Op een dood spoor

Pff..ik geloof dat ik op een dood spoor zit. Vanwege de herkenbaarheid even een andere nick aangemaakt. Ik loop echt ontzettend met mijn ziel onder mijn arm. Ik heb een hol gevoel van binnen omdat ik gewoon niet meer weet wat ik nu moet in mijn werkende leven.



Waarschuwing vooraf: het wordt een lang verhaal.



Ooit koos ik met hart en ziel voor de PABO. In één woord vond ik de opleiding gewéldig. Maar ik schrok van de praktijk: een superhoge werkdruk en veel leerlingen met problemen (en de aard van die problemen was niet misselijk...). Ik vond het moeilijk om met deze leerlingen om te gaan. Dit ligt deels in mijn aard, maar het lag ook aan de opleiding, die nauwelijks aandacht besteedde aan kinderen met adhd, autisme e.d.

Even voorop: ik ben echt niet vies van hard werken -ik ben zelfs zeer ambitieus-, maar met name tijdens mijn afstudeerfase had ik het gevoel dat ik continue achter de feiten aanliep en de kinderen niet kon bieden wat ik minimaal nodig vond. De tijd die ik wilde besteden aan betere lessen of leuke(re) opdrachten (en het hoefde echt niet zo heel spectaculair) werd veelal opgeslokt door administratieve zaken, gesprekken met ouders van (meestal) probleemleerlingen en ellenlange en (in mijn ogen) onnodige vergaderingen.



Daarom ging ik een universitaire studie volgen die naadloos bij de pabo aansloot. Hiermee hoopte ik een functie op beleidsniveau te krijgen binnen een (lullig gezegd) 'softe' sector, zoals welzijn o.i.d..

En zo geschiedde.

Maar in die baan werd ik echt dood- en doodongelukkig. Ik had hier nauwelijks contact met kinderen, ouders en andere opvoeders. Ik was dingen aan het bedenken die niemand ooit zou gaan uitvoeren en/of onderzoekjes aan het doen die niemand ooit ging lezen. Er was een sterk competitieve sfeer, waar ik me niet thuisvoelde.

Ik verlangde hevig terug naar de 'praktijk'; naar dingen 'zélf' kunnen doen, naar een stukje bezieling.

Daarom ben ik -in de hoop dat de dingen waar ik tijdens het afstuderen aan de pabo tegenaan liep- weer teruggegaan naar het onderwijs. Maar ik merkte al gauw dat ik mijn kop in het zand had gestoken, want ik liep weer tegen dezelfde dingen aan.

Er zaten enkele leerlingen in mijn klas die alle aandacht opslokten. De andere kinderen kon ik niet de hoeveelheid aandacht geven die ik zou willen. Het programma zat supervol en er was nauwelijks ruimte voor spontaniteit (inspelen op zaken die leven binnen de actualiteit of in de leefwereld van het kind). Na schooltijd kwam ik wederom niet vaak toe aan andere dingen dan gesprekken met ouders, vergaderingen, ik kon niks van mezelf laten zien of tegemoet komen aan de interesses van kinderen (behalve als ik dan mijn hele weekend spendeerde aan leuke lessen bedenken en uitzoeken, maar dat kan toch ook niet structureel de bedoeling zijn, lijkt me..?)



Nu doe ik even 'niks' om uit te zoeken wat ik kan gaan doen. Maar ik blijf maar in een cirkeltje zitten.

Ik weet heel goed wat ik wel en niet zoek in een baan. Maar het lukt me niet meer om die wensen te 'vertalen' naar DE baan. Iedere keer kom ik toch weer uit op werken met kinderen, iets zinvols willen doen, 'dienstbaar zijn', maar niet in een hulpverlenende sfeer.

Ik denk dat ik echt een onderwijsmens ben, dat ik daar thuishoor. Maar het vak raakt zo vertroebeld door administratieve rompslomp, bezuinigingen, maatschappelijke invloeden (school krijgt steeds meer maatschappelijke taken) en 'veranderdrift' vanuit hogere managementlagen, dat ik daar wel eens heel verdrietig van word.

Ik kan niet de kwaliteit bieden die ik wil bieden en dat leidt bij mij tot onverschilligheid omdat ik alles of niets wil geven. Anders gezegd: ik kan niet met mezelf in het reine komen als ik op zo'n manier moet werken.

Ik vrees dat het onderwijs wat dit betreft niet erg zal veranderen de komende jaren, ja...in de slechte zin van het woord dan met al die bezuinigingen op komst.



Sorry dat ik zo verbitterd overkom. Ik ben gewoon teleurgesteld, want ik wíl echt wel! Ooit voelde ik echt die 'vonk' in mezelf en nog steeds kan ik enthousiast raken (en leuke herinneringen ophalen) als ik denk aan het onderwijs. Ik zit nog steeds barstensvol ideeën en dromen, maar tegelijkertijd voel ik me ook zo lamgeslagen door alles wat ik in het onderwijs heb gezien.



Wie heeft er ideeën om mij uit mijn cirkeltje te helpen?

Alvast bedankt!

Het speciaal onderwijs ligt me niet. Je moet hier echt voor in de wieg gelegd zijn en dat ben ik niet.

Voorlichting en journalistiek ligt me zeker wel. Vroeger dacht ik daarover na, maar het werd 't hem uiteindelijk niet. Misschien dat ik wel bepaalde aspecten daaruit kan halen om bijvoorbeeld lesmethoden te ontwikkelen of inderdaad voorlichting kan geven op scholen rond 1 onderwerp.

Ik zie het niet zitten om nog een opleiding te gaan volgen. Dat is e duur en ik wil nu dat mijn carriere eindelijk eens op gang komt.

Bedankt voor de reacties so far!

Plukjepulk, bedankt voor de link. Dat is zeker iets om over na te denken!

Voor mezelf beginnen, daar heb ik ook wel eens aan gedacht. Er is in ieder geval veel vraag naar, heb ik gemerkt. Denk je dat daar brood in zit? Je moet natuurlijk wel veel kinderen begeleiden om een aardige boterham te verdienen.

Zo'n particulier plusklas, bestaan daar voorbeelden van?

En hoe kom je dan aan geschikte ruimte?

Over dat HVO, ik heb mijn catechesediploma(katholieke pabo), dus ik vraag me af of ik dan niet 'dubbelop' opgeleid word.

quote:Bloesem schreef op 31 maart 2011 @ 14:39:

[...]





Ga es googlelen, grapjas....



Ik had er echt nog nooit van gehoord. Inmiddels google geraadpleegd...Is inderdaad iets!