Werk & Studie
alle pijlers
Observaties in de Andes
zaterdag 5 mei 2012 om 21:45
Op veler verzoek
Zoals jullie wel weten ben ik de afgelopen maanden in Chili geweest. Na mijn sabbatical bleef ik (soort van) hangen aan een Indiase professor van de Universiteit van Mumbai.
Hij verleidde mij met kruidige gerechten en veel gember om deel te nemen aan zijn onderzoeksteam dat zich bezig zou houden met het wel en wee van de roodgebuikte krentkruiper tijdens het paaiseizoen.
Zo gezegd zo gedaan, maanden bivakkeerde ik (in mijn eentje, want het professortje had zelf hoogtevrees) in een tentje op een rotswand. De hele dag lag ik op mijn knieen door mijn loep te turen, want die roodgebuikte krentkruiper is met het blote oog nauwelijks waar te nemen. Ik bekeek ze tijdens het ontbijt, tijdens de lunch, tijdens het sporten, tijdens hun nachtrust, ik bekeek ze dag en nacht. Op de momenten dat ik ze niet bekeek joeg ik op berggeiten en trainde ik wat met rotsblokken.
Afijn, algauw puilde mijn tent uit van de verslagen, en ik was zeer blij met mijn vorderingen. Vooral de familie van een alpha mannetje, ik noemde hem Armando en zijn vrouwtje Simone had mijn interesse. Het blijkt dat de roodgebuikte krentkruipers tijdens het paaiseizoen vooral bij slecht weer de neiging heeft zich voort te planten. Bijzonder is dat deze insecten tijdens de daad elkaar aankijken, net als Bonobo apen en mensen. Maar Armando was al op leeftijd en blijkbaar was Simone niet meer content over zijn prestaties, waarop ze dus haar heil zocht bij een nabijgelegen familie. De krentkruipers staan heel open voor dit soort overlopers, ook de kinderen wisselen van familie. Alleen als er nood is dan verdedigen ze alleen hun eigen kroost. Afijn, er was nood, want ik had een keer mijn enkel verzwikt en kon niet naar mijn "ontlastingsstruik", ergo: ik pieste op het nest van Armando. Woest was hij, hij viel me aan, ik niks anders dan hem met mijn vingertoppen dooddrukken, maar dat kwam me duur te staan. Simone beet me in mijn grote teen, een minime hoeveelheid gif zorgde voor een behoorlijke zwelling en jeuk jeuk en nog eens jeuk. Gek werd ik ervan. Pissig belde ik mijn professortje op die zich ondertussen prima vermaakte met wat indianen in het dal. Ik moest me niet zo aanstellen vond hij. Een goede reden om maar even naar beneden af te dalen en hem ongenadig op zijn falie te geven. Dat was het einde van mijn lidmaatschap van het team. Maar hahahaha..... ik heb nog een hele tent met aantekeningen, belangrijke aantekeningen. En nu probeer ik mijn bevindingen te slijten aan de Nederlandse wetenschap.
Zoals jullie wel weten ben ik de afgelopen maanden in Chili geweest. Na mijn sabbatical bleef ik (soort van) hangen aan een Indiase professor van de Universiteit van Mumbai.
Hij verleidde mij met kruidige gerechten en veel gember om deel te nemen aan zijn onderzoeksteam dat zich bezig zou houden met het wel en wee van de roodgebuikte krentkruiper tijdens het paaiseizoen.
Zo gezegd zo gedaan, maanden bivakkeerde ik (in mijn eentje, want het professortje had zelf hoogtevrees) in een tentje op een rotswand. De hele dag lag ik op mijn knieen door mijn loep te turen, want die roodgebuikte krentkruiper is met het blote oog nauwelijks waar te nemen. Ik bekeek ze tijdens het ontbijt, tijdens de lunch, tijdens het sporten, tijdens hun nachtrust, ik bekeek ze dag en nacht. Op de momenten dat ik ze niet bekeek joeg ik op berggeiten en trainde ik wat met rotsblokken.
Afijn, algauw puilde mijn tent uit van de verslagen, en ik was zeer blij met mijn vorderingen. Vooral de familie van een alpha mannetje, ik noemde hem Armando en zijn vrouwtje Simone had mijn interesse. Het blijkt dat de roodgebuikte krentkruipers tijdens het paaiseizoen vooral bij slecht weer de neiging heeft zich voort te planten. Bijzonder is dat deze insecten tijdens de daad elkaar aankijken, net als Bonobo apen en mensen. Maar Armando was al op leeftijd en blijkbaar was Simone niet meer content over zijn prestaties, waarop ze dus haar heil zocht bij een nabijgelegen familie. De krentkruipers staan heel open voor dit soort overlopers, ook de kinderen wisselen van familie. Alleen als er nood is dan verdedigen ze alleen hun eigen kroost. Afijn, er was nood, want ik had een keer mijn enkel verzwikt en kon niet naar mijn "ontlastingsstruik", ergo: ik pieste op het nest van Armando. Woest was hij, hij viel me aan, ik niks anders dan hem met mijn vingertoppen dooddrukken, maar dat kwam me duur te staan. Simone beet me in mijn grote teen, een minime hoeveelheid gif zorgde voor een behoorlijke zwelling en jeuk jeuk en nog eens jeuk. Gek werd ik ervan. Pissig belde ik mijn professortje op die zich ondertussen prima vermaakte met wat indianen in het dal. Ik moest me niet zo aanstellen vond hij. Een goede reden om maar even naar beneden af te dalen en hem ongenadig op zijn falie te geven. Dat was het einde van mijn lidmaatschap van het team. Maar hahahaha..... ik heb nog een hele tent met aantekeningen, belangrijke aantekeningen. En nu probeer ik mijn bevindingen te slijten aan de Nederlandse wetenschap.
zaterdag 5 mei 2012 om 22:34
Damn! Euh Tuurlijk, fijn dat je de wetenschap zo'm warm hart toedraagt dat je alles al digitaal bij je hebt.
Ik zag een tent vol aantekeningen in schriftjes met Peruaanse kaften voor me, met door de kou redelijk onleesbare teksten erin.
Weet je wat je voor Peruaanse schriftjes met oude teksten kan krijgen op marktplaats?
Jammer dat het uitkomt wat mijn plan was, hopelijk neem je het me niet teveel kwalijk.
(waar is de bloos smiley).
Ik zag een tent vol aantekeningen in schriftjes met Peruaanse kaften voor me, met door de kou redelijk onleesbare teksten erin.
Weet je wat je voor Peruaanse schriftjes met oude teksten kan krijgen op marktplaats?
Jammer dat het uitkomt wat mijn plan was, hopelijk neem je het me niet teveel kwalijk.
(waar is de bloos smiley).
zaterdag 5 mei 2012 om 23:25
