Zwanger
alle pijlers
Onwerkelijk gevoel
donderdag 11 februari 2016 om 16:59
Na een aantal miskramen met een zeer heftig verloop ben ik weer zwanger. Van ons tweede kind. Ik heb weken in angst gezeten. Maar ik ben 15 weken nu en dit kind lijkt nergens heen te gaan. Natuurlijk ben ik blij en dankbaar. Maar het voelt zo onwerkelijk allemaal.
De ergste angst is er nu af en ik had gehoopt nu te gaan genieten. Alleen dat lukt niet echt. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik het niet voel. Als ik het hartje hoor, kan ik me niet voorstellen dat dat mijn baby is. Ik forceer het dan een beetje door bv kleertjes te gaan kijken, maar kan me werkelijk niet voorstellen dat ik echt een kind ga krijgen dat ik zoiets aan zou doen. Als we praten over namen, voelt het alsof we maar wat fantaseren. Maar dat we echt een naam uitzoeken voor een levend kind dat ook daadwerkelijk geboren gaat worden: het gaat er maar niet in.
Heel soms voel ik het even. En dan draai ik weer op slot. Tegen anderen praat ik enthousiast mee over de baby. Alsof ik denk dat het wel komt als ik maar meedoe. Maar ik kan er niet bij. Door alle angst heb ik steeds een beetje afstand gehouden. Want het kon nog alle kanten op. En nu weet ik niet meer hoe ik de rem er af krijg.
Opeens moet ik al een afspraak maken voor een 20-weken echo. Om me heen zijn allemaal zwangeren die over hun buik aaien. Mensen om me heen vragen of ik een jongen of een meisje wil, dingen over het kamertje, over de bevalling en voeding enzo. Mensen verwachten dat ik in de wolken ben en dat zou ik ook graag zijn. Maar ik probeer nog te verwerken dat ik een baby krijg. Dat hij er nog gewoon zit. Dat hij nog leeft. Bij elke controle hou ik er rekening mee dat het over is. Maar elke keer groeit het maar en klopt het hartje er op los.
Zijn er meer mensen die het zo beleefd hebben en hoe laat je dit los? Dit is mijn laatste zwangerschap. Ik wil niet meer kinderen dan twee en mocht het misgaan, dan wil ik ook niet opnieuw zwanger worden. Dit is het. Ik zou deze tijd zo graag plezierig doorbrengen. Genieten en beseffen dat ik echt zwanger ben.
Wie heeft tips?
De ergste angst is er nu af en ik had gehoopt nu te gaan genieten. Alleen dat lukt niet echt. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik het niet voel. Als ik het hartje hoor, kan ik me niet voorstellen dat dat mijn baby is. Ik forceer het dan een beetje door bv kleertjes te gaan kijken, maar kan me werkelijk niet voorstellen dat ik echt een kind ga krijgen dat ik zoiets aan zou doen. Als we praten over namen, voelt het alsof we maar wat fantaseren. Maar dat we echt een naam uitzoeken voor een levend kind dat ook daadwerkelijk geboren gaat worden: het gaat er maar niet in.
Heel soms voel ik het even. En dan draai ik weer op slot. Tegen anderen praat ik enthousiast mee over de baby. Alsof ik denk dat het wel komt als ik maar meedoe. Maar ik kan er niet bij. Door alle angst heb ik steeds een beetje afstand gehouden. Want het kon nog alle kanten op. En nu weet ik niet meer hoe ik de rem er af krijg.
Opeens moet ik al een afspraak maken voor een 20-weken echo. Om me heen zijn allemaal zwangeren die over hun buik aaien. Mensen om me heen vragen of ik een jongen of een meisje wil, dingen over het kamertje, over de bevalling en voeding enzo. Mensen verwachten dat ik in de wolken ben en dat zou ik ook graag zijn. Maar ik probeer nog te verwerken dat ik een baby krijg. Dat hij er nog gewoon zit. Dat hij nog leeft. Bij elke controle hou ik er rekening mee dat het over is. Maar elke keer groeit het maar en klopt het hartje er op los.
Zijn er meer mensen die het zo beleefd hebben en hoe laat je dit los? Dit is mijn laatste zwangerschap. Ik wil niet meer kinderen dan twee en mocht het misgaan, dan wil ik ook niet opnieuw zwanger worden. Dit is het. Ik zou deze tijd zo graag plezierig doorbrengen. Genieten en beseffen dat ik echt zwanger ben.
Wie heeft tips?
Hallo?!
donderdag 11 februari 2016 om 17:05
Ik vind een zwangerschap ook erg abstract, moest ook erg wennen aan onze eerste toen ze er eenmaal was. Nu weer zwanger (rond de 30 wkn) en ik vind er, ook omdat het allemaal erg medisch is geworden, gewoon niks aan. Zal best een lief kind zijn wat daarbinnen zit maar het moet er eerst maar eens uit
Ik heb inmiddels geaccepteerd dat ik zwanger zijn gewoon niet zo leuk vind. Kleertjes kopen, wiegje klaarmaken enzo vind ik dan wel weer leuk.
Ik heb inmiddels geaccepteerd dat ik zwanger zijn gewoon niet zo leuk vind. Kleertjes kopen, wiegje klaarmaken enzo vind ik dan wel weer leuk.
donderdag 11 februari 2016 om 17:09
Bij de eerste was ik trouwens ook geen blije buikenwrijver hoor. Ik heb buikbanden alleen als hemdverlenger gebruikt, draag geen kettingen met belletjes, mijn kind hoeft geen t-shirts aan met grote zus en ik zit ook niet te wachten op een 3D-echo met dvd. Dat maakt dat ik me op 90% van de websites over zwangerschap en baby ook gewoon niet herken.
Overigens ben ik verder niet zwaarmoedig ingesteld en is de baby ontzettend welkom. Het zou alleen zo leuk zijn als ik dat ook zou voelen. Want hoewel ik ook al niet aan wondertjes doe, is dit er stiekem toch echt wel eentje.
Misschien wordt het beter als ik hem kan voelen.
Overigens ben ik verder niet zwaarmoedig ingesteld en is de baby ontzettend welkom. Het zou alleen zo leuk zijn als ik dat ook zou voelen. Want hoewel ik ook al niet aan wondertjes doe, is dit er stiekem toch echt wel eentje.
Misschien wordt het beter als ik hem kan voelen.
Hallo?!
donderdag 11 februari 2016 om 17:11
Ik heb een beetje dezelfde geschiedenis als jij. Nu zwanger van een tweede kindje, veel miskramen waarvan heftig. En toen ik rond 15 weken zat voelde ik me net zo. Leuk die echo's plannen maar voelde gewoon niet goed en wou zelfs niks kopen voor de baby. Tegen anderen deed ik heel stoer maar voelde me gewoon echt slecht erover.
Ik ben nu 29 weken zwanger en kan je eerlijk zeggen dat ik sinds 24 weken kan genieten. Ik voel hem nu elke dag, en dat helpt echt erg mee. En vond het ook een fijne grens om over te zijn.
Had tot 24 weken elke week controle en nu kan ik het zelfs loslaten en gewoon genieten ( en dingen kopen! )
Ik ben nu 29 weken zwanger en kan je eerlijk zeggen dat ik sinds 24 weken kan genieten. Ik voel hem nu elke dag, en dat helpt echt erg mee. En vond het ook een fijne grens om over te zijn.
Had tot 24 weken elke week controle en nu kan ik het zelfs loslaten en gewoon genieten ( en dingen kopen! )
donderdag 11 februari 2016 om 17:16
Ja dat Weekend, ik durf echt niets te kopen. Ik durf in mijn agenda ook steeds maar voor 2 weken de zwangerschapsduur te noteren. Ik vind het eng dat ik afspraken bij de verloskundige heb over een paar weken. Het vertellen aan mensen vond ik ook eng. Ik had er gewoon zoveel rekening mee gehouden dat dat moment niet eens zou komen.
Fijn dat het herkenbaar is en ook wel soort van normaal
Fijn dat het herkenbaar is en ook wel soort van normaal
Hallo?!
donderdag 11 februari 2016 om 17:20
Hier ook, na 2 jaar had ik geen enkele hoop meer en vond het super onwerkelijk. Ik mocht gelukkig wel elke week naar de verloskundige en zelfs dat was 'moeilijk' vol te houden, maar ze had medelijden met me.
Maar het komt goed, het is alleen even lastig nu, je voelt niks, je ziet nog niet echt wat, en je voelt je redelijk normaal.
Maar het komt goed, het is alleen even lastig nu, je voelt niks, je ziet nog niet echt wat, en je voelt je redelijk normaal.
donderdag 11 februari 2016 om 17:22
Ha, dit zou mijn verhaal kunnen zijn.. 23weken zwanger van de 1ste na 2miskramen en 5jaar proberen.. De angst heeft er goed ingezeten, kon niet geloven dat het nu wel goed zou gaan. Bij elke controle zenuwachtig en was ik ervan overtuigd dat het over was. 20weken echo gehad, ook daarbij was ik overtuigd slecht nieuws te krijgen maar thank god was alles goed.
Sinds 4weken voel ik de kleine bewegen en nu voel ik hem/ haar inmiddels zo goed dat dat me wat geruststelt. Tegelijk maak ik me helemaal gek als ik een paar uur niks gevoeld heb.
Ik ben trots op mijn buik, laat hem ook goed zien, smeer dagelijks met buikbalsem, lig s' avonds met mijn hand op mijn buik maar dat is het denk ik. Loop niet buiten mijn buik overdreven te aaien, voel me opgelaten als ik in een baby winkel kom..
Als ik bedenk dat ik over 17 weken bevallen ben en er een kleintje in de wieg ligt kan ik me er geen voorstelling van maken. Blijkbaar zit de angst er nog zo in (stiekem/ onbewust) dat ik er geen 100% vertrouwen in heb. Ben niet depri ofzo of zwaarmoedig maar besef me maar al te goed dat je geen zekerheid hebt. Vooral als je verhalen hebt gehoord/ gelezen van vrouwen bij wie het laat nog misging..
Sinds 4weken voel ik de kleine bewegen en nu voel ik hem/ haar inmiddels zo goed dat dat me wat geruststelt. Tegelijk maak ik me helemaal gek als ik een paar uur niks gevoeld heb.
Ik ben trots op mijn buik, laat hem ook goed zien, smeer dagelijks met buikbalsem, lig s' avonds met mijn hand op mijn buik maar dat is het denk ik. Loop niet buiten mijn buik overdreven te aaien, voel me opgelaten als ik in een baby winkel kom..
Als ik bedenk dat ik over 17 weken bevallen ben en er een kleintje in de wieg ligt kan ik me er geen voorstelling van maken. Blijkbaar zit de angst er nog zo in (stiekem/ onbewust) dat ik er geen 100% vertrouwen in heb. Ben niet depri ofzo of zwaarmoedig maar besef me maar al te goed dat je geen zekerheid hebt. Vooral als je verhalen hebt gehoord/ gelezen van vrouwen bij wie het laat nog misging..
donderdag 11 februari 2016 om 17:25
Ik heb geen miskramen gehad. Maar heb de zwangerschap ook, zoals vriendinnen zeggen, een beetje mannelijk beleefd, abstract en niet alsof een kind in mij groeide, maar de ooievaar die kwam brengen ofzo. Na de 20weken echo met geslachtsbepaling zei ik tegen vriend: Holyfuck das een echt kind, geen springende kikker meer (dat beeld was blijven hangen vd 12wekenecho). Toen ik haar begon te voelen kwam het idee nog meer binnen, maar het echte besef pas een paar uur na de bevalling ofzo.
En ik denk dat je je ook niet verplicht moet voelen om te genieten, dat komt of komt niet. Wat zeker wel komt is een kindje in levende lijve om van te genieten (en soms ook niet),
En ik denk dat je je ook niet verplicht moet voelen om te genieten, dat komt of komt niet. Wat zeker wel komt is een kindje in levende lijve om van te genieten (en soms ook niet),
donderdag 11 februari 2016 om 17:27
Ik snap het wel hoor... Hier onmiddellijk na miskraam weer zwanger en vond dat zo onwerkelijk... Geloof met 30 weken pas kleertjes gekocht en met 38 weken realiseerde ik me ineens ik kan bevallen er komt een baby bij... En nu is ze alweer 3 maanden... En dan was ik makkelijk zwanger en is het maar 1 keer misgegaan...
donderdag 11 februari 2016 om 17:27
Ik mag gelukkig ook elke week op controle. Ik heb een heel fijne relaxte verloskundige die direct aan het begin zei: we gaan het voor jou zo fijn mogelijk maken, zeg me wat je nodig hebt. En bel me als je bang wordt, dan praten we.
Echt heel fijn dat jullie je verhaal willen delen. Dat helpt
Echt heel fijn dat jullie je verhaal willen delen. Dat helpt
Hallo?!
donderdag 11 februari 2016 om 17:30
donderdag 11 februari 2016 om 17:48
Wow, alsof ik mijn verhaal lees. In ieder geval jouw gevoel.
Ik ben nu 12 weken zwanger, heb 1 kindje verloren bij 21 weken, en 5 miskramen en gelukkig 1 gezonde dochter.
Ik kan ook totaal niet genieten (daar komt nog bij dat ik helaas extreem misselijk ben en braak en daardoor al weken in het ziekenhuis heb gelegen).
En heb ook totaal niet het gevoel dat er een kindje gaat komen. Voel me eigenlijk bizar rustig, heb ook wekelijks controle en ben er wekelijks van overtuigd wat we weer een stil kindje gaan zien.
Daarnaast herken ik je laatste zin heel erg. Dit gaat mijn laatste zwangerschap zijn. Hoe deze zwangerschap ook af gaat lopen, ik wil dit nooit meer meemaken hoe ik me nu voel.
Misschien kunnen we het hier een beetje van ons afschrijven.
Ik ben nu 12 weken zwanger, heb 1 kindje verloren bij 21 weken, en 5 miskramen en gelukkig 1 gezonde dochter.
Ik kan ook totaal niet genieten (daar komt nog bij dat ik helaas extreem misselijk ben en braak en daardoor al weken in het ziekenhuis heb gelegen).
En heb ook totaal niet het gevoel dat er een kindje gaat komen. Voel me eigenlijk bizar rustig, heb ook wekelijks controle en ben er wekelijks van overtuigd wat we weer een stil kindje gaan zien.
Daarnaast herken ik je laatste zin heel erg. Dit gaat mijn laatste zwangerschap zijn. Hoe deze zwangerschap ook af gaat lopen, ik wil dit nooit meer meemaken hoe ik me nu voel.
Misschien kunnen we het hier een beetje van ons afschrijven.
donderdag 11 februari 2016 om 17:59
Ik vind je gevoel heel herkenbaar Doortje, en het maakt je echt geen ontaarde zwangere vrouw! Ik heb geen miskramen of problemen met zwanger worden gehad, maar toch heeft het heel lang geduurd voordat er überhaupt maar iets wilde landen van het idee dat ik zwanger ben. Bij elke echo dacht ik dat ze vast een band met beeld en geluid van iemand anders op hadden gezet, niet dat dat wiebelende ding echt míjn baby was. En nu, met 35 weken, denk ik soms nog steeds dat het een grap is en dat ik die buik er zo af kan trekken.
Niet dat het kindje niet gewenst is (absoluut niet), maar ik ben gewoon niet zo'n zwijmelende, 24/7 over haar buik aaiende, gelukzalig zuchtende moeder en dat hoeft ook niet; zoveel vrouwen, zoveel manieren om je zwangerschap te beleven. Het lastige is dat je in films/media/etc de zwangere vrouw alleen maar continu over roze of blauwe wolkjes ziet lopen, wat je het gevoel kan geven dat je een ontaard wicht bent als je dat niet doet. Bovendien is het sociaal toch ook wat minder geaccepteerd om te mopperen over je zwangerschap of om over je twijfels te praten: iedereen wil toch vooral de blije roze wolk-verhalen horen, waardoor je beeld nog meer vertekend kan zijn omdat het lijkt alsof verder niemand twijfels heeft behalve jij.
In ieder geval hielp het mij heel erg om me te realiseren dat er geen verplicht Zwanger Gevoel is, dat iedereen een zwangerschap anders beleeft en dat er ook genoeg vrouwen zijn die dus níet continu in een staat van zwangerschapsverlichting verkeren (dank ook @ viva-forum). Bovendien leef ik, naarmate de zwangerschap vordert, mijn buik groeit en ik haar beter voel, ook steeds meer toe naar de bevalling en heb ik nu ook echt zin in de tijd dat ze er straks is, dus zal het vast ook wel goed komen straks..
Niet dat het kindje niet gewenst is (absoluut niet), maar ik ben gewoon niet zo'n zwijmelende, 24/7 over haar buik aaiende, gelukzalig zuchtende moeder en dat hoeft ook niet; zoveel vrouwen, zoveel manieren om je zwangerschap te beleven. Het lastige is dat je in films/media/etc de zwangere vrouw alleen maar continu over roze of blauwe wolkjes ziet lopen, wat je het gevoel kan geven dat je een ontaard wicht bent als je dat niet doet. Bovendien is het sociaal toch ook wat minder geaccepteerd om te mopperen over je zwangerschap of om over je twijfels te praten: iedereen wil toch vooral de blije roze wolk-verhalen horen, waardoor je beeld nog meer vertekend kan zijn omdat het lijkt alsof verder niemand twijfels heeft behalve jij.
In ieder geval hielp het mij heel erg om me te realiseren dat er geen verplicht Zwanger Gevoel is, dat iedereen een zwangerschap anders beleeft en dat er ook genoeg vrouwen zijn die dus níet continu in een staat van zwangerschapsverlichting verkeren (dank ook @ viva-forum). Bovendien leef ik, naarmate de zwangerschap vordert, mijn buik groeit en ik haar beter voel, ook steeds meer toe naar de bevalling en heb ik nu ook echt zin in de tijd dat ze er straks is, dus zal het vast ook wel goed komen straks..
donderdag 11 februari 2016 om 18:05
Hier gelukkig ook geen miskraam verleden maar wel PCOS en 2 gynaecologen die heilig overtuigd waren dat ik niet ovuleerde en dus het medische traject in zou moeten. En toen bleek ik dus ineens zwanger op natuurlijke wijze en ook nog eens uitgerekend rond de sterfdatum van mijn vader (die is eind augustus vorig jaar plotseling aan een acute hartstilstand overleden) dus mijn emoties vliegen alle kanten uit en het onwerkelijke gevoel wil maar niet weg. Ik ben nu 12.5 week zwanger, echo's zijn goed, nekplooi is goed maar dat ik straks moeder ben...het wil er maar niet in.
Daarnaast heb ik chronische slaap problemen en buikpijn en migraine aanvallen en ben ik de hele dag doodmoe. "geniet ervan" zeggen mensen. JA ik geniet er van zodra ik ons kindje zie. Maar genieten van het zwanger zijn zelf? Ik voel me een enorm kutwijf als ik zeg dat ik er geen bal aan vind. Het is gewoon alsof ik een kater heb elke dag weer en behalve het hoognodige komt er niks meer uit mijn vingers. Ook zit ik nog middenin een rouwproces en door die hormonen jank ik wat af.
MAAR dit kindje is meer dan welkom ik ben alleen zo bang dat het elk moment alsnog foute boel is
Daarnaast heb ik chronische slaap problemen en buikpijn en migraine aanvallen en ben ik de hele dag doodmoe. "geniet ervan" zeggen mensen. JA ik geniet er van zodra ik ons kindje zie. Maar genieten van het zwanger zijn zelf? Ik voel me een enorm kutwijf als ik zeg dat ik er geen bal aan vind. Het is gewoon alsof ik een kater heb elke dag weer en behalve het hoognodige komt er niks meer uit mijn vingers. Ook zit ik nog middenin een rouwproces en door die hormonen jank ik wat af.
MAAR dit kindje is meer dan welkom ik ben alleen zo bang dat het elk moment alsnog foute boel is
donderdag 11 februari 2016 om 18:09
Ik wil je iig een dikke virtuele knuffel geven, mocht je daar behoefte aan hebben
Hoewel ik niet mee kan praten - geen vergelijkbare situatie, maar ik zou je willen zeggen dat je het op zijn beloop moet laten. En daarmee bedoel ik: je hoeft je niet anders te voelen dan je nu voelt. Laat het gaan, forceer geen gevoelens die er niet zijn. Die komen misschien nog wel, misschien blijf je deze zelfbescherming houden. Het geeft niet. Het is goed. Ik wens je een hele voorspoedige zwangerschap. Het is oké!
Hoewel ik niet mee kan praten - geen vergelijkbare situatie, maar ik zou je willen zeggen dat je het op zijn beloop moet laten. En daarmee bedoel ik: je hoeft je niet anders te voelen dan je nu voelt. Laat het gaan, forceer geen gevoelens die er niet zijn. Die komen misschien nog wel, misschien blijf je deze zelfbescherming houden. Het geeft niet. Het is goed. Ik wens je een hele voorspoedige zwangerschap. Het is oké!
donderdag 11 februari 2016 om 18:11
Inderdaad dat 'geniet ervan' kan ik niet meer horen!
Een zwangerschap is voor mij een noodzakelijk kwaad om een kindje te mogen krijgen, waar ik super dankbaar voor ben.
Maar echt genieten ga ik pas doen als de baby uit mijn buik is en ik eindelijk weer mezelf kan zijn en vooral nooooit meer zwanger hoef te zijn!
Een zwangerschap is voor mij een noodzakelijk kwaad om een kindje te mogen krijgen, waar ik super dankbaar voor ben.
Maar echt genieten ga ik pas doen als de baby uit mijn buik is en ik eindelijk weer mezelf kan zijn en vooral nooooit meer zwanger hoef te zijn!
donderdag 11 februari 2016 om 18:18
quote:mjdlh schreef op 11 februari 2016 @ 18:09:
Ik wil je iig een dikke virtuele knuffel geven, mocht je daar behoefte aan hebben
Hoewel ik niet mee kan praten - geen vergelijkbare situatie, maar ik zou je willen zeggen dat je het op zijn beloop moet laten. En daarmee bedoel ik: je hoeft je niet anders te voelen dan je nu voelt. Laat het gaan, forceer geen gevoelens die er niet zijn. Die komen misschien nog wel, misschien blijf je deze zelfbescherming houden. Het geeft niet. Het is goed. Ik wens je een hele voorspoedige zwangerschap. Het is oké! Hier krijg ik spontaan tranen van
Ik wil je iig een dikke virtuele knuffel geven, mocht je daar behoefte aan hebben
Hoewel ik niet mee kan praten - geen vergelijkbare situatie, maar ik zou je willen zeggen dat je het op zijn beloop moet laten. En daarmee bedoel ik: je hoeft je niet anders te voelen dan je nu voelt. Laat het gaan, forceer geen gevoelens die er niet zijn. Die komen misschien nog wel, misschien blijf je deze zelfbescherming houden. Het geeft niet. Het is goed. Ik wens je een hele voorspoedige zwangerschap. Het is oké! Hier krijg ik spontaan tranen van
donderdag 11 februari 2016 om 18:41
quote:eenhoornn schreef op 11 februari 2016 @ 18:11:
Inderdaad dat 'geniet ervan' kan ik niet meer horen!
Een zwangerschap is voor mij een noodzakelijk kwaad om een kindje te mogen krijgen, waar ik super dankbaar voor ben.
Maar echt genieten ga ik pas doen als de baby uit mijn buik is en ik eindelijk weer mezelf kan zijn en vooral nooooit meer zwanger hoef te zijn!
Ik lig soms in bed en denk dat ik in een vrouwen complot ben beland waarin stelselmatig wordt verzwegen hoe kut zwanger zijn kan zijn en de genieters roze wolk zwaar wordt overdreven. Lekker met z'n allen de lat voor mede vrouwen huizenhoog leggen en elkaar opstoken met verhalen over fluitend doorwerken totaan je verlof.
Ik kruip liever tot de bevalling in een dekenfort eigenlijk
Inderdaad dat 'geniet ervan' kan ik niet meer horen!
Een zwangerschap is voor mij een noodzakelijk kwaad om een kindje te mogen krijgen, waar ik super dankbaar voor ben.
Maar echt genieten ga ik pas doen als de baby uit mijn buik is en ik eindelijk weer mezelf kan zijn en vooral nooooit meer zwanger hoef te zijn!
Ik lig soms in bed en denk dat ik in een vrouwen complot ben beland waarin stelselmatig wordt verzwegen hoe kut zwanger zijn kan zijn en de genieters roze wolk zwaar wordt overdreven. Lekker met z'n allen de lat voor mede vrouwen huizenhoog leggen en elkaar opstoken met verhalen over fluitend doorwerken totaan je verlof.
Ik kruip liever tot de bevalling in een dekenfort eigenlijk
donderdag 11 februari 2016 om 18:44
quote:mjdlh schreef op 11 februari 2016 @ 18:09:
Ik wil je iig een dikke virtuele knuffel geven, mocht je daar behoefte aan hebben
Hoewel ik niet mee kan praten - geen vergelijkbare situatie, maar ik zou je willen zeggen dat je het op zijn beloop moet laten. En daarmee bedoel ik: je hoeft je niet anders te voelen dan je nu voelt. Laat het gaan, forceer geen gevoelens die er niet zijn. Die komen misschien nog wel, misschien blijf je deze zelfbescherming houden. Het geeft niet. Het is goed. Ik wens je een hele voorspoedige zwangerschap. Het is oké!
Ik wil je iig een dikke virtuele knuffel geven, mocht je daar behoefte aan hebben
Hoewel ik niet mee kan praten - geen vergelijkbare situatie, maar ik zou je willen zeggen dat je het op zijn beloop moet laten. En daarmee bedoel ik: je hoeft je niet anders te voelen dan je nu voelt. Laat het gaan, forceer geen gevoelens die er niet zijn. Die komen misschien nog wel, misschien blijf je deze zelfbescherming houden. Het geeft niet. Het is goed. Ik wens je een hele voorspoedige zwangerschap. Het is oké!
donderdag 11 februari 2016 om 18:50
quote:ChuckTaylor schreef op 11 februari 2016 @ 18:41:
[...]
Ik lig soms in bed en denk dat ik in een vrouwen complot ben beland waarin stelselmatig wordt verzwegen hoe kut zwanger zijn kan zijn en de genieters roze wolk zwaar wordt overdreven. Lekker met z'n allen de lat voor mede vrouwen huizenhoog leggen en elkaar opstoken met verhalen over fluitend doorwerken totaan je verlof.
Ik kruip liever tot de bevalling in een dekenfort eigenlijk
Haha, zit in een yogaklasje met allemaal superzwangeren. Iedereen werkt lekker door tot 36 weken (ik niet), heeft geen klachten, komt nauwelijks aan
En daar zit ik, formaat walrus, alsof ik twee weken geleden had moeten bevallen, met m'n diabetes, te klagen over harde buiken en kramp in mijn kuiten (en dan hou ik me nog in).
[...]
Ik lig soms in bed en denk dat ik in een vrouwen complot ben beland waarin stelselmatig wordt verzwegen hoe kut zwanger zijn kan zijn en de genieters roze wolk zwaar wordt overdreven. Lekker met z'n allen de lat voor mede vrouwen huizenhoog leggen en elkaar opstoken met verhalen over fluitend doorwerken totaan je verlof.
Ik kruip liever tot de bevalling in een dekenfort eigenlijk
Haha, zit in een yogaklasje met allemaal superzwangeren. Iedereen werkt lekker door tot 36 weken (ik niet), heeft geen klachten, komt nauwelijks aan
En daar zit ik, formaat walrus, alsof ik twee weken geleden had moeten bevallen, met m'n diabetes, te klagen over harde buiken en kramp in mijn kuiten (en dan hou ik me nog in).
donderdag 11 februari 2016 om 18:53
quote:Honeymoonquiz schreef op 11 februari 2016 @ 18:50:
[...]
Haha, zit in een yogaklasje met allemaal superzwangeren. Iedereen werkt lekker door tot 36 weken (ik niet), heeft geen klachten, komt nauwelijks aan
En daar zit ik, formaat walrus, alsof ik twee weken geleden had moeten bevallen, met m'n diabetes, te klagen over harde buiken en kramp in mijn kuiten (en dan hou ik me nog in).Ja dat dus iedereen om mij heen fietst er ook probleemloos doorheen en zegt mijn gevoel totaal niet te herkennen en dat geeft een beetje een gevoel alsof ik een zwakke zeurmuts ben. Boze vriendinnen omdat ik onder geen beding een baby shower wil ook zoiets.
[...]
Haha, zit in een yogaklasje met allemaal superzwangeren. Iedereen werkt lekker door tot 36 weken (ik niet), heeft geen klachten, komt nauwelijks aan
En daar zit ik, formaat walrus, alsof ik twee weken geleden had moeten bevallen, met m'n diabetes, te klagen over harde buiken en kramp in mijn kuiten (en dan hou ik me nog in).Ja dat dus iedereen om mij heen fietst er ook probleemloos doorheen en zegt mijn gevoel totaal niet te herkennen en dat geeft een beetje een gevoel alsof ik een zwakke zeurmuts ben. Boze vriendinnen omdat ik onder geen beding een baby shower wil ook zoiets.
donderdag 11 februari 2016 om 19:18
quote:mjdlh schreef op 11 februari 2016 @ 18:09:
Ik wil je iig een dikke virtuele knuffel geven, mocht je daar behoefte aan hebben
Hoewel ik niet mee kan praten - geen vergelijkbare situatie, maar ik zou je willen zeggen dat je het op zijn beloop moet laten. En daarmee bedoel ik: je hoeft je niet anders te voelen dan je nu voelt. Laat het gaan, forceer geen gevoelens die er niet zijn. Die komen misschien nog wel, misschien blijf je deze zelfbescherming houden. Het geeft niet. Het is goed. Ik wens je een hele voorspoedige zwangerschap. Het is oké! Wat een ontzettend lieve reactie!
Ik wil je iig een dikke virtuele knuffel geven, mocht je daar behoefte aan hebben
Hoewel ik niet mee kan praten - geen vergelijkbare situatie, maar ik zou je willen zeggen dat je het op zijn beloop moet laten. En daarmee bedoel ik: je hoeft je niet anders te voelen dan je nu voelt. Laat het gaan, forceer geen gevoelens die er niet zijn. Die komen misschien nog wel, misschien blijf je deze zelfbescherming houden. Het geeft niet. Het is goed. Ik wens je een hele voorspoedige zwangerschap. Het is oké! Wat een ontzettend lieve reactie!
Hallo?!
donderdag 11 februari 2016 om 19:19
quote:eenhoornn schreef op 11 februari 2016 @ 17:48:
Wow, alsof ik mijn verhaal lees. In ieder geval jouw gevoel.
Ik ben nu 12 weken zwanger, heb 1 kindje verloren bij 21 weken, en 5 miskramen en gelukkig 1 gezonde dochter.
Ik kan ook totaal niet genieten (daar komt nog bij dat ik helaas extreem misselijk ben en braak en daardoor al weken in het ziekenhuis heb gelegen).
En heb ook totaal niet het gevoel dat er een kindje gaat komen. Voel me eigenlijk bizar rustig, heb ook wekelijks controle en ben er wekelijks van overtuigd wat we weer een stil kindje gaan zien.
Daarnaast herken ik je laatste zin heel erg. Dit gaat mijn laatste zwangerschap zijn. Hoe deze zwangerschap ook af gaat lopen, ik wil dit nooit meer meemaken hoe ik me nu voel.
Misschien kunnen we het hier een beetje van ons afschrijven.Schrifjtopic vind ik een goed idee en voor je verhaal.
Wow, alsof ik mijn verhaal lees. In ieder geval jouw gevoel.
Ik ben nu 12 weken zwanger, heb 1 kindje verloren bij 21 weken, en 5 miskramen en gelukkig 1 gezonde dochter.
Ik kan ook totaal niet genieten (daar komt nog bij dat ik helaas extreem misselijk ben en braak en daardoor al weken in het ziekenhuis heb gelegen).
En heb ook totaal niet het gevoel dat er een kindje gaat komen. Voel me eigenlijk bizar rustig, heb ook wekelijks controle en ben er wekelijks van overtuigd wat we weer een stil kindje gaan zien.
Daarnaast herken ik je laatste zin heel erg. Dit gaat mijn laatste zwangerschap zijn. Hoe deze zwangerschap ook af gaat lopen, ik wil dit nooit meer meemaken hoe ik me nu voel.
Misschien kunnen we het hier een beetje van ons afschrijven.Schrifjtopic vind ik een goed idee en voor je verhaal.
Hallo?!
donderdag 11 februari 2016 om 19:20
quote:Shift schreef op 11 februari 2016 @ 17:59:
Ik vind je gevoel heel herkenbaar Doortje, en het maakt je echt geen ontaarde zwangere vrouw! Ik heb geen miskramen of problemen met zwanger worden gehad, maar toch heeft het heel lang geduurd voordat er überhaupt maar iets wilde landen van het idee dat ik zwanger ben. Bij elke echo dacht ik dat ze vast een band met beeld en geluid van iemand anders op hadden gezet, niet dat dat wiebelende ding echt míjn baby was. En nu, met 35 weken, denk ik soms nog steeds dat het een grap is en dat ik die buik er zo af kan trekken.
Niet dat het kindje niet gewenst is (absoluut niet), maar ik ben gewoon niet zo'n zwijmelende, 24/7 over haar buik aaiende, gelukzalig zuchtende moeder en dat hoeft ook niet; zoveel vrouwen, zoveel manieren om je zwangerschap te beleven. Het lastige is dat je in films/media/etc de zwangere vrouw alleen maar continu over roze of blauwe wolkjes ziet lopen, wat je het gevoel kan geven dat je een ontaard wicht bent als je dat niet doet. Bovendien is het sociaal toch ook wat minder geaccepteerd om te mopperen over je zwangerschap of om over je twijfels te praten: iedereen wil toch vooral de blije roze wolk-verhalen horen, waardoor je beeld nog meer vertekend kan zijn omdat het lijkt alsof verder niemand twijfels heeft behalve jij.
In ieder geval hielp het mij heel erg om me te realiseren dat er geen verplicht Zwanger Gevoel is, dat iedereen een zwangerschap anders beleeft en dat er ook genoeg vrouwen zijn die dus níet continu in een staat van zwangerschapsverlichting verkeren (dank ook @ viva-forum). Bovendien leef ik, naarmate de zwangerschap vordert, mijn buik groeit en ik haar beter voel, ook steeds meer toe naar de bevalling en heb ik nu ook echt zin in de tijd dat ze er straks is, dus zal het vast ook wel goed komen straks..De eerste keer beleefde ik het precies als jij, dat kwam helemaal goed, bij jou ook!
Ik vind je gevoel heel herkenbaar Doortje, en het maakt je echt geen ontaarde zwangere vrouw! Ik heb geen miskramen of problemen met zwanger worden gehad, maar toch heeft het heel lang geduurd voordat er überhaupt maar iets wilde landen van het idee dat ik zwanger ben. Bij elke echo dacht ik dat ze vast een band met beeld en geluid van iemand anders op hadden gezet, niet dat dat wiebelende ding echt míjn baby was. En nu, met 35 weken, denk ik soms nog steeds dat het een grap is en dat ik die buik er zo af kan trekken.
Niet dat het kindje niet gewenst is (absoluut niet), maar ik ben gewoon niet zo'n zwijmelende, 24/7 over haar buik aaiende, gelukzalig zuchtende moeder en dat hoeft ook niet; zoveel vrouwen, zoveel manieren om je zwangerschap te beleven. Het lastige is dat je in films/media/etc de zwangere vrouw alleen maar continu over roze of blauwe wolkjes ziet lopen, wat je het gevoel kan geven dat je een ontaard wicht bent als je dat niet doet. Bovendien is het sociaal toch ook wat minder geaccepteerd om te mopperen over je zwangerschap of om over je twijfels te praten: iedereen wil toch vooral de blije roze wolk-verhalen horen, waardoor je beeld nog meer vertekend kan zijn omdat het lijkt alsof verder niemand twijfels heeft behalve jij.
In ieder geval hielp het mij heel erg om me te realiseren dat er geen verplicht Zwanger Gevoel is, dat iedereen een zwangerschap anders beleeft en dat er ook genoeg vrouwen zijn die dus níet continu in een staat van zwangerschapsverlichting verkeren (dank ook @ viva-forum). Bovendien leef ik, naarmate de zwangerschap vordert, mijn buik groeit en ik haar beter voel, ook steeds meer toe naar de bevalling en heb ik nu ook echt zin in de tijd dat ze er straks is, dus zal het vast ook wel goed komen straks..De eerste keer beleefde ik het precies als jij, dat kwam helemaal goed, bij jou ook!
Hallo?!
