Zwanger
alle pijlers
Leeftijd Zwangerschap
donderdag 21 mei 2015 om 09:51
Lieve Dames,
Ik merk in mijn omgeving dat er toch mensen nog raar naar je kijken als je het hebt over een zwangerschap wanneer je nog jong bent 20+.
Ligt dit aan mij of zijn mensen over het algemeen erg kortzichtig?
Zelf ben ik 21 en mijn vriend en ik gaan volgend jaar proberen zwanger te worden.
Lieve groetjes!
Ik merk in mijn omgeving dat er toch mensen nog raar naar je kijken als je het hebt over een zwangerschap wanneer je nog jong bent 20+.
Ligt dit aan mij of zijn mensen over het algemeen erg kortzichtig?
Zelf ben ik 21 en mijn vriend en ik gaan volgend jaar proberen zwanger te worden.
Lieve groetjes!
donderdag 21 mei 2015 om 12:00
Ik was 22 toen ik beviel van de eerste. En toen werd dat idd heel raar gevonden door sommige mensen.
Maar nu ben ik 10 jaar verder, en krijg ik alleen maar positieve reacties nog, als mensen horen hoe oud mijn kinderen zijn. Ik denk dat het hem erin zit dat mensen er vanuit gaan dat je op je 22e ofzo te jong bent, niet weet waar je aan begint, waarschijnlijk nog bij je partner weg gaat, enz. Dus dat komt dan nooit goed, volgens sommigen. Of ze rekenen het bij zichzelf af, dat ze het zelf nog niet zagen zitten. Iemand van 33 die nog geen kinderen heeft, en op d'r 24e nog thuis woont zal sneller denken dat iemand van 21 daar nog niet aan toe is, omdat ze dat zelf niet was.
Maar nu ben ik 32, mensen zien dat het goed gaat met ons, blije kinderen, leuk huis, nog steeds bij dezelfde man, leuke baan, studie afgerond, enz, en dan zien ze opeens de voordelen ervan in.
Maar nu ben ik 10 jaar verder, en krijg ik alleen maar positieve reacties nog, als mensen horen hoe oud mijn kinderen zijn. Ik denk dat het hem erin zit dat mensen er vanuit gaan dat je op je 22e ofzo te jong bent, niet weet waar je aan begint, waarschijnlijk nog bij je partner weg gaat, enz. Dus dat komt dan nooit goed, volgens sommigen. Of ze rekenen het bij zichzelf af, dat ze het zelf nog niet zagen zitten. Iemand van 33 die nog geen kinderen heeft, en op d'r 24e nog thuis woont zal sneller denken dat iemand van 21 daar nog niet aan toe is, omdat ze dat zelf niet was.
Maar nu ben ik 32, mensen zien dat het goed gaat met ons, blije kinderen, leuk huis, nog steeds bij dezelfde man, leuke baan, studie afgerond, enz, en dan zien ze opeens de voordelen ervan in.
donderdag 21 mei 2015 om 12:03
quote:pommiaan schreef op 21 mei 2015 @ 12:01:
[...]
He? Ik was op mijn 18e al klaar met mijn vervolgopleiding..
En ik op mijn 30e, en toen werkte ik al jaren en jaren en was mijn oudste 8. Dat kan ook nog.
Niet iedereen hoeft het geijkte paadje te volgen, je kunt er ook op andere manieren komen dan thuis wonen tot je afstuderen, samenwonen, carrière maken, huis kopen, trouwen, en dan op je 33e je eerste kind. Er zijn meer wegen naar Rome.
[...]
He? Ik was op mijn 18e al klaar met mijn vervolgopleiding..
En ik op mijn 30e, en toen werkte ik al jaren en jaren en was mijn oudste 8. Dat kan ook nog.
Niet iedereen hoeft het geijkte paadje te volgen, je kunt er ook op andere manieren komen dan thuis wonen tot je afstuderen, samenwonen, carrière maken, huis kopen, trouwen, en dan op je 33e je eerste kind. Er zijn meer wegen naar Rome.
donderdag 21 mei 2015 om 12:06
Ik vind persoonlijk 25/26 een mooie leeftijd. Ben je nog net jong genoeg voor van alles als je kind wat zelfstandig begint te worden en je hebt de tijd gehad om je jeugdzondes te begaan en de beest uit te hangen.
Helaas was het mij niet gegund, was zo'n 10 jaar te laat 21 vind ik wel jong ja, dan heb je nog niet echt geleefd en van je non verantwoording genoten lijkt mij.
Helaas was het mij niet gegund, was zo'n 10 jaar te laat 21 vind ik wel jong ja, dan heb je nog niet echt geleefd en van je non verantwoording genoten lijkt mij.
donderdag 21 mei 2015 om 12:09
quote:tigerlily75 schreef op 21 mei 2015 @ 11:00:
@Wendy waarom is een voordeel van vroeg zwanger worden dat je rond je 40e weer tijd hebt voor jezelf? De 18 jaar dat je voor je kind zorgt ben je sowieso 'kwijt', of je dat nou als twintiger of dertiger of veertiger doet. Het is dus alleen een verplaatsing, geen voordeel.
Ik zou er zelf op mijn 21e nog niet aan hebben moeten denken, veel te druk met studeren en volwassen worden. Maar als iemand er op die leeftijd bewust voor kiest, waarom zou ik daar dan raar naar kijken? Iedereen moet doen wat hij zelf wil, en wat de natuur toelaat (dus of je nou op je 25e of op je 45e natuurlijk zwanger wordt, maakt niet uit).Het voordeel is dat je op je 40e over het algemeen nog wat fitter, energieker en lichamelijk gezonder bent dan rond je 60e.
@Wendy waarom is een voordeel van vroeg zwanger worden dat je rond je 40e weer tijd hebt voor jezelf? De 18 jaar dat je voor je kind zorgt ben je sowieso 'kwijt', of je dat nou als twintiger of dertiger of veertiger doet. Het is dus alleen een verplaatsing, geen voordeel.
Ik zou er zelf op mijn 21e nog niet aan hebben moeten denken, veel te druk met studeren en volwassen worden. Maar als iemand er op die leeftijd bewust voor kiest, waarom zou ik daar dan raar naar kijken? Iedereen moet doen wat hij zelf wil, en wat de natuur toelaat (dus of je nou op je 25e of op je 45e natuurlijk zwanger wordt, maakt niet uit).Het voordeel is dat je op je 40e over het algemeen nog wat fitter, energieker en lichamelijk gezonder bent dan rond je 60e.
donderdag 21 mei 2015 om 12:11
donderdag 21 mei 2015 om 12:27
Een klasgenootje kreeg op haar 19e/20e haar eerste kind, en inmiddels (ze is nu 25) zijn ze een heel gelukkig gezin met 3 kinderen. Toen ze zwanger was vond ik het een raar idee omdat ik er zelf totaal niet aan toe was, en nog steeds niet ben. Maar tegenwoordig vind ik het heel normaal, en ze zijn net zo'n leuk gezin als mijn nicht die op haar 38e moeder werd. Wat dat betreft maakt de leeftijd niets uit.
Dus als je vind dat je klaar bent voor kinderen, en de kinderen ook een goede omgeving en opvoeding kan bieden dan zie ik niet in waarom niet.
Dus als je vind dat je klaar bent voor kinderen, en de kinderen ook een goede omgeving en opvoeding kan bieden dan zie ik niet in waarom niet.
donderdag 21 mei 2015 om 12:37
Ik vind de leeftijd niet zo belangrijk, wel hoe jullie situatie verder is qua financien, relatie en werk.
Als dat niet goed zit vind ik het niet verstandig, ongeacht de leeftijd.
Zelf heb ik ons eerste kindje gekregen op m'n 33e , dat had van mij wel wat eerder gemogen. (maar dat heb je dus niet altijd zelf in de hand)
Als ik naar mijzelf kijk had ik mijn eerste kindje graag tussen mijn 28e-30e gehad, zoiets.
Toen ik 21 was, was ik echt nog te jong vind ik zelf. Niet dat ik niet voor een kind had kunnen zorgen, maar was net afgestudeerd en een eerste baan, genoot van de zelfstandigheid, vrijheid , uitgaan etc. Ik had deze periode nooit willen missen. Maar dat is dus heel persoonlijk.
Aan de andere kant lijkt het me best leuk/handig dat je zelf ook nog wat jonger bent als je kinderen 10-15 zijn, of uit huis gaan.
Wat ik echter wel vaak zie in mijn omgeving van vrouwen die 'jong' moeder zijn geworden, is dat ze zo rond hun 40e ineens in de stappen-en gekdoen-fase komen.
Als dat niet goed zit vind ik het niet verstandig, ongeacht de leeftijd.
Zelf heb ik ons eerste kindje gekregen op m'n 33e , dat had van mij wel wat eerder gemogen. (maar dat heb je dus niet altijd zelf in de hand)
Als ik naar mijzelf kijk had ik mijn eerste kindje graag tussen mijn 28e-30e gehad, zoiets.
Toen ik 21 was, was ik echt nog te jong vind ik zelf. Niet dat ik niet voor een kind had kunnen zorgen, maar was net afgestudeerd en een eerste baan, genoot van de zelfstandigheid, vrijheid , uitgaan etc. Ik had deze periode nooit willen missen. Maar dat is dus heel persoonlijk.
Aan de andere kant lijkt het me best leuk/handig dat je zelf ook nog wat jonger bent als je kinderen 10-15 zijn, of uit huis gaan.
Wat ik echter wel vaak zie in mijn omgeving van vrouwen die 'jong' moeder zijn geworden, is dat ze zo rond hun 40e ineens in de stappen-en gekdoen-fase komen.
donderdag 21 mei 2015 om 12:52
quote:redbuIIetje schreef op 21 mei 2015 @ 11:16:
Op je 21e zwanger worden vind ik te jong, omdat je dan blijkbaar dus geen vervolgopleiding volgt en niet eerst aan 'n goede start op de arbeidsmarkt werkt.Dat heeft niets met een leeftijd te maken, ik ben klaar met mijn vervolg opleiding en heb een vast contract bij een makelaars kantoor. Mijn vriend is net klaar met zijn opleiding en heeft al 3 jaar een vast contract. Dat dit in jou omgeving niet voorkomt kan, maar ik ken meerdere meiden die rond mijn leeftijd zijn en alles goed op orde hebben.
Op je 21e zwanger worden vind ik te jong, omdat je dan blijkbaar dus geen vervolgopleiding volgt en niet eerst aan 'n goede start op de arbeidsmarkt werkt.Dat heeft niets met een leeftijd te maken, ik ben klaar met mijn vervolg opleiding en heb een vast contract bij een makelaars kantoor. Mijn vriend is net klaar met zijn opleiding en heeft al 3 jaar een vast contract. Dat dit in jou omgeving niet voorkomt kan, maar ik ken meerdere meiden die rond mijn leeftijd zijn en alles goed op orde hebben.
donderdag 21 mei 2015 om 13:19
Wat ik in mijn omgeving veel fout heb zien gaan, is stelletjes die al vanaf hun 16e samen zijn, en binnen 10 jaar hun huisje boompje beestje kindje binnen hadden, en waarbij het dan alsnog ging kriebelen. En dat ze dan na een paar jaar tobben alsnog uit elkaar gingen, begin 30.
Ze hebben niet lekker onbezorgd kunnen genieten van een (studenten)tijd zonder verantwoordelijkheden, maar zijn meteen vroeg in het 'burgerlijke' leven gestapt, en dat begon na een paar jaar te jeuken.
Tuurlijk kan het 'gewoon goed' gaan als je bij je highschool sweetheart blijft, maar het is maar afwachten of je als adolescent en jong volwassene emotioneel dezelfde kant opgroeit, met dezelfde verwachtingen van het leven.
Ze hebben niet lekker onbezorgd kunnen genieten van een (studenten)tijd zonder verantwoordelijkheden, maar zijn meteen vroeg in het 'burgerlijke' leven gestapt, en dat begon na een paar jaar te jeuken.
Tuurlijk kan het 'gewoon goed' gaan als je bij je highschool sweetheart blijft, maar het is maar afwachten of je als adolescent en jong volwassene emotioneel dezelfde kant opgroeit, met dezelfde verwachtingen van het leven.
donderdag 21 mei 2015 om 13:24
quote:clemance schreef op 21 mei 2015 @ 13:19:
Wat ik in mijn omgeving veel fout heb zien gaan, is stelletjes die al vanaf hun 16e samen zijn, en binnen 10 jaar hun huisje boompje beestje kindje binnen hadden, en waarbij het dan alsnog ging kriebelen. En dat ze dan na een paar jaar tobben alsnog uit elkaar gingen, begin 30.
Ze hebben niet lekker onbezorgd kunnen genieten van een (studenten)tijd zonder verantwoordelijkheden, maar zijn meteen vroeg in het 'burgerlijke' leven gestapt, en dat begon na een paar jaar te jeuken.
Tuurlijk kan het 'gewoon goed' gaan als je bij je highschool sweetheart blijft, maar het is maar afwachten of je als adolescent en jong volwassene emotioneel dezelfde kant opgroeit, met dezelfde verwachtingen van het leven.
Wat ik veel fout zie gaan in mijn omgeving is dat mensen tot eind twintig blijven feesten en rondsloeren, reizen en druk bezig zijn met werk. En dat ze daarna een partner vinden die dat ook zo doet en dan samen werken, veel uitgaan, reizen en veel vrijheid en geld hebben, en elk hun eigen leven behouden en erg gericht zijn op hun virjheid en zelfstandigheid.
En dan komt er halverwege de 30 een kind en dan hebben ze de grootst mogelijke moeite om zich aan te passen aan verplichtingen, blijkt dat éen van tweeën voornamelijk met het kind bezig is en de ander op de oude voet verder gaat. En dat ze eigenlijk zo zijn gericht op hun eigen levensstijl die ze 15 jaar lang hebben gehad dat de schok van het krijgen van een kind heel groot is. Dat heeft effect op de relatie en binnen een jaar of twee wonen ze apart, en hoppen ze weer van relatie naar relatie en is er geruzie over het kind.
Natuurlijk kan dat goed gaan, maar als je zo lang weinig verantwoordelijkheid hebt gehad en veel vrijheid dan kan het heel lastig zijn om je aan te passen aan de nieuwe situatie en je te binden aan iemand en rust te vinden.
Wat ik in mijn omgeving veel fout heb zien gaan, is stelletjes die al vanaf hun 16e samen zijn, en binnen 10 jaar hun huisje boompje beestje kindje binnen hadden, en waarbij het dan alsnog ging kriebelen. En dat ze dan na een paar jaar tobben alsnog uit elkaar gingen, begin 30.
Ze hebben niet lekker onbezorgd kunnen genieten van een (studenten)tijd zonder verantwoordelijkheden, maar zijn meteen vroeg in het 'burgerlijke' leven gestapt, en dat begon na een paar jaar te jeuken.
Tuurlijk kan het 'gewoon goed' gaan als je bij je highschool sweetheart blijft, maar het is maar afwachten of je als adolescent en jong volwassene emotioneel dezelfde kant opgroeit, met dezelfde verwachtingen van het leven.
Wat ik veel fout zie gaan in mijn omgeving is dat mensen tot eind twintig blijven feesten en rondsloeren, reizen en druk bezig zijn met werk. En dat ze daarna een partner vinden die dat ook zo doet en dan samen werken, veel uitgaan, reizen en veel vrijheid en geld hebben, en elk hun eigen leven behouden en erg gericht zijn op hun virjheid en zelfstandigheid.
En dan komt er halverwege de 30 een kind en dan hebben ze de grootst mogelijke moeite om zich aan te passen aan verplichtingen, blijkt dat éen van tweeën voornamelijk met het kind bezig is en de ander op de oude voet verder gaat. En dat ze eigenlijk zo zijn gericht op hun eigen levensstijl die ze 15 jaar lang hebben gehad dat de schok van het krijgen van een kind heel groot is. Dat heeft effect op de relatie en binnen een jaar of twee wonen ze apart, en hoppen ze weer van relatie naar relatie en is er geruzie over het kind.
Natuurlijk kan dat goed gaan, maar als je zo lang weinig verantwoordelijkheid hebt gehad en veel vrijheid dan kan het heel lastig zijn om je aan te passen aan de nieuwe situatie en je te binden aan iemand en rust te vinden.
donderdag 21 mei 2015 om 13:33
Wij hebben een stabiel leven, eigen huis vaste baan, goeie relatie. En al 5 jaar bij elkaar.
Op mijn 17de ben ik op mijzelf gaan wonen omdat mijn vader naar een verzorgingstehuis moest, vanaf dat moment moest ik ook alles voor hem gaan regelen en zorgen. Daardoor komt het misschien ook dat ik net wat verder ben dan mijn leeftijdsgenoten.
Op mijn 17de ben ik op mijzelf gaan wonen omdat mijn vader naar een verzorgingstehuis moest, vanaf dat moment moest ik ook alles voor hem gaan regelen en zorgen. Daardoor komt het misschien ook dat ik net wat verder ben dan mijn leeftijdsgenoten.
donderdag 21 mei 2015 om 14:01
Ik wilde niets liever dan jong moeder worden, kreeg er drie. Op mijn 22ste, 24ste en 26ste. Heb daarna nog twee opleiding gedaan en diploma's behaald. Op mijn 30ste zaten ze alledrie op school. Vind het een heerlijk vooruitzicht dat mijn oudste zoon op mijn 40ste 18 jaar word.
Ik was 3,5 jaar samen met mijn man op mijn 22ste. Nu alweer 15 jaar samen en bijna 12 jaar getrouwd. Mijn gezondheid is ook achteruit gegaan, zoals hoge bloeddruk en fibromyalgie dus in mijn geval heeft het goed uitgepakt om jong moeder te worden.
Ik was 3,5 jaar samen met mijn man op mijn 22ste. Nu alweer 15 jaar samen en bijna 12 jaar getrouwd. Mijn gezondheid is ook achteruit gegaan, zoals hoge bloeddruk en fibromyalgie dus in mijn geval heeft het goed uitgepakt om jong moeder te worden.
anoniem_186098 wijzigde dit bericht op 21-05-2015 14:08
Reden: wat extra info
Reden: wat extra info
% gewijzigd
donderdag 21 mei 2015 om 15:57
Hier nu 36,5 week zwanger van de eerste..ik ben 27 en mijn man 28..
We kennen elkaar vanaf ons 15/16e
Eerst studeren,carrière gemaakt,samenwonen en getrouwd..
In ons milieu zijn we nog best vroeg..man kreeg 2 weken geleden de vraag of wij zo vroeg met kinderen begonnen uit geloofsovertuiging..!!(bij ins totaal niet aan de orde)
Ik vind het lastig om te zeggen iemand is de te oud of te jong...misschien moeten we dat niet voor elkaar beslissen!
We kennen elkaar vanaf ons 15/16e
Eerst studeren,carrière gemaakt,samenwonen en getrouwd..
In ons milieu zijn we nog best vroeg..man kreeg 2 weken geleden de vraag of wij zo vroeg met kinderen begonnen uit geloofsovertuiging..!!(bij ins totaal niet aan de orde)
Ik vind het lastig om te zeggen iemand is de te oud of te jong...misschien moeten we dat niet voor elkaar beslissen!
