Zwanger
alle pijlers
miskraam?
zaterdag 28 februari 2015 om 17:20
Hallo allemaal,
Ik ben nieuw hier, maar heb de afgelopen dagen al flink zitten lezen. Ik merk dat het heel fijn is om ervaringen van anderen te lezen, zeker omdat ik in mijn omgeving weinig vrouwen heb met wie ik dit kan delen.
Ik weet sinds ca. 2 weken dat ik zwanger ben. Was niet gepland, maar we waren er erg blij mee. Ik ben 31 en het zou mijn eerste kindje zijn (ik heb in het verleden twee keer een abortus gehad, dus mijn eerste zwangerschap is het niet). Hoewel ik mezelf bleef zeggen dat ik een slag om de arm moest houden zat ik toch al op een roze wolk, vooral ook omdat mijn vriendje zo ontzettend blij was en het al aan zijn hele familie heeft verteld. Via rekentool online kwam ik uit op ca 7 weken zwangerschap, maar waarschijnlijk is het wel wat korter (mijn laatste menstruatie was op 7 januari, maar ik heb een cyclus van gemiddeld 36 dagen).
Een dag voordat ik naar de huisarts zou gaan voor doorverwijzing naar gynaecoloog etc., begon ik me een beetje raar te voelen. Pijn in mijn onderrug, wat ik ook altijd heb als ik ongesteld moet worden. Ik had daar de weken daarvoor ook al een beetje last van gehad. 's Avonds heb ik nog seks gehad met mijn vriend en toen ik daarna naar de wc ging zag ik voor het eerst een beetje bloed. Ik dacht dat het door het vrijen kwam en maakte me niet zo'n zorgen. De volgende dag bleef de rugpijn aanhouden en het (lichte) bloeden ook. Ik was wat eerder vrij, sprak mijn vriend en we hebben meteen de huisarts gebeld. Die was meteen gealarmeerd, heeft even gekeken en zei dat het heel goed het begin van een miskraam kon zijn, en zorgde dat ik de volgende dag in het ziekenhuis terecht kon voor een echo.
's Avonds werd de kramp erger, het bloedverlies bleef beperkt (ook geen stolsels). Bij de gynaecoloog gisteren werd een inwendige echo gemaakt.
We hadden ons mentaal al volledig voorbereid op slecht nieuws, maar ze kon ons geen uitsluitsel geven. Ze zag wel een vruchtzakje, maar het was onduidelijk of er ook een vruchtje in zat. Op zich kon dat ook zijn omdat ik korter in verwachting ben dan ik dacht, 5 weken bijvoorbeeld, en dan zou dit een innestelingsbloeding zijn. Bovendien had ik al veel meer bloedverlies moeten hebben als ik het vruchtje had verloren. Ik moet nu volgende week terugkomen.
Onzekerheid dus... Pijn werd gisteravond weer vrij erg, vannacht ook nog. Vandaag overdag was het beter, maar nu wordt het weer meer. Bloedverlies gaat ook door, lijkt iets meer te zijn.
Ik stel me maar in op een miskraam, daar wijst tot nu toe wel alles op volgens mij. En het lijkt me niet verstandig om nu weer heel hoopvol te worden; mijn lichaam vertelt me gewoon dat het niet goed zit, het voelt echt alsof mijn baarmoeder iets eruit aan het werken is. In mijn vorige twee zwangerschappen (die dus zijn afgebroken) heb ik dit ook niet gehad. Ik zou nu het liefste willen dat het gewoon gebeurt, dat ik van deze pijn af ben en dat niet zo aan mijn huis gekluisterd ben.
Ik wilde het heel graag met jullie delen, en ben benieuwd naar jullie ervaringen hiermee... ik vind het heel verdrietig en onrechtvaardig, ook al weet ik dat dat nergens op slaat. We waren zo blij.
Alvast bedankt voor jullie reacties
Ik ben nieuw hier, maar heb de afgelopen dagen al flink zitten lezen. Ik merk dat het heel fijn is om ervaringen van anderen te lezen, zeker omdat ik in mijn omgeving weinig vrouwen heb met wie ik dit kan delen.
Ik weet sinds ca. 2 weken dat ik zwanger ben. Was niet gepland, maar we waren er erg blij mee. Ik ben 31 en het zou mijn eerste kindje zijn (ik heb in het verleden twee keer een abortus gehad, dus mijn eerste zwangerschap is het niet). Hoewel ik mezelf bleef zeggen dat ik een slag om de arm moest houden zat ik toch al op een roze wolk, vooral ook omdat mijn vriendje zo ontzettend blij was en het al aan zijn hele familie heeft verteld. Via rekentool online kwam ik uit op ca 7 weken zwangerschap, maar waarschijnlijk is het wel wat korter (mijn laatste menstruatie was op 7 januari, maar ik heb een cyclus van gemiddeld 36 dagen).
Een dag voordat ik naar de huisarts zou gaan voor doorverwijzing naar gynaecoloog etc., begon ik me een beetje raar te voelen. Pijn in mijn onderrug, wat ik ook altijd heb als ik ongesteld moet worden. Ik had daar de weken daarvoor ook al een beetje last van gehad. 's Avonds heb ik nog seks gehad met mijn vriend en toen ik daarna naar de wc ging zag ik voor het eerst een beetje bloed. Ik dacht dat het door het vrijen kwam en maakte me niet zo'n zorgen. De volgende dag bleef de rugpijn aanhouden en het (lichte) bloeden ook. Ik was wat eerder vrij, sprak mijn vriend en we hebben meteen de huisarts gebeld. Die was meteen gealarmeerd, heeft even gekeken en zei dat het heel goed het begin van een miskraam kon zijn, en zorgde dat ik de volgende dag in het ziekenhuis terecht kon voor een echo.
's Avonds werd de kramp erger, het bloedverlies bleef beperkt (ook geen stolsels). Bij de gynaecoloog gisteren werd een inwendige echo gemaakt.
We hadden ons mentaal al volledig voorbereid op slecht nieuws, maar ze kon ons geen uitsluitsel geven. Ze zag wel een vruchtzakje, maar het was onduidelijk of er ook een vruchtje in zat. Op zich kon dat ook zijn omdat ik korter in verwachting ben dan ik dacht, 5 weken bijvoorbeeld, en dan zou dit een innestelingsbloeding zijn. Bovendien had ik al veel meer bloedverlies moeten hebben als ik het vruchtje had verloren. Ik moet nu volgende week terugkomen.
Onzekerheid dus... Pijn werd gisteravond weer vrij erg, vannacht ook nog. Vandaag overdag was het beter, maar nu wordt het weer meer. Bloedverlies gaat ook door, lijkt iets meer te zijn.
Ik stel me maar in op een miskraam, daar wijst tot nu toe wel alles op volgens mij. En het lijkt me niet verstandig om nu weer heel hoopvol te worden; mijn lichaam vertelt me gewoon dat het niet goed zit, het voelt echt alsof mijn baarmoeder iets eruit aan het werken is. In mijn vorige twee zwangerschappen (die dus zijn afgebroken) heb ik dit ook niet gehad. Ik zou nu het liefste willen dat het gewoon gebeurt, dat ik van deze pijn af ben en dat niet zo aan mijn huis gekluisterd ben.
Ik wilde het heel graag met jullie delen, en ben benieuwd naar jullie ervaringen hiermee... ik vind het heel verdrietig en onrechtvaardig, ook al weet ik dat dat nergens op slaat. We waren zo blij.
Alvast bedankt voor jullie reacties
zaterdag 28 februari 2015 om 17:31
Maar natuurlijk mag je het verdrietig en onrechtvaardig vinden! Dat begrijp ik heel goed, want zo voelde het voor mij ook bij mijn miskraam. Het enige waar ik toen een beetje positiviteit uit haalde was dat het vruchtje (in mijn ogen kindje) dus schijnbaar niet kon ontwikkelen zoals het hoort en dat de natuur het daarom afbrak.
Verder weinig tips of advies, veel sterkte jullie allebei en een dikke . Ik hoop dat je de komende tijd genoeg steun hebt aan je vriend, en weet zeker dat hier nog heel veel vrouwen zijn die hetzelfde meegemaakt hebben en je erbij kunnen steunen. Liefs!
Verder weinig tips of advies, veel sterkte jullie allebei en een dikke . Ik hoop dat je de komende tijd genoeg steun hebt aan je vriend, en weet zeker dat hier nog heel veel vrouwen zijn die hetzelfde meegemaakt hebben en je erbij kunnen steunen. Liefs!
zaterdag 28 februari 2015 om 17:47
zaterdag 28 februari 2015 om 17:49
Dat afwachten is killing. Heel herkenbaar voor velen van ons. Hoe lastig ook, probeer er af en toe niet aan te denken. Dan gaat deze periode iets makkelijker voorbij.
Wat ik mij wel afvraag, je hebt twee keer een abortus ondergaan. Ik neem aan dat die zwangerschappen niet gepland waren. Net als deze. Is er iets met de anticonceptie?
Wat ik mij wel afvraag, je hebt twee keer een abortus ondergaan. Ik neem aan dat die zwangerschappen niet gepland waren. Net als deze. Is er iets met de anticonceptie?
zaterdag 28 februari 2015 om 18:18
Dank voor de lieve reacties!
MissNutella: dat is inderdaad goed om in mijn achterhoofd te houden: het is een natuurlijke manier van het lichaam om iets op te ruimen wat nooit een gezond kindje had kunnen worden... Mijn vriend is gelukkig heel lief en heeft zelfs de komende week vrij genomen om bij me te kunnen zijn <3
Pelikaan: wat fijn dat het bij jou wel goedkwam! Ik blijf dat sprankje hoop ook nog wel houden merk ik.
Summerville: ik was vroeger erg slordig met anticonceptie. In het geval van deze zwangerschap was het meer dat we allebei wisten dat ik geen pil meer slikte en dat we het wel zouden zien. Toen het al heel snel raak was, was dat toch onverwacht.
MissNutella: dat is inderdaad goed om in mijn achterhoofd te houden: het is een natuurlijke manier van het lichaam om iets op te ruimen wat nooit een gezond kindje had kunnen worden... Mijn vriend is gelukkig heel lief en heeft zelfs de komende week vrij genomen om bij me te kunnen zijn <3
Pelikaan: wat fijn dat het bij jou wel goedkwam! Ik blijf dat sprankje hoop ook nog wel houden merk ik.
Summerville: ik was vroeger erg slordig met anticonceptie. In het geval van deze zwangerschap was het meer dat we allebei wisten dat ik geen pil meer slikte en dat we het wel zouden zien. Toen het al heel snel raak was, was dat toch onverwacht.
zondag 1 maart 2015 om 02:37
Wat super van je vriend dat hij aanstaande week vrij heeft genomen. Heel lief! Wanneer moet je terugkomen volgende week? Ik hoop dat het snel achter de rug is, snap ik helemaal. Toen ik eenmaal wist dat het fout ging wilde ik er ook zo snel mogelijk klaar mee zijn. Kruip lekker tegen je vriend aan komende dagen en nogmaals heel veel sterkte. Kom je hier nog even vertellen hoe je afspraak was volgende week?
anoniem_216387 wijzigde dit bericht op 01-03-2015 02:40
Reden: Per ongeluk te snel op plaatsen gedrukt.
Reden: Per ongeluk te snel op plaatsen gedrukt.
% gewijzigd
zondag 1 maart 2015 om 05:38
Sterkte de komende tijd. Hier twee miskramen achter de rug, maar nu 37 wk zwanger. Dus er is hoop.
Die abortussen lijken me best pittig ook. Dat dat je twee keer overkomt, dat begrijp ik echt niet.
Ik zou kijken naar andere vorm van anti conceptie. Tenzij je nu wel graag zwanger wilt worden natuurlijk.
Die abortussen lijken me best pittig ook. Dat dat je twee keer overkomt, dat begrijp ik echt niet.
Ik zou kijken naar andere vorm van anti conceptie. Tenzij je nu wel graag zwanger wilt worden natuurlijk.
zondag 1 maart 2015 om 07:43
Zolang je niet weet of er daadwerkelijk sprake is van een miskraam moet je geen ibuprofen slikken. Er bestaat zelfs een licht verhoogde kans op een miskraam door dit medicijn te slikken of aangeboren afwijking, met name indien je het langdurig gebruikt. Paracetamol is wel veilig.
Sterkte gewenst. Ik hoop dat je snel duidelijkheid hebt in de richting die je wenst
Sterkte gewenst. Ik hoop dat je snel duidelijkheid hebt in de richting die je wenst
zondag 1 maart 2015 om 08:00
Hè wat enorm balen zeg. Die onzekerheid is echt vreselijk. Uit zelfbescherming wíl je nergens op hopen, maar toch blijft er ergens in je toch wel wat hoop zitten.
Bloedverlies hóeft niks te betekenen en ik duim voor je dat dat bij jou ook zo is.
Ikzelf heb afgelopen oktober een miskraam gehad bij 6wk. Heb 2 dagen bruin bloedverlies gehad en 'wist' toen ook al dat het mis was. Ik voelde me niet zwanger meer. Daarna veel bloed, stolsels en buikkramp. Mijn ervaring is dus dat je onderbuikgevoel vaak klopt. Ook ik heb me er aan vastgehouden dat het een natuurlijk proces van je lichaam is die een ongezond vruchtje herkent. Daarnaast had ik 'liever' dat het met 6wk misging dan dat het later in de zwangerschap zou gebeuren wanneer je al een echo had gehad bijvoorbeeld.
Overigens ook goed nieuws: gelijk de eerstvolgende ronde was het weer raak en ben nu bijna 20wk zwanger!
Mocht het helaas zo zijn dat je een miskraam hebt, blijf er dan samen goed over praten. Superlief dat je vriend een weekje vrij heeft genomen om bij je te zijn. Probeer dit samen een plekje te geven en houd hoop voor de toekomst!
Sterkte in deze onzekere tijd!
Bloedverlies hóeft niks te betekenen en ik duim voor je dat dat bij jou ook zo is.
Ikzelf heb afgelopen oktober een miskraam gehad bij 6wk. Heb 2 dagen bruin bloedverlies gehad en 'wist' toen ook al dat het mis was. Ik voelde me niet zwanger meer. Daarna veel bloed, stolsels en buikkramp. Mijn ervaring is dus dat je onderbuikgevoel vaak klopt. Ook ik heb me er aan vastgehouden dat het een natuurlijk proces van je lichaam is die een ongezond vruchtje herkent. Daarnaast had ik 'liever' dat het met 6wk misging dan dat het later in de zwangerschap zou gebeuren wanneer je al een echo had gehad bijvoorbeeld.
Overigens ook goed nieuws: gelijk de eerstvolgende ronde was het weer raak en ben nu bijna 20wk zwanger!
Mocht het helaas zo zijn dat je een miskraam hebt, blijf er dan samen goed over praten. Superlief dat je vriend een weekje vrij heeft genomen om bij je te zijn. Probeer dit samen een plekje te geven en houd hoop voor de toekomst!
Sterkte in deze onzekere tijd!
zondag 1 maart 2015 om 13:26
Miss_Nutella: Ik had donderdag een afspraak voor een echo, maar ga morgen bellen of ik misschien wat eerder kan komen. Ben ook heel blij met mijn lieve man op dit moment. Hij wilde het net zo graag als ik en was volkomen geschokt toen het misging, hij had het echt totaal niet verwacht. Dankjewel voor je lieve woorden en ik zal zeker nog een update geven.
enya29: Abortussen waren zeker pittig, maar ok al lang geleden en ik vind niet dat ik me daarvoor hoef te verantwoorden. Naar dat jij twee keer een miskraam mee hebt gemaakt, en wat fijn dat het nu wel goed is gegaan! Wij weten nu iig dat we dit heel graag willen, dus zo gauw het kan gaan we het opnieuw proberen.
juliaatje: ik twijfelde ook over de ibuprofen, maar ik had niets anders en ik werd gewoon niet goed van de pijn. Ik zie dit echt niet meer uitlopen op een intacte zwangerschap, maar stap voor de zekerheid toch maar over op paracetemol dan
ri88: Gefeliciteerd! Dat is heel hoopgevend om te horen Verloop van jouw miskraam lijkt erg op dat van mij, en ik voel inderdaad ook aan mijn lijf dat het "over" is. Gek is dat. Dankjewel voor je lieve woorden
enya29: Abortussen waren zeker pittig, maar ok al lang geleden en ik vind niet dat ik me daarvoor hoef te verantwoorden. Naar dat jij twee keer een miskraam mee hebt gemaakt, en wat fijn dat het nu wel goed is gegaan! Wij weten nu iig dat we dit heel graag willen, dus zo gauw het kan gaan we het opnieuw proberen.
juliaatje: ik twijfelde ook over de ibuprofen, maar ik had niets anders en ik werd gewoon niet goed van de pijn. Ik zie dit echt niet meer uitlopen op een intacte zwangerschap, maar stap voor de zekerheid toch maar over op paracetemol dan
ri88: Gefeliciteerd! Dat is heel hoopgevend om te horen Verloop van jouw miskraam lijkt erg op dat van mij, en ik voel inderdaad ook aan mijn lijf dat het "over" is. Gek is dat. Dankjewel voor je lieve woorden
