Zwanger
alle pijlers
Eclampsie
donderdag 15 oktober 2015 om 21:41
Beste forumlezers,
Ik ben opzoek naar lotgenoten die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Namelijk een ongecompliceerde zwangerschap, maar een zeer gecompliceerde bevalling ( bevalling eindigend in een eclampsieaanval).
Op het net kan ik nergens verhalen vinden van mensen met een soortgelijke ervaring. Wel van pre-eclampsie en hellp. Ik zoek dus vooral verhalen van mensen die een eclampsieaanval hebben gehad en ben benieuwd naar jullie herstel en restverschijnselen. Hier dan mijn verhaal.
Ik had een vlekkeloze zwangerschap (relatief dan). Ik werd elk consult bij de verloskundige gecomplimenteerd over mijn lage bloeddruk. Bijna twee weken overtijd braken mijn vliezen (ik was al gestript). Omdat ik langdurig gebroken vliezen had moest ik naar het ziekenhuis. Onderweg kwam de bevalling (de weeen) spontaan tot stand. Een verschrikkelijke bevalling met alleen maar weeenstormen en geen steun vanuit het personeel. Om pijnbestrijding gevraagd en met de remifentanil kwam er ook eindelijk goede begeleiding. Vanaf toen ging de bevalling een stuk beter en kon ik alles wegademen. Onsluiting ging ook goed, alleen steeg onderwijl mijn bloeddruk steeds meer. Wat bloeddrukverlagers gekregen, maar sloegen niet aan. Onderhand zat ik op 10 cm ontsluiting. Er moest nog 1 randje weg en dan mocht ik gaan persen. Verloskundige liep weg om pomp remi te vullen. Mijn man was alleen met mij op de kamer toen ik opeens begon te ratelen, te stuipen, te schuimbekken, buiten bewustzijn raakte en helemaal groen werd (achteraf bleek dit dus de eclampsieaanval). Mijn man is naar de gang gerend en heeft om hulp geroepen. Toen werd code rood afgegeven en waren er in no time tien mensen om het bed. Naar de ok en met een spoedkeizersnede was mijn zoon er in vier minuten. Daarna naar ic (gelukkig kort) en toen nog vijf dagen aan de infusen waaronder natriumsulfaat.
Ik ben zeer zeer zeer dankbaar dat zowel ik als mijn kindje het gered hebben, dat is echt een wonder. Acheraf bleek mijn zuurstof gedaald naar veertig procent. Ook een wonder is dat mijn zoon (ondanks het zuurstoftekort) blaakt van gezondheid.
Zelf heb ik veel restverschijnselen en hier worstel ik mee. Ik ben nu zeven maanden verder en heb nog steeds veel klachten. Omdat ik vooral sociale dingen absoluut niet aan kan (vooral praten, maar nog meer luisteren kan ik maar kort) ben ik veel alleen thuis. Hierdoor voel ik me eenzaam en ga dan piekeren over mijn herstel. Werken lukt nog lang niet. Mijn werk bestaat uit luisteren. En ook luisteren in een omgeving met ruis is terror. Met een restaurantje of een etentje doe je me geen plezier. Heb nu wel oordoppen tegen ruis en dat helpt wel wat. Concentreren lukt goed, maar wordt daar wel extreem moe van. Ook vind ik het erg moeilijk dat ik niet kan werken. Ben zelfstandige (zonder verzekering) dus heb nu al 7 maanden geen inkomsten. Dit terwijl mijn eigen met bloed zweet en tranen bedrijf net echt goed liep. Verder veel moeite met stress, dingen moet, organiseren, overzicht houden etc. Echt de cognitieve functies waar ik moeite mee heb. Eerst kon ik ook echt geen prikkels aan (denk aan zonlicht, tv en lezen), maar dat gaat gekukkig al een stuk beter. De pc nig niet. Nu na 7 maanden lukt het me eindelijk dit verhaal op te schrijven met een beeldscherm.
Gelukkig kan ik wel echt genieten van mijn kleine en zie ik het als een geluk bij een ongeluk dat ik zoveel tijd met hem door kan brengen. Ook zie ik een stijgende lijn in mijn herstel , het gaat alleen met grote pieken en vooral dalen. Soms een goede week, dan weer een slechte week. Ik zou het erg fijn vinden om te horen over jullie eclampsieervaringen, en vooral ook over klachten en herstel en ook vooral de duur van herstel. Dan heb ik misschien iets meer houvast voor waar ik op moet rekenen. Nu hoop ik elke keer dat ik beter ben en is elke keer dat iets tegen valt het weer een teleurstelling. Alvast bedankt voor jullie reacties! En sorry voor het lange verhaal..
Ik ben opzoek naar lotgenoten die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Namelijk een ongecompliceerde zwangerschap, maar een zeer gecompliceerde bevalling ( bevalling eindigend in een eclampsieaanval).
Op het net kan ik nergens verhalen vinden van mensen met een soortgelijke ervaring. Wel van pre-eclampsie en hellp. Ik zoek dus vooral verhalen van mensen die een eclampsieaanval hebben gehad en ben benieuwd naar jullie herstel en restverschijnselen. Hier dan mijn verhaal.
Ik had een vlekkeloze zwangerschap (relatief dan). Ik werd elk consult bij de verloskundige gecomplimenteerd over mijn lage bloeddruk. Bijna twee weken overtijd braken mijn vliezen (ik was al gestript). Omdat ik langdurig gebroken vliezen had moest ik naar het ziekenhuis. Onderweg kwam de bevalling (de weeen) spontaan tot stand. Een verschrikkelijke bevalling met alleen maar weeenstormen en geen steun vanuit het personeel. Om pijnbestrijding gevraagd en met de remifentanil kwam er ook eindelijk goede begeleiding. Vanaf toen ging de bevalling een stuk beter en kon ik alles wegademen. Onsluiting ging ook goed, alleen steeg onderwijl mijn bloeddruk steeds meer. Wat bloeddrukverlagers gekregen, maar sloegen niet aan. Onderhand zat ik op 10 cm ontsluiting. Er moest nog 1 randje weg en dan mocht ik gaan persen. Verloskundige liep weg om pomp remi te vullen. Mijn man was alleen met mij op de kamer toen ik opeens begon te ratelen, te stuipen, te schuimbekken, buiten bewustzijn raakte en helemaal groen werd (achteraf bleek dit dus de eclampsieaanval). Mijn man is naar de gang gerend en heeft om hulp geroepen. Toen werd code rood afgegeven en waren er in no time tien mensen om het bed. Naar de ok en met een spoedkeizersnede was mijn zoon er in vier minuten. Daarna naar ic (gelukkig kort) en toen nog vijf dagen aan de infusen waaronder natriumsulfaat.
Ik ben zeer zeer zeer dankbaar dat zowel ik als mijn kindje het gered hebben, dat is echt een wonder. Acheraf bleek mijn zuurstof gedaald naar veertig procent. Ook een wonder is dat mijn zoon (ondanks het zuurstoftekort) blaakt van gezondheid.
Zelf heb ik veel restverschijnselen en hier worstel ik mee. Ik ben nu zeven maanden verder en heb nog steeds veel klachten. Omdat ik vooral sociale dingen absoluut niet aan kan (vooral praten, maar nog meer luisteren kan ik maar kort) ben ik veel alleen thuis. Hierdoor voel ik me eenzaam en ga dan piekeren over mijn herstel. Werken lukt nog lang niet. Mijn werk bestaat uit luisteren. En ook luisteren in een omgeving met ruis is terror. Met een restaurantje of een etentje doe je me geen plezier. Heb nu wel oordoppen tegen ruis en dat helpt wel wat. Concentreren lukt goed, maar wordt daar wel extreem moe van. Ook vind ik het erg moeilijk dat ik niet kan werken. Ben zelfstandige (zonder verzekering) dus heb nu al 7 maanden geen inkomsten. Dit terwijl mijn eigen met bloed zweet en tranen bedrijf net echt goed liep. Verder veel moeite met stress, dingen moet, organiseren, overzicht houden etc. Echt de cognitieve functies waar ik moeite mee heb. Eerst kon ik ook echt geen prikkels aan (denk aan zonlicht, tv en lezen), maar dat gaat gekukkig al een stuk beter. De pc nig niet. Nu na 7 maanden lukt het me eindelijk dit verhaal op te schrijven met een beeldscherm.
Gelukkig kan ik wel echt genieten van mijn kleine en zie ik het als een geluk bij een ongeluk dat ik zoveel tijd met hem door kan brengen. Ook zie ik een stijgende lijn in mijn herstel , het gaat alleen met grote pieken en vooral dalen. Soms een goede week, dan weer een slechte week. Ik zou het erg fijn vinden om te horen over jullie eclampsieervaringen, en vooral ook over klachten en herstel en ook vooral de duur van herstel. Dan heb ik misschien iets meer houvast voor waar ik op moet rekenen. Nu hoop ik elke keer dat ik beter ben en is elke keer dat iets tegen valt het weer een teleurstelling. Alvast bedankt voor jullie reacties! En sorry voor het lange verhaal..
donderdag 15 oktober 2015 om 21:50
Wat een heftig verhaal zeg!
Ik heb zelf geen ervaring met eclampsie, maar met een acute HELLP, maar ik werk zelf op de verloskamers en weet dus wel hoe een eclampsie aanval kan verlopen.
Wat een geluk inderdaad dat jullie er beiden zo goed uit zijn gekomen.
Dit laatste zinnetje is ook heel vaak tegen mij gezegd (ook een spoedkeizersnede binnen 7 min ivm placentaloslating). Maar dat is helemaal niet zo makkelijk te verwerken.
Het waarom blijft hangen. Waarom moest jou dit overkomen, waarom heb je geen 'normale ' bevalling gehad of de eerste dagen je kindje gewoon bij je.
Dat is iig wat mij het meeste pijn blijft doen.
Een vriendin van me heeft post partum een HELLP gehad en zij heeft veel van de restverschijnselen die jij ook hebt en zij doorloopt nu een revalidatie traject met oa fysiotherapie en psychotherapie.
Misschien is dit een tip die je mee kan nemen naar je huisarts.
Ontzettend veel sterkte en ik hoop dat je hier lotgenoten zal treffen.
Ik heb zelf geen ervaring met eclampsie, maar met een acute HELLP, maar ik werk zelf op de verloskamers en weet dus wel hoe een eclampsie aanval kan verlopen.
Wat een geluk inderdaad dat jullie er beiden zo goed uit zijn gekomen.
Dit laatste zinnetje is ook heel vaak tegen mij gezegd (ook een spoedkeizersnede binnen 7 min ivm placentaloslating). Maar dat is helemaal niet zo makkelijk te verwerken.
Het waarom blijft hangen. Waarom moest jou dit overkomen, waarom heb je geen 'normale ' bevalling gehad of de eerste dagen je kindje gewoon bij je.
Dat is iig wat mij het meeste pijn blijft doen.
Een vriendin van me heeft post partum een HELLP gehad en zij heeft veel van de restverschijnselen die jij ook hebt en zij doorloopt nu een revalidatie traject met oa fysiotherapie en psychotherapie.
Misschien is dit een tip die je mee kan nemen naar je huisarts.
Ontzettend veel sterkte en ik hoop dat je hier lotgenoten zal treffen.
donderdag 15 oktober 2015 om 22:00
Ik heb ook zo´n aanval gehad. Zelf buiten bewustzijn geweest, mijn man stond ernaast. Toen ik weer bijkwam was het eerste dat hij zei; Dit doen we nooit weer. Het is dan ook bij één kind gebleven.
Geheugenverlies was eigenlijk het lastigst. Niet fijn als je ergens naar een kerstmarkt gaat en de jas van je baby vergeet mee te nemen. Of een tas vol luiers, flesvoeding en zelfs een thermoskan met heet water, maar geen flesje.
Ik was oppasmoeder destijds, dus voor mijn werk maakte het niet zoveel uit gelukkig. Ik heb mezelf ook vrij snel weer bij elkaar geraapt, had geen zin om altijd maar in huis te hangen. Maar echt opgeknapt? Nou, sowieso duurt ´ontzwangeren´ bijna een jaar, en daar komt dit nog bij. Dus tegen de tijd dat je kleintje één wordt gaat het vast een stuk beter. Bij mij was het pafferige toen in elk geval wel aardig uit mijn gezicht.
Geheugenverlies was eigenlijk het lastigst. Niet fijn als je ergens naar een kerstmarkt gaat en de jas van je baby vergeet mee te nemen. Of een tas vol luiers, flesvoeding en zelfs een thermoskan met heet water, maar geen flesje.
Ik was oppasmoeder destijds, dus voor mijn werk maakte het niet zoveel uit gelukkig. Ik heb mezelf ook vrij snel weer bij elkaar geraapt, had geen zin om altijd maar in huis te hangen. Maar echt opgeknapt? Nou, sowieso duurt ´ontzwangeren´ bijna een jaar, en daar komt dit nog bij. Dus tegen de tijd dat je kleintje één wordt gaat het vast een stuk beter. Bij mij was het pafferige toen in elk geval wel aardig uit mijn gezicht.
donderdag 15 oktober 2015 om 22:11
Eenhoorn dank voor je begrip, klopt helemaal wat je zegt. En ik neem je tip ter harte. Ga morgen naar de HA! Lijkt me verstandig inderdaad.
Casalinga hoe lang was dat bij jou geleden? En had je ook geen klachten tijdens zwangerschap? Geheugenverlies valt bij mij mee gelukkig. Of het valt minder op omdat ik altijd al een chaoot was;)
Casalinga hoe lang was dat bij jou geleden? En had je ook geen klachten tijdens zwangerschap? Geheugenverlies valt bij mij mee gelukkig. Of het valt minder op omdat ik altijd al een chaoot was;)
donderdag 15 oktober 2015 om 22:48
quote:Zigzagger10 schreef op 15 oktober 2015 @ 22:11:
Eenhoorn dank voor je begrip, klopt helemaal wat je zegt. En ik neem je tip ter harte. Ga morgen naar de HA! Lijkt me verstandig inderdaad.
Casalinga hoe lang was dat bij jou geleden? En had je ook geen klachten tijdens zwangerschap? Geheugenverlies valt bij mij mee gelukkig. Of het valt minder op omdat ik altijd al een chaoot was;)
Vanaf week 34 ging het mis.
Ik had altijd een bloeddruk van 80/60. Laag dus. En ineens begon ik vocht vast te houden en was mijn bloeddruk 120/80. Ik neem het de VK nu nog kwalijk dat ze toen zei; Oh, dat is een heel normale bloeddruk hoor. Haal maar een vochtafdrijvende thee bij de natuurwinkel en ik zie je over drie weken. En Caat is inmiddels ruim 15, kun je nagaan.
Die thee hielp uiteraard voor geen meter. Ik zag mijn lichaam met de dag groeien. In een week kwam ik tien kilo aan. In de drie weken dat het in totaal duurde, ruim 25 (plus de tien die bij een normale zwangerschap horen). Na die week ging ik naar de huisarts, bloeddruk inmiddels 140/90. Die stuurde me naar het ziekenhuis.
Geen hoofdpijn, geen flitsen, geen rugpijn. Ik mocht naar huis maar moest me wel om de drie dagen melden. Pas in week 36 vonden ze eiwitten in mijn urine (hellp). Met 36-3 hebben ze een bed geregeld en mocht ik niet meer naar huis. Vanaf dat moment begonnen de artsen zich behoorlijk zorgen te maken, hoorde ik achteraf.
Omdat ik zelf nog steeds nergens last van had, behalve dan dat mijn enkels inmiddels zo dik waren als normaal mijn bovenbenen (en ik ben al niet de allerslankste), hebben ze Caat laten zitten tot 37 weken.
Ingeleid. Eerst met gel, de dag erna infuus. Dat ging vrij aardig, een uurtje of zes later had ik Caat in mijn handen en de gyneacoloog stond op de gang (placenta moest nog). Toen heb ik die aanval gekregen. Ze hebben tussendoor nog een keer de bloeddruk willen meten, maar door de weeenstorm lukte dat niet meer. Naar schatting van de artsen was het in elk geval rond de 220/190, maar dat weten ze dus niet zeker. Maar geen wonder dat mijn lijf klapte dus.
Toen ik bijkwam was de gyn op mijn buik aan het duwen. Toen bleek dat ik een spuit had gehad om de placenta eruit te krijgen. Toen ik daarna weer wakker werd, had ik een catheter, een infuus en een dochter. Na een paar dagen reageerde mijn lijf met een flink verminderde HB waarde (3.7) en kreeg ik bloed bijgezet. De enige spuit die ze me niet hebben hoeven geven, was die tegen de antistoffen in het bloed. Ik heb bloedgroep O negatief. Caat is ook negatief.
Maar weet je? Naast me lag een vrouw, ook net bevallen, en er was iets mis met haar kindje. Dat moest dus de couveuse in en zij lag in bed te luisteren naar het gehuil van Caatje. Eerlijk waar, ik heb honderd keer liever zélf wat, dan te moeten aanzien hoe zo´n pasgeboren hummeltje ziek ligt te zijn. Misschien ook dat dat onmiddellijk relativeerde.
Eenhoorn dank voor je begrip, klopt helemaal wat je zegt. En ik neem je tip ter harte. Ga morgen naar de HA! Lijkt me verstandig inderdaad.
Casalinga hoe lang was dat bij jou geleden? En had je ook geen klachten tijdens zwangerschap? Geheugenverlies valt bij mij mee gelukkig. Of het valt minder op omdat ik altijd al een chaoot was;)
Vanaf week 34 ging het mis.
Ik had altijd een bloeddruk van 80/60. Laag dus. En ineens begon ik vocht vast te houden en was mijn bloeddruk 120/80. Ik neem het de VK nu nog kwalijk dat ze toen zei; Oh, dat is een heel normale bloeddruk hoor. Haal maar een vochtafdrijvende thee bij de natuurwinkel en ik zie je over drie weken. En Caat is inmiddels ruim 15, kun je nagaan.
Die thee hielp uiteraard voor geen meter. Ik zag mijn lichaam met de dag groeien. In een week kwam ik tien kilo aan. In de drie weken dat het in totaal duurde, ruim 25 (plus de tien die bij een normale zwangerschap horen). Na die week ging ik naar de huisarts, bloeddruk inmiddels 140/90. Die stuurde me naar het ziekenhuis.
Geen hoofdpijn, geen flitsen, geen rugpijn. Ik mocht naar huis maar moest me wel om de drie dagen melden. Pas in week 36 vonden ze eiwitten in mijn urine (hellp). Met 36-3 hebben ze een bed geregeld en mocht ik niet meer naar huis. Vanaf dat moment begonnen de artsen zich behoorlijk zorgen te maken, hoorde ik achteraf.
Omdat ik zelf nog steeds nergens last van had, behalve dan dat mijn enkels inmiddels zo dik waren als normaal mijn bovenbenen (en ik ben al niet de allerslankste), hebben ze Caat laten zitten tot 37 weken.
Ingeleid. Eerst met gel, de dag erna infuus. Dat ging vrij aardig, een uurtje of zes later had ik Caat in mijn handen en de gyneacoloog stond op de gang (placenta moest nog). Toen heb ik die aanval gekregen. Ze hebben tussendoor nog een keer de bloeddruk willen meten, maar door de weeenstorm lukte dat niet meer. Naar schatting van de artsen was het in elk geval rond de 220/190, maar dat weten ze dus niet zeker. Maar geen wonder dat mijn lijf klapte dus.
Toen ik bijkwam was de gyn op mijn buik aan het duwen. Toen bleek dat ik een spuit had gehad om de placenta eruit te krijgen. Toen ik daarna weer wakker werd, had ik een catheter, een infuus en een dochter. Na een paar dagen reageerde mijn lijf met een flink verminderde HB waarde (3.7) en kreeg ik bloed bijgezet. De enige spuit die ze me niet hebben hoeven geven, was die tegen de antistoffen in het bloed. Ik heb bloedgroep O negatief. Caat is ook negatief.
Maar weet je? Naast me lag een vrouw, ook net bevallen, en er was iets mis met haar kindje. Dat moest dus de couveuse in en zij lag in bed te luisteren naar het gehuil van Caatje. Eerlijk waar, ik heb honderd keer liever zélf wat, dan te moeten aanzien hoe zo´n pasgeboren hummeltje ziek ligt te zijn. Misschien ook dat dat onmiddellijk relativeerde.
donderdag 15 oktober 2015 om 22:51
Ik heb die aanval trouwens voelen aankomen. Ik begon te trillen. En stom genoeg dacht ik zelf nog aan de bibberitis waar je in al die zwangerschapsboekjes over kon lezen. Destijds bestond internet nog niet en over eclampsie had ik niets gelezen. Wel dat je tijdens de bevalling kon gaan trillen, wat ook wel gebeurt als je met sporten je spieren even heel flink gebruikt. Hoe naief kun je zijn.
Maar omdat ik mijn benen voelde trillen zei ik tegen mijn man; pak jij Caat even, ik begin zo raar te bibberen. Van het uur daarna weet ik niks meer.
Met mijn lijf is het nooit meer helemaal goed gekomen. Mijn buik flubbert, ik heb nog steeds een tamelijk hoog vochtgehalte en mijn oogsterkte is flink achteruit gegaan. Maar op zich was ik wel na een goed jaar weer aardig fit.
Maar omdat ik mijn benen voelde trillen zei ik tegen mijn man; pak jij Caat even, ik begin zo raar te bibberen. Van het uur daarna weet ik niks meer.
Met mijn lijf is het nooit meer helemaal goed gekomen. Mijn buik flubbert, ik heb nog steeds een tamelijk hoog vochtgehalte en mijn oogsterkte is flink achteruit gegaan. Maar op zich was ik wel na een goed jaar weer aardig fit.
vrijdag 16 oktober 2015 om 10:36
Hoi casalinga,
Jouw verhaal klinkt ook behoorlijk heftig zeg. Fijn dat je je ervaring met mij deelt. Ben het helemaal eens hoor dat de gezonheid van je kleintje het allerbelangrijkst is. Toch vind ik het soms moeilijk dat als ik me rot voel me ook schuldug voel. Ik zou toch blij moeten zijn met een gezond kind. Dat ben ik ook!!! Toch voel ik ook verdriet over mezelf.
Het klinkt alsof jij daar nier veel moeite mee gegad hebt? Of is het al lang genieg geleden dat je het een goede plek hebt kunnen geven? En was geheugenverlies het enige waar je last van had of speelde er toch meer? Fijn te lezen dat het na een jaar toch wel beter ging. Ik heb trouwens geen vocht. Herken jij ook mijn klachten of eigenlijk niet? Lichamelijk valt het bij mij juist mee.
Ik ging inderdaad ook trillen, maar dacht dat dat van de inspanning was.
Jouw verhaal klinkt ook behoorlijk heftig zeg. Fijn dat je je ervaring met mij deelt. Ben het helemaal eens hoor dat de gezonheid van je kleintje het allerbelangrijkst is. Toch vind ik het soms moeilijk dat als ik me rot voel me ook schuldug voel. Ik zou toch blij moeten zijn met een gezond kind. Dat ben ik ook!!! Toch voel ik ook verdriet over mezelf.
Het klinkt alsof jij daar nier veel moeite mee gegad hebt? Of is het al lang genieg geleden dat je het een goede plek hebt kunnen geven? En was geheugenverlies het enige waar je last van had of speelde er toch meer? Fijn te lezen dat het na een jaar toch wel beter ging. Ik heb trouwens geen vocht. Herken jij ook mijn klachten of eigenlijk niet? Lichamelijk valt het bij mij juist mee.
Ik ging inderdaad ook trillen, maar dacht dat dat van de inspanning was.
vrijdag 16 oktober 2015 om 15:48
quote:Zigzagger10 schreef op 16 oktober 2015 @ 10:36:
Hoi casalinga,
Jouw verhaal klinkt ook behoorlijk heftig zeg. Fijn dat je je ervaring met mij deelt. Ben het helemaal eens hoor dat de gezonheid van je kleintje het allerbelangrijkst is. Toch vind ik het soms moeilijk dat als ik me rot voel me ook schuldug voel. Ik zou toch blij moeten zijn met een gezond kind. Dat ben ik ook!!! Toch voel ik ook verdriet over mezelf.
Het klinkt alsof jij daar nier veel moeite mee gegad hebt? Of is het al lang genieg geleden dat je het een goede plek hebt kunnen geven? En was geheugenverlies het enige waar je last van had of speelde er toch meer? Fijn te lezen dat het na een jaar toch wel beter ging. Ik heb trouwens geen vocht. Herken jij ook mijn klachten of eigenlijk niet? Lichamelijk valt het bij mij juist mee.
Ik ging inderdaad ook trillen, maar dacht dat dat van de inspanning was.
Dat dacht ik dus ook . Het is ook niet iets waar je veel over leest/hoort. En als ik jouw ervaring zo lees, ben ik blij dat ze mij niks verteld hebben. Mijn man heeft me nooit verteld hoe ik erbij lag tijdens die aanval. Ik begon te trillen en was vrij vlug ´weg´ en tegen de tijd dat ik bijkwam was in feite alles al geregeld. Catheter, infuus, gewassen, schone pyama. Ik mis, wat dat betreft, ruim twee uur. Ik weet dat er eigenlijk bezoek zou komen en dat die in de wachtkamer zaten en dat mijn man Caat daar naar binnen heeft geschoven met de woorden: Caas is heel ziek en hier is Caatje, passen jullie even op?
Maar ja, vochtgehalte was extreem hoog, ijzergehalte extreem laag, geheugenverlies en ohja, een voedselvergiftiging erbovenop. Ook fijn. De eerste weken ben ik echt een zombie geweest. Caat sliep al door met vijf weken. Ik durf alleen niet met zekerheid te zeggen of dat kwam doordat zij braaf doorsliep, of dat ik haar simpelweg niet hoorde. Als ik eenmaal sliep lag ik totaal in coma en ik werd ´s ochtends ook maar met moeite wakker. En manlief moest gewoon werken (diensten).
Maar ik was er eigenlijk vrij snel klaar mee. Ik ben sowieso een type dat dingen snel naast zich neer kan leggen. Het leven komt zoals het komt en je kunt gaan zitten miepen maar daar wordt het niet beter van. Ik ben meer iemand die de dingen accepteert en er vervolgens gewoon het beste van maakt. Maar het hele gebeuren was wel heftig, toen ik anderhalf jaar later ergens op kraamvisite ging bleek dat de kraamverzorgster precies wist wie ik was. Maar ik ben er zelf vrij nuchter onder. We hebben het overleefd, we hebben er niks blijvends aan overgehouden en het leven gaat verder.
Hoi casalinga,
Jouw verhaal klinkt ook behoorlijk heftig zeg. Fijn dat je je ervaring met mij deelt. Ben het helemaal eens hoor dat de gezonheid van je kleintje het allerbelangrijkst is. Toch vind ik het soms moeilijk dat als ik me rot voel me ook schuldug voel. Ik zou toch blij moeten zijn met een gezond kind. Dat ben ik ook!!! Toch voel ik ook verdriet over mezelf.
Het klinkt alsof jij daar nier veel moeite mee gegad hebt? Of is het al lang genieg geleden dat je het een goede plek hebt kunnen geven? En was geheugenverlies het enige waar je last van had of speelde er toch meer? Fijn te lezen dat het na een jaar toch wel beter ging. Ik heb trouwens geen vocht. Herken jij ook mijn klachten of eigenlijk niet? Lichamelijk valt het bij mij juist mee.
Ik ging inderdaad ook trillen, maar dacht dat dat van de inspanning was.
Dat dacht ik dus ook . Het is ook niet iets waar je veel over leest/hoort. En als ik jouw ervaring zo lees, ben ik blij dat ze mij niks verteld hebben. Mijn man heeft me nooit verteld hoe ik erbij lag tijdens die aanval. Ik begon te trillen en was vrij vlug ´weg´ en tegen de tijd dat ik bijkwam was in feite alles al geregeld. Catheter, infuus, gewassen, schone pyama. Ik mis, wat dat betreft, ruim twee uur. Ik weet dat er eigenlijk bezoek zou komen en dat die in de wachtkamer zaten en dat mijn man Caat daar naar binnen heeft geschoven met de woorden: Caas is heel ziek en hier is Caatje, passen jullie even op?
Maar ja, vochtgehalte was extreem hoog, ijzergehalte extreem laag, geheugenverlies en ohja, een voedselvergiftiging erbovenop. Ook fijn. De eerste weken ben ik echt een zombie geweest. Caat sliep al door met vijf weken. Ik durf alleen niet met zekerheid te zeggen of dat kwam doordat zij braaf doorsliep, of dat ik haar simpelweg niet hoorde. Als ik eenmaal sliep lag ik totaal in coma en ik werd ´s ochtends ook maar met moeite wakker. En manlief moest gewoon werken (diensten).
Maar ik was er eigenlijk vrij snel klaar mee. Ik ben sowieso een type dat dingen snel naast zich neer kan leggen. Het leven komt zoals het komt en je kunt gaan zitten miepen maar daar wordt het niet beter van. Ik ben meer iemand die de dingen accepteert en er vervolgens gewoon het beste van maakt. Maar het hele gebeuren was wel heftig, toen ik anderhalf jaar later ergens op kraamvisite ging bleek dat de kraamverzorgster precies wist wie ik was. Maar ik ben er zelf vrij nuchter onder. We hebben het overleefd, we hebben er niks blijvends aan overgehouden en het leven gaat verder.
dinsdag 20 oktober 2015 om 15:53
Heftig inderdaad ook jouw bevalling. Fijn dat je het makkelijk naast je neer kon leggen.
Ik ben ook wel een nuchter en optimistisch type. De bevalling kan ik een goede plek geven, maar Wellicht is het voor mij wat lastiger om er klaar mee te zijn ( qua herstellen) omdat mijn werk gewoon echt niet gaat en ik daardoor dagelijks geconfronteerd wordt met mijn klachten.
Zijn er nog meer mensen die eclampsie hebben meegemaakt? Hoor graag jullie ervaringen!
Ik ben ook wel een nuchter en optimistisch type. De bevalling kan ik een goede plek geven, maar Wellicht is het voor mij wat lastiger om er klaar mee te zijn ( qua herstellen) omdat mijn werk gewoon echt niet gaat en ik daardoor dagelijks geconfronteerd wordt met mijn klachten.
Zijn er nog meer mensen die eclampsie hebben meegemaakt? Hoor graag jullie ervaringen!
dinsdag 20 oktober 2015 om 16:22
Geen aanval gehad maar het heeft er heel dicht tegenaan gezeten. Bloeddruk schoot opeens omhoog en net zoals jullie begon ik opeens te trillen. Gelukkig heeft het magnesiuminfuus geholpen en is de aanval voorkomen maar wel typisch dat dat trillen dus een voorbode is. Dat had ikl me tot nu toe niet gerealiseerd.
vrijdag 23 oktober 2015 om 22:16
Ik heb zelf geen eclampsie gehad , maar wel hypertensie. Ik moest ook heel erg trillen als mijn bloeddruk opliep. Tijdens/vlak na de bevalling is trillen normaal, en dat voelde ook anders dan het trillen van de hoge bloeddruk.
Ik heb een van onze gynaecologen tegen een patient die een eclampsie had door gemaakt horen zeggen dat het herstel minstens een jaar duurde, en dat ze Dan ook het eerste jaar niet zou werken.
Ik wens je heel succes en sterkte met je herstel en de acceptatie!
Ik heb een van onze gynaecologen tegen een patient die een eclampsie had door gemaakt horen zeggen dat het herstel minstens een jaar duurde, en dat ze Dan ook het eerste jaar niet zou werken.
Ik wens je heel succes en sterkte met je herstel en de acceptatie!
zondag 29 november 2015 om 22:48
Jeetje, wat een heftige verhalen!
Bij mijn nr 1 had ik steeds een net niet hoge bloeddruk. Tijdens de bevalling hebben ze die in de gaten gehouden en wat het op gegeven moment wel wat hoger (160/100). Werd wel tijdens de weeen gemeten, en het is dan niet gek als je bloeddruk dan stijgt natuurlijk, dus vind het wel een beetje flauw.
Heb wel meteen magnesiuminfuus gehad. Beetje arelaxed, nogal wat bijwerkingen, maar liever het zekere voor het onzekere.
Nu zwanger van nr twee, en hoop dat mijn bloeddruk netjes blijft tijdens de zwangerschap en bevalling. Moet sowieso bevallen in het ziekenhuis, maar blijft spannend. Typisch, enige herkenbare was dat ik ook in korte tijd zwaarder werd (ook 20 kg, terwijl ik echt niet zo veel at).
Bij mijn nr 1 had ik steeds een net niet hoge bloeddruk. Tijdens de bevalling hebben ze die in de gaten gehouden en wat het op gegeven moment wel wat hoger (160/100). Werd wel tijdens de weeen gemeten, en het is dan niet gek als je bloeddruk dan stijgt natuurlijk, dus vind het wel een beetje flauw.
Heb wel meteen magnesiuminfuus gehad. Beetje arelaxed, nogal wat bijwerkingen, maar liever het zekere voor het onzekere.
Nu zwanger van nr twee, en hoop dat mijn bloeddruk netjes blijft tijdens de zwangerschap en bevalling. Moet sowieso bevallen in het ziekenhuis, maar blijft spannend. Typisch, enige herkenbare was dat ik ook in korte tijd zwaarder werd (ook 20 kg, terwijl ik echt niet zo veel at).
maandag 14 december 2015 om 10:26
Hier inmiddels bijna 4 jaar geleden bevallen, tijdens de bevalling 2x een aanval gehad.
Wonder boven wonder alles overleefd, ook met mijn zoontje is alles goed gegaan.
Kerngezond ging ik de bevalling in, dat ging ook prima. Na 6 uur weeën en 4cm ontsluiting moest ik naar het ziekenhuis, zoontje had gepoept in het vruchtwater. Daar aangekomen waren de weeën weg, dus aan de weeënopwekkers. Dat trok ik niet, dus een ruggenprik rond 00.00 uur. Daarna nog even 2 uurtjes geslapen en om 03.00 begon de ellende. Ik begon te trillen, te shaken en ging op en neer. De CTG sloeg zelf alarm, dus iedereen stond er meteen. Na alle medicijnen ging het wel weer een beetje (dachten we).
Uiteindelijk kreeg ik overal veel pijn, zat er nog wat opmerkingen over te maken, (heb je een ruggenprik, wat doet er zeer? je rug...).
Helaas is daar niet goed op gereageerd. Om 10.00 uur vroegen we om een keizersnee, ik had zoveel pijn. Om 13.00 vond de gynaecoloog het eindelijk tijd en om 13.41 is mijn zoontje geboren. Tijdens de keizersnee heb ik weer een aanval gehad en ik kwam 2,5 uur na de geboorte op de kamer bij mijn zoontje. Wat er in tussentijd gebeurd is, weten we niet. Mijn man werd tijdens de aanval de OK uitgestuurd en hoorde in tussen tijd ook niks.
Om 20.00 uur durfden ze het aan om me te verplaatsen van het ene ziekenhuis naar het andere ziekenhuis. Tussen 16.00 en 20.00 uur stond er de hele tijd een verpleegster aan mijn bed om het in de gaten te houden.
Uiteindelijk nog 4 dagen in het ziekenhuis gelegen en nog 10 dagen kraamzorg gekregen.
Het eerste jaar was verschrikkelijk, ik heb er geen andere woorden voor. Heel veel hoofdpijn, geen concentratie, geen geheugen, geen energie, geen spierkracht. Elk gesprek was te moeilijk, 3x op een dag de krant kunnen lezen, niet op gewone woorden kunnen komen en veel spierpijn in mijn bovenbenen na een stuk lopen. Ook koken was een ramp, een recept snapte ik gewoon niet.
Na een maand of 11 werd het lopen beter, kon ik weer meer dingen onthouden. Gaandeweg werd het steeds beter.
Echter, nu zijn we bijna 4 jaar verder en heb ik een elektrische fiets. 5 km op de gewone fiets lukt niet. Ik doe nog minimaal 3x in de week een middagdut van 2 uur lang, anders ben ik 's avonds niks waard. Max 1 afspraak in het weekend en dat soort dingen. Een studieboek, daar begin ik niet eens aan, ik snap de zinnen niet eens.
De laatste weken ben ik er weer meer mee bezig, dat mijn leven zo abnormaal is geworden. Zo jong, maar toch zo beperkt. Ik zou graag weer mijn oude ik zijn, en daar gaan we ook t.z.t. naartoe werken. Op dit moment is mijn situatie daar nog niet geschikt voor, maar er gaat aan gewerkt worden.
Ik zou willen dat ik kon vertellen dat het beter zou gaan, ter bemoediging. Helaas is dat in mijn situatie niet zo.
Wonder boven wonder alles overleefd, ook met mijn zoontje is alles goed gegaan.
Kerngezond ging ik de bevalling in, dat ging ook prima. Na 6 uur weeën en 4cm ontsluiting moest ik naar het ziekenhuis, zoontje had gepoept in het vruchtwater. Daar aangekomen waren de weeën weg, dus aan de weeënopwekkers. Dat trok ik niet, dus een ruggenprik rond 00.00 uur. Daarna nog even 2 uurtjes geslapen en om 03.00 begon de ellende. Ik begon te trillen, te shaken en ging op en neer. De CTG sloeg zelf alarm, dus iedereen stond er meteen. Na alle medicijnen ging het wel weer een beetje (dachten we).
Uiteindelijk kreeg ik overal veel pijn, zat er nog wat opmerkingen over te maken, (heb je een ruggenprik, wat doet er zeer? je rug...).
Helaas is daar niet goed op gereageerd. Om 10.00 uur vroegen we om een keizersnee, ik had zoveel pijn. Om 13.00 vond de gynaecoloog het eindelijk tijd en om 13.41 is mijn zoontje geboren. Tijdens de keizersnee heb ik weer een aanval gehad en ik kwam 2,5 uur na de geboorte op de kamer bij mijn zoontje. Wat er in tussentijd gebeurd is, weten we niet. Mijn man werd tijdens de aanval de OK uitgestuurd en hoorde in tussen tijd ook niks.
Om 20.00 uur durfden ze het aan om me te verplaatsen van het ene ziekenhuis naar het andere ziekenhuis. Tussen 16.00 en 20.00 uur stond er de hele tijd een verpleegster aan mijn bed om het in de gaten te houden.
Uiteindelijk nog 4 dagen in het ziekenhuis gelegen en nog 10 dagen kraamzorg gekregen.
Het eerste jaar was verschrikkelijk, ik heb er geen andere woorden voor. Heel veel hoofdpijn, geen concentratie, geen geheugen, geen energie, geen spierkracht. Elk gesprek was te moeilijk, 3x op een dag de krant kunnen lezen, niet op gewone woorden kunnen komen en veel spierpijn in mijn bovenbenen na een stuk lopen. Ook koken was een ramp, een recept snapte ik gewoon niet.
Na een maand of 11 werd het lopen beter, kon ik weer meer dingen onthouden. Gaandeweg werd het steeds beter.
Echter, nu zijn we bijna 4 jaar verder en heb ik een elektrische fiets. 5 km op de gewone fiets lukt niet. Ik doe nog minimaal 3x in de week een middagdut van 2 uur lang, anders ben ik 's avonds niks waard. Max 1 afspraak in het weekend en dat soort dingen. Een studieboek, daar begin ik niet eens aan, ik snap de zinnen niet eens.
De laatste weken ben ik er weer meer mee bezig, dat mijn leven zo abnormaal is geworden. Zo jong, maar toch zo beperkt. Ik zou graag weer mijn oude ik zijn, en daar gaan we ook t.z.t. naartoe werken. Op dit moment is mijn situatie daar nog niet geschikt voor, maar er gaat aan gewerkt worden.
Ik zou willen dat ik kon vertellen dat het beter zou gaan, ter bemoediging. Helaas is dat in mijn situatie niet zo.
