Zwanger
alle pijlers
Mijn abortus-ervaring
woensdag 4 april 2018 om 17:18
Dag,
In mijn vorig topic uitte ik mijn twijfels over de meest geschikte abortus methode:
zwanger/afbreken-zwangerschap-welke-met ... #p28279933
Welnu, vandaag heb ik dan de zuigcurettage onder narcose gehad en hier ga ik kort mijn ervaring vertellen.
Je komt daar nuchter, want je mag tot zes uur van tevoren niets eten. Dus omdat ik misselijk was, kreeg ik eerst een soort snoepje. Direct daarna kreeg ik twee tabletten die ik onder mn tong moest doen; Die tabletten zorgen dat je baarmoederhals/mond zich ontspant. Vervolgens zit je ruim een uur tot anderhalf uur met de andere dames (er waren vier anderen met mij) in de wachtruimte, omdat die tabletten moeten inwerken. De sfeer was helemaal niet bedrukt, best goede gesprekken gehad over hoe ver we waren en waarom we het niet wilden/konden houden. Ik denk toch dat het meeste begrip komt van mensen die in hetzelfde schuitje zitten, dus ik vond dat best wel fijn.
De behandeling zelf, het onder narcose gaan enzovoort, is me erg meegevallen. Toen ik wakker werd voelde ik me in eerste instantie alleen maar moe en slap, en buikpijn natuurlijk. Bij het uitchecken krijg je twee pillen antibiotica mee die je bij je luch moet innemen. Echter binnen een uur, toen ik weer buiten stond, werd ik zo vreselijk misselijk en darmkrampen dat ik dacht dat het aan alle kanten eruit zou komen, zeg maar (gelukkig kreeg ik ''alleen'' maar diarree, want anders had ik de antiobiotica eruit gegooid). Dit zijn dus bijwerkingen van de narcose blijkbaar.
Al met al; Het is me meegevallen. Aardige professionele gynaecoloog en verpleegkundigen, en niemand die me veroordeeld heeft.
In mijn vorig topic uitte ik mijn twijfels over de meest geschikte abortus methode:
zwanger/afbreken-zwangerschap-welke-met ... #p28279933
Welnu, vandaag heb ik dan de zuigcurettage onder narcose gehad en hier ga ik kort mijn ervaring vertellen.
Je komt daar nuchter, want je mag tot zes uur van tevoren niets eten. Dus omdat ik misselijk was, kreeg ik eerst een soort snoepje. Direct daarna kreeg ik twee tabletten die ik onder mn tong moest doen; Die tabletten zorgen dat je baarmoederhals/mond zich ontspant. Vervolgens zit je ruim een uur tot anderhalf uur met de andere dames (er waren vier anderen met mij) in de wachtruimte, omdat die tabletten moeten inwerken. De sfeer was helemaal niet bedrukt, best goede gesprekken gehad over hoe ver we waren en waarom we het niet wilden/konden houden. Ik denk toch dat het meeste begrip komt van mensen die in hetzelfde schuitje zitten, dus ik vond dat best wel fijn.
De behandeling zelf, het onder narcose gaan enzovoort, is me erg meegevallen. Toen ik wakker werd voelde ik me in eerste instantie alleen maar moe en slap, en buikpijn natuurlijk. Bij het uitchecken krijg je twee pillen antibiotica mee die je bij je luch moet innemen. Echter binnen een uur, toen ik weer buiten stond, werd ik zo vreselijk misselijk en darmkrampen dat ik dacht dat het aan alle kanten eruit zou komen, zeg maar (gelukkig kreeg ik ''alleen'' maar diarree, want anders had ik de antiobiotica eruit gegooid). Dit zijn dus bijwerkingen van de narcose blijkbaar.
Al met al; Het is me meegevallen. Aardige professionele gynaecoloog en verpleegkundigen, en niemand die me veroordeeld heeft.
woensdag 4 april 2018 om 20:35
De plek en de emotie is wellicht anders maar zou de procedure niet hetzelfde zijn? Geen idee hoor.. nog nooit meegemaakt gelukkig.
woensdag 4 april 2018 om 21:23
woensdag 4 april 2018 om 21:26
Het is inderdaad niet de beste vergelijking. Alsof ik in shock ben en dit een overlevingsstrategie is, een soort ontkenningsfase. Niet echt.Koffiekop schreef: ↑04-04-2018 19:16Wat een bizarre recactie... een ongeluk... afstandelijk... verwerken....
Een ongeluk vergelijken met een weloverwogen overtijdbehandeling (ga ik even vanuit, dat is namelijk de overgrote meerderheid van de abortussen in NL).
Veel vrouwen hebben de twijfels en het verdriet vooraf en na de behandeling rest vaak opluchting. En verder niks. Nooit. Ik heb ook ooit een abortus gehad (zonder narcose trouwens) en een abortus is heftig, gewoon omdat het een belangrijk besluit is, maar het is niet traumatiserend ofzo.
donderdag 5 april 2018 om 16:49
Wat naar dat jij dit gevoel iedere dag moet dragen.agab schreef: ↑05-04-2018 13:08ik heb daar nooit maar nooit met iemand over gepraat maar jaren later ga ik nog elke dag kapot aan ...ik slaap niet ...ik had al therapie gehad ...ik zou zo graag tijd willen terug draaien ...maar kan niet ...toen stond ik helemaal alleen voor ...ik had geen geld ...ik ben niet sterk genoeg geweest om toen andere beslissing te nemen ...maar nu jaren later kwam alles naar boven en ik wens niemand die gevoel...ik zou dat nooit maar nooit nog een keer doen
Ik hoop dat je voor jezelf kan bedenken dat jij met de kennis die je toen had, in die situatie een goede beslissing hebt genomen voor dat moment. Nu zou je een andere beslissing nemen.
Ik hoop dat je van jouw spijt- en schuldgevoelens af komt. Je zegt zelf dat je geen andere mogelijkheid had toen. Je hebt dus toen de juiste beslissing genomen, zoals je zelf al zegt. Vreselijk, maar wel juist.
donderdag 5 april 2018 om 18:32
Ik weet nog dat ik ook echt heb zitten zoeken naar persoonlijke verhalen, en dat die er nauwelijks waren. Alleen uiteindelijk een Amerikaanse blog die heel grappig was, heb dat meisje zelfs nog een mail gestuurd om haar te bedanken.
Ik begrijp je dus heel goed en snap al die onvriendelijke mensen niet zo goed.
Sterkte verder, fijn dat het achter de rug is!
Ik begrijp je dus heel goed en snap al die onvriendelijke mensen niet zo goed.
Sterkte verder, fijn dat het achter de rug is!
donderdag 5 april 2018 om 19:05
Ik heb lang geleden een abortus gehad. Door eigen schuld ongewenst zwanger geraakt en ik wilde het niet.
Van te voren was is heel bang dat ik door een haag van prolife activisten heen moest maar die waren er niet.
Intake gehad en toen kreeg ik een bed toegewezen en moest ik wachten op mijn beurt. Gekletst met kamergenote. Zij had zo'n beetje dezelfde redenen als ik.
Tijdens de intake werd er ook een echo gemaakt om te zien hoe ver je was. Ik mocht zelf kiezen of ik wel of niet mee wilde kijken. Niet gedaan.
Ik was echt nog heel pril zwanger en de ingreep was dus erg eenvoudig. Ik mocht kiezen voor algehele narcose of plaatselijk. Geheel gekozen.
Na de ingreep mocht ik eten. Ik had goeie trek want je moest nuchter verschijnen.
En ik mocht weg nadat ik geplast had.
Kreeg nog een recept voor antibiotica mee en richtlijnen over pijnstillers en wat te doen als je teveel bloedt en zo.
Oh, mijn partner mocht niet mee naar binnen.
Van te voren was is heel bang dat ik door een haag van prolife activisten heen moest maar die waren er niet.
Intake gehad en toen kreeg ik een bed toegewezen en moest ik wachten op mijn beurt. Gekletst met kamergenote. Zij had zo'n beetje dezelfde redenen als ik.
Tijdens de intake werd er ook een echo gemaakt om te zien hoe ver je was. Ik mocht zelf kiezen of ik wel of niet mee wilde kijken. Niet gedaan.
Ik was echt nog heel pril zwanger en de ingreep was dus erg eenvoudig. Ik mocht kiezen voor algehele narcose of plaatselijk. Geheel gekozen.
Na de ingreep mocht ik eten. Ik had goeie trek want je moest nuchter verschijnen.
En ik mocht weg nadat ik geplast had.
Kreeg nog een recept voor antibiotica mee en richtlijnen over pijnstillers en wat te doen als je teveel bloedt en zo.
Oh, mijn partner mocht niet mee naar binnen.
vrijdag 6 april 2018 om 06:49
Je zult allicht niet de enige zijn. Maar naast jou staat een hele groep mensen die voor zo’n keuze komt of is komen te staan. Dan is herkenning of voorkennis erg prettig.1987mama1987 schreef: ↑05-04-2018 23:25Ben ik de enigste die dit topic hier wat misplaatst vind. Heel wat vrouwen hebben heel veel verdriet dat een zwangerschap lang uit blijft...
Ik ben ook bezig voor een eerste kindje maar dat betekent niet dat TO geen andere keuze mag maken. Zou wel heel wreed zijn; “ik wil een baby dus jij mag niet vertellen over je abortus”.
Ik mag toch hopen dat dit ook gewoon op dit topic geschreven mag worden. Men heeft altijd de keuze om de topic niet te lezen. De titel is behoorlijk duidelijk.
vrijdag 6 april 2018 om 06:57
En dus mag er niet over gepraat worden? Way to go om het taboe in stand te houden!1987mama1987 schreef: ↑05-04-2018 23:25Ben ik de enigste die dit topic hier wat misplaatst vind. Heel wat vrouwen hebben heel veel verdriet dat een zwangerschap lang uit blijft...
Ga je nu ook op de relatiepijler zeggen dat het ongepast is te praten over dat je blij bent dat je een relatie beëindigt hebt? Zo ongepast voor mensen die graag een relatie willen...
Of op de werkpijler als mensen een keer klagen over hun baan. Zat werklozen die graag werk zouden hebben.
Ja ik heb een abortus gehad en ik heb geen spijt. Ik zou alleen niet weten wat een ongewenst kinderloze ermee opschiet als ik het kind had laten komen terwijl ik er niet voor kon en wilde zorgen.
vrijdag 6 april 2018 om 07:06
Dan moet je geen topic openen met "mijn abortus ervaring", als je er te gevoelig voor bent.1987mama1987 schreef: ↑05-04-2018 23:25Ben ik de enigste die dit topic hier wat misplaatst vind. Heel wat vrouwen hebben heel veel verdriet dat een zwangerschap lang uit blijft...
Overigens is mijn ervaring dat abortus en curettage bij miskraam exact hetzelfde is.
vrijdag 6 april 2018 om 07:12
Ja jammer dan. Ieder heeft zijn eigen kruis te dragen.1987mama1987 schreef: ↑05-04-2018 23:25Ben ik de enigste die dit topic hier wat misplaatst vind. Heel wat vrouwen hebben heel veel verdriet dat een zwangerschap lang uit blijft...
vrijdag 6 april 2018 om 09:59
Bedankt voor het vertellen van je ervaring! Het zou mooi zijn als in dit topic allerlei ervaringen gedeeld kunnen worden met abortus, zodat vrouwen die het nog moeten ondergaan een idee hebben van wat hen ongeveer te wachten staat.
Voor mij is het twaalf jaar geleden dus ik weet niet alle details meer, maar zal mijn best doen zo goed mogelijk mijn ervaring te beschrijven.
Ik was 18 jaar, net begonnen met studeren. Ik had een vriendje, maar dat was geen goede jongen en het was net op dramatische wijze uitgegaan. Die periode veel gedronken, vanwege het begin van mijn studententijd.
Week later kom ik erachter dat ik zwanger ben. Ik was toen nog maar vier weken zwanger. Ik merkte het heel snel, omdat ik niet ongesteld werd en mijn borsten erg gevoelig waren.
Ik wist gelijk dat ik het absoluut niet wilde! Ik woonde pas net op mezelf, studie was juist die maand begonnen, relatie was stuk, geld had ik amper, ik had veel gedronken die weken. Het was absoluut niet het goede moment.
Direct de abortuskliniek gebeld. Ik kon een dag later al terecht. Lang en goed gesprek gehad met een lieve vrouw (verpleegster?). Ik geloof dat we voor de week erna al de afspraak voor de abortus hebben gepland, na de vijf dagen bedenktijd die je wettelijk moet nemen.
Die week rustig aan gedaan, niet meer gedronken uit respect voor dat klompje cellen. Toch wel een triest gevoel, maar overheersend bleef dat eerste gevoel dat ik het echt absoluut niet wilde. Voor geen 1%!
De abortus zelf viel me erg mee. Ik heb een vriendin gevraagd om mee te gaan. Verder niemand over de zwangerschap verteld. Plaatselijke verdoving gekregen en na een paar minuten was het klaar.
Nog een paar dagen wat rustiger aan gedaan en ook wel verdriet gevoeld, nogal hormonaal, maar toen was het ook wel weer klaar. Ik heb er daarna nooit spijt van gehad, nooit last van gehad. Helemaal niks. Het was goed zo.
Pas toen ik tien jaar later zwanger raakte moest ik er weer aan denken, maar opnieuw niet heel dramatisch. Nu ik een kind heb, kan ik alleen maar denken hoe goed die beslissing is geweest! Ik was er op dat moment absoluut niet klaar voor. Ik had die tien vrije jaren absoluut niet willen missen. Veel gereisd, gestudeerd, mezelf ontwikkeld, zonder de zorgen voor een kind. Soms denk ik er wel aan hoe mijn leven anders was gelopen. Ik had vast veel van het kind gehouden en het was vast met hulp van mijn ouders wel goed gekomen, maar wat ben ik blij dat dit mogelijk was en dat ik in Nederland woonde met zo'n beetje de beste zorg op dit gebied!
Voor mij is het twaalf jaar geleden dus ik weet niet alle details meer, maar zal mijn best doen zo goed mogelijk mijn ervaring te beschrijven.
Ik was 18 jaar, net begonnen met studeren. Ik had een vriendje, maar dat was geen goede jongen en het was net op dramatische wijze uitgegaan. Die periode veel gedronken, vanwege het begin van mijn studententijd.
Week later kom ik erachter dat ik zwanger ben. Ik was toen nog maar vier weken zwanger. Ik merkte het heel snel, omdat ik niet ongesteld werd en mijn borsten erg gevoelig waren.
Ik wist gelijk dat ik het absoluut niet wilde! Ik woonde pas net op mezelf, studie was juist die maand begonnen, relatie was stuk, geld had ik amper, ik had veel gedronken die weken. Het was absoluut niet het goede moment.
Direct de abortuskliniek gebeld. Ik kon een dag later al terecht. Lang en goed gesprek gehad met een lieve vrouw (verpleegster?). Ik geloof dat we voor de week erna al de afspraak voor de abortus hebben gepland, na de vijf dagen bedenktijd die je wettelijk moet nemen.
Die week rustig aan gedaan, niet meer gedronken uit respect voor dat klompje cellen. Toch wel een triest gevoel, maar overheersend bleef dat eerste gevoel dat ik het echt absoluut niet wilde. Voor geen 1%!
De abortus zelf viel me erg mee. Ik heb een vriendin gevraagd om mee te gaan. Verder niemand over de zwangerschap verteld. Plaatselijke verdoving gekregen en na een paar minuten was het klaar.
Nog een paar dagen wat rustiger aan gedaan en ook wel verdriet gevoeld, nogal hormonaal, maar toen was het ook wel weer klaar. Ik heb er daarna nooit spijt van gehad, nooit last van gehad. Helemaal niks. Het was goed zo.
Pas toen ik tien jaar later zwanger raakte moest ik er weer aan denken, maar opnieuw niet heel dramatisch. Nu ik een kind heb, kan ik alleen maar denken hoe goed die beslissing is geweest! Ik was er op dat moment absoluut niet klaar voor. Ik had die tien vrije jaren absoluut niet willen missen. Veel gereisd, gestudeerd, mezelf ontwikkeld, zonder de zorgen voor een kind. Soms denk ik er wel aan hoe mijn leven anders was gelopen. Ik had vast veel van het kind gehouden en het was vast met hulp van mijn ouders wel goed gekomen, maar wat ben ik blij dat dit mogelijk was en dat ik in Nederland woonde met zo'n beetje de beste zorg op dit gebied!
vrijdag 6 april 2018 om 11:02
En daar is TO nog altijd niet verantwoordelijk voor.1987mama1987 schreef: ↑05-04-2018 23:25Ben ik de enigste die dit topic hier wat misplaatst vind. Heel wat vrouwen hebben heel veel verdriet dat een zwangerschap lang uit blijft...
Jouw reactie daarentegen is wel misplaatst.
zondag 8 april 2018 om 16:34
Eens.Gate_Keeper schreef: ↑06-04-2018 11:02En daar is TO nog altijd niet verantwoordelijk voor.
Jouw reactie daarentegen is wel misplaatst.
zondag 8 april 2018 om 16:49
Ik heb op mijn zeventiende een overtijdbehandeling dmv curretage gehad en narcose werd niet eens als optie gegeven, maar ik denk dat ik daar sowieso niet voor zou hebben gekozen. Ik werd dus plaatselijk verdoofd, en er was één moment waarop het vervelend pijn deed, maar dat was maar heel kort. Ik heb even in een uitslaapkamer gelegen om bij te komen, maar was heel snel klaar om te gaan. Heb een injectie gekregen omdat ik een negatieve rhesusfactor heb, met het oog op mogelijke toekomstige zwangerschappen. Geen antibiotica. Ik heb na de abortus zo'n drie weken gevloeid.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"