om je heen. Hun kennis, maar ook hun emotionele afstand is van groot belang. Ik heb zelf ervaren dat het helpt om het best mogelijke resultaat uit zo'n rotsituatie te halen en dat het je ook (een beetje) kan beschermen tegen alle emoties als je het contact met de werkgever zoveel mogelijk aan een ander over laat. Als je vertrouwen hebt in de ander en goede afspraken maakt over "hoe ver" die ander mag gaan, kan dat prima! Scheelt heel veel stress.
Gelukkig heeft je man een erg lieve, zorgzame en ook praktisch en nuchter denkende vrouw naast zich!
Blijf ook aan jezelf denken en zorgen dat jij jouw zorgen, gevoelens, vragen etc ergens kwijt kunt, zoals je nu ook doet. Ik moet dan altijd denken aan de veiligheidsinstructies die je in een vliegtuig krijgt: als de druk wegvalt, zet dan eerst je eigen zuurstofmasker op en help dan pas je kind. Als je niet eerst goed voor jezelf zorgt, ben je niet meer in staat om voor een ander te zorgen...
Heel veel sterkte en blijf goed gebruik maken van de deskundigen om je heen. Hun kennis, maar ook hun emotionele afstand is van groot belang. Ik heb zelf ervaren dat het helpt om het best mogelijke resultaat uit zo'n rotsituatie te halen en dat het je ook (een beetje) kan beschermen tegen alle emoties als je het contact met de werkgever zoveel mogelijk aan een ander over laat. Als je vertrouwen hebt in de ander en goede afspraken maakt over "hoe ver" die ander mag gaan, kan dat prima! Scheelt heel veel stress.
zondag 18 november 2012 om 11:59
Layla, wat fijn dat je snel wat anders had. En dat het nu eigenlijk goed uitkomt om even niet te werken, als je het samen met je partner gewoon goed redt, kun je er inderdaad fijn zijn voor je kinderen nu!
Olifant, bedankt voor het hart onder de riem en je tips, ik zal ze zeker doorgeven aan mijn man.
Denizcm, zonder het te weten confronteer je me heel erg. Dat met die zuurstofmaskers loop ik namelijk altijd te roepen tegen iedereen om me heen, vind dat namelijk zo'n heldere vergelijking! En dat ben ik nu dus niet op mezelf aan het toepassen, realiseer ik me. Ik praat namelijk nauwelijks over míjn angsten, míjn frustraties en hoe ík me voel onder dit alles. Terwijl daar best een hoop zit. Gisteren heb ik een heleboel ingeslikt, om hem maar niet te belasten met mijn dingen, want hij heeft al genoeg aan zijn hoofd. Maar ik zit er wel mee.
Hij begint echt aan zichzelf te twijfelen en noemde een hele reeks op van mensen met wie hij problemen had gekregen, eindigend met zijn huidige werkgever. Daar hebben we het dan over en het is logisch te verklaren dat eenzelfde soort gedrag van anderen tot dezelfde irritaties bij hem leidt. En andersom. En dat hij dus steeds gekozen heeft voor vergelijkbare functies, waardoor vergelijkbare frustratie ontstaat. Maar ergens diep van binnen knaagt er dan bij mij ook een vraag of hij wel zo leuk is als ik denk. En ik weet dat hij zo leuk is als ik denk, maar toch vraag ik me dat dan even af, als hij dat zo op ligt te noemen. Maar ik wil hem niet verder de put in praten, dus zeg ik niks.
Verder is er iets dat ik al heel erg lang wil hebben, waarover hij dan doodleuk tegen mij zegt dat ik maar moet gaan sparen. Terwijl ik het gewoon kan kopen als ik dat wil, ik wil het alleen weloverwogen doen want het is niet goedkoop. Ook zullen we waarschijnlijk niet op vakantie gaan in januari, waar dat wel de planning was. Met het oog op zijn werkloosheid, moeten we even de hand op de knip houden zeg maar. Vind ik allemaal logisch. Maar vervolgens gaat hij dus met vrienden op stap, even lekker eruit, geeft hij bijna ¤ 200,- uit op 1 avond. En dat is zijn geld, dat moet hij dus zelf weten, maar ik vind dat in het licht der zaken toch erg stom. En daar zeg ik ook niks over, maar het frustreert me wel.
Olifant, bedankt voor het hart onder de riem en je tips, ik zal ze zeker doorgeven aan mijn man.
Denizcm, zonder het te weten confronteer je me heel erg. Dat met die zuurstofmaskers loop ik namelijk altijd te roepen tegen iedereen om me heen, vind dat namelijk zo'n heldere vergelijking! En dat ben ik nu dus niet op mezelf aan het toepassen, realiseer ik me. Ik praat namelijk nauwelijks over míjn angsten, míjn frustraties en hoe ík me voel onder dit alles. Terwijl daar best een hoop zit. Gisteren heb ik een heleboel ingeslikt, om hem maar niet te belasten met mijn dingen, want hij heeft al genoeg aan zijn hoofd. Maar ik zit er wel mee.
Hij begint echt aan zichzelf te twijfelen en noemde een hele reeks op van mensen met wie hij problemen had gekregen, eindigend met zijn huidige werkgever. Daar hebben we het dan over en het is logisch te verklaren dat eenzelfde soort gedrag van anderen tot dezelfde irritaties bij hem leidt. En andersom. En dat hij dus steeds gekozen heeft voor vergelijkbare functies, waardoor vergelijkbare frustratie ontstaat. Maar ergens diep van binnen knaagt er dan bij mij ook een vraag of hij wel zo leuk is als ik denk. En ik weet dat hij zo leuk is als ik denk, maar toch vraag ik me dat dan even af, als hij dat zo op ligt te noemen. Maar ik wil hem niet verder de put in praten, dus zeg ik niks.
Verder is er iets dat ik al heel erg lang wil hebben, waarover hij dan doodleuk tegen mij zegt dat ik maar moet gaan sparen. Terwijl ik het gewoon kan kopen als ik dat wil, ik wil het alleen weloverwogen doen want het is niet goedkoop. Ook zullen we waarschijnlijk niet op vakantie gaan in januari, waar dat wel de planning was. Met het oog op zijn werkloosheid, moeten we even de hand op de knip houden zeg maar. Vind ik allemaal logisch. Maar vervolgens gaat hij dus met vrienden op stap, even lekker eruit, geeft hij bijna ¤ 200,- uit op 1 avond. En dat is zijn geld, dat moet hij dus zelf weten, maar ik vind dat in het licht der zaken toch erg stom. En daar zeg ik ook niks over, maar het frustreert me wel.
zondag 18 november 2012 om 12:20
Oh jee! Dat jij een steun en geen zorg voor hem wilt zijn, is natuurlijk hartstikke mooi en lief. Maar dat betekent niet dat je alles maar leuk moet vinden en nergens iets van mag zeggen. Het betekent hoogstens dat je wat kleinere dingen laat gaan en even in de gaten houdt wat, wanneer en op welke toon je wel roept. Maar zeg het alsjeblieft wel gewoon als jou iets dwars zit, want anders spaar jij het op en op en bouwen de zich frustraties op. Dat is slecht voor jouw gezondheid, en als het te lang opbouwt en dan tot een flinke uitbarsting komt, meestal ook niet super voor de relatie.
Die 200 euro uitgeven bijv, terwijl jij jouw vakantie opgeeft en de broekriem aantrekt omdat zijn financiën onzeker worden, ik kan me voorstellen dat je dat niet leuk vindt. Spreek dat dus uit! Niks niet "zijn geld dus niet jouw zaak", want als jij jouw uitgaven aan moet passen aan zijn inkomsten, dan is het net zo goed jouw zorg. En dat kun je ook heel netjes zeggen, zonder direct flinke ruzie te maken. (Bijv "Ik merk dat ik me toch teleurgesteld voel door jouw stapuitgaven en dat zit me dwars dus ik wil dat bij deze niet onuitgesproken laten). Maar zeg het wel!
Of hij een leuke man is, kunnen wij niet beoordelen. Maar wel wil ik aan je meegeven dat mensen vaak leuke en minder leuke kanten hebben. Maar weinig mensen zijn perfect. En waar ze die kanten laten zien, zal afhangen van de situatie. Best kans dat hij privé bij jou de leukere kanten laat zien en in zijn werk juist de mindere kanten wat naar voren komen. Dat maakt hem geen slecht mens en ook geen slechte partner, maar wel een werknemer / collega die nog het nodige moet leren op gedragsniveau.
Die 200 euro uitgeven bijv, terwijl jij jouw vakantie opgeeft en de broekriem aantrekt omdat zijn financiën onzeker worden, ik kan me voorstellen dat je dat niet leuk vindt. Spreek dat dus uit! Niks niet "zijn geld dus niet jouw zaak", want als jij jouw uitgaven aan moet passen aan zijn inkomsten, dan is het net zo goed jouw zorg. En dat kun je ook heel netjes zeggen, zonder direct flinke ruzie te maken. (Bijv "Ik merk dat ik me toch teleurgesteld voel door jouw stapuitgaven en dat zit me dwars dus ik wil dat bij deze niet onuitgesproken laten). Maar zeg het wel!
Of hij een leuke man is, kunnen wij niet beoordelen. Maar wel wil ik aan je meegeven dat mensen vaak leuke en minder leuke kanten hebben. Maar weinig mensen zijn perfect. En waar ze die kanten laten zien, zal afhangen van de situatie. Best kans dat hij privé bij jou de leukere kanten laat zien en in zijn werk juist de mindere kanten wat naar voren komen. Dat maakt hem geen slecht mens en ook geen slechte partner, maar wel een werknemer / collega die nog het nodige moet leren op gedragsniveau.
zondag 18 november 2012 om 14:05
Ik denk dat je gelijk hebt NummerZoveel, misschien moet ik het ook maar gewoon zeggen. Het is sowieso een van de belangrijkste punten in onze relatie dat er nooit iets onuitgesproken blijft, daarom staan we samen ook zo sterk. Maar dat doe ik nu dus niet, alles uitspreken.
En ik denk dat het probleem erin zit dat hij telkens vergelijkbare, 'veilige' functies kiest, die hij met twee vingers in zn neus doet. Waardoor hij verveeld raakt en niet uitgedaagd wordt, en dan lastig wordt. Van huis uit heeft hij nooit enige erkenning of stimulans gehad, dus hij is er heel gevoelig voor als hij dat in zijn werk ook niet krijgt. Maar in de functies die hij kiest, wordt er niet van hem verwacht dat hij groeit of promotie maakt. Waardoor hij dus weer gaat schoppen als hij zich miskend voelt terwijl hij zo zijn best doet, wat nogal diep zit. Ik heb gisteren gezegd dat hij dat moet aanpakken en er misschien eens met iemand over moet gaan praten. Want hij kan wel weer van omgeving wisselen, maar als dat diep blijft zitten en een gevoelig punt blijft, loopt hij daar vanzelf weer tegenaan.
En ik denk dat het probleem erin zit dat hij telkens vergelijkbare, 'veilige' functies kiest, die hij met twee vingers in zn neus doet. Waardoor hij verveeld raakt en niet uitgedaagd wordt, en dan lastig wordt. Van huis uit heeft hij nooit enige erkenning of stimulans gehad, dus hij is er heel gevoelig voor als hij dat in zijn werk ook niet krijgt. Maar in de functies die hij kiest, wordt er niet van hem verwacht dat hij groeit of promotie maakt. Waardoor hij dus weer gaat schoppen als hij zich miskend voelt terwijl hij zo zijn best doet, wat nogal diep zit. Ik heb gisteren gezegd dat hij dat moet aanpakken en er misschien eens met iemand over moet gaan praten. Want hij kan wel weer van omgeving wisselen, maar als dat diep blijft zitten en een gevoelig punt blijft, loopt hij daar vanzelf weer tegenaan.
zondag 18 november 2012 om 14:42
Ik weet dat het schipperen is, als je partner veel stress voelt en niet goed in zijn vel zit. Je bent soms bang om iets te zeggen, want je wilt hem niet extra belasten en je wil geen ruzie en zo nog meer spanning voor hem, maar ook voor jezelf. Wat mij helpt zijn de volgende "regels":
1. "Pick your battles." Oftewel: laat de minder belangrijke dingen gaan.
2. Als je er voor kiest om iets wel te bespreken, probeer het dan op een moment te doen dat het (relatief) goed met jullie beiden gaat.
3. Als hij toch erg fel en onredelijk reageert en er is eigenlijk geen goed gesprek mogelijk, kap het gesprek dan af. Zeg dat je graag met hem wil praten, maar wel op een van beide kanten respectvolle manier. Dat je dat gevoel nu niet hebt en dus even een blokje om gaat of zoiets en het er later opnieuw over wil hebben. Voor mij is dit een manier op te voorkomen, dat ik me heel gefrustreerd en gekwetst ga voelen. Bovendien lost het ook echt niets op om zo verder te praten. De truc is om het gesprek te stoppen voordat je zelf zo opgefokt bent, dat je alleen nog maar je frustraties kwijt wilt.
4. Als hij zijn gevoelens afreageert op jou, probeer dan te bedenken dat hij het waarschijnlijk niet echt meent en dat het niet tegen jou persoonlijk is gericht. En dat mensen zich altijd afreageren op degene die het dichtst bij hen staat en waarbij ze zich veilig genoeg voelen om zich af te reageren. Maar nogmaals: accepteer niet alles. Gaat hij te ver, zeg dat dan op een rustige manier en ga uit de situatie. Ik zeg dan bv "Ik snap dat je boos en gefrustreerd bent, maar nu ga je te ver. Dit verdien ik niet, ik ga even weg."
Behoud je eigenwaarde en bewaak je grenzen.
5. Zorg voor genoeg ontspanning voor jezelf, zodat je jezelf weer kunt opladen. Hoort ook bij goed voor jezelf zorgen! Maakt niet uit wat het is, sporten, een warm bad, even spuien bij een vriendin, muziek luisteren, etc. En probeer gezond te eten en voldoende te rusten/slapen. Want het kost ontzettend veel energie, een partner met stress. Onderschat het niet.
1. "Pick your battles." Oftewel: laat de minder belangrijke dingen gaan.
2. Als je er voor kiest om iets wel te bespreken, probeer het dan op een moment te doen dat het (relatief) goed met jullie beiden gaat.
3. Als hij toch erg fel en onredelijk reageert en er is eigenlijk geen goed gesprek mogelijk, kap het gesprek dan af. Zeg dat je graag met hem wil praten, maar wel op een van beide kanten respectvolle manier. Dat je dat gevoel nu niet hebt en dus even een blokje om gaat of zoiets en het er later opnieuw over wil hebben. Voor mij is dit een manier op te voorkomen, dat ik me heel gefrustreerd en gekwetst ga voelen. Bovendien lost het ook echt niets op om zo verder te praten. De truc is om het gesprek te stoppen voordat je zelf zo opgefokt bent, dat je alleen nog maar je frustraties kwijt wilt.
4. Als hij zijn gevoelens afreageert op jou, probeer dan te bedenken dat hij het waarschijnlijk niet echt meent en dat het niet tegen jou persoonlijk is gericht. En dat mensen zich altijd afreageren op degene die het dichtst bij hen staat en waarbij ze zich veilig genoeg voelen om zich af te reageren. Maar nogmaals: accepteer niet alles. Gaat hij te ver, zeg dat dan op een rustige manier en ga uit de situatie. Ik zeg dan bv "Ik snap dat je boos en gefrustreerd bent, maar nu ga je te ver. Dit verdien ik niet, ik ga even weg."
Behoud je eigenwaarde en bewaak je grenzen.
5. Zorg voor genoeg ontspanning voor jezelf, zodat je jezelf weer kunt opladen. Hoort ook bij goed voor jezelf zorgen! Maakt niet uit wat het is, sporten, een warm bad, even spuien bij een vriendin, muziek luisteren, etc. En probeer gezond te eten en voldoende te rusten/slapen. Want het kost ontzettend veel energie, een partner met stress. Onderschat het niet.
