Hallo rammelende eierstokken

09-03-2016 17:15 35 berichten
Alle reacties Link kopieren
Ik ben eigenlijk heel benieuwd hoe de forummers hier rammelende eierstokken ervaren. Wilde je altijd al kinderen, en wat voelde je toen jullie besloten om te beginnen.

Was het gevoel er ineens? En wat voelde je toen?

Of vind je rammelende eierstokken maar een vreemd iets of totaal onzinnig?
Alle reacties Link kopieren
Ik trap natuurlijk af.



Ik vond het altijd maar onzin, rammelende eierstokken. Tot een tijd geleden. Ik was op kraamvisite en mocht de baby vasthouden. (ik vind dat meestal niet zo tof, krijg het dan warm, klotsende oksels, weet me niet echt een houding te geven zeg maar) Dus ik krijg de baby in m'n armen en ineens... Echt zo bizar, ineens voel ik me week worden van binnen, heel apart.

Eenmaal thuis voelde ik me nog steeds verward maar ook heel vastbesloten, ik wil dat ook, ik wil ook een kindje. Vriendlief wilde altijd al kinderen en ik niet dus hij was in eerste instantie verrast door mijn 'openbaring', maar uiteindelijk heel blij.

Inmiddels zijn we ongeveer een half jaar bezig
Nee, nooit gehad.

Ik wilde wel graag een kind, en die is er ook gekomen, maar ben er nooit zo hysterisch mee bezig geweest. Andere baby's/kinderen of zwangere vrouwen hebben nooit enige uitwerking op mij gehad.
Alle reacties Link kopieren
Herkenbaar! Heb eigenlijk altijd al kinderen gewild... Ben inmiddels 31 en mijn vriend is iets jonger. Die rammelende eierstokken worden nu wat erger bij mij, aangezien veel vrienden om ons heen nu ook kinderen hebben of krijgen. We zijn nog niet aan het proberen, maar daar gaat hopelijk snel verandering in komen! ;)
Free Your Mind and the rest will follow...
Alle reacties Link kopieren
Die heeft mijn vent, ik niet. Nu een dochter van 6 mnd en 4 net zwangeren om ons heen en toen was het "wij ook weer?"...gekkenhuis, ze is er net uit
ben ook niet zo hysterisch mee bezig, ik wil wel graag kinderen maar schreeuw het niet van de daken maar merk wel dat begint te kriebelen.
Alle reacties Link kopieren
Ik wist het al van jongs af aan, ik wilde moeder worden. Toen zei ik vol moed dat ik wel 7 jongens wilde haha! Inmiddels ben ik 3 maanden moeder en ik vind het heerlijk! Wat mij betreft gaan we binnenkort voor de 2e, maar mijn man heeft nog moeite met het verwerken van de bevalling, dus we wachten nog even.
er komt een moment waarop je beseft dat je voor sommige mensen nooit genoeg bent... de vraag is: is dat jouw, of hun probleem?
Nee. Gevoel wel gekend. Maar nu absoluut niet, gevoel is ook meteen verdwenen.
ik heb ze niet, niet gehad en zal ze ook nooit meer krijgen.
Alle reacties Link kopieren
Nee, wel altijd geweten dat ik moeder wilde worden maar niet obsessief mee bezig verder. Toen ik 23 was werd mijn contract niet verlengd en toen vond ik het wel balen dat we nog even moesten wachten maar verder kon ik er niet echt mee zitten. Het was niet dat ik er zo heel erg mee bezig was of constant aan dacht. Toen gelukkig snel een nieuwe baan met een jaarcontract en toen dat net weer verlengd werd was ik meteen zwanger :-) op de dag dat het officieel verlengd werd had ik de positieve test gedaan!
The most exciting, challenging and significant relationship is the one with yourself. And if you can find someone to love the you you love that’s fabulous
Alle reacties Link kopieren
quote:Ttass28 schreef op 09 maart 2016 @ 17:30:

Nee. Gevoel wel gekend. Maar nu absoluut niet, gevoel is ook meteen verdwenen.Hoe komt dat Ttass?
Ik heb eigenlijk altijd al geweten dat ik kinderen wilde, was ook fanatieke poppenmoeder toen ik nog een klein Nijntje was Maar nu iedereen om me heen kinderen krijgt en ik de man van mijn dromen heb gevonden klapperen ze wel heel hard moet ik toegeven
quote:GateKeeper schreef op 09 maart 2016 @ 17:50:

[...]



Hoe komt dat Ttass?Denk realiteit en geen behoefte. Eerst maar eigen sores oplossen.
Rammels..dan wel en dan niet. Eerst studie afronden..en wachten tot vriendlief ook wilt :p
ja, heel erg!! Toen vriend en ik helemaal gesetteld waren, heb ik ook echt vaak gevraagd "zullen we proberen of we een kindje kunnen krijgen" toen hij uiteindelijk ook wilde (hij moest een beetje aan het idee wennen) vond ik het heel spannend! Inmiddels is onze dochter bijna 1.

Nummer 2 gaan we van de zomer proberen te maken. Blijft toch spannend!



Dus herkenbaar :-)
Alle reacties Link kopieren
quote:Ttass28 schreef op 09 maart 2016 @ 18:02:

[...]

Denk realiteit en geen behoefte. Eerst maar eigen sores oplossen.Verstandig van je
Altijd een kinderwens gehad, wist van jongs af aan dat ik ooit moeder wilde worden. Het klapperen van de eierstokken begon echter oorverdovend te worden toen mijn man - destijds nog vriend - en ik tegen elkaar uitspraken graag kinderen te willen. Merk dat aan veel mensen van mijn leeftijd momenteel, als ze eenmaal gesetteld zijn met de juiste partner dat dan een kinderwens heel concreet word en je ze dan haast aan hoort komen met hun gerammel.
Alle reacties Link kopieren
Ik wist altijd al dat ik graag kinderen zou willen. Mijn rammelende eierstokken begonnen rond mijn 22e. (best jong)

Nu 24, bijna 25 en ze rammelen nog even lekker door. Helaas is de situatie nu nog even niet handig.

Ook is vriend er nog niet helemaal aan toe.
Alle reacties Link kopieren
Geen "rammelende eierstokken " wel een grote kinderwens.

Vriendlief en ik wonen een jaar samen. Ik ben 25 , hij 32.

Echter ben ik nu nog bezig met een BBL opleiding en wachten we dus echt nog even tot ik mijn diploma heb en ook een baan. Nu past een kindje gewoon niet in de situatie.

Tegen die tijd wil ik wel stoppen met de pil (over iets meer dan een jaar heb ik het dan over).



Als ik 2 jaar geleden niet de keus had gemaakt om van "carrière " te veranderen waren we misschien nu al wel serieus er over na aan het denken.
Tralalalala
Ik wilde altijd al kinderen en had ook bedacht dat graag voor mijn dertigste al te worden. Toen ik mijn vriend leerde kennen hebben we het vrij snel over kinderen gehad, ik weet niet zo goed hoe dat ging, en hielden we na een jaar een namenlijstje bij

Op een gegeven moment, na het zoveelste babyprogramma, wilde ik ook echt een baby met mijn vriend, maar toen wilde hij eerst nog z'n studie afronden. Daarna zijn we begonnen en nu ben ik 35 weken zwanger



Ik voelde er overigens niet bijzonder veel bij en rammelende eierstokken wil ik het absoluut niet noemen. Ik wilde gewoon een gezin met mijn vriend en had daar ook geen enkele rationele gedachte bij verder.
Ik had precies hetzelfde. Op kraamvisite, baby vasthouden en daarna was ik helemaal in de war. Een soort oergevoel.

En nu gaan we voor hopelijk de tweede. Maar dat was wat minder oer. Wel de wens maar minder sterk dan bij de eerste.
Ja opeens waren ze er. En hoe. Heel slechte timing, relatie nog niet zo lang, opleiding niet af, geen vaste baan etc. Tussendoor ging mijn schoonmoeder dood met een hele nasleep etc. Dus wachten, wachten, wachten. Hard werken aan onze doelen. En nu we alle doelen voor elkaar hebben zijn de rammelende eierstokken zo goed als weg Ze zijn nooit echt constant geweest hoor, maanden harde rammels, dan weer maanden niks.
Alle reacties Link kopieren
Ben nu 26 en wilde op 21 al kinderen. Rationeel verstand zei dat dat nog niet kon en manlief stond er niet om te springen (hij is 11 jaar ouder maar typische geval van "Wil nog reizen, mijn leven is voorbij") Vorig jaar gestopt met de pil ivm nare effecten hormonen realiserend dat het snel raak kon zijn. Maar bij manlief in de familie zwemt slecht spul. Echter wel na 1e ronde al zwanger en nu 39 weken verder kunnen we niet wachten.
Alle reacties Link kopieren
ik wilde eigenlijk eers niet heel graag kinderen. had zoiets van als ik ouder ben zal ik best eens willen. maar vond baby's van andere ook echt niks aan.

vorig jaar is dat echt als een blad omgedraaid. heb het idee dat ik overal baby's zie op tv en zwangere vrouwen, winkels met baby kleertjes vallen opeens op.

ik vind het soms eigenlijk bijna vervelend, mijn vriend en ik hebben de knoop doorgehakt en gaan van de zomer beginnen. sinds dien vind ik wat meer rust hahaha
Hier al jaren last van de zgn. rammelende eierstokken, al heb ik wel eens periodes dat het minder heftig aanwezig is/was. We zijn nu ruim 7 jaar samen, een aantal maanden getrouwd, 27 en 28 jaar en het is goed nu.



We hadden een aantal doelen die we eerst wilden bereiken, voordat we daadwerkelijk de stap willen zetten.



Nu man en ik eigenlijk alles voor elkaar hebben en we over 2 maanden de AC eruit gooien, komt het opeens spannend dichtbij en komen de twijfels of het ECHT de tijd is. Volgens mij een vorm van koudwatervrees en beiden denken we dat die gedachten en gevoelens over 5 jaar nog steeds aanwezig zullen zijn.

Dus de knoop doorgehakt, eind mei die AC eruit en dan eens zien hoe en wat.



Overigens is mijn man nog erger, die heeft volgens mij het mannelijk mannelijk equivalent van de rammelende eierstokken, de rammelende ballen . Echt, soms om gek van te worden Aan de ene kant erg prettig dat ik niet alleen ben met mijn gevoelens in deze, maar aan de andere kant versterkt het elkaar wel eens.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven