Werk & Studie
alle pijlers
Vreselijk vrijwilligerswerk
maandag 2 juli 2018 om 20:09
Ik heb sinds een tijdje een nieuwe vrijwilligersbaan. De bedoeling was dat ik hier misschien 4 uurtjes in de week mee bezig zou zijn. Hoogstens.
Note: ik heb hele grote moeite met het aangeven van mijn grenzen.
In het begin leek het me wel leuk, de mensen met wie ik ging samenwerken (klein groepje) en de baas leek me ook erg aardig.
Ik dacht dat ik wat computerwerk zou doen voor ze.. We hebben dit niet goed besproken maar ik had wel duidelijk gemaakt dat ik niet teveel tijd kan vrij maken voor ze.
Nu is het zo gekomen dat ik steeds meer verantwoordelijkheden heb gekregen en steeds meer (rot)klusjes. (Die ik niet durfde te weigeren)
Inmiddels werk ik dus elke dag voor ze en ben ik er ontzettend druk en gestrest van. De baas is erg onaardig. Roddelt veel .Kan tegen mij schreeuwen. Soms wanneer zij een slechte dag had kan ze me opbellen en heb ik het idee dat ze gewoon graag even op mij wil afreageren. Het kost me veel energie. Zelf ben ik niet echt een persoon voor haar geloof ik.
Het is een hele nare omgeving en ik ben eigenlijk al een tijdje best wel chagrijnig ervan. Elke dag voel ik de tegenzin, direct wanneer ik wakker wordt.
Ik baal er echt heel van want mijn leven is juist zo op de rails sinds een tijdje en ik genoot daar erg van.
Punt is.. Ik heb dit nog nooit echt aangegeven, en ik zeg ook nooit nee. Ik heb niet het gevoel dat ik weg kan gaan, want ze hebben al veel te weinig medewerkers en ik ben misschien wel de persoon die nu het meeste doet.
En de personen die we helpen, die wil ik ook niet in de steek laten.
(Overigens is dat ook wel een puntje, het kost me enorm veel energie, al dat verdriet van mensen om me heen)
Elke fout wordt flink uitvergroot en bestraft door baas. Het roddelen onderling zal wel veel gebeuren, gezien elke collega over elke andere collega roddelt, wanneer ik ze spreek. Ze zullen dus ook wel veel gemene dingen over mij zeggen.
Ik weet niet meer zo goed hoe ik hier onderuit moet komen, ze verwachten zoveel van mij. En het zal voor hun ook als totale verassing komen, gezien ik altijd zo vrolijk en lief mogelijk doe. En nog nooit iets heb geweigerd. Ik durf gewoon niet. Ze rekenen allemaal op mij.
Mijn vriend weet eigenlijk niet hoe erg ik het hier heb, want dat verstop ik wel een beetje. Anders zal hij zich alleen maar zorgen maken.
Maar binnenkort zullen we gaan samenwonen (
) en dan zal hij het wel merken.
Ik weet niet goed hoe ik er nog onderuit moet komen. Ik heb net een nieuwe 'titel' gekregen, een werktelefoon, en allemaal papierwerk wat ik moet leren.. Momenteel heb ik het baantje met de meeste verantwoordelijkheid binnen de stichting.
Als ik nu stop is er niemand die dit kan overnemen. Ze zal denk ik ook erg boos worden.
En de mensen die ik help erg teleurgesteld.
Het is gewoon zo uit de hand gelopen.
Ik heb wel geprobeerd een beetje aan te stippen dat het me iets teveel wordt, maar daar is niks mee gedaan. Dat snap ik ook wel van haar uit, want ik weiger ook nooit iets.
Hoe kom ik nou uit deze penarie?
Smoesjes, ideeën , tips.. Alles is welkom.
Note: ik heb hele grote moeite met het aangeven van mijn grenzen.
In het begin leek het me wel leuk, de mensen met wie ik ging samenwerken (klein groepje) en de baas leek me ook erg aardig.
Ik dacht dat ik wat computerwerk zou doen voor ze.. We hebben dit niet goed besproken maar ik had wel duidelijk gemaakt dat ik niet teveel tijd kan vrij maken voor ze.
Nu is het zo gekomen dat ik steeds meer verantwoordelijkheden heb gekregen en steeds meer (rot)klusjes. (Die ik niet durfde te weigeren)
Inmiddels werk ik dus elke dag voor ze en ben ik er ontzettend druk en gestrest van. De baas is erg onaardig. Roddelt veel .Kan tegen mij schreeuwen. Soms wanneer zij een slechte dag had kan ze me opbellen en heb ik het idee dat ze gewoon graag even op mij wil afreageren. Het kost me veel energie. Zelf ben ik niet echt een persoon voor haar geloof ik.
Het is een hele nare omgeving en ik ben eigenlijk al een tijdje best wel chagrijnig ervan. Elke dag voel ik de tegenzin, direct wanneer ik wakker wordt.
Ik baal er echt heel van want mijn leven is juist zo op de rails sinds een tijdje en ik genoot daar erg van.
Punt is.. Ik heb dit nog nooit echt aangegeven, en ik zeg ook nooit nee. Ik heb niet het gevoel dat ik weg kan gaan, want ze hebben al veel te weinig medewerkers en ik ben misschien wel de persoon die nu het meeste doet.
En de personen die we helpen, die wil ik ook niet in de steek laten.
(Overigens is dat ook wel een puntje, het kost me enorm veel energie, al dat verdriet van mensen om me heen)
Elke fout wordt flink uitvergroot en bestraft door baas. Het roddelen onderling zal wel veel gebeuren, gezien elke collega over elke andere collega roddelt, wanneer ik ze spreek. Ze zullen dus ook wel veel gemene dingen over mij zeggen.
Ik weet niet meer zo goed hoe ik hier onderuit moet komen, ze verwachten zoveel van mij. En het zal voor hun ook als totale verassing komen, gezien ik altijd zo vrolijk en lief mogelijk doe. En nog nooit iets heb geweigerd. Ik durf gewoon niet. Ze rekenen allemaal op mij.
Mijn vriend weet eigenlijk niet hoe erg ik het hier heb, want dat verstop ik wel een beetje. Anders zal hij zich alleen maar zorgen maken.
Maar binnenkort zullen we gaan samenwonen (
) en dan zal hij het wel merken. Ik weet niet goed hoe ik er nog onderuit moet komen. Ik heb net een nieuwe 'titel' gekregen, een werktelefoon, en allemaal papierwerk wat ik moet leren.. Momenteel heb ik het baantje met de meeste verantwoordelijkheid binnen de stichting.
Als ik nu stop is er niemand die dit kan overnemen. Ze zal denk ik ook erg boos worden.
En de mensen die ik help erg teleurgesteld.
Het is gewoon zo uit de hand gelopen.
Ik heb wel geprobeerd een beetje aan te stippen dat het me iets teveel wordt, maar daar is niks mee gedaan. Dat snap ik ook wel van haar uit, want ik weiger ook nooit iets.
Hoe kom ik nou uit deze penarie?
Smoesjes, ideeën , tips.. Alles is welkom.
maandag 2 juli 2018 om 20:13
Dit klinkt niet als vrijwilligerswerk, maar als een baan waar betaald voor zou moeten worden.
ik zou stoppen en uitkijken naar iets wat je wel voldoening geeft.
en als je toch bezig bent kun je net zo goed gaan uitkijken naar betaald werk.
en dan nog hoef je het niet te accepteren dat naar over je geroddeld wordt of dat er iemand naar je staat te schreeuwen. Waar is je eigenwaarde?
Als dit de volgende keer gebeurt op zo neutraal mogelijke toon vertellen dat je hier niet van gediend bent en anders op zoek gaat naar een plek waar ze je wel op waarde schatten. Jij hebt echt niks van ze nodig hoor.
ik zou stoppen en uitkijken naar iets wat je wel voldoening geeft.
en als je toch bezig bent kun je net zo goed gaan uitkijken naar betaald werk.
en dan nog hoef je het niet te accepteren dat naar over je geroddeld wordt of dat er iemand naar je staat te schreeuwen. Waar is je eigenwaarde?
Als dit de volgende keer gebeurt op zo neutraal mogelijke toon vertellen dat je hier niet van gediend bent en anders op zoek gaat naar een plek waar ze je wel op waarde schatten. Jij hebt echt niks van ze nodig hoor.
saartje- wijzigde dit bericht op 02-07-2018 20:18
43.13% gewijzigd
maandag 2 juli 2018 om 20:14
maandag 2 juli 2018 om 20:16
Niet proberen aan te stippen, duidelijk aanwijzen. En ja dat is moeilijk misschien, maar bedenk hoe opgelucht je zult zijn na afloop. Dat er niemand is die het over kan nemen is niet jouw probleem, maar je kunt zeggen dat je per ingang van volgende maand vertrekt,tot die tijd kun je iemand inwerken.
Waarom doe je vrijwilligerswerk? Compensatie voor bijstand of gewoon omdat het je leuk leek?
Vrijwilligerswerk is niet vrijblijvend, maar je kunt echt wel je ontslag nemen. Er is genoeg ander werk, en misschien zit daar wel iets bij wat jij leuk vindt.
Waarom doe je vrijwilligerswerk? Compensatie voor bijstand of gewoon omdat het je leuk leek?
Vrijwilligerswerk is niet vrijblijvend, maar je kunt echt wel je ontslag nemen. Er is genoeg ander werk, en misschien zit daar wel iets bij wat jij leuk vindt.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
maandag 2 juli 2018 om 20:18
Doe je niks naast het vrijwilligerswerk?
Ik ben trouwens halfverwege gestopt met lezen. Je gaat door en door met redenen op noemen waarom je geen afstand zou kunnen doen van een vrijwilligersbaantje waar je afgesnauwd en slecht behandeld wordt.
Just why?
Ik snap niet waarom je jezelf dit aandoet en ik wil het ook niet snappen geloof ik.
Ik ben trouwens halfverwege gestopt met lezen. Je gaat door en door met redenen op noemen waarom je geen afstand zou kunnen doen van een vrijwilligersbaantje waar je afgesnauwd en slecht behandeld wordt.
Just why?
Ik snap niet waarom je jezelf dit aandoet en ik wil het ook niet snappen geloof ik.
maandag 2 juli 2018 om 20:23
Juist in deze omgeving kun je redelijk consequentieloos leren/oefenen je grenzen aan te geven, wellicht heb je daar de rest van je leven heel veel profijt van.
Ga naar je leidinggevende en vertel heel eerlijk wat je van je vrijwilligersbaantje vindt en waarom je vanaf volgende week niet meer komt. Ga het aan, het is lastig maar wat zal je trots en opgelucht zijn als dit achter de rug is.
Ga naar je leidinggevende en vertel heel eerlijk wat je van je vrijwilligersbaantje vindt en waarom je vanaf volgende week niet meer komt. Ga het aan, het is lastig maar wat zal je trots en opgelucht zijn als dit achter de rug is.
maandag 2 juli 2018 om 20:24
Echt je hebt niks te verliezen dus zeg gewoon dat je niet meer dan 1 middag, door jou uitgekozen, vrijwilligerswerk voor ze doet. Blijven ze bellen voor meer gratis werk dan gewoon aangeven dat je dat erg vervelend vind maar dat ze jou dan niet moeten bellen. Luisteren ze dan nog niet dan kap je per direct met vrijwilligerswerk daar en zoek je naar iets anders.
maandag 2 juli 2018 om 20:25
Nee het is wel een echt een probleem, en ik weet ook wel dat het aan mij ligt. Ik heb er wel voor in therapie gezeten en binnen mijn vaste groep mensen kan ik heel goed nee zeggen.viva-amber schreef: ↑02-07-2018 20:12Hoe ga je het in de rest van je leven redden wanneer je nooit nee zegt?
Of heb je er alleen op deze plek last van?
Hier ligt het een beetje anders. Ze zullen je ook niet zo makkelijk laten gaan, en best wel op je schuldgevoel inspelen denk ik. Ik kan mezelf van te voren altijd wel heel goed voornemen dat ik eerlijk ga zijn, en mijn tekstje klaar hebben.
Maar ik val altijd stil wanneer het echt zo ver is.
Zij vinden niet makkelijk nieuwe mensen, ze proberen het wel. En gezien het al niet zo goed gaat met de stichting..
Nu voel ik ook wel een verantwoordelijkheid naar de mensen toe die ik daadwerkelijkheid help.
Ik weet dus niet of ik me naderhand zo goed zou voelen als ik het eerlijk aangeef. Ik denk dat ik me vooral schuldig zou voelen.
maandag 2 juli 2018 om 20:25
Dit.Doreia schreef: ↑02-07-2018 20:14Gewoon een gesprek met leidinggevende dat je tot de ontdekking komt dat je geen 4 naar 24 uur bezig bent met de stichting.
Dat je dit niet zo hebt bedoeld en je daarom per volgende week deze, deze en die klus laat vallen.
Een mooie oefening voor jou in nee zeggen en grenzen aangeven.
•
maandag 2 juli 2018 om 20:28
Dit is nog beter inderdaad.Rooss4.0 schreef: ↑02-07-2018 20:23Juist in deze omgeving kun je redelijk consequentieloos leren/oefenen je grenzen aan te geven, wellicht heb je daar de rest van je leven heel veel profijt van.
Ga naar je leidinggevende en vertel heel eerlijk wat je van je vrijwilligersbaantje vindt en waarom je vanaf volgende week niet meer komt. Ga het aan, het is lastig maar wat zal je trots en opgelucht zijn als dit achter de rug is.
maandag 2 juli 2018 om 20:28
Als ze echt alle hulp hard nodig zouden hebben, dan zou iedereen die die hulp biedt door hen op handen gedragen worden. Gezien de manier waarop zowel leidinggevende als collega’s met elkaar omgaan (roddelen, afsnauwen, overvragen en daarmee misbruik maken van iemand die geen nee durft te zeggen, etc) zal het allemaal wel meevallen met die hoge nood. Kortom, pak je biezen. Per mail ontslag indienen en tot de ontslagdatum niet meer dan 4 uur per week meer werken.
maandag 2 juli 2018 om 20:30
Dus je maakt je zorgen om ieders problemen, behalve je eigen problemen... als je zo door gaat, zit jij over een tijdje met een burn out te kijken, terwijl je hier eigenlijk aan begonnen bent als een leuke aanvulling.
Ik snap dat je het idee hebt dat het zonder jou omvalt, want je doet enorm veel, maar geloof me, als jij weg valt door ziekte of een ongeluk, of om wat voor reden dan ook, dan draait het daar gewoon verder. Misschien niet heel soepel in het begin, maar dat komt wel weer.
Bij mijn eerdere banen voelde ik ook zo’n enorme verantwoordelijkheid, en ging over mijn grenzen heen, want wat was ik toch onmisbaar.... nou geloof me, toen het slecht ging met mij, was ik ineens zo vervangen door een ander en mocht ik vertrekken.
Echt TO, vrijwilligerswerk moet een aanvulling op je leven zijn en geen burn out veroorzaker. Denk aan jezelf en stap op. Het klinkt alsof je toch enkel maar als voetveeg gebruikt wordt.
Ik snap dat je het idee hebt dat het zonder jou omvalt, want je doet enorm veel, maar geloof me, als jij weg valt door ziekte of een ongeluk, of om wat voor reden dan ook, dan draait het daar gewoon verder. Misschien niet heel soepel in het begin, maar dat komt wel weer.
Bij mijn eerdere banen voelde ik ook zo’n enorme verantwoordelijkheid, en ging over mijn grenzen heen, want wat was ik toch onmisbaar.... nou geloof me, toen het slecht ging met mij, was ik ineens zo vervangen door een ander en mocht ik vertrekken.
Echt TO, vrijwilligerswerk moet een aanvulling op je leven zijn en geen burn out veroorzaker. Denk aan jezelf en stap op. Het klinkt alsof je toch enkel maar als voetveeg gebruikt wordt.
maandag 2 juli 2018 om 20:31
Dat schuldgevoel moet je dan leren verdragen en relativeren. Want nu laat je over je lopen, alleen maar om te vermijden dat jij je schuldig voelt of dat mensen onaardig tegen je doen.
Wat mij heeft geholpen in zulk soort gesprekken is om echt heeeeel goed van tevoren te weten wat ik ga zeggen. En er ook voor zorgen dat mijn taalgebruik duidelijk is en sterk overkomt. Dus geen woorden zoals "misschien, als het uitkomt, eventueel" etc. En ervoor zorgen dat je stem duidelijk is en niet te zacht praten.
De enige die in deze situatie iets kan veranderen ben jijzelf. Mensen zullen altijd gebruik maken van de ruimte die jij hen geeft om meer van je te vragen dan afgesproken, helaas.
Succes!
Wat mij heeft geholpen in zulk soort gesprekken is om echt heeeeel goed van tevoren te weten wat ik ga zeggen. En er ook voor zorgen dat mijn taalgebruik duidelijk is en sterk overkomt. Dus geen woorden zoals "misschien, als het uitkomt, eventueel" etc. En ervoor zorgen dat je stem duidelijk is en niet te zacht praten.
De enige die in deze situatie iets kan veranderen ben jijzelf. Mensen zullen altijd gebruik maken van de ruimte die jij hen geeft om meer van je te vragen dan afgesproken, helaas.
Succes!
maandag 2 juli 2018 om 20:34
Doreia schreef: ↑02-07-2018 20:14Gewoon een gesprek met leidinggevende dat je tot de ontdekking komt dat je geen 4 naar 24 uur bezig bent met de stichting.
Dat je dit niet zo hebt bedoeld en je daarom per volgende week deze, deze en die klus deze baan laat vallen.
Een mooie oefening voor jou in nee zeggen en grenzen aangeven.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
maandag 2 juli 2018 om 20:35
Marit8 schreef: ↑02-07-2018 20:25Nee het is wel een echt een probleem, en ik weet ook wel dat het aan mij ligt. Ik heb er wel voor in therapie gezeten en binnen mijn vaste groep mensen kan ik heel goed nee zeggen.
Hier ligt het een beetje anders. Ze zullen je ook niet zo makkelijk laten gaan, en best wel op je schuldgevoel inspelen denk ik. Ik kan mezelf van te voren altijd wel heel goed voornemen dat ik eerlijk ga zijn, en mijn tekstje klaar hebben.
Maar ik val altijd stil wanneer het echt zo ver is.
Zij vinden niet makkelijk nieuwe mensen, ze proberen het wel. En gezien het al niet zo goed gaat met de stichting..
Nu voel ik ook wel een verantwoordelijkheid naar de mensen toe die ik daadwerkelijkheid help.
Ik weet dus niet of ik me naderhand zo goed zou voelen als ik het eerlijk aangeef. Ik denk dat ik me vooral schuldig zou voelen.
Het wordt tijd dat je jezelf op de eerste plaats zet. Jij moet voor jezelf zorgen, niemand die dat voor je doet. Jij vindt 4 uur werken genoeg, de stichting houdt daar geen rekening mee, dus zul je het zelf moeten doen. Geef grenzen aan en bedenk daarbij elke keer "hiermee zorg ik goed voor mezelf". Het is helemaal geen schande om jezelf op de eerste plaats te zetten, integendeel zelfs.
maandag 2 juli 2018 om 20:37
maandag 2 juli 2018 om 20:37
Dit. Zie het als een kans om te oefenen.Rooss4.0 schreef: ↑02-07-2018 20:23Juist in deze omgeving kun je redelijk consequentieloos leren/oefenen je grenzen aan te geven, wellicht heb je daar de rest van je leven heel veel profijt van.
Ga naar je leidinggevende en vertel heel eerlijk wat je van je vrijwilligersbaantje vindt en waarom je vanaf volgende week niet meer komt. Ga het aan, het is lastig maar wat zal je trots en opgelucht zijn als dit achter de rug is.