Zwanger
alle pijlers
Bevalling verwerken?
donderdag 28 mei 2015 om 21:23
Een paar weken terug ben ik bevallen. Nu merk ik dat ik het lastig vind om de bevalling een plekje te geven. Ik ben tijdens de bevalling heel erg bang geweest waar in mijn ogen niet goed op gereageerd is. De eerste weken heb ik veel flash-backs gehad. Gelukkig is dat nu veel minder. Wel droom ik er nog veel over. Tijdens de nacontrole heb ik mijn vragen kunnen stellen en bedenkingen kunnen uiten. Het feit dat de verloskundige erkende dat bepaalde dingen zeker anders hadden kunnen lopen, maakt dat ik me nu wel wat beter voel over de bevalling maar de dromen en af en toe flashbacks blijven. De verloskundige zei me er niet te lang mee te blijven lopen als deze gevoelens aanhielden. Maar wat is te lang? Wellicht wordt dit vanzelf minder?
donderdag 28 mei 2015 om 21:30
Hey TO, wat vervelend dat je zo bang bent geweest tijdens de bevalling 
Ik weet niet hoe lang zoiets 'mag' duren. Ik weet alleen dat ikzelf heel lang (nog wel, meisje is nu 9 maanden) de behoefte heb gevoeld om over mijn bevalling te praten, terwijl ik het als heel prettig heb ervaren. Misschien kan je eens met je huisarts overleggen?
Ik weet niet hoe lang zoiets 'mag' duren. Ik weet alleen dat ikzelf heel lang (nog wel, meisje is nu 9 maanden) de behoefte heb gevoeld om over mijn bevalling te praten, terwijl ik het als heel prettig heb ervaren. Misschien kan je eens met je huisarts overleggen?
donderdag 28 mei 2015 om 21:34
Als je er erg mee zit, gewoon naar de huisarts (of evt verloskundige) en je laten doorverwijzen naar een praktijkondersteuner bijvoorbeeld. Dat is vrij laagdrempelig en met zo iemand kun je een paar gesprekken hebben. Mocht dat niet voldoende zijn, dan kun je meer hulp krijgen.
Verder is het voor mij wel herkenbaar. Ik was niet bang tijdens de bevalling maar bij waren er weer andere dingen waar ik mee zat. Heeft wel even geduurd.
Verder is het voor mij wel herkenbaar. Ik was niet bang tijdens de bevalling maar bij waren er weer andere dingen waar ik mee zat. Heeft wel even geduurd.
donderdag 28 mei 2015 om 21:36
Wat vervelend dat je er nare herinneringen aan over hebt gehouden! Ik heb van mijn eerste bevalling een gevoel van falen overgehouden. De gynaecoloog keek geïrriteerd door mij naar iemand anders (verpleegkundige?) die aan mijn bed stond. Ze vond echt dat ik niet genoeg m'n best deed, zuchtte en was heel nors. Dat ik op de baarkruk het wilde proberen vond ze ook maar een dom idee en ik kreeg daarna ook een non-verbale 'zie je wel, dat lukte niet, ik had het toch gezegd'. Uiteindelijk is zoon toen met een vacuümpomp gehaald waarna ze meteen vertrokken is en ik haar nooit meer gezien heb. Een studente die ook bij de bevalling aanwezig was zei later 'Wat vervelend voor je, je baby zat vast met z'n vuistje'. Daardoor voelde ik me wel iets beter, ik had echt gedacht dat het 100% aan mij lag.
Het is inmiddels ruim tien jaar geleden, en ik ben het nog steeds niet helemaal kwijt... Maar de scherpe kantjes zijn eraf
Het is inmiddels ruim tien jaar geleden, en ik ben het nog steeds niet helemaal kwijt... Maar de scherpe kantjes zijn eraf
donderdag 28 mei 2015 om 21:37
Hoi Elfje,
Wat ontzettend beroerd dat je zo bang bent geweest en dat daar op dat moment niet goed op gereageerd werd. Heel goed dat je er bij de nacontrole nog op terug bent gekomen en dat het ook erkend werd. Mijn bevalling was pittig maar verder prima te doen en zelfs ik had echt tijd nodig om het een plekje te geven. Het is niet niks!
Als ik je een advies mag geven; blijf er niet langer mee zitten en ga naar de huisarts. Met een jonge baby ben je vaak ook nog ontzettend moe en dan is het nog moeilijker om de zaken helder te zien. Wellicht weet de huisarts hoe je hiermee verder kunt en of er iemand is bij wie je terecht kan.
Sterkte!!
Wat ontzettend beroerd dat je zo bang bent geweest en dat daar op dat moment niet goed op gereageerd werd. Heel goed dat je er bij de nacontrole nog op terug bent gekomen en dat het ook erkend werd. Mijn bevalling was pittig maar verder prima te doen en zelfs ik had echt tijd nodig om het een plekje te geven. Het is niet niks!
Als ik je een advies mag geven; blijf er niet langer mee zitten en ga naar de huisarts. Met een jonge baby ben je vaak ook nog ontzettend moe en dan is het nog moeilijker om de zaken helder te zien. Wellicht weet de huisarts hoe je hiermee verder kunt en of er iemand is bij wie je terecht kan.
Sterkte!!
donderdag 28 mei 2015 om 21:55
Ik weet niet wat er mis is gegaan bij jou maar ik ben nog steeds niet over mijn bevalling heen, nu 14 jaar geleden.
Ik zou echter niet weten waarom je nu nog angstig zou zijn. Je kind is er nu toch? waar ben je dan angstig voor. Ik ben verontwaardigt, teleurgesteld en voel af en toe nog een gemis. Heb geen kraamtijd gehad, alleen ellende, en die tijd komt nooit meer terug.
Het was een rotbevalling en ik zou 'm echt niet over willen doen maar waarom zouden er angst gevoelens zijn? Het kind is er nu en er is echt niets achter gebleven. Ze stoppen je kind echt niet terug hoor. Een plekje geven en verwerken snap ik, angst... is echt nergens voor nodig.
Ik zou echter niet weten waarom je nu nog angstig zou zijn. Je kind is er nu toch? waar ben je dan angstig voor. Ik ben verontwaardigt, teleurgesteld en voel af en toe nog een gemis. Heb geen kraamtijd gehad, alleen ellende, en die tijd komt nooit meer terug.
Het was een rotbevalling en ik zou 'm echt niet over willen doen maar waarom zouden er angst gevoelens zijn? Het kind is er nu en er is echt niets achter gebleven. Ze stoppen je kind echt niet terug hoor. Een plekje geven en verwerken snap ik, angst... is echt nergens voor nodig.
donderdag 28 mei 2015 om 22:00
Ik had 9 jaar geleden ook een erg nare bevalling, waarbij we vlak nadat ze geboren was dachten onze dochter verloren te hebben. Het heeft bij mij wel een jaar geduurd voordat ik minder emotioneel aan de bevalling terug kon denken. En zelfs nu nog krijg ik het nog wel eens moeilijk als ik eraan terugdenk.
Ik ben tijdens de bevalling niet bang geweest, ik was alleen maar bezig met door de pijn heen te komen, ik ben ook stukken kwijt dat ik van de wereld ben geweest toen dochter niet geboren wilde worden (zat meerdere keren klem). Ik heb daarna geen angst meer gevoeld, toen eenmaal bleek dat dochter in orde was. Wel was ik angstig voor de 2e bevalling 3 1/2 jaar later, maar die ging gelukkig een heel stuk beter.
Sterkte!
Ik ben tijdens de bevalling niet bang geweest, ik was alleen maar bezig met door de pijn heen te komen, ik ben ook stukken kwijt dat ik van de wereld ben geweest toen dochter niet geboren wilde worden (zat meerdere keren klem). Ik heb daarna geen angst meer gevoeld, toen eenmaal bleek dat dochter in orde was. Wel was ik angstig voor de 2e bevalling 3 1/2 jaar later, maar die ging gelukkig een heel stuk beter.
Sterkte!
'Geniet van elke dag, want er komt geen dag terug'
donderdag 28 mei 2015 om 22:20
quote:nina1966 schreef op 28 mei 2015 @ 21:55:
Ik weet niet wat er mis is gegaan bij jou maar ik ben nog steeds niet over mijn bevalling heen, nu 14 jaar geleden.
Ik zou echter niet weten waarom je nu nog angstig zou zijn. Je kind is er nu toch? waar ben je dan angstig voor. Ik ben verontwaardigt, teleurgesteld en voel af en toe nog een gemis. Heb geen kraamtijd gehad, alleen ellende, en die tijd komt nooit meer terug.
Het was een rotbevalling en ik zou 'm echt niet over willen doen maar waarom zouden er angst gevoelens zijn? Het kind is er nu en er is echt niets achter gebleven. Ze stoppen je kind echt niet terug hoor. Een plekje geven en verwerken snap ik, angst... is echt nergens voor nodig.
En waarom mag jouw gevoel er wel zijn en dat van TO niet? Het is niet alsof ze ervoor kiest.
Miss-Elfje niet te streng zijn voor jezelf hoor. Je neemt het jezelf kwalijk dat je anders gereageerd hebt dan je volgens jou had kunnen doen, omdat je bang was tijdens een zeer indrukwekkende ervaring. Hoeft nergens voor. En er staat geen tijd voor. Jij ervaart het als een last dus waarom niet meteen actie ondernemen?
En nog gefeliciteerd met je baby!
Ik weet niet wat er mis is gegaan bij jou maar ik ben nog steeds niet over mijn bevalling heen, nu 14 jaar geleden.
Ik zou echter niet weten waarom je nu nog angstig zou zijn. Je kind is er nu toch? waar ben je dan angstig voor. Ik ben verontwaardigt, teleurgesteld en voel af en toe nog een gemis. Heb geen kraamtijd gehad, alleen ellende, en die tijd komt nooit meer terug.
Het was een rotbevalling en ik zou 'm echt niet over willen doen maar waarom zouden er angst gevoelens zijn? Het kind is er nu en er is echt niets achter gebleven. Ze stoppen je kind echt niet terug hoor. Een plekje geven en verwerken snap ik, angst... is echt nergens voor nodig.
En waarom mag jouw gevoel er wel zijn en dat van TO niet? Het is niet alsof ze ervoor kiest.
Miss-Elfje niet te streng zijn voor jezelf hoor. Je neemt het jezelf kwalijk dat je anders gereageerd hebt dan je volgens jou had kunnen doen, omdat je bang was tijdens een zeer indrukwekkende ervaring. Hoeft nergens voor. En er staat geen tijd voor. Jij ervaart het als een last dus waarom niet meteen actie ondernemen?
En nog gefeliciteerd met je baby!
donderdag 28 mei 2015 om 22:43
@nina ik weet dat nu nog bang zijn niet nodig is, maar ik heb er weinig controle over. Ik kan m'n dromen niet sturen.
Bedankt voor de andere reacties. Ik voel me een behoorlijke aansteller, dus jullie antwoorden doen me goed. Ik vind de stap om echt hulp te zoeken erg groot, maar een gesprek met de huisarts kan vast geen kwaad.
Bedankt voor de andere reacties. Ik voel me een behoorlijke aansteller, dus jullie antwoorden doen me goed. Ik vind de stap om echt hulp te zoeken erg groot, maar een gesprek met de huisarts kan vast geen kwaad.
vrijdag 29 mei 2015 om 00:47
Wat is er dan precies gebeurd dat je zo bang was/bent!
Ik ben 3 mnd geleden bevallen en vind het nog steeds een hele belevenis die ik heb meegemaakt dat ben ik ook echt nog niet vergeten! Praat er ook regelmatig nog over doe jij dat ook? Miss helpt dat?
Ik ben 3 mnd geleden bevallen en vind het nog steeds een hele belevenis die ik heb meegemaakt dat ben ik ook echt nog niet vergeten! Praat er ook regelmatig nog over doe jij dat ook? Miss helpt dat?
Liever spijt van iets wat je heb gedaan, dan spijt van iets wat je niet heb gedaan
vrijdag 29 mei 2015 om 09:18
Ik vind het praten over de bevalling heel moeilijk. Ik heb de eerste weken ook tegen iedereen gezegd dat het meeviel, Heb een prima bevalling gehad. De vk vroeg toen nog wat ik erger vond. Het zwanger zijn of bevallen. Daar antwoordde ik op, naar waarheid, dat ik zwanger zijn veel en veel erger vond. Had een zware zwangerschap. Dus misschien in dat perspectief was de bevalling een eitje. Als ik foto's zie van de zwangerschap word ik verdrietig. Vind het heel erg dat ik er niet meer van heb kunnen genieten. Soms ook schuldgevoel naar m'n dochtertje. Maar nu merk ik dus dat ik ook de bevalling moeilijk een plaats kan geven. Ik ga proberen er over te praten wellicht scheelt dat al.
vrijdag 29 mei 2015 om 13:34
wat vervelend dat je je zwangerschap én bevalling zo naar hebt ervaren elfje! Maar zoals je ook hierboven al ziet: je bent echt niet de enige. Ik had echt geen vreselijke bevalling, maar heb wel behoorlijk wat tijd nodig gehad om het te verwerken. Idd gevoelens van spijt (had ik het niet beter kunnen doen? had ik niet meer kunnen genieten van dat eerste moment dat ik m'n zoontje zag?) en falen (als ik niet om een ruggenprik had gevraagd, was ie er vast vanzelf uitgekomen). Ik heb nog heel lang flashbacks gehad, vooral 's avonds in bed. Ik sluit me aan bij de anderen: denk dat het 't beste is als je het gaat toegeven aan anderen dat je het naar vond, en welke aspecten ervan. Hoeft niet eens perse bij de huisarts, kan ook al bij een vriendin ofzo. Hoop dat je steun vindt!
En, misschien wel het belangrijkste: geef het tijd! een paar weken is echt nog maar zo kort! ik kan me die tijd goed herinneren en ben toen ook bij huisarts en praktijkondersteuner geweest. Achteraf denk ik dat ik overall somber was en dat had voornamelijk te maken met het afkicken van alle hormomen, het alleen thuis zijn tijdens m'n verlof, etc etc. Het wordt weer beter! sterkte!
En, misschien wel het belangrijkste: geef het tijd! een paar weken is echt nog maar zo kort! ik kan me die tijd goed herinneren en ben toen ook bij huisarts en praktijkondersteuner geweest. Achteraf denk ik dat ik overall somber was en dat had voornamelijk te maken met het afkicken van alle hormomen, het alleen thuis zijn tijdens m'n verlof, etc etc. Het wordt weer beter! sterkte!
vrijdag 29 mei 2015 om 19:46
Wat vervelend dat je hier last van hebt! Ik begrijp je gevoel maar al te goed.
En die flashbacks en angst zijn een teken dat er iets niet goed gaat. Erg jammer dat je niet echt over je bevalling kan /wil praten maar zeker begrijpelijk.
Wel erg fijn dat de vk erkend dat er iets niet helemaal goed is verlopen.
Neem contact op met iemand die je kan coachen (bijvoorbeeld bij angst voor een bevalling) of iemand die eventueel EMDR therapie kan geven of iets anders dat nij je past. Mocht de huisarts je niet verder helpen, zoek dan zeker zelf verder.
Ik ben pas na 10 maanden hulp gaan zoeken na een traumatische bevalling en ik zou willen dat ik dat veel eerder had gedaan.
Hopelijk kom je er uit.
En die flashbacks en angst zijn een teken dat er iets niet goed gaat. Erg jammer dat je niet echt over je bevalling kan /wil praten maar zeker begrijpelijk.
Wel erg fijn dat de vk erkend dat er iets niet helemaal goed is verlopen.
Neem contact op met iemand die je kan coachen (bijvoorbeeld bij angst voor een bevalling) of iemand die eventueel EMDR therapie kan geven of iets anders dat nij je past. Mocht de huisarts je niet verder helpen, zoek dan zeker zelf verder.
Ik ben pas na 10 maanden hulp gaan zoeken na een traumatische bevalling en ik zou willen dat ik dat veel eerder had gedaan.
Hopelijk kom je er uit.
donderdag 27 augustus 2015 om 16:41
Een hele tijd geleden alweer dat ik dit topic geopend heb. Het gaat nu wel wat beter. Heb uiteindelijk een sessie emdr gehad. Niet alles voelt goed nu maar naar het meest vreselijke stuk kan ik nu goed kijken. Wel twijfel ik nog, de vk bood tijdens de nacontrole een gesprek aan met de verpleegkundige. Ik wilde dit toen niet. Toch blijft het vaak door mijn hoofd spoken. Had eerst samen met vriend besloten nog een klacht in te dienen. Niet specifiek tegen haar. Maar toch voelt dat niet helemaal goed. Ben normaal wel een voorstander van je gevoelens en gedachten en onvrede uitspreken voordat er serieus een klacht zou komen. Inmiddels zijn de hormonen weer wat rustiger en klinkt een gesprek zo gek nog niet. Twijfel nog wel, het is toch al weer een tijdje geleden. Volgens vriend heeft vk gezegd dat ik het gesprek altijd aan kon vragen mocht ik het willen. Ik kan me dit niet herinneren. Verder heel erg bedankt voor jullie Posts. Ben blij dat ik het hier even van me af kon schrijven.
donderdag 27 augustus 2015 om 19:52
Doen. Echt waar. In dit geval gewoon doen. Ga het gesprek aan met de verpleegkundige. Schrijf je vragen op, de onduidelijkheden en ga het gesprek aan. Mocht je nog een broertje of zusje voor je dochter willen, dan is het echt van cruciaal belang dat je weet hoe het is gegaan. Doen, echt waar, niet meer twijfelen.
vrijdag 28 augustus 2015 om 10:30
Dankje Doreia. Twijfel blijft. Maar ik denk dat ik volgende week alle moed bij elkaar ga rapen en ga bellen. Jij zegt: in dit geval doen. In welk geval niet meer? Ik merk ook dat ik het heel eng vind. In mijn hoofd is die verpleegkundige een heks. Maar waarschijnlijk herken ik gaar geeneens als ik haar weer zie. Kan haar nu in ieder geval niet meer omschrijven.
vrijdag 28 augustus 2015 om 11:02
In dit geval doen, omdat je nu meer achtergrond informatie kan krijgen.
Veel minder heftig, maar bij mij werd ik bij het binnengaan van de verloskamer gesommeerd minder te kreunen en te hummen. Terwijl ik dit al 4 uur deed en zo heel goed de weeën kon opvangen en daarbij lette ik ook goed op het gebruik van mijn stem. Van die heks van een verpleegster moest ik gaan zuchten en puffen. Ze kon de pot op van mij!
Later, bij het gesprek met de verloskundige, vertelde ze dat ze het aan me zag dat zij me irriteerde en heeft haar eruit gezet met de mededeling dat ze wel geroepen zou worden als we haar nodig waren. Maar dat haar verzoek kwam omdat de vrouw in de kamer naast mij zenuwachtig van mij werd. Kijk, vertel me dat op het moment zelf, dan kan ik (zelfs met weeën) daar nog rekening mee houden. En zo was de heks uit mijn belevenis bij mij opeens weer de professional die heeft geprobeerd beide partijen gunstig te stemmen en dacht ik al veel normaler over haar.
Veel minder heftig, maar bij mij werd ik bij het binnengaan van de verloskamer gesommeerd minder te kreunen en te hummen. Terwijl ik dit al 4 uur deed en zo heel goed de weeën kon opvangen en daarbij lette ik ook goed op het gebruik van mijn stem. Van die heks van een verpleegster moest ik gaan zuchten en puffen. Ze kon de pot op van mij!
Later, bij het gesprek met de verloskundige, vertelde ze dat ze het aan me zag dat zij me irriteerde en heeft haar eruit gezet met de mededeling dat ze wel geroepen zou worden als we haar nodig waren. Maar dat haar verzoek kwam omdat de vrouw in de kamer naast mij zenuwachtig van mij werd. Kijk, vertel me dat op het moment zelf, dan kan ik (zelfs met weeën) daar nog rekening mee houden. En zo was de heks uit mijn belevenis bij mij opeens weer de professional die heeft geprobeerd beide partijen gunstig te stemmen en dacht ik al veel normaler over haar.
