Werk & Studie
alle pijlers
Niet blij op het werk
woensdag 27 juni 2012 om 15:35
En... niet blij is nog zwak uitgedrukt. Ik weet eigenlijk niet helemaal wat ik met het topic wil. Mijn hart even luchten of misschien zijn er forummers die dit herkennen en kunnen we het tegen elkaar ventileren.
Mijn situatie nu:
Ik heb een baan waar ik na mijn afstuderen ben ingerold. Het was een functie die nog niet bestond, dus de weg was vrij. Heb het naar mijn zin gehad, een paar maanden, maar nu ( bijna een jaar verder) voel ik me alleen maar verveeld én gestresst tegelijk, en het maakt me depri en somber.
Hetgene waar ik ik het meest last van heb is het feit dat iedereen mij allerlei werk toeschuift, waar ik niet voor aangenomen ben. En het is véél. Daarnaast is er pas een re organisatie geweest omdat we last hebben van de recessie. Ik ben gekort in mijn uren én salaris ( wél in overleg, maargoed, ik had eigenlijk geen keus).
Er hangt nu een sfeer; Iedereen moet er alles aan doen om ons bovenop te helpen, dus ook als dat betekent dat je dingen moet doen die je niet zo leuk vindt.
En eerlijk; ik vind het écht niet erg om men te helpen, een steentje bij te dragen en vind het al helemaal niet erg om hard te werken. Het is meer de manier waarop dit gebeurd. Ik voel me eigenlijk gewoon genaaid. Veel gesprekken met mijn baas gehad. Het komt erop neer dat hij het ook eigenlijk niet weet en ik laat me altijd weer een bepaalde hoek in manipuleren. Als ik er dan weer op terugkom, draait het uit op een eindeloze discussie.
Waar wil ik heen
Dat ik dit niet wil, is zeker. Ik heb daarom ook actie ondernomen. Ik ben gaan solliciteren in een branche waar mijn persoonlijke interesse ligt en doe in mijn vrije tijd op basis van goodwill ook al werk hierin om ervaring op te doen. ( Ik heb namelijk geen relevante werkervaring in de branche, maar mijn afgeronde studie sluit er deels wel op aan) Dit geeft me energie Maar dan begint de werkweek en sta ik met buikpijn op om naar kantoor te gaan..
En dan knaagt ook het idee dat het in deze tijd al zo lastig is om een baan te vinden, en eigenlijk vind ik mijn situatie en struggles ongepast. Want ik héb werk, ik zou blij moeten zijn. Maar hier word ik geen leuker mens van..
Dit lucht al heel erg op Eigenlijk ben ik op zoek naar mensen die dit herkennen. Misschien kunnen we elkaar een schop onder de kont duwtje in de rug geven!
Mijn situatie nu:
Ik heb een baan waar ik na mijn afstuderen ben ingerold. Het was een functie die nog niet bestond, dus de weg was vrij. Heb het naar mijn zin gehad, een paar maanden, maar nu ( bijna een jaar verder) voel ik me alleen maar verveeld én gestresst tegelijk, en het maakt me depri en somber.
Hetgene waar ik ik het meest last van heb is het feit dat iedereen mij allerlei werk toeschuift, waar ik niet voor aangenomen ben. En het is véél. Daarnaast is er pas een re organisatie geweest omdat we last hebben van de recessie. Ik ben gekort in mijn uren én salaris ( wél in overleg, maargoed, ik had eigenlijk geen keus).
Er hangt nu een sfeer; Iedereen moet er alles aan doen om ons bovenop te helpen, dus ook als dat betekent dat je dingen moet doen die je niet zo leuk vindt.
En eerlijk; ik vind het écht niet erg om men te helpen, een steentje bij te dragen en vind het al helemaal niet erg om hard te werken. Het is meer de manier waarop dit gebeurd. Ik voel me eigenlijk gewoon genaaid. Veel gesprekken met mijn baas gehad. Het komt erop neer dat hij het ook eigenlijk niet weet en ik laat me altijd weer een bepaalde hoek in manipuleren. Als ik er dan weer op terugkom, draait het uit op een eindeloze discussie.
Waar wil ik heen
Dat ik dit niet wil, is zeker. Ik heb daarom ook actie ondernomen. Ik ben gaan solliciteren in een branche waar mijn persoonlijke interesse ligt en doe in mijn vrije tijd op basis van goodwill ook al werk hierin om ervaring op te doen. ( Ik heb namelijk geen relevante werkervaring in de branche, maar mijn afgeronde studie sluit er deels wel op aan) Dit geeft me energie Maar dan begint de werkweek en sta ik met buikpijn op om naar kantoor te gaan..
En dan knaagt ook het idee dat het in deze tijd al zo lastig is om een baan te vinden, en eigenlijk vind ik mijn situatie en struggles ongepast. Want ik héb werk, ik zou blij moeten zijn. Maar hier word ik geen leuker mens van..
Dit lucht al heel erg op Eigenlijk ben ik op zoek naar mensen die dit herkennen. Misschien kunnen we elkaar een schop onder de kont duwtje in de rug geven!
woensdag 27 juni 2012 om 15:41
Ik wil niet vervelend doen maar het gras aan de overkant is helaas niet groener. Bij veel werkgevers is er op dit moment veel stress en onzekerheid. En "vervelende" klusjes die niet bij je taken horen, horen er nou eenmaal bij. Ik heb mij vroeger ook kapot geergerd aan collega's die te beroerd waren om te archiveren of de printer bij te vullen omdat het niet bij de taken zou behoren.
Ik weet niet hoe het bij jou zit hoor dat staat er niet bij. Dat je gekort bent in uren en salaris is natuurlijk minder en niet leuk. Maar ik ben bang dat zoiets als sfeer op de werkvloer bij veel bedrijven momenteel niet goed of leuk is door de crisis, onzekerheid en de doemdenkbeelden die we meekrijgen van de media. Dat de elende zelfs tot 2020 kan duren. Ik hoop het van niet want ik wil graag aan het werk, zit nu al weer een tijd thuis nadat mijn laaste baan wegens de crisis beeindigd is en ik niet weer de hele ww periode van een jaar "af wil maken" en daarna de bijstand inrol.
Dus kiezen op elkaar en kijken of je ergens anders kan solliciteren wat meer aansluit bij wat je zoekt en welkom in de harde wereld van het werkende leven.
Ik weet niet hoe het bij jou zit hoor dat staat er niet bij. Dat je gekort bent in uren en salaris is natuurlijk minder en niet leuk. Maar ik ben bang dat zoiets als sfeer op de werkvloer bij veel bedrijven momenteel niet goed of leuk is door de crisis, onzekerheid en de doemdenkbeelden die we meekrijgen van de media. Dat de elende zelfs tot 2020 kan duren. Ik hoop het van niet want ik wil graag aan het werk, zit nu al weer een tijd thuis nadat mijn laaste baan wegens de crisis beeindigd is en ik niet weer de hele ww periode van een jaar "af wil maken" en daarna de bijstand inrol.
Dus kiezen op elkaar en kijken of je ergens anders kan solliciteren wat meer aansluit bij wat je zoekt en welkom in de harde wereld van het werkende leven.
Life is peachy, somethimes soft and sweet, somethimes hard and rotten
woensdag 27 juni 2012 om 15:43
Herkenbaar!
Het is juist toch goed dat je weet waar je interesses liggen en dat je daar actie in hebt ondernomen!
Het gaat niet altijd zoals je hoopt/plant/wilt, maarja zo is het leven.
In ieder geval moet je niet gaan kniezen in een hoekje (ook al is dat soms wel héél lekker) maar dat doe je toch ook niet? Goed van je, zet hem op!
Het is juist toch goed dat je weet waar je interesses liggen en dat je daar actie in hebt ondernomen!
Het gaat niet altijd zoals je hoopt/plant/wilt, maarja zo is het leven.
In ieder geval moet je niet gaan kniezen in een hoekje (ook al is dat soms wel héél lekker) maar dat doe je toch ook niet? Goed van je, zet hem op!
woensdag 27 juni 2012 om 15:46
Ik begrijp dat het erbij hoort. En ben ook zeker niet te beroerd om hard te werken of in te leveren. Maar het gaat mij om de manier waarop er met mij omgegaan wordt.
Ik doe geen 'klusjes' die iedereen zou kunnen omdat het nu even niet anders is. Ik moet me echt bezighouden met een specifiek vakgebied en markt dat me totaal niet interesseert 'omdat iedereen nu eenmaal even dingen moet doen die hij/zij niet leuk vindt'. En dat vind ik moeilijk. Vind het heel moeilijk om me daar in te storten en ik vind het ook een heel lastig vakgebied. Ik bedoel met moeilijk dus dat ik denk dat het net even boven mijn petje is. Ik hou mijn kiezen op elkaar en doe wel wat er van me gevraagd word; maar het kost veel energie, stress en verveling tegelijk, en in mijn vrije tijd ben ik depri en vooral aan het bijkomen/voorbereiden op een nieuwe week.
En daarnaast krijg ik dus het gevoel dat ik me onterecht ongelukkig voel, omdat het crisis is en iedereen zich ongelukkig hoort te voelen, dus ik moet niet zeiken ( bij wijze van )
Ik doe geen 'klusjes' die iedereen zou kunnen omdat het nu even niet anders is. Ik moet me echt bezighouden met een specifiek vakgebied en markt dat me totaal niet interesseert 'omdat iedereen nu eenmaal even dingen moet doen die hij/zij niet leuk vindt'. En dat vind ik moeilijk. Vind het heel moeilijk om me daar in te storten en ik vind het ook een heel lastig vakgebied. Ik bedoel met moeilijk dus dat ik denk dat het net even boven mijn petje is. Ik hou mijn kiezen op elkaar en doe wel wat er van me gevraagd word; maar het kost veel energie, stress en verveling tegelijk, en in mijn vrije tijd ben ik depri en vooral aan het bijkomen/voorbereiden op een nieuwe week.
En daarnaast krijg ik dus het gevoel dat ik me onterecht ongelukkig voel, omdat het crisis is en iedereen zich ongelukkig hoort te voelen, dus ik moet niet zeiken ( bij wijze van )
woensdag 27 juni 2012 om 15:47
En hoogstwaarschijnlijk zijn wij starters, net-af studenten verwend wat werken betreft, hebben we pech met deze crisistijd, en worden we heel wat wijsgemaakt (maakbare wereld) terwijl je nu inderdaad ondervindt dat werken eigenlijk ook helemaal niet leuk kan zijn en je erg teleurgesteld bent. Maarja, zoals Mutsje zegt.. Welkom in het werkende bestaan....
woensdag 27 juni 2012 om 15:53
quote:Freebie schreef op 27 juni 2012 @ 15:48:
Als je het gevoel hebt dat het net boven je petje is, kun je dat dan niet eerlijk aangeven aan je leidinggevende?
Heb ik gedaan, maar het wordt dus afgedaan met: 'iedereen moet nu even de kiezen op elkaar houden'.
Ik heb zelfs hetgene dat me écht teveel was gewoon teruggegeven aan hem, maar dan krijg ik het terug met wat gekrabbelde aanwijzingen erop en zoek het maar uit.
Afgelopen 2/3 weken flinke conflicten gehad met mijn baas erover, dat helpt ook niet mee natuurlijk haha
Als je het gevoel hebt dat het net boven je petje is, kun je dat dan niet eerlijk aangeven aan je leidinggevende?
Heb ik gedaan, maar het wordt dus afgedaan met: 'iedereen moet nu even de kiezen op elkaar houden'.
Ik heb zelfs hetgene dat me écht teveel was gewoon teruggegeven aan hem, maar dan krijg ik het terug met wat gekrabbelde aanwijzingen erop en zoek het maar uit.
Afgelopen 2/3 weken flinke conflicten gehad met mijn baas erover, dat helpt ook niet mee natuurlijk haha
woensdag 27 juni 2012 om 15:55
woensdag 27 juni 2012 om 15:56
woensdag 27 juni 2012 om 16:06
Zou in elk geval niet extra hard gaan werken om de klussen af te krijgen. Gewoon normaal tempo aanhouden en als men zeurt dat deadlines niet gehaald worden, dan moet men je weer meer uren én salaris geven. Verder blik op oneindig, verstand op nul, werken en om 17 uur de deur achter je dichttrekken. Zolang de zaak geen hart voor jou heeft, hoef jij ook geen hart voor de zaak te hebben.
woensdag 27 juni 2012 om 16:34
Nee gek eigenlijk he!! Dat je soms ongelukkig word van dingen waarvan je het niet verwacht.
Ehh maakbare wereld; dat je alles in je leven kan bereiken als je maar hard genoeg wilt, dat je mee zou moeten doen met alle hippe trends, dat je bankrekening altijd goed gevuld kan zijn zodat je lekker dagelijks buiten de deur kan eten.. én een wereldbaan hebben, de mooiste inrichting voor je huis.... Kortom alles precies zo hebben zoals je het wilt.
Dat bedoel ik eigenlijk met de maakbaarheid van nu..!
Ehh maakbare wereld; dat je alles in je leven kan bereiken als je maar hard genoeg wilt, dat je mee zou moeten doen met alle hippe trends, dat je bankrekening altijd goed gevuld kan zijn zodat je lekker dagelijks buiten de deur kan eten.. én een wereldbaan hebben, de mooiste inrichting voor je huis.... Kortom alles precies zo hebben zoals je het wilt.
Dat bedoel ik eigenlijk met de maakbaarheid van nu..!
woensdag 27 juni 2012 om 16:42
Ik snap 'm Freebie
Ik merk wel dat ik zo'n houding kan hebben en mezelf dan echt terug moet roepen. Ik verwacht zoveel van mezelf; iets opbouwen, ik moet dit aankunnen, dat aankunnen, ik moet dit bereiken in deze tijd etc.
Soms moet ik ( en mijn vriend, die kan deze houding ook heel erg hebben soms) mezelf echt even terugroepen en kijken naar wat ik héb. Dan doen we dat even en dan is het ook wel weer goed Leg te lat soms veel te hoog voor mezelf.
Is denk ik ook wel iets van nu
Ik merk wel dat ik zo'n houding kan hebben en mezelf dan echt terug moet roepen. Ik verwacht zoveel van mezelf; iets opbouwen, ik moet dit aankunnen, dat aankunnen, ik moet dit bereiken in deze tijd etc.
Soms moet ik ( en mijn vriend, die kan deze houding ook heel erg hebben soms) mezelf echt even terugroepen en kijken naar wat ik héb. Dan doen we dat even en dan is het ook wel weer goed Leg te lat soms veel te hoog voor mezelf.
Is denk ik ook wel iets van nu
woensdag 27 juni 2012 om 17:18
Ergens wel herkenbaar. Vijf jaar geleden begonnen in een baan die -net als die van jou- niet bestond, voorheen. Ik mocht veel zaken uitdenken, opzetten, structereren en kreeg veel vrijheid. Maar na ruim een jaar kon ik het werk met twee vingers in mijn neus, maar omdat ik er taken bij kreeg, mij super doorgroeimogelijkheden werden voorgespiegeld (en later een stille dood stierven) en ik leuke collega's had, ben ik er blijven werken.
En elke keer kwam er weer een grote vis (in de vorm van een nieuwe interne baan) voorbijgezwommen, maar die zwom iedere keer ook weer net zo snel weg. Ze hebben me zo nog redelijk lang aan het lijntje gehouden totdat ik een kleinere stap (in de goede richting) kon maken. Ik blij, maar voor even.
Om een lang verhaal kort te maken: op een gegeven moment barstte de bom en heb ik met pijn in mijn hart moeten besluiten om weg te gaan. (Is een heftiger verhaal, maar niet relevant hier.)
Nu zit ik sinds twee weken thuis en wat is dat heerlijk! Niet het thuiszitten an sich, maar gewoon dat de (arbeids)wereld nu weer open voor me ligt. Dat ik weer nieuwe kansen ga krijgen (elders) en ook weer (hopelijk) kan doorgroeien. De vacaturebank is een grote snoepwinkel voor me (al heb ik nog steeds geen nieuwe baan ) en ik heb weer zin in iets nieuws. Achteraf heb ik nu spijt dat ik al eerder niet (serieus genoeg) naar een nieuwe baan heb gezocht.
En elke keer kwam er weer een grote vis (in de vorm van een nieuwe interne baan) voorbijgezwommen, maar die zwom iedere keer ook weer net zo snel weg. Ze hebben me zo nog redelijk lang aan het lijntje gehouden totdat ik een kleinere stap (in de goede richting) kon maken. Ik blij, maar voor even.
Om een lang verhaal kort te maken: op een gegeven moment barstte de bom en heb ik met pijn in mijn hart moeten besluiten om weg te gaan. (Is een heftiger verhaal, maar niet relevant hier.)
Nu zit ik sinds twee weken thuis en wat is dat heerlijk! Niet het thuiszitten an sich, maar gewoon dat de (arbeids)wereld nu weer open voor me ligt. Dat ik weer nieuwe kansen ga krijgen (elders) en ook weer (hopelijk) kan doorgroeien. De vacaturebank is een grote snoepwinkel voor me (al heb ik nog steeds geen nieuwe baan ) en ik heb weer zin in iets nieuws. Achteraf heb ik nu spijt dat ik al eerder niet (serieus genoeg) naar een nieuwe baan heb gezocht.
woensdag 27 juni 2012 om 18:36
Oeh, wat verschrikkelijk herkenbaar is dit zeg! Ik heb net vanmorgen nog een moment gehad waarop ik dacht 'ik doe het niet meer, stik er allemaal maar in!', nadat die stomme wekker mij weer véél te vroeg ruw wakker maakte!
Ook ik ben ruim een jaar afgestudeerd en een baan ingerold, waar ik geen vooropleiding voor heb of die zelfs maar in de buurt komt van mijn interesses! Ik weet niet wat ik precies wil, maar weet wel dat dit niet is wat ik wil blijven doen. En maar solliciteren en solliciteren en overal afgewezen worden vanwege een gebrek aan ervaring. Keus genoeg voor de werkgever natuurlijk, haha. Dus heel erg herkenbaar dit en ik hoop maar dat we snel allemaal iets vinden dat we wel leuk vinden!
Ook ik ben ruim een jaar afgestudeerd en een baan ingerold, waar ik geen vooropleiding voor heb of die zelfs maar in de buurt komt van mijn interesses! Ik weet niet wat ik precies wil, maar weet wel dat dit niet is wat ik wil blijven doen. En maar solliciteren en solliciteren en overal afgewezen worden vanwege een gebrek aan ervaring. Keus genoeg voor de werkgever natuurlijk, haha. Dus heel erg herkenbaar dit en ik hoop maar dat we snel allemaal iets vinden dat we wel leuk vinden!
donderdag 28 juni 2012 om 11:33
Jeetje, chyou, het lijkt alsof ik het zelf geschreven zou kunnen hebben....
Ook ik ben nog niet zo lang afgestudeerd, heb vrij meteen een baan gevonden (ook een functie die hiervoor niet bestond).
Hier doe ik de helft van de tijd dingen waar ik voor geleerd heb en de andere helft van de tijd doe ik iets wat een 12-jarige nog zou kunnen doen. (kort gezegd: 20 uur doe ik nog iets op HBO niveau en 20 uur doe ik iets wat er (ver) onder valt). En net als Chyou, heb ik ook vanaf 13/14 gewerkt. En yep, ook in de horeca (onder andere) en ook wc's staan schoonmaken. Waar ik nog meer plezier aan beleefde omdat ik daar tenminste zelf de volgorde van werkzaamheden mocht bepalen OK, dit klinkt overdreven, maar soms denk ik er echt zo over.
Zijn we te verwend? Ik denk persoonlijk van niet (anders zouden we ook geen wc's hebben staan schoonmaken!). Ik had iets anders verwacht van 'het werkende leven'. Ik had heus niet verwacht dat het 100% hosanna was, maar ik had gedacht dat er meer uitdaging was, dat ik dingen uit mijn studie toe zou kunnen passen etc.
We hebben de tijd niet mee, maar ik denk ook in goede economische tijden dat het miscchien tegen valt als je net afgestudeerd bent en je (fulltime) gaat werken. Alleen heb je in goede tijden zicht op (snellere) doorgroeimogelijkheden, en die zijn er nu niet. En misschien wringt daar ook de schoen, dat we weten dat we het de komende (paar) jaar nog 'moeten' uitzitten.
Ook ik ben nog niet zo lang afgestudeerd, heb vrij meteen een baan gevonden (ook een functie die hiervoor niet bestond).
Hier doe ik de helft van de tijd dingen waar ik voor geleerd heb en de andere helft van de tijd doe ik iets wat een 12-jarige nog zou kunnen doen. (kort gezegd: 20 uur doe ik nog iets op HBO niveau en 20 uur doe ik iets wat er (ver) onder valt). En net als Chyou, heb ik ook vanaf 13/14 gewerkt. En yep, ook in de horeca (onder andere) en ook wc's staan schoonmaken. Waar ik nog meer plezier aan beleefde omdat ik daar tenminste zelf de volgorde van werkzaamheden mocht bepalen OK, dit klinkt overdreven, maar soms denk ik er echt zo over.
Zijn we te verwend? Ik denk persoonlijk van niet (anders zouden we ook geen wc's hebben staan schoonmaken!). Ik had iets anders verwacht van 'het werkende leven'. Ik had heus niet verwacht dat het 100% hosanna was, maar ik had gedacht dat er meer uitdaging was, dat ik dingen uit mijn studie toe zou kunnen passen etc.
We hebben de tijd niet mee, maar ik denk ook in goede economische tijden dat het miscchien tegen valt als je net afgestudeerd bent en je (fulltime) gaat werken. Alleen heb je in goede tijden zicht op (snellere) doorgroeimogelijkheden, en die zijn er nu niet. En misschien wringt daar ook de schoen, dat we weten dat we het de komende (paar) jaar nog 'moeten' uitzitten.
