Werk & Studie
alle pijlers
Stoppen met studie?
maandag 5 november 2012 om 22:00
Ik heb even een nieuw account aangemaakt vanwege herkenbaarheid.
Ik waarschuw ook meteen maar dat dit wel eens een lang verhaal kan worden maar ik hoop hier wat goede adviezen te krijgen van mensen die met mij mee willen denken.
Al mijn hele leven (Ik besta alweer 24 jaar :p ) loop ik tegen moeilijkheden aan vanwege mijn gezondheid. Ik heb meerdere chronische ziektes en vanaf mijn 18de zijn deze vrij ernstig geworden waardoor ik erg beperkt word in het leven.
Sinds mijn 18de is het eigenlijk ook nooit meer beter geweest en heb ik er enkel nog maar meer beperkingen bij gekregen en werd er ook nog een nieuwe ziekte ontdekt. Alles bij elkaar niet makkelijk maar ik wil mijn hoofd niet te veel laten hangen en probeer toch altijd positief te blijven (Al is dat soms wel eens lastig!).
Na mijn VMBO ben ik naar het MBO gegaan waar ik met een kleine vertraging mijn diploma heb behaald (Vanwege 3 maanden opname). De vertraging kwam vanwege mijn gezondheid maar verder was het niveau van MBO veel te laag voor mij. Na het MBO ben ik in het 2de jaar ingestroomd van een vergelijkbare opleiding in het HBO en ondanks erg veel afwezigheid heb ik het 2de jaar erg makkelijk met mooie resultaten behaald. In het 3de jaar ben ik 5 maanden opgenomen geweest en ben toen een jaar gestopt om vervolgens als nog het 3de jaar van het HBO in te gaan waar ik al snel vast liep op de 32 uur stage in de week. Na veel wikken en wegen besloten dat ik met het HBO zou stoppen en de overstap naar de Universiteit zou gaan maken. De Uni had minder praktijk en veel meer zelfstudie dus meer mogelijkheden voor mij om tijdens ziekte door te gaan. Met mijn P naar de Uni gegaan (Ook weer een vergelijkbare studie met MBO/HBO) en hier vorig jaar mee gestart. Geweldig vond ik het op de universiteit. Heerlijk veel theorie en ik doorliep alles met gemak, ondanks dat ik meteen de eerste periode al zeker de helft moest missen van alle colleges en werkgroepen. Op één vak na heb ik het eerste jaar alles gehaald en ik ben zeker 50% of meer niet aanwezig geweest. Toch een hele prestatie waar ik wel erg trots op ben. Op dit moment zit ik in het 2de jaar van mijn bachelor en ik ga toch tegen meer problemen aanlopen. Ik sta op het punt weer opgenomen te worden voor enkele maanden (Astmacentrum, 3de opname sinds mijn 18de.) en daar doorgaan lijkt vanuit mijn studie toch erg lastig. Er komen veel verplichte vakken aan waarbij ik aanwezig moet zijn bij colleges en werkgroepen, er is enkele speling maar groot is die niet en ik zal dus grotendeels aanwezig moeten zijn. Dit houdt nu eigenlijk al in dat ik zeker een jaar zal uitlopen met deze studie vanwege die opname die er aan zit te komen. Verder kost het me steeds meer moeite om door te gaan. Alles zelf doen, de energie die het kost, het samenwerken en je dan verplicht voelen door te gaan terwijl het eigenlijk niet lukt, de tentamens met stress aan zien komen omdat je die periode bijna niets hebt kunnen volgen etc.
Op dit moment zit ik heel erg in de twijfel.. doorgaan met de studie of niet?
Eind 2010 heb ik een Wajong aangevraagd (vrij laat maar ik wou er nooit aan geloven om dat aan te vragen) en daar ben ik 80-100% afgekeurd en ik kreeg dus de Wajong.
Mijn twijfel zit nu in of ik wel of niet door moet gaan met mijn studie.
Het kost erg veel energie en op deze manier weet ik niet hoe ik het ooit zal moeten halen. Ik heb wel een diploma MBO dus heb niet helemaal niets en zou daarmee voor een gedeelte aan het werk kunnen. Al is het niet mijn droombaan en weet ik niet of ik er direct gelukkig mee zal worden. Ik weet dat ik qua hersenen gewoon veel meer kan dan dat mijn lichaam nu aangeeft en dat is heel erg moeilijk. Full time werken zal ik nooit kunnen of dat nou op MBO of WO niveau is. Ik zal in goede periodes denk ik rond de 12/16 uur per week kunnen werken maar dat is alleen in goede periodes. Op dit moment heb ik elke paar weken ook een slechte periode waarbij ik al snel 2/3/4 weken ziek thuis zit. Echt goed werken kan ik dus eigenlijk niet want dan zou ik mezelf heel vaak ziek moeten melden en ik voel me dan altijd heel erg bezwaard.
Rondkomen met alleen Wajong zal moeilijk worden (vast niet onmogelijk maar breed zal ik het niet hebben) en met een paar uur werken erbij is het nog steeds geen vetpot. Op dit moment woon ik nog thuis maar ik zou uiteindelijk toch graag op mezelf gaan wonen.
Er zit niet echt een vraag in mijn verhaal en ik merk dat ik het moeilijk vind om een concrete vraag te vormen. Ik zou gewoon graag advies willen hebben over mijn situatie.
Wat zou nou wel of niet verstandig zijn? Studie proberen af te maken ondanks dat het heel moeilijk is of heeft dat toch niet echt zin? (Zo voelt dat voor mij nu een beetje).
Aan de open universiteit is geen optie want daar hebben ze mijn studie niet. Verder heb ik al veel gesprekken gehad op school en verplicht aanwezig is nou eenmaal verplicht en er zijn voor mij geen uitzonderingen mogelijk, ook bijv. colleges opnemen is geen optie.
Normaal zou ik dit ook bespreken met mijn moeder maar zij is vorig jaar overleden, iets dat het zeker niet makkelijker maakt. In zulke situaties mis ik haar nog eens 100 maal zo erg!
Een heel verhaal en best lastig om zo neer te zetten en te delen met jullie.
Ik hoop hiermee toch iets te bereiken en misschien iets meer rust te krijgen in mijn hoofd die nu vol zit met twijfels.
Ik waarschuw ook meteen maar dat dit wel eens een lang verhaal kan worden maar ik hoop hier wat goede adviezen te krijgen van mensen die met mij mee willen denken.
Al mijn hele leven (Ik besta alweer 24 jaar :p ) loop ik tegen moeilijkheden aan vanwege mijn gezondheid. Ik heb meerdere chronische ziektes en vanaf mijn 18de zijn deze vrij ernstig geworden waardoor ik erg beperkt word in het leven.
Sinds mijn 18de is het eigenlijk ook nooit meer beter geweest en heb ik er enkel nog maar meer beperkingen bij gekregen en werd er ook nog een nieuwe ziekte ontdekt. Alles bij elkaar niet makkelijk maar ik wil mijn hoofd niet te veel laten hangen en probeer toch altijd positief te blijven (Al is dat soms wel eens lastig!).
Na mijn VMBO ben ik naar het MBO gegaan waar ik met een kleine vertraging mijn diploma heb behaald (Vanwege 3 maanden opname). De vertraging kwam vanwege mijn gezondheid maar verder was het niveau van MBO veel te laag voor mij. Na het MBO ben ik in het 2de jaar ingestroomd van een vergelijkbare opleiding in het HBO en ondanks erg veel afwezigheid heb ik het 2de jaar erg makkelijk met mooie resultaten behaald. In het 3de jaar ben ik 5 maanden opgenomen geweest en ben toen een jaar gestopt om vervolgens als nog het 3de jaar van het HBO in te gaan waar ik al snel vast liep op de 32 uur stage in de week. Na veel wikken en wegen besloten dat ik met het HBO zou stoppen en de overstap naar de Universiteit zou gaan maken. De Uni had minder praktijk en veel meer zelfstudie dus meer mogelijkheden voor mij om tijdens ziekte door te gaan. Met mijn P naar de Uni gegaan (Ook weer een vergelijkbare studie met MBO/HBO) en hier vorig jaar mee gestart. Geweldig vond ik het op de universiteit. Heerlijk veel theorie en ik doorliep alles met gemak, ondanks dat ik meteen de eerste periode al zeker de helft moest missen van alle colleges en werkgroepen. Op één vak na heb ik het eerste jaar alles gehaald en ik ben zeker 50% of meer niet aanwezig geweest. Toch een hele prestatie waar ik wel erg trots op ben. Op dit moment zit ik in het 2de jaar van mijn bachelor en ik ga toch tegen meer problemen aanlopen. Ik sta op het punt weer opgenomen te worden voor enkele maanden (Astmacentrum, 3de opname sinds mijn 18de.) en daar doorgaan lijkt vanuit mijn studie toch erg lastig. Er komen veel verplichte vakken aan waarbij ik aanwezig moet zijn bij colleges en werkgroepen, er is enkele speling maar groot is die niet en ik zal dus grotendeels aanwezig moeten zijn. Dit houdt nu eigenlijk al in dat ik zeker een jaar zal uitlopen met deze studie vanwege die opname die er aan zit te komen. Verder kost het me steeds meer moeite om door te gaan. Alles zelf doen, de energie die het kost, het samenwerken en je dan verplicht voelen door te gaan terwijl het eigenlijk niet lukt, de tentamens met stress aan zien komen omdat je die periode bijna niets hebt kunnen volgen etc.
Op dit moment zit ik heel erg in de twijfel.. doorgaan met de studie of niet?
Eind 2010 heb ik een Wajong aangevraagd (vrij laat maar ik wou er nooit aan geloven om dat aan te vragen) en daar ben ik 80-100% afgekeurd en ik kreeg dus de Wajong.
Mijn twijfel zit nu in of ik wel of niet door moet gaan met mijn studie.
Het kost erg veel energie en op deze manier weet ik niet hoe ik het ooit zal moeten halen. Ik heb wel een diploma MBO dus heb niet helemaal niets en zou daarmee voor een gedeelte aan het werk kunnen. Al is het niet mijn droombaan en weet ik niet of ik er direct gelukkig mee zal worden. Ik weet dat ik qua hersenen gewoon veel meer kan dan dat mijn lichaam nu aangeeft en dat is heel erg moeilijk. Full time werken zal ik nooit kunnen of dat nou op MBO of WO niveau is. Ik zal in goede periodes denk ik rond de 12/16 uur per week kunnen werken maar dat is alleen in goede periodes. Op dit moment heb ik elke paar weken ook een slechte periode waarbij ik al snel 2/3/4 weken ziek thuis zit. Echt goed werken kan ik dus eigenlijk niet want dan zou ik mezelf heel vaak ziek moeten melden en ik voel me dan altijd heel erg bezwaard.
Rondkomen met alleen Wajong zal moeilijk worden (vast niet onmogelijk maar breed zal ik het niet hebben) en met een paar uur werken erbij is het nog steeds geen vetpot. Op dit moment woon ik nog thuis maar ik zou uiteindelijk toch graag op mezelf gaan wonen.
Er zit niet echt een vraag in mijn verhaal en ik merk dat ik het moeilijk vind om een concrete vraag te vormen. Ik zou gewoon graag advies willen hebben over mijn situatie.
Wat zou nou wel of niet verstandig zijn? Studie proberen af te maken ondanks dat het heel moeilijk is of heeft dat toch niet echt zin? (Zo voelt dat voor mij nu een beetje).
Aan de open universiteit is geen optie want daar hebben ze mijn studie niet. Verder heb ik al veel gesprekken gehad op school en verplicht aanwezig is nou eenmaal verplicht en er zijn voor mij geen uitzonderingen mogelijk, ook bijv. colleges opnemen is geen optie.
Normaal zou ik dit ook bespreken met mijn moeder maar zij is vorig jaar overleden, iets dat het zeker niet makkelijker maakt. In zulke situaties mis ik haar nog eens 100 maal zo erg!
Een heel verhaal en best lastig om zo neer te zetten en te delen met jullie.
Ik hoop hiermee toch iets te bereiken en misschien iets meer rust te krijgen in mijn hoofd die nu vol zit met twijfels.
maandag 5 november 2012 om 22:05
Allereerst mijn respect dat je vorig jaar zo goed hebt kunnen presteren ondanks je gezondheidsproblemen en het overlijden van je moeder. Wat naar voor je.
Heb je al eens overlegd met de studie-adviseur of decaan van je studie? Naar mijn weten zijn zij degenen die studenten als jij kunnen begeleiden en adviseren.
Of heb je daar juist al mee gesproken?
Heb je al eens overlegd met de studie-adviseur of decaan van je studie? Naar mijn weten zijn zij degenen die studenten als jij kunnen begeleiden en adviseren.
Of heb je daar juist al mee gesproken?
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
maandag 5 november 2012 om 22:09
Ik raad ook aan om met je decaan te praten. Er zijn normaal gezien echt wel mogelijkheden om toch een en ander te kunnen doen en om je vertraging te minimaliseren. En overigens, ik heb gemerkt dat wanneer je zoiets meteen bespreekt bij je decaan en evt. de vakgroep (zeker als dit een kleine betreft), ze mogelijks ook soepel kunnen zijn en bijv. de afwezigheid door de vingers kunnen zien. Men op de hoogte houden (niet per sé super gedetailleerd) is het beste, dan weten zij waarom je er niet bent en dan gaan ze ook niet uit van 'die en die is zeker niet geïnteresseerd in mijn vak, daar steek ik geen energie in'.
Althans, bovenstaande is mijn ervaring.
Althans, bovenstaande is mijn ervaring.
maandag 5 november 2012 om 22:09
Ik heb met Tutor, Studie adviseur en Decaan gesproken.
Heb nu iedereen wel gehad.
Er is natuurlijk veel mogelijk maar niet alles.
Op dit moment loop ik daarin dus heel erg vast.
Sommige vakken hebben echt verplicht aanwezigheid bij colleges en werkgroepen en ik begrijp het ook ergens wel omdat je er iets oefent wat thuis echt niet kan maar voor mij is het niet haalbaar.
Heb nu iedereen wel gehad.
Er is natuurlijk veel mogelijk maar niet alles.
Op dit moment loop ik daarin dus heel erg vast.
Sommige vakken hebben echt verplicht aanwezigheid bij colleges en werkgroepen en ik begrijp het ook ergens wel omdat je er iets oefent wat thuis echt niet kan maar voor mij is het niet haalbaar.
maandag 5 november 2012 om 22:11
TO: als ik het nog eens nalees, proef ik ook een beetje uit je verhaal dat je misschien moeite hebt om te accepteren dat je gezondheidsproblemen jou en je toekomstbeeld beperken. Wat ik me trouwens heel goed kan voorstellen.
Heb je daar op de een of andere manier hulp bij? Een coach, psycholoog, begeleider, etc?
Of is dat iets wat je zou kunnen overwegen?
Heb je daar op de een of andere manier hulp bij? Een coach, psycholoog, begeleider, etc?
Of is dat iets wat je zou kunnen overwegen?
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
maandag 5 november 2012 om 22:11
maandag 5 november 2012 om 22:13
@Broedkipje: Dat klopt misschien wel..Nu steeds meer na het elke mislukken van studie's. Je houdt steeds hoop maar als je laatste studie hoop (WO) dan ook lijkt in te storten word het blijven accepteren wel steeds moeilijker.
Op dit moment heb ik alleen echt geen behoefte aan iets als een psycholoog gewoon omdat ik denk dat het even te veel is met alles wat er speelt. Ben daar zelf nog niet aan toe om dat allemaal open te gooien.
Op dit moment heb ik alleen echt geen behoefte aan iets als een psycholoog gewoon omdat ik denk dat het even te veel is met alles wat er speelt. Ben daar zelf nog niet aan toe om dat allemaal open te gooien.
maandag 5 november 2012 om 22:32
Wat knap dat je al zo'n eind bent gekomen.
Wat wil je zelf het allerliefste? Ik kan me namelijk voorstellen dat door studeren aantrekkelijker is, aangezien je voor tachtig procent bent afgekeurd.
Misschien kun je eens uitzoeken hoe het op jou universiteit is geregeld kwa profileringsfonds? Veel hbo en wo hebben een profileringsfonds, juist voor mensen zoals jij die door ziekte of beperking achterstand oplopen en daar bij behorende financiële consequenties.
Wat wil je zelf het allerliefste? Ik kan me namelijk voorstellen dat door studeren aantrekkelijker is, aangezien je voor tachtig procent bent afgekeurd.
Misschien kun je eens uitzoeken hoe het op jou universiteit is geregeld kwa profileringsfonds? Veel hbo en wo hebben een profileringsfonds, juist voor mensen zoals jij die door ziekte of beperking achterstand oplopen en daar bij behorende financiële consequenties.
maandag 5 november 2012 om 22:34
Is het een optie om een jaar te stoppen met je studie? En daarna weer verder te gaan?
Misschien kun je in dat jaar wat modulen OU doen om je studievaardigheden op peil te houden. of kun je zoveel als mogelijk vooruitwerken.
aanvulling:
Wat is er mislukt? Je zit met een MBO-diploma en een HBO-P in het tweede jaar van de universiteit. Klinkt niet gek.
Verder is een hoge opleiding denk ik voor jou de enige manier om ooit onafhankelijk te worden van de Wajong.
Misschien kun je in dat jaar wat modulen OU doen om je studievaardigheden op peil te houden. of kun je zoveel als mogelijk vooruitwerken.
aanvulling:
Wat is er mislukt? Je zit met een MBO-diploma en een HBO-P in het tweede jaar van de universiteit. Klinkt niet gek.
Verder is een hoge opleiding denk ik voor jou de enige manier om ooit onafhankelijk te worden van de Wajong.
...
maandag 5 november 2012 om 22:51
@jill: Ja het liefste zonder vertraging en moeilijkheden studie afmaken maar dat kan in elk geval niet. Aantrekkelijkste is eigenlijk niet doorstuderen, zeker financieel( op korte termijn dan ). @ankalina: Dankjewel. Misschien niet mislukt in alle opzichten maar wel mislukt is mijn plan. Ooit uit wajong zou geweldig zijn maar dat gaat hem denk ik zelfs met wo studie niet lukken. Ik doe niet de meest financieel aantrekkelijkste studie, haha. Een jaar stoppen kan maar dan blijf ik met de verplichte vakken zitten, alleen een jaar opgeschoven. In dit geval betekend dat 3/4 jaar niets missen, iets dat voor mij eigenlijk onmogelijk is. Ik ben op dit moment om de paar weken zeker 2/3/4 weken ziek thuis en de tussen periodes zijn dan ook nog niet al te best. Lastig!! 
maandag 5 november 2012 om 23:17
Hoewel je er weinig aan hebt wil ik toch zeggen dat ik vind dat je ontzettend veel kracht hebt met wat je allemaal hebt bereikt. Respect.
Vertraging oplopen in je studie zou natuurlijk geen ramp zijn denk ik. Doe wat je kan doen, via WO kan je toch je eigen route een beetje bepalen, dat is anders dan het HBO.
Misschien moet je proberen het los te laten dat het zonder vertraging gewoon niet mogelijk is om je studie af te ronden. Je hebt er veel plezier en waarde aan. En als je zou gaan werken voor die paar uurtjes zou je denk ik zomaar depressief(ver) kunnen worden na verloop van tijd.
Je hebt nog lang te gaan in dit leven, vertragen is dan geen ramp.
Sterkte.
Vertraging oplopen in je studie zou natuurlijk geen ramp zijn denk ik. Doe wat je kan doen, via WO kan je toch je eigen route een beetje bepalen, dat is anders dan het HBO.
Misschien moet je proberen het los te laten dat het zonder vertraging gewoon niet mogelijk is om je studie af te ronden. Je hebt er veel plezier en waarde aan. En als je zou gaan werken voor die paar uurtjes zou je denk ik zomaar depressief(ver) kunnen worden na verloop van tijd.
Je hebt nog lang te gaan in dit leven, vertragen is dan geen ramp.
Sterkte.
dinsdag 6 november 2012 om 09:27
Wat vreemd en vervelend dat er zo weinig qua verplichtingen voor je gedaan kan worden! Bieden ze je geen alternatieven of voorstellen? Of zeggen ze gewoon: jammer dan? Dat is wel heel hard...
Hoe erg vind je het om vertraging op te lopen? Vanuit mezelf gedacht zou ik de studie en daarmee de ontwikkeling van mezelf erg belangrijk vinden. Hoe belangrijk vind jij het? En hoe zou je je voelen als je zou stoppen? Dan moet je ook denken aan de opluchting van geen stress meer etc.
Moeilijk zeg. Heel veel sterkte!
Hoe erg vind je het om vertraging op te lopen? Vanuit mezelf gedacht zou ik de studie en daarmee de ontwikkeling van mezelf erg belangrijk vinden. Hoe belangrijk vind jij het? En hoe zou je je voelen als je zou stoppen? Dan moet je ook denken aan de opluchting van geen stress meer etc.
Moeilijk zeg. Heel veel sterkte!
dinsdag 6 november 2012 om 10:53
@Boekenlegger, Ik ben 2de jaars pedagogsiche wetenschappen.
@Wervelwil, Ja, het is moeilijk. Vertraging vind ik wel moeilijk. Ik ben al 24 en voel me nu al een eeuwige student. Daarbij kan ik niet op mijzelf gaan wonen als ik studeer (financieel maar ook lichamelijk niet) en ik zou dan vanaf nu nog zeker 4 jaar er over doen, als het niet nog langer gaat worden.
De reactie van de vak coordinatoren is inderdaad gewoon, Jammer maar Helaas! Er is maar eentje geweest die eerst nog heeft gekeken naar andere mogelijkheden, de rest kwam meteen heel direct met een Nee.
Maar ik zou dit uiteindelijk werk wel leuker vinden dan wat ik nu kan doen, al is dan wel de vraag of het me ooit lukt daar een baan in te vinden. Stoppen nu levert een enorme opluchting op want geen stress, geen gedoe, niet al je energie daar in stoppen, niet je schuldig voelen naar mensen met wie je moet samenwerken etc..
Enkel vraag ik mij af of die opluchting op lange termijn ook nog doorwerkt want dan moet-wil ik toch proberen om een paar uur aan het werk te gaan en dat kan dan alleen met wat ik al heb behaald en dat is wel minder leuk.
@Wervelwil, Ja, het is moeilijk. Vertraging vind ik wel moeilijk. Ik ben al 24 en voel me nu al een eeuwige student. Daarbij kan ik niet op mijzelf gaan wonen als ik studeer (financieel maar ook lichamelijk niet) en ik zou dan vanaf nu nog zeker 4 jaar er over doen, als het niet nog langer gaat worden.
De reactie van de vak coordinatoren is inderdaad gewoon, Jammer maar Helaas! Er is maar eentje geweest die eerst nog heeft gekeken naar andere mogelijkheden, de rest kwam meteen heel direct met een Nee.
Maar ik zou dit uiteindelijk werk wel leuker vinden dan wat ik nu kan doen, al is dan wel de vraag of het me ooit lukt daar een baan in te vinden. Stoppen nu levert een enorme opluchting op want geen stress, geen gedoe, niet al je energie daar in stoppen, niet je schuldig voelen naar mensen met wie je moet samenwerken etc..
Enkel vraag ik mij af of die opluchting op lange termijn ook nog doorwerkt want dan moet-wil ik toch proberen om een paar uur aan het werk te gaan en dat kan dan alleen met wat ik al heb behaald en dat is wel minder leuk.
dinsdag 6 november 2012 om 13:32
Je bent tweedejaars schrijf je. Heb je alle vakken uit het eerste jaar afgesloten?
Je studeert aan de universiteit dus de bachelor duurt totaal drie jaar.
Je hebt nog twee jaar te gaan en langer als je op aangepast tempo studeert.
zijn alle vakken hetzefde ingedeeld qua verplichte aanwezigheid?
probeer je nu te studeren op normaal tempo of studeer je al aangepast?
Ik bedoel of je meerdere vakken tegelijk volgt?
zelf heb ik flink wat studievertraging opgelopen ivm chronische ziekte.
Mij hielp het om een vak tegelijk te doen en niet te ver vooruit te kijken en elk studiepunt dat ik haalde
als een bonuspunt te zien, want ik had immers nog niet opgegeven!
Je studeert aan de universiteit dus de bachelor duurt totaal drie jaar.
Je hebt nog twee jaar te gaan en langer als je op aangepast tempo studeert.
zijn alle vakken hetzefde ingedeeld qua verplichte aanwezigheid?
probeer je nu te studeren op normaal tempo of studeer je al aangepast?
Ik bedoel of je meerdere vakken tegelijk volgt?
zelf heb ik flink wat studievertraging opgelopen ivm chronische ziekte.
Mij hielp het om een vak tegelijk te doen en niet te ver vooruit te kijken en elk studiepunt dat ik haalde
als een bonuspunt te zien, want ik had immers nog niet opgegeven!
dinsdag 6 november 2012 om 15:51
Ik herken je verhaal ook van je eerdere topics en ik snap dat je er tegen aan loopt en dat het heftig is als je richting afkeurd gaat en dat ze op de universiteit zo niet constructief met je mee denken.
Zelf denk ik dat het zeker wat waard is om wel door te gaan met je studie. Dan maar op halve kracht en dan doe je er maar langer over. Zelf heb ik ook een beperking en full-time studeren ging op een gegeven moment ook niet meer, dus dan maar wat langzamer. (inmiddels afgestudeerd er werkend)
Ik denk dat het je zeker wel een gevoel van eigenwaarde geeft om met iets concreets bezig te zijn dan alleen met je ziekte. Hoe later gaat, dat komt later wel. Als ik het me goed herinner van je andere topic wil je ook mogelijkheden zoeken in het buitenland en dan kan het juist een voordeel zijn om dat als student te doen. Niet nu meteen met de opname die er aan komt, maar wel misschien wel daarna.
Wat betreft de praktische problemen qua school, heb je al geopperd om aanwezig te zijn met een webcam verbinding? Geen idee of dat haalbaar qua practica/college's, maar zo'n constructie heb ik eerder gezien bij iemand.
Verder zou ik ook een studie & handicap of stichting MEE benaderen. Zij hebben misschien nog wel maar tips, ook hoe je de boel eventueel kan benaderen na de decaan / leraar en hoe je hun beter kunt uitleggen dat het hoofd wel werkt, maar dat het lichaam niet wil.
Zelf denk ik dat het zeker wat waard is om wel door te gaan met je studie. Dan maar op halve kracht en dan doe je er maar langer over. Zelf heb ik ook een beperking en full-time studeren ging op een gegeven moment ook niet meer, dus dan maar wat langzamer. (inmiddels afgestudeerd er werkend)
Ik denk dat het je zeker wel een gevoel van eigenwaarde geeft om met iets concreets bezig te zijn dan alleen met je ziekte. Hoe later gaat, dat komt later wel. Als ik het me goed herinner van je andere topic wil je ook mogelijkheden zoeken in het buitenland en dan kan het juist een voordeel zijn om dat als student te doen. Niet nu meteen met de opname die er aan komt, maar wel misschien wel daarna.
Wat betreft de praktische problemen qua school, heb je al geopperd om aanwezig te zijn met een webcam verbinding? Geen idee of dat haalbaar qua practica/college's, maar zo'n constructie heb ik eerder gezien bij iemand.
Verder zou ik ook een studie & handicap of stichting MEE benaderen. Zij hebben misschien nog wel maar tips, ook hoe je de boel eventueel kan benaderen na de decaan / leraar en hoe je hun beter kunt uitleggen dat het hoofd wel werkt, maar dat het lichaam niet wil.
dinsdag 6 november 2012 om 16:38
@Boekenlegger, Ik heb vorig jaar 1 vak niet gehaald dat ik dit jaar erbij moet doen om het alsnog te halen. Vorig jaar had ik het geluk dat er nog niets echt verplicht was, het 2de jaar is daarin veel moeilijker.
Bachelor zou inderdaad nog 2 jaar zijn zonder vertraging maar zonder master kom je eigenlijk nergens dus daar nog een jaar voor + nog de vertraging van zeker een jaar en eventueel meer. Als ik opgenomen word kan ik een halfjaar niets doen, op afstand is het sowieso niet te doen.
Ieder punt is natuurlijk mooi meegenomen maaar ik kan niet jaren door een paar punten halen. Ik zou toch wel meer moeten dan dat en ik blijf ook niet nog jaren doorklungelen zonder resultaat. Tot mijn 30ste thuiswonen is toch ook niet mijn ideaal beeld, haha.
@Hallon, Webcam-Filmopname waren niet mogelijk. Colleges worden niet gefilmd en je moet verder aanwezig zijn om de opdrachten uit te kunnen voeren + dat je bij alles samen moet werken en dit ook weer verplciht is (Jaa, ik heb alles al gevraagd en geprobeerd). Een extra jaar stufi kan wel inderdaad..Al doe ik er nu niets mee want ik spaar het op voor het geval ik de studie niet haal en ik alles terug moet betalen. Ik wil niet ook nog een studieschuld, zeker niet als ik uiteindelijk met een uitkering moet leven.
Bachelor zou inderdaad nog 2 jaar zijn zonder vertraging maar zonder master kom je eigenlijk nergens dus daar nog een jaar voor + nog de vertraging van zeker een jaar en eventueel meer. Als ik opgenomen word kan ik een halfjaar niets doen, op afstand is het sowieso niet te doen.
Ieder punt is natuurlijk mooi meegenomen maaar ik kan niet jaren door een paar punten halen. Ik zou toch wel meer moeten dan dat en ik blijf ook niet nog jaren doorklungelen zonder resultaat. Tot mijn 30ste thuiswonen is toch ook niet mijn ideaal beeld, haha.
@Hallon, Webcam-Filmopname waren niet mogelijk. Colleges worden niet gefilmd en je moet verder aanwezig zijn om de opdrachten uit te kunnen voeren + dat je bij alles samen moet werken en dit ook weer verplciht is (Jaa, ik heb alles al gevraagd en geprobeerd). Een extra jaar stufi kan wel inderdaad..Al doe ik er nu niets mee want ik spaar het op voor het geval ik de studie niet haal en ik alles terug moet betalen. Ik wil niet ook nog een studieschuld, zeker niet als ik uiteindelijk met een uitkering moet leven.
dinsdag 6 november 2012 om 17:02
@Boekenlegger, Ik wil de master Orthopedagogiek gaan doen en volg daar nu ook al een specifiek studiepad voor. Je hebt in elk geval verplicht 16 uur in de week stage (Dat al heel lastig zal worden) en daarnaast nog vakken. Ik weet niet precies hoe het daarbij zit met verplichte aanwezigheid maar ik vrees voor het ergste omdat het een vrij praktische master is en er dus wel weer veel diagnostiek-behandeling-klinische vaardigheden bij komt kijken en dat zijn nu ook de vakken die verplicht zijn omdat je er gewoon moet zijn om het te kunnen oefenen.
Een andere master is eigenlijk niet echt mogelijk en ook niet waar mijn hart ligt. Ik wil heel graag orthopedagoog worden.
Een andere master is eigenlijk niet echt mogelijk en ook niet waar mijn hart ligt. Ik wil heel graag orthopedagoog worden.
