Werk & Studie
alle pijlers
Studieproblemen; even klagen
zondag 13 december 2009 om 14:06
Tsja, ik wil het allemaal even van me afschrijven hoor. Ik heb komende week tentamenweek en ik ben het zat. En dat heb ik nog niet eerder zo heftig gehad...
Ik ben nu 19 jaar, en met het laatste jaar van mijn BA bezig. Op mijn 17e na het VWO in een keer doorgestroomd, en nu een studie waarbij de vertraging eigenlijk niet accepteren. Oftewel, flink doorzetten.
Dit semester ben ik aan mijn scriptie begonnen, die moet 5 januari af zijn. Daarnaast volg ik nog 3 losse vakken(scriptie telt hier als 1 vak en je moet er 4 per semester). In principe goed te doen, ware het niet dat mijn scriptiebegeleidster problematisch bleek, ik bij twee vakken voor de helft van mijn cijfer afhankelijk ben/was van groepswerk wat niet lekker liep, en ik er tot overmaat van ramp een lichte hersenschudding overheen kreeg, 2 weken terug.
En nu heb ik volgende week mijn tentamens. Eentje gaat goedkomen, die stof is veel "bla, bla" en weinig feiten. Maar mijn tentamens Europees Recht en International Corporate Law and Obligations... Ik maak me zorgen. Kan niet eens de afkortingen van de verschillende Directives en Drafts en alles wat er nog bij zit onthouden, concentratie is nul. De argumenten voor harmonisatie etc. lukt wel; het gaat me puur om de feiten. En zo ken ik mezelf niet. En ik baal; mijn gemiddelde zit tegen cum laude aan, dat gaat nu zakken.
Ik weet zeker dat ik er zonder dat gemiddelde, want het zou eerder richting 7,5 dan richting 6 gaan zeg maar, ook wel kom. Ik heb wat dat betreft wel vertrouwen in mezelf. Maar mijn ego is ook groot genoeg om te balen dat ik door een verrekte hersenschudding dat gemiddelde niet haal... Bah! Ik kan ervoor kiezen om mijn tentamens uit te stellen, we hebben hier geen herkansingen dus gokken op de herkansing kan niet, maar dan zit ik in januari weer met een probleem: moet ik dan deze tentamens doen, terwijl ik eigenlijk al bezig moet voor de volgende reeks die begin februari is. Uitstel van de problemen dus.
Blugh, ik baal dus even. Vooral omdat ik mezelf ooit als doel had gesteld een 7 gemiddeld te staan, en niet een 8. En ik pas nu ik zo dicht bij de 8 sta opeens baal dat het dan richting een 7,5 zou gaan, terwijl ik daar twee jaar terug op deze opleiding voor getekend had!
Lastige is ook dat ik een vriendengroep heb die zeer ambitieus is, naar Oxford, Yale etc. wil, en die zijn dus met gemiddeldes van 9 of hoger bezig. Waardoor ik dus ook niet bij mijn vrienden aan kan kloppen om te ontspannen; zij zijn nog meer bezig met het leren dan dat ik dat ben en vinden mij irritant omdat ik blij ben met een 7. En een MSc aan de UU wil doen.
Zo. even geklaagd. Iemand enige tips over hoe om te gaan met gestrsste vrienden(continue) buiten nieuwe vrienden zoeken? En algemene tips voor studie?
Thanks!
Ik ben nu 19 jaar, en met het laatste jaar van mijn BA bezig. Op mijn 17e na het VWO in een keer doorgestroomd, en nu een studie waarbij de vertraging eigenlijk niet accepteren. Oftewel, flink doorzetten.
Dit semester ben ik aan mijn scriptie begonnen, die moet 5 januari af zijn. Daarnaast volg ik nog 3 losse vakken(scriptie telt hier als 1 vak en je moet er 4 per semester). In principe goed te doen, ware het niet dat mijn scriptiebegeleidster problematisch bleek, ik bij twee vakken voor de helft van mijn cijfer afhankelijk ben/was van groepswerk wat niet lekker liep, en ik er tot overmaat van ramp een lichte hersenschudding overheen kreeg, 2 weken terug.
En nu heb ik volgende week mijn tentamens. Eentje gaat goedkomen, die stof is veel "bla, bla" en weinig feiten. Maar mijn tentamens Europees Recht en International Corporate Law and Obligations... Ik maak me zorgen. Kan niet eens de afkortingen van de verschillende Directives en Drafts en alles wat er nog bij zit onthouden, concentratie is nul. De argumenten voor harmonisatie etc. lukt wel; het gaat me puur om de feiten. En zo ken ik mezelf niet. En ik baal; mijn gemiddelde zit tegen cum laude aan, dat gaat nu zakken.
Ik weet zeker dat ik er zonder dat gemiddelde, want het zou eerder richting 7,5 dan richting 6 gaan zeg maar, ook wel kom. Ik heb wat dat betreft wel vertrouwen in mezelf. Maar mijn ego is ook groot genoeg om te balen dat ik door een verrekte hersenschudding dat gemiddelde niet haal... Bah! Ik kan ervoor kiezen om mijn tentamens uit te stellen, we hebben hier geen herkansingen dus gokken op de herkansing kan niet, maar dan zit ik in januari weer met een probleem: moet ik dan deze tentamens doen, terwijl ik eigenlijk al bezig moet voor de volgende reeks die begin februari is. Uitstel van de problemen dus.
Blugh, ik baal dus even. Vooral omdat ik mezelf ooit als doel had gesteld een 7 gemiddeld te staan, en niet een 8. En ik pas nu ik zo dicht bij de 8 sta opeens baal dat het dan richting een 7,5 zou gaan, terwijl ik daar twee jaar terug op deze opleiding voor getekend had!
Lastige is ook dat ik een vriendengroep heb die zeer ambitieus is, naar Oxford, Yale etc. wil, en die zijn dus met gemiddeldes van 9 of hoger bezig. Waardoor ik dus ook niet bij mijn vrienden aan kan kloppen om te ontspannen; zij zijn nog meer bezig met het leren dan dat ik dat ben en vinden mij irritant omdat ik blij ben met een 7. En een MSc aan de UU wil doen.
Zo. even geklaagd. Iemand enige tips over hoe om te gaan met gestrsste vrienden(continue) buiten nieuwe vrienden zoeken? En algemene tips voor studie?
Thanks!
zondag 13 december 2009 om 14:19
zondag 13 december 2009 om 14:22
Allereerst je goed realiseren dat een hersenschudding een héle goede reden is om even minder te presteren. Dit is een oorzaak die buiten jou ligt en die je dus niet op jezelf moet betrekken.
Is er nog kans dat je cum laude afstudeert? Dan zou ik die kans aangrijpen; is erg goed voor je CV, en dus je zelfvertrouwen bij toekomstige sollicitaties ed.
Tentamens uitstellen tot januari met een zeer strakke planning en een ijzersterke zelfdiscipline?
Verstandigste optie lijkt mij: een gesprek aanvragen met een studiebegeleider. Wie weet kunnen ze rekening houden met je hersenschudding en de regels een beetje versoepelen...
En vergeet niet dat je héél erg trots op jezelf mag zijn met deze mooie resultaten!!
Is er nog kans dat je cum laude afstudeert? Dan zou ik die kans aangrijpen; is erg goed voor je CV, en dus je zelfvertrouwen bij toekomstige sollicitaties ed.
Tentamens uitstellen tot januari met een zeer strakke planning en een ijzersterke zelfdiscipline?
Verstandigste optie lijkt mij: een gesprek aanvragen met een studiebegeleider. Wie weet kunnen ze rekening houden met je hersenschudding en de regels een beetje versoepelen...
En vergeet niet dat je héél erg trots op jezelf mag zijn met deze mooie resultaten!!
zondag 13 december 2009 om 14:32
Ik zit op dit moment 0,11 punt van cum laude af. Ja, ik kan dus nog makkelijk cum laude afstuderen: mijn gemiddelde tot nu toe is gebaseerd op 9 vakken en daar komen dit jaar 10 vakken bij. 4 ervan doe ik nu. Dus ik heb nog 6 vakken om het weer omhoog te krijgen. Twijfel is nu dus of ik me compleet op die 6 moet richten(en dan dus niet uitstellen) of inderdaad nu overal mee beginnen.
Maar voor mij is cum laude niet het belangrijkste. Ik heb een vrij sterk extracurriculum, met ondertussen anderhalf jaar bestuurswerk van een vereniging erop, buiten nog een aantal andere dingen. Voor mijn gevoel kan ik echt wel duidelijk maken waarom ik net niet die cum laude heb mocht het daartoe komen, vooral omdat ik enorm veel heb geleerd met dat extracurriculum. Het is gewoon het algemene gevoel dat het niet lukt waar ik niet tegen kan.
Ik ben het meisje dat met twee vingers in haar neus hoge cijfers haalt, ernaast een bijbaantje heeft, tijd voor haar vrienden en ook nog bestuurswerk doet. Dat is heel lang goed gegaan. Ik ben geen tegenslagen gewend; en daar heb ik nu dus moeite mee.
Maar voor mij is cum laude niet het belangrijkste. Ik heb een vrij sterk extracurriculum, met ondertussen anderhalf jaar bestuurswerk van een vereniging erop, buiten nog een aantal andere dingen. Voor mijn gevoel kan ik echt wel duidelijk maken waarom ik net niet die cum laude heb mocht het daartoe komen, vooral omdat ik enorm veel heb geleerd met dat extracurriculum. Het is gewoon het algemene gevoel dat het niet lukt waar ik niet tegen kan.
Ik ben het meisje dat met twee vingers in haar neus hoge cijfers haalt, ernaast een bijbaantje heeft, tijd voor haar vrienden en ook nog bestuurswerk doet. Dat is heel lang goed gegaan. Ik ben geen tegenslagen gewend; en daar heb ik nu dus moeite mee.
zondag 13 december 2009 om 14:57
Ben ook een UCchick geweest, ik weet wat een absurd ambitieuze omgeving het is. Tegen ieder ander zou ik zeggen dat cum laude geen ruk uitmaakt en dat het in het leven om hele andere dingen gaat. Maar... voor jezelf moet je je realiseren dat anderen bij jou op de opleiding ook met twee vingers in de neus + bijbaan + sociaal leven etc wel cum laude halen. En daardoor ook doorstromen naar Cambridge, Yale en Oxford. Is dit het wereldje dat bij je past? Is dit waar je in meekomt en mee wil komen? Want het stopt niet na je bachelor, je zult na je master en/of PhD dezelfde prestatiedruk voelen. Als je dit wilt én kunt, zou ik zeggen zet alles opzij om cum laude te slagen. Je bent nu zó dichtbij, en het kan 'in het wereldje' deuren voor je openen. Of, harder gezegd, met minder dan een 8 kom je niet binnen.
zondag 13 december 2009 om 15:04
Ik wil niet naar Cambridge, Yale of Oxford. Ga wel naar het buitenland voor een tweede master, maar dan heb ik het eerder over een Bologna, Wenen of Parijs. Vooral omdat ik mijn eerste master aan de UU wil doen(die hebben ze niet in Cambridge en Oxford ;-P ) vermoed ik dat mijn cijfers daar belangrijker gaan zijn.
En tsja, ik vraag me af in hoeverre ik zo enorm ambitieus ben als de mensen om mij heen. Qua banen, ja. Ik wil carriere maken. Maar ik ben praktisch ingesteld. Een scriptie schrijven vind ik veel vervelender dan enig ander vak. Ik wil dus ook absoluut geen PhD doen, daarvoor ben ik niet de juiste persoon. Ook dat is hier vrij ongewoon:D
Het punt bij mij is niet kunnen. Als ik geen hersenschudding had gehad, was er van niet cum laude slagen geen sprake geweest. Echt niet. Het punt is, dat ik me meer en meer realiseer dat mensen zich hier letterlijk overspannen werken. Dat ze zo bezig zijn met tiende punten, dat alles er voor opzij moet. En dat ik zo niet wil leven. Dat heb ik ook nog niet hoeven doen voor hoge cijfers, maar weet ook dat ik dat niet wil gaan doen. Ik ben in Oxford geweest. Vond de sfeer niks. Het is niet mijn ding, zo simpel ligt het. Mijn ambitie kent wat dat betreft grenzen...
Waar was jij dan een UCchick, Friezin?
En tsja, ik vraag me af in hoeverre ik zo enorm ambitieus ben als de mensen om mij heen. Qua banen, ja. Ik wil carriere maken. Maar ik ben praktisch ingesteld. Een scriptie schrijven vind ik veel vervelender dan enig ander vak. Ik wil dus ook absoluut geen PhD doen, daarvoor ben ik niet de juiste persoon. Ook dat is hier vrij ongewoon:D
Het punt bij mij is niet kunnen. Als ik geen hersenschudding had gehad, was er van niet cum laude slagen geen sprake geweest. Echt niet. Het punt is, dat ik me meer en meer realiseer dat mensen zich hier letterlijk overspannen werken. Dat ze zo bezig zijn met tiende punten, dat alles er voor opzij moet. En dat ik zo niet wil leven. Dat heb ik ook nog niet hoeven doen voor hoge cijfers, maar weet ook dat ik dat niet wil gaan doen. Ik ben in Oxford geweest. Vond de sfeer niks. Het is niet mijn ding, zo simpel ligt het. Mijn ambitie kent wat dat betreft grenzen...
Waar was jij dan een UCchick, Friezin?
zondag 13 december 2009 om 15:08
Overigens, grote disclaimer, ik dacht dat ik het wilde en kon, maar ben al vrij snel keihard op mijn bek gegaan: burnout. Door mezelf zoveel onder druk te zetten, altijd bezig met de studie en nooit tijd voor ontspanning (er was altijd wel iets te doen voor uni). Uiteindelijk heb ik me gerealiseerd dat dit het niet is voor mij. Dat ik niet continu zó onder druk wil staan. Cum Laude was het niet waard, zeker niet omdat buiten het wereldje (lees in 'gewone' masterprogramma's & banen) dat hele Cum Laude papiertje van UC niet zoveel zegt behalve dat je 'goed kunt studeren'. Dus, alleen doen als je door wilt gaan in dit wereldje
zondag 13 december 2009 om 15:11
Haha, we hebben dus dezelfde conclusie getrokken! Dat idee heb ik dus ook. Maar ja, het betekent wel dat nu ik weet dat ik het niet wel maar wel kan. Alsnog lastig om dat dan echt te laten gaan, is even een proces.
Ik neem nu heel bewust de ontspanning tot op zekere hoogte boven de studie, voor zover dat op UC kan.
Ik neem nu heel bewust de ontspanning tot op zekere hoogte boven de studie, voor zover dat op UC kan.
zondag 13 december 2009 om 15:17
Is ook een heel proces, het heeft mij in ieder geval veel tijd gekost om tegen mezelf te blijven vechten "je kunt het dus je moet het doen, plicht als UC-er etc etc Nouja, je kent de enorme druk die op je wordt gelegd.
Als dit het niet is voor jou, neem een stap(je) terug en zoek gericht wat mensen buiten de opleiding op. Het loslaten is extra lastig omdat het meesleepgehalte van het UC zo groot is. Ik was nooit zó ambitieus maar heb me zowel bewust en onbewust laten meeslepen in de ambitieuze maalstroom.
En zorg dat je goed herstelt van je hersenschudding. Kan nog lang dwars zitten als je het te snel opzij zet. (Luisteren naar je lichaam, ook zoiets wat ik heb moeten leren ) Zou je overwegen om een half jaartje later af te studeren? Zodat je wel cum laude kunt halen, maar nu even wat rust kunt nemen?
Als dit het niet is voor jou, neem een stap(je) terug en zoek gericht wat mensen buiten de opleiding op. Het loslaten is extra lastig omdat het meesleepgehalte van het UC zo groot is. Ik was nooit zó ambitieus maar heb me zowel bewust en onbewust laten meeslepen in de ambitieuze maalstroom.
En zorg dat je goed herstelt van je hersenschudding. Kan nog lang dwars zitten als je het te snel opzij zet. (Luisteren naar je lichaam, ook zoiets wat ik heb moeten leren ) Zou je overwegen om een half jaartje later af te studeren? Zodat je wel cum laude kunt halen, maar nu even wat rust kunt nemen?
zondag 13 december 2009 om 15:18
pff, het UC, dacht het al toen ik je verhaal las en zag daarna je naam.
Ik heb er zelf een half jaar gezeten en vond het echt vre-se-lijk, dat pretentieuze!
Je bent 19, en je hebt bijna je bachelor af? Doe lekker rustig aan! Ik ken mensen van eind 20 die nog niet eens hun bachelor hebben.
Dat ze niet willen dat je vertraging hebt is jammer voor hun, daar trek jij je toch niets van aan?
Je cijfers zijn echt niet het belangrijkste. Ik heb redelijk goede cijfers gehaald, 7,5 ongeveer, maar ben de vervolgopleiding die ik per sé wilde doen ingekomen met een goede motivatie en een slim uitgekozen stage.
Ik zou me daar niet zo'n zorgen om maken - je komt echt wel terecht waar je wilt, ook met een 6 of een 7.
En iedereen komt momenten tegen dat het even niet zo lekker gaat, accepteer het, het gaat vanzelf wel weer beter!
Succes!
Ik heb er zelf een half jaar gezeten en vond het echt vre-se-lijk, dat pretentieuze!
Je bent 19, en je hebt bijna je bachelor af? Doe lekker rustig aan! Ik ken mensen van eind 20 die nog niet eens hun bachelor hebben.
Dat ze niet willen dat je vertraging hebt is jammer voor hun, daar trek jij je toch niets van aan?
Je cijfers zijn echt niet het belangrijkste. Ik heb redelijk goede cijfers gehaald, 7,5 ongeveer, maar ben de vervolgopleiding die ik per sé wilde doen ingekomen met een goede motivatie en een slim uitgekozen stage.
Ik zou me daar niet zo'n zorgen om maken - je komt echt wel terecht waar je wilt, ook met een 6 of een 7.
En iedereen komt momenten tegen dat het even niet zo lekker gaat, accepteer het, het gaat vanzelf wel weer beter!
Succes!
zondag 13 december 2009 om 15:30
Ik vind het wel mooi, dat er hier op het forum meer mensen met ervaring op het UC zitten die er zo op afgeknapt zijn dan in mijn omgeving!:D
Qua studievertraging: ik wil hier gewoonweg weg. Volgend semester doe ik ook nog maar 2 vakken op campus, de rest op de gewone universiteit. Ook om uit dat wereldje te zijn. Heb al besloten wat ik volgend semester buiten UC ga doen(dansen, debatteren) en ga steeds meer van campus af. Ik wil heeeeeeeeeeeeel graag met mijn MSc beginnen omdat dat vakkenpakket echt super is, en helemaal wat ik wil: daar haal ik op dit moment mijn motivatie uit, niet uit UC. Het is dus voor mij meer een optie om een iets lager gemiddelde te halen, omdat die MSc niet een enorm competetieve is.
Het pretentieuze, het "we zijn beter dan de rest en dus moeten we dat laten zien", het "we accepteren een 6 niet, dan heeft de leraar een fout gemaakt" en het "cijfers zijn het belangrijkste wat er is" vind ik echt, oprecht, verschrikkelijk. En inderdaad, ook al vind ik dat, ik word er toch door meegesleurd, aangezien er echt een enorme groepsdruk/sociale controle is. In mijn economie les had de leraar de cijferlijst op studentnummer gepubliceerd. Zijn er dus mensen geweest die aan de hand van die nummers via het mailprogramma op zijn gaan zoeken wie welk cijfer had...
En ja, daar had ik toevallig een 10 voor, maar dat hoeft echt niet iedereen te weten
Had er zelf niks over gezegd, omdat mijn huisgenootje een 3 had. Tsja, handig als het dan opeens door de klas geschreeuwd wordt. Etters.
Qua studievertraging: ik wil hier gewoonweg weg. Volgend semester doe ik ook nog maar 2 vakken op campus, de rest op de gewone universiteit. Ook om uit dat wereldje te zijn. Heb al besloten wat ik volgend semester buiten UC ga doen(dansen, debatteren) en ga steeds meer van campus af. Ik wil heeeeeeeeeeeeel graag met mijn MSc beginnen omdat dat vakkenpakket echt super is, en helemaal wat ik wil: daar haal ik op dit moment mijn motivatie uit, niet uit UC. Het is dus voor mij meer een optie om een iets lager gemiddelde te halen, omdat die MSc niet een enorm competetieve is.
Het pretentieuze, het "we zijn beter dan de rest en dus moeten we dat laten zien", het "we accepteren een 6 niet, dan heeft de leraar een fout gemaakt" en het "cijfers zijn het belangrijkste wat er is" vind ik echt, oprecht, verschrikkelijk. En inderdaad, ook al vind ik dat, ik word er toch door meegesleurd, aangezien er echt een enorme groepsdruk/sociale controle is. In mijn economie les had de leraar de cijferlijst op studentnummer gepubliceerd. Zijn er dus mensen geweest die aan de hand van die nummers via het mailprogramma op zijn gaan zoeken wie welk cijfer had...
En ja, daar had ik toevallig een 10 voor, maar dat hoeft echt niet iedereen te weten
Had er zelf niks over gezegd, omdat mijn huisgenootje een 3 had. Tsja, handig als het dan opeens door de klas geschreeuwd wordt. Etters.
zondag 13 december 2009 om 15:39
Al vind ik het idee van het UC wel heel tof, breed, veel leren, opgeleid worden tot excellente academici, zélf nadenken etc etc. Alleen de tijdsdruk vond ik verschrikkelijk. Geen tijd om te genieten van alle interessante dingen die je leert, interessante inzichten, theoriën, mede studenten. Alles moest in topversnelling, tijd om even adem te halen en dingen een plek te geven was er niet. Elk jaar aan het einde van het jaar was ik volledig gesloopt, doorgedraaid hoofd, kon geen boeken meer lezen, alleen nog maar magazines doorbladeren. Ik vond het weinig creche-achtig (al zaten er inderdaad een flink aantal , zij het keihard werkende, rijkeluiskindjes)
zondag 13 december 2009 om 15:42
Ik vond trouwens het eerste semester nog wel meevallen qua streberigheid, maar de omschrijving "creche voor rijkeluiskindjes" klopt voor mijn gevoel inderdaad wel aardig. Ik voelde me er overigens op dag één al niet thuis, dus voel je niet te aangevallen 
Er waren inderdaad wel mensen die totaal over de zeik gingen toen de cijfers voor een vak wat lager uitvielen. Het verschilt wel heeel veel met de gewone uni, daar boeit het echt niemand als ze er een jaar langer over doen (behalve qua stufie dan).
Grappig trouwens dat ik nu wel op een opleiding zit die ook heel streberig is, niet qua cijfers, die krijgen we niet zo veel, maar toch wil iedereen het goed doen. Maar omdat dit precies is wat ik wil, vind ik het wel leuk
Maar als je die master zo graag wilt doen en je daar toch wel in komt, maakt het toch niet uit wat je nu voor cijfers haalt? Als je eenmaal je master hebt kijkt toch niemand meer naar je bachelorcijfers. Dan zou ik nu lekker rustig aan doen en er volgend jaar vol voor gaan!
Er waren inderdaad wel mensen die totaal over de zeik gingen toen de cijfers voor een vak wat lager uitvielen. Het verschilt wel heeel veel met de gewone uni, daar boeit het echt niemand als ze er een jaar langer over doen (behalve qua stufie dan).
Grappig trouwens dat ik nu wel op een opleiding zit die ook heel streberig is, niet qua cijfers, die krijgen we niet zo veel, maar toch wil iedereen het goed doen. Maar omdat dit precies is wat ik wil, vind ik het wel leuk
Maar als je die master zo graag wilt doen en je daar toch wel in komt, maakt het toch niet uit wat je nu voor cijfers haalt? Als je eenmaal je master hebt kijkt toch niemand meer naar je bachelorcijfers. Dan zou ik nu lekker rustig aan doen en er volgend jaar vol voor gaan!
zondag 13 december 2009 om 15:45
quote:Watchamacallit schreef op 13 december 2009 @ 15:42:
Er waren inderdaad wel mensen die totaal over de zeik gingen toen de cijfers voor een vak wat lager uitvielen. Het verschilt wel heeel veel met de gewone uni, daar boeit het echt niemand als ze er een jaar langer over doen (behalve qua stufie dan).
Zeer herkenbaar "Waarom heb ik een 8,5 en geen 9? En zij wel?" :puke:
Maar als je die master zo graag wilt doen en je daar toch wel in komt, maakt het toch niet uit wat je nu voor cijfers haalt? Als je eenmaal je master hebt kijkt toch niemand meer naar je bachelorcijfers. Dan zou ik nu lekker rustig aan doen en er volgend jaar vol voor gaan!
Ja, dat is waar ik dus naar neig. Maar toch is het lastig om dat hier vol te houden, omdat die hele honger naar hoge cijfers zo in het systeem zit ingebakken.
Er waren inderdaad wel mensen die totaal over de zeik gingen toen de cijfers voor een vak wat lager uitvielen. Het verschilt wel heeel veel met de gewone uni, daar boeit het echt niemand als ze er een jaar langer over doen (behalve qua stufie dan).
Zeer herkenbaar "Waarom heb ik een 8,5 en geen 9? En zij wel?" :puke:
Maar als je die master zo graag wilt doen en je daar toch wel in komt, maakt het toch niet uit wat je nu voor cijfers haalt? Als je eenmaal je master hebt kijkt toch niemand meer naar je bachelorcijfers. Dan zou ik nu lekker rustig aan doen en er volgend jaar vol voor gaan!
Ja, dat is waar ik dus naar neig. Maar toch is het lastig om dat hier vol te houden, omdat die hele honger naar hoge cijfers zo in het systeem zit ingebakken.
zondag 13 december 2009 om 15:48
Grappig dat jullie er zo anders tegenaan kijken van die creche, wat ik me herinner was vooral dat er heel veel gefeest werd, er regelmatig weer ergens een brandalarm af ging en er dan de volgende dag een boze mail uitging.
Maar misschien werd dat later wel anders.
Van mijn vriendengroepje is de helft gestopt, wij vluchtten als het even kan de stad in
Maar misschien werd dat later wel anders.
Van mijn vriendengroepje is de helft gestopt, wij vluchtten als het even kan de stad in
zondag 13 december 2009 om 15:50
Ik heb het een keer zó gehad met alle druk dat ik een take-home exam met de Franse Slag heb gemaakt. (Niet dat ik daar nu veel ontspannender van werd, maar toch ) Kreeg het exam terug met de killing woorden: "Maar, Friezin, jij kunt toch veel beter dan dit? Dit was wel een teleurstelling, van jou had ik veel beter verwacht!" aaarrggghhh, de verwachtingen... Duidelijk dat ik het exam daarop wél weer heel erg m'n best heb gedaan...
zondag 13 december 2009 om 17:14
Ik heb enorm moeten lachen om dit topic gewoon omdat de hele UC mentaliteit blijkbaar zo anders is dan wat mijn mentaliteit was als student. Ik zat op een gewone uni rechten te studeren, behoorde zeker tot de top 10% studenten van de faculteit, studie in drie jaar gedaan, goede cijfers bladiebla. Maar mooi dat ik geen zin had om mijn leven te verpesten door de uni. Ik leerde nooit dan wel nauwelijks voor tentamens, had ook een bestuursjaar als voorzitter, bijbaan doceren etc etc. Alles wat jij ook opnoemt. Uiteindelijk niet cum laude geslaagd want ik had gemiddeld een 7.8. (wel een 8.7 voor de afstudeerrichting) Maar cum laude afstuderen voegt echt weinig toe. Ik had ook mijn beurs voor Oxford binnen, ben gaan promoveren en weet je wat het meest veelgehoorde commentaar was: Oh jee, je bent met 21 afgestudeerd, wel vroeg zeg. Misschien is het beter eerst wat anders te doen. Niemand wil iemand aan nemen die zo jong is afgestudeerd simpelweg omdat ze denken dat je dan niks kan. (dat komt omdat de meeste mensen zelf achterlijk lang over een simpele studie als rechten hebben gedaan) Dan mag je aankomen met je topcijfers maar dat helpt voor geen meter.
Zelf ben ik nog twee afstudeerrichtingen gaan doen (en zwanger zijn en bevallen was ook een baan an sich ) Pas vanaf een jaar of 24/25 wordt je serieus genomen. Stom maar wel de werkelijkheid.
Een van de dingen die me is bijgebleven is dat je over het algemeen twee soorten studenten hebt: zij die genieten van hun studietijd, feestje hier, feestje daar, studentenvereniging en die de studie als bijzaak zien. Ze doen er vaak ook langer over. En zij die zo snel mogelijk de studie willen afronden met zo hoog mogelijke cijfers. Ik kan me met name van deze laatste groep de concurrentie herinneren want man oh man want was het erg als ik zonder leren weer een 8 of 9 had gehaald waar anderen dagen op hadden zitten ploeteren. En nog erger: als ik een keertje een 7tje had boeide het me ook niet. Ze vatten dat niet en nu nog steeds, als ik ze tegen kom, willen ze concurreren. En mij boeit het gewoon niet.
Achteraf vind ik eigenlijk dat groep 1 veel beter af is dan groep 2. En dat terwijl ik een gruwelijke hekel heb aan die feestende corpsballen. Maar ze zijn wel beter af. Ongeacht resultaat hebben ze via via altijd wel een baan voor ze klaar liggen en ze hebben een enorm leuke studententijd waar ze van genieten. Ik vond gelukkig mijn studententijd ook heel leuk maar ik weet niet of ik zou kunnen doen wat jij doet, in een cultuur passen die niet overeenkomt met jouw eigen mentaliteit. Nog los van het feit dat je het jezelf moeilijker maakt dan noodzakelijk gezien de doelen die je nastreeft (geen harvard of oxford).
Ik zou zeggen, relax, geniet en doe ondertussen lekker die studie met twee handen in je neus. Dat is veel meer waard dan de stress om een 8.5 of 9. Als je goed bent, kom je er echt wel en het is zeer zeker belangrijk ook een wat lossere mentaliteit te ervaren, simpelweg omdat je deze mentaliteit niet op je werk wil voortzetten. Je moet ook afstand kunnen nemen en volgens mij kón je dat heel goed maar wordt je nu zo meegesleept dat je dat af bent geleerd.
Succes.
Zelf ben ik nog twee afstudeerrichtingen gaan doen (en zwanger zijn en bevallen was ook een baan an sich ) Pas vanaf een jaar of 24/25 wordt je serieus genomen. Stom maar wel de werkelijkheid.
Een van de dingen die me is bijgebleven is dat je over het algemeen twee soorten studenten hebt: zij die genieten van hun studietijd, feestje hier, feestje daar, studentenvereniging en die de studie als bijzaak zien. Ze doen er vaak ook langer over. En zij die zo snel mogelijk de studie willen afronden met zo hoog mogelijke cijfers. Ik kan me met name van deze laatste groep de concurrentie herinneren want man oh man want was het erg als ik zonder leren weer een 8 of 9 had gehaald waar anderen dagen op hadden zitten ploeteren. En nog erger: als ik een keertje een 7tje had boeide het me ook niet. Ze vatten dat niet en nu nog steeds, als ik ze tegen kom, willen ze concurreren. En mij boeit het gewoon niet.
Achteraf vind ik eigenlijk dat groep 1 veel beter af is dan groep 2. En dat terwijl ik een gruwelijke hekel heb aan die feestende corpsballen. Maar ze zijn wel beter af. Ongeacht resultaat hebben ze via via altijd wel een baan voor ze klaar liggen en ze hebben een enorm leuke studententijd waar ze van genieten. Ik vond gelukkig mijn studententijd ook heel leuk maar ik weet niet of ik zou kunnen doen wat jij doet, in een cultuur passen die niet overeenkomt met jouw eigen mentaliteit. Nog los van het feit dat je het jezelf moeilijker maakt dan noodzakelijk gezien de doelen die je nastreeft (geen harvard of oxford).
Ik zou zeggen, relax, geniet en doe ondertussen lekker die studie met twee handen in je neus. Dat is veel meer waard dan de stress om een 8.5 of 9. Als je goed bent, kom je er echt wel en het is zeer zeker belangrijk ook een wat lossere mentaliteit te ervaren, simpelweg omdat je deze mentaliteit niet op je werk wil voortzetten. Je moet ook afstand kunnen nemen en volgens mij kón je dat heel goed maar wordt je nu zo meegesleept dat je dat af bent geleerd.
Succes.
zondag 13 december 2009 om 17:31
Helemaal eens met Zwieber!
Hier geldt het verhaal eigenlijk andersom.
Na mijn HBO-studie in de kunsten ( zonder leren toch cum laude) besloten om "gewoon" het onderwijs in te duiken en via praktijk verder te groeien in de school ipv een masteropleiding die aansluit. Dit wordt door zoveel mensen onbegrepen! overgang VWO naar HBO kan echt niet ( hoeveel guppen niet roepen dat ze in ieder geval uni gaan doen, want HBO neh) en dan niet eens verder leren, maar gewoon werken op je 22ste!
Ik denk dat juist je gevoel volgen ( hoe moeilijk je omgeving ( in mijn geval ook familie) daar op reageert) en jezelf zijn toch je het verste brengt. De meeste topbanen worden gegeven door praktijk en ervaring, niet een papiertje. De beste docenten zijn mensen met passie voor het vak ongeacht hun achtergrond.
De beste medici zijn mensen die kijken naar je als persoon, niet als diagnosenummer 100 en zoveel.
Zo werd ik als eenjarige al ""gestempeld" als: zal NOOIT zelfstandig wonen, werken, enz. En nu: werk gewoon, woon samen en heb een superleven. Ik heb de man vorig jaar opgezocht, maar dan nog geen excuses hoor! Dan ben je "uitzondering". En juist de "uitzonderingen" die hun gevoel volgen komen het verst!
Hier geldt het verhaal eigenlijk andersom.
Na mijn HBO-studie in de kunsten ( zonder leren toch cum laude) besloten om "gewoon" het onderwijs in te duiken en via praktijk verder te groeien in de school ipv een masteropleiding die aansluit. Dit wordt door zoveel mensen onbegrepen! overgang VWO naar HBO kan echt niet ( hoeveel guppen niet roepen dat ze in ieder geval uni gaan doen, want HBO neh) en dan niet eens verder leren, maar gewoon werken op je 22ste!
Ik denk dat juist je gevoel volgen ( hoe moeilijk je omgeving ( in mijn geval ook familie) daar op reageert) en jezelf zijn toch je het verste brengt. De meeste topbanen worden gegeven door praktijk en ervaring, niet een papiertje. De beste docenten zijn mensen met passie voor het vak ongeacht hun achtergrond.
De beste medici zijn mensen die kijken naar je als persoon, niet als diagnosenummer 100 en zoveel.
Zo werd ik als eenjarige al ""gestempeld" als: zal NOOIT zelfstandig wonen, werken, enz. En nu: werk gewoon, woon samen en heb een superleven. Ik heb de man vorig jaar opgezocht, maar dan nog geen excuses hoor! Dan ben je "uitzondering". En juist de "uitzonderingen" die hun gevoel volgen komen het verst!
