Zwanger
alle pijlers
Onwerkelijk gevoel
donderdag 11 februari 2016 om 16:59
Na een aantal miskramen met een zeer heftig verloop ben ik weer zwanger. Van ons tweede kind. Ik heb weken in angst gezeten. Maar ik ben 15 weken nu en dit kind lijkt nergens heen te gaan. Natuurlijk ben ik blij en dankbaar. Maar het voelt zo onwerkelijk allemaal.
De ergste angst is er nu af en ik had gehoopt nu te gaan genieten. Alleen dat lukt niet echt. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik het niet voel. Als ik het hartje hoor, kan ik me niet voorstellen dat dat mijn baby is. Ik forceer het dan een beetje door bv kleertjes te gaan kijken, maar kan me werkelijk niet voorstellen dat ik echt een kind ga krijgen dat ik zoiets aan zou doen. Als we praten over namen, voelt het alsof we maar wat fantaseren. Maar dat we echt een naam uitzoeken voor een levend kind dat ook daadwerkelijk geboren gaat worden: het gaat er maar niet in.
Heel soms voel ik het even. En dan draai ik weer op slot. Tegen anderen praat ik enthousiast mee over de baby. Alsof ik denk dat het wel komt als ik maar meedoe. Maar ik kan er niet bij. Door alle angst heb ik steeds een beetje afstand gehouden. Want het kon nog alle kanten op. En nu weet ik niet meer hoe ik de rem er af krijg.
Opeens moet ik al een afspraak maken voor een 20-weken echo. Om me heen zijn allemaal zwangeren die over hun buik aaien. Mensen om me heen vragen of ik een jongen of een meisje wil, dingen over het kamertje, over de bevalling en voeding enzo. Mensen verwachten dat ik in de wolken ben en dat zou ik ook graag zijn. Maar ik probeer nog te verwerken dat ik een baby krijg. Dat hij er nog gewoon zit. Dat hij nog leeft. Bij elke controle hou ik er rekening mee dat het over is. Maar elke keer groeit het maar en klopt het hartje er op los.
Zijn er meer mensen die het zo beleefd hebben en hoe laat je dit los? Dit is mijn laatste zwangerschap. Ik wil niet meer kinderen dan twee en mocht het misgaan, dan wil ik ook niet opnieuw zwanger worden. Dit is het. Ik zou deze tijd zo graag plezierig doorbrengen. Genieten en beseffen dat ik echt zwanger ben.
Wie heeft tips?
De ergste angst is er nu af en ik had gehoopt nu te gaan genieten. Alleen dat lukt niet echt. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik het niet voel. Als ik het hartje hoor, kan ik me niet voorstellen dat dat mijn baby is. Ik forceer het dan een beetje door bv kleertjes te gaan kijken, maar kan me werkelijk niet voorstellen dat ik echt een kind ga krijgen dat ik zoiets aan zou doen. Als we praten over namen, voelt het alsof we maar wat fantaseren. Maar dat we echt een naam uitzoeken voor een levend kind dat ook daadwerkelijk geboren gaat worden: het gaat er maar niet in.
Heel soms voel ik het even. En dan draai ik weer op slot. Tegen anderen praat ik enthousiast mee over de baby. Alsof ik denk dat het wel komt als ik maar meedoe. Maar ik kan er niet bij. Door alle angst heb ik steeds een beetje afstand gehouden. Want het kon nog alle kanten op. En nu weet ik niet meer hoe ik de rem er af krijg.
Opeens moet ik al een afspraak maken voor een 20-weken echo. Om me heen zijn allemaal zwangeren die over hun buik aaien. Mensen om me heen vragen of ik een jongen of een meisje wil, dingen over het kamertje, over de bevalling en voeding enzo. Mensen verwachten dat ik in de wolken ben en dat zou ik ook graag zijn. Maar ik probeer nog te verwerken dat ik een baby krijg. Dat hij er nog gewoon zit. Dat hij nog leeft. Bij elke controle hou ik er rekening mee dat het over is. Maar elke keer groeit het maar en klopt het hartje er op los.
Zijn er meer mensen die het zo beleefd hebben en hoe laat je dit los? Dit is mijn laatste zwangerschap. Ik wil niet meer kinderen dan twee en mocht het misgaan, dan wil ik ook niet opnieuw zwanger worden. Dit is het. Ik zou deze tijd zo graag plezierig doorbrengen. Genieten en beseffen dat ik echt zwanger ben.
Wie heeft tips?
Hallo?!
donderdag 11 februari 2016 om 19:21
quote:ChuckTaylor schreef op 11 februari 2016 @ 18:05:
Hier gelukkig ook geen miskraam verleden maar wel PCOS en 2 gynaecologen die heilig overtuigd waren dat ik niet ovuleerde en dus het medische traject in zou moeten. En toen bleek ik dus ineens zwanger op natuurlijke wijze en ook nog eens uitgerekend rond de sterfdatum van mijn vader (die is eind augustus vorig jaar plotseling aan een acute hartstilstand overleden) dus mijn emoties vliegen alle kanten uit en het onwerkelijke gevoel wil maar niet weg. Ik ben nu 12.5 week zwanger, echo's zijn goed, nekplooi is goed maar dat ik straks moeder ben...het wil er maar niet in.
Daarnaast heb ik chronische slaap problemen en buikpijn en migraine aanvallen en ben ik de hele dag doodmoe. "geniet ervan" zeggen mensen. JA ik geniet er van zodra ik ons kindje zie. Maar genieten van het zwanger zijn zelf? Ik voel me een enorm kutwijf als ik zeg dat ik er geen bal aan vind. Het is gewoon alsof ik een kater heb elke dag weer en behalve het hoognodige komt er niks meer uit mijn vingers. Ook zit ik nog middenin een rouwproces en door die hormonen jank ik wat af.
MAAR dit kindje is meer dan welkom ik ben alleen zo bang dat het elk moment alsnog foute boel is :(Ach man, wat heftig, geen wonder dat je wat afjankt, dat is toch ook niet niks
Hier gelukkig ook geen miskraam verleden maar wel PCOS en 2 gynaecologen die heilig overtuigd waren dat ik niet ovuleerde en dus het medische traject in zou moeten. En toen bleek ik dus ineens zwanger op natuurlijke wijze en ook nog eens uitgerekend rond de sterfdatum van mijn vader (die is eind augustus vorig jaar plotseling aan een acute hartstilstand overleden) dus mijn emoties vliegen alle kanten uit en het onwerkelijke gevoel wil maar niet weg. Ik ben nu 12.5 week zwanger, echo's zijn goed, nekplooi is goed maar dat ik straks moeder ben...het wil er maar niet in.
Daarnaast heb ik chronische slaap problemen en buikpijn en migraine aanvallen en ben ik de hele dag doodmoe. "geniet ervan" zeggen mensen. JA ik geniet er van zodra ik ons kindje zie. Maar genieten van het zwanger zijn zelf? Ik voel me een enorm kutwijf als ik zeg dat ik er geen bal aan vind. Het is gewoon alsof ik een kater heb elke dag weer en behalve het hoognodige komt er niks meer uit mijn vingers. Ook zit ik nog middenin een rouwproces en door die hormonen jank ik wat af.
MAAR dit kindje is meer dan welkom ik ben alleen zo bang dat het elk moment alsnog foute boel is :(Ach man, wat heftig, geen wonder dat je wat afjankt, dat is toch ook niet niks
Hallo?!
donderdag 11 februari 2016 om 19:25
Sorry voor alle quotes, ik wilde iedereen die z'n verhaal deelt toch even een reactie geven omdat ik dat echt waardeer.
Overigens heb ik echt geen hekel aan zwanger zijn hoor, de vorige keer ging het heel makkelijk allemaal. Ook zonder het getrut, maar wel met meer lol erin. Die lol is gewoon verpest door de miskramen, ik ben niet meer onbevangen. Ik ben bang. En dat gevoel slijt langzaam, maar ik heb nog geen vervangend gevoel gevonden Ik zou zo graag gewoon weer onbevangen en nuchter zwanger zijn, maar in plaats daarvan check ik nog steeds bij elk wc-bezoek m'n onderbroek.
Het is dit: zodra ik het loslaat en het gaat toch mis, komt de klap zo hard. En tegelijk zou ik het zo graag toelaten om het echt te voelen en beleven. Gewoon op mijn manier.
Maar inderdaad, ik voel wat ik voel en dat is nu even dit
Overigens heb ik echt geen hekel aan zwanger zijn hoor, de vorige keer ging het heel makkelijk allemaal. Ook zonder het getrut, maar wel met meer lol erin. Die lol is gewoon verpest door de miskramen, ik ben niet meer onbevangen. Ik ben bang. En dat gevoel slijt langzaam, maar ik heb nog geen vervangend gevoel gevonden Ik zou zo graag gewoon weer onbevangen en nuchter zwanger zijn, maar in plaats daarvan check ik nog steeds bij elk wc-bezoek m'n onderbroek.
Het is dit: zodra ik het loslaat en het gaat toch mis, komt de klap zo hard. En tegelijk zou ik het zo graag toelaten om het echt te voelen en beleven. Gewoon op mijn manier.
Maar inderdaad, ik voel wat ik voel en dat is nu even dit
Hallo?!
donderdag 11 februari 2016 om 19:27
quote:ChuckTaylor schreef op 11 februari 2016 @ 18:53:
[...]
Ja dat dus iedereen om mij heen fietst er ook probleemloos doorheen en zegt mijn gevoel totaal niet te herkennen en dat geeft een beetje een gevoel alsof ik een zwakke zeurmuts ben. Boze vriendinnen omdat ik onder geen beding een baby shower wil ook zoiets.Nou ja zeg! Wat een onzin, mag je dat even lekker zelf uitmaken. Ik ga ook liever een keer borrelen als het kind er uit is.
[...]
Ja dat dus iedereen om mij heen fietst er ook probleemloos doorheen en zegt mijn gevoel totaal niet te herkennen en dat geeft een beetje een gevoel alsof ik een zwakke zeurmuts ben. Boze vriendinnen omdat ik onder geen beding een baby shower wil ook zoiets.Nou ja zeg! Wat een onzin, mag je dat even lekker zelf uitmaken. Ik ga ook liever een keer borrelen als het kind er uit is.
Hallo?!
donderdag 11 februari 2016 om 23:55
Wat 'fijn' dat iedereen dit zo herkent. Ik heb het zo'n beetje de hele zwangerschap van onze tweede gehad. Ook hier twee miskramen en twee en half jaar geduld voor deze zw.schap.
Ik durfde de hele zwangerschap niet te geloven dat we (nog) een kindje zouden krijgen en heb me daar heel schuldig over gevoeld naar de baby. Als ik tijdens de zw.schap dacht aan het idee dat we met een gevulde maxicosi het zknhuis zouden verlaten moest ik heel hard huilen.
Maar wat was het moment mooi dat ze daar eindelijk was, de opluchting was enorm. En wat kan ik nu enorm bewust genieten. Ik weet zeker dat dat genieten nog beter lukt doordat het tijdens de zw.schap helemaal niet lukte. Ik besef zo goed wat dit kindje voor ons betekent.
Ik wens jou, TO, maar ook alle anderen met deze gevoelens heel veel sterkte en voor straks als je je kindje eindelijk vast mag houden een heleboel geluk en genot.
Ik durfde de hele zwangerschap niet te geloven dat we (nog) een kindje zouden krijgen en heb me daar heel schuldig over gevoeld naar de baby. Als ik tijdens de zw.schap dacht aan het idee dat we met een gevulde maxicosi het zknhuis zouden verlaten moest ik heel hard huilen.
Maar wat was het moment mooi dat ze daar eindelijk was, de opluchting was enorm. En wat kan ik nu enorm bewust genieten. Ik weet zeker dat dat genieten nog beter lukt doordat het tijdens de zw.schap helemaal niet lukte. Ik besef zo goed wat dit kindje voor ons betekent.
Ik wens jou, TO, maar ook alle anderen met deze gevoelens heel veel sterkte en voor straks als je je kindje eindelijk vast mag houden een heleboel geluk en genot.
vrijdag 12 februari 2016 om 09:49
quote:julie1980 schreef op 11 februari 2016 @ 22:58:
Heel herkenbaar. Ben nu bijna 15 weken zwanger van de derde. Twee miskramen voor de oudste. Onze kids zijn er niet makkelijk gekomen. En tussen de jongste en deze zwangerschap drie miskramen gehad. Mijn eerste idee toen ik weer zwanger was, was dat ik hoopte sat als het weer een miskraam werd het dan hopelijk wel spontaan op gang zou komen...
Het is nu weer twee weken terug dat ik het hartje voor het laatst heb gehoord en ik probeer zo op te letten of ik ons kindje misschien al voel. Dat geeft me een stukje rust. Denk het een paar keer gevoeld te hebben maar weet het niet zeker.
Ook voor mij wordt dit de laatste zwangerschap en wil er ook echt van gaan genieten, maar het lukt nog niet echt. Ondertussen is het wel breed bekend want mn buik is niet meer te verbergen. Maar was ik nu nog superplat geweest dan had ik het vast nog een paar weken voor me gehouden.
Om het wat echter te maken heb ik nu wel wat babydozen aangevraagd. Doodeng, stel dat het toch nog misgaat... En ik heb met mezelf afgesproken naar de negenmaandenbeurs te gaan. Heb ik bij de andere kids niet gedaan.
Ik verwacht dat het zwanger en echt blij voelen bij mij wel gaat komen als ik de kleine goed ga voelen. Hoop dat het bij jou ook snel komt!Lastig he, zo'n bolle buik. Ik begin ook te groeien en was de laatste weken al aan het worstelen om hem te verstoppen. Nog even en dan voel je de baby echt
Heel herkenbaar. Ben nu bijna 15 weken zwanger van de derde. Twee miskramen voor de oudste. Onze kids zijn er niet makkelijk gekomen. En tussen de jongste en deze zwangerschap drie miskramen gehad. Mijn eerste idee toen ik weer zwanger was, was dat ik hoopte sat als het weer een miskraam werd het dan hopelijk wel spontaan op gang zou komen...
Het is nu weer twee weken terug dat ik het hartje voor het laatst heb gehoord en ik probeer zo op te letten of ik ons kindje misschien al voel. Dat geeft me een stukje rust. Denk het een paar keer gevoeld te hebben maar weet het niet zeker.
Ook voor mij wordt dit de laatste zwangerschap en wil er ook echt van gaan genieten, maar het lukt nog niet echt. Ondertussen is het wel breed bekend want mn buik is niet meer te verbergen. Maar was ik nu nog superplat geweest dan had ik het vast nog een paar weken voor me gehouden.
Om het wat echter te maken heb ik nu wel wat babydozen aangevraagd. Doodeng, stel dat het toch nog misgaat... En ik heb met mezelf afgesproken naar de negenmaandenbeurs te gaan. Heb ik bij de andere kids niet gedaan.
Ik verwacht dat het zwanger en echt blij voelen bij mij wel gaat komen als ik de kleine goed ga voelen. Hoop dat het bij jou ook snel komt!Lastig he, zo'n bolle buik. Ik begin ook te groeien en was de laatste weken al aan het worstelen om hem te verstoppen. Nog even en dan voel je de baby echt
Hallo?!
vrijdag 12 februari 2016 om 09:49
quote:south schreef op 11 februari 2016 @ 23:55:
Wat 'fijn' dat iedereen dit zo herkent. Ik heb het zo'n beetje de hele zwangerschap van onze tweede gehad. Ook hier twee miskramen en twee en half jaar geduld voor deze zw.schap.
Ik durfde de hele zwangerschap niet te geloven dat we (nog) een kindje zouden krijgen en heb me daar heel schuldig over gevoeld naar de baby. Als ik tijdens de zw.schap dacht aan het idee dat we met een gevulde maxicosi het zknhuis zouden verlaten moest ik heel hard huilen.
Maar wat was het moment mooi dat ze daar eindelijk was, de opluchting was enorm. En wat kan ik nu enorm bewust genieten. Ik weet zeker dat dat genieten nog beter lukt doordat het tijdens de zw.schap helemaal niet lukte. Ik besef zo goed wat dit kindje voor ons betekent.
Ik wens jou, TO, maar ook alle anderen met deze gevoelens heel veel sterkte en voor straks als je je kindje eindelijk vast mag houden een heleboel geluk en genot.Lief bericht! Fijn om te horen dat je zo van je kindje geniet!
Wat 'fijn' dat iedereen dit zo herkent. Ik heb het zo'n beetje de hele zwangerschap van onze tweede gehad. Ook hier twee miskramen en twee en half jaar geduld voor deze zw.schap.
Ik durfde de hele zwangerschap niet te geloven dat we (nog) een kindje zouden krijgen en heb me daar heel schuldig over gevoeld naar de baby. Als ik tijdens de zw.schap dacht aan het idee dat we met een gevulde maxicosi het zknhuis zouden verlaten moest ik heel hard huilen.
Maar wat was het moment mooi dat ze daar eindelijk was, de opluchting was enorm. En wat kan ik nu enorm bewust genieten. Ik weet zeker dat dat genieten nog beter lukt doordat het tijdens de zw.schap helemaal niet lukte. Ik besef zo goed wat dit kindje voor ons betekent.
Ik wens jou, TO, maar ook alle anderen met deze gevoelens heel veel sterkte en voor straks als je je kindje eindelijk vast mag houden een heleboel geluk en genot.Lief bericht! Fijn om te horen dat je zo van je kindje geniet!
Hallo?!
vrijdag 12 februari 2016 om 18:28
Ik herken het gevoel ook erg. Heb maar een miskraam gehad maar in die tijd vele verhalen gelezen van vrouwen bij wie het nog laat misging. Foto's van foetussen met alle mogelijke afwijkingen bekeken. Bij deze zwangerschap was mijn eerste gedachte dat als het weer een miskraam zou worden, ik hoopte dat ik minimaal net zo ver zou zijn en weer zo'n mooi embryo zou kunnen bekijken. 
nu 19 weken zwanger en heel bang voor de medische echo volgende week. Ik wil niet! Bang om zelf de beslissing te moeten nemen het kindje te laten gaan vanwege een ernstige afwijking. Verder heb ik ook nog niks gekocht en raak ik geïrriteerd als mijn moeder weer begint over wat voor wandkleed ze zal maken, of over welke stof voor het wiegje... ik wil dat allemaal nog niet. Ben zo bang. En dat terwijl ik haar al een paar weken elke dag voel, wat wel heel erg fijn is. Daar geniet ik ook best van. Verder ben ik denk ik pas gerust als ze gezond en wel geboren is...
nu 19 weken zwanger en heel bang voor de medische echo volgende week. Ik wil niet! Bang om zelf de beslissing te moeten nemen het kindje te laten gaan vanwege een ernstige afwijking. Verder heb ik ook nog niks gekocht en raak ik geïrriteerd als mijn moeder weer begint over wat voor wandkleed ze zal maken, of over welke stof voor het wiegje... ik wil dat allemaal nog niet. Ben zo bang. En dat terwijl ik haar al een paar weken elke dag voel, wat wel heel erg fijn is. Daar geniet ik ook best van. Verder ben ik denk ik pas gerust als ze gezond en wel geboren is...
vrijdag 12 februari 2016 om 18:51
quote:_Doortje_ schreef op 11 februari 2016 @ 19:25:
Sorry voor alle quotes, ik wilde iedereen die z'n verhaal deelt toch even een reactie geven omdat ik dat echt waardeer.
Overigens heb ik echt geen hekel aan zwanger zijn hoor, de vorige keer ging het heel makkelijk allemaal. Ook zonder het getrut, maar wel met meer lol erin. Die lol is gewoon verpest door de miskramen, ik ben niet meer onbevangen. Ik ben bang. En dat gevoel slijt langzaam, maar ik heb nog geen vervangend gevoel gevonden Ik zou zo graag gewoon weer onbevangen en nuchter zwanger zijn, maar in plaats daarvan check ik nog steeds bij elk wc-bezoek m'n onderbroek.
Het is dit: zodra ik het loslaat en het gaat toch mis, komt de klap zo hard. En tegelijk zou ik het zo graag toelaten om het echt te voelen en beleven. Gewoon op mijn manier.
Maar inderdaad, ik voel wat ik voel en dat is nu even dit Probeer te accepteren dat dit gewoon niet meer gaat lukken. Het is nou eenmaal zo. Ik ben 5x zwanger geweest en alleen de eerste keer was onbevangen. De 4 keren daarna waren miskramen en uitgedragen zwangerschappen, maar alle 4 waren niet fijn. Je blijft checken, je afvragen of het wel goed gaat daarbinnen en rekening houden met een slechte afloop. Dat wordt wel beter als je je kindje eenmaal voelt bewegen, is mijn ervaring. Maar relaxed wordt het gewoon niet. Dat genieten komt straks wel, als de kleine er is. En loopt je hart over van gevoelens. Zeker weten!
Sorry voor alle quotes, ik wilde iedereen die z'n verhaal deelt toch even een reactie geven omdat ik dat echt waardeer.
Overigens heb ik echt geen hekel aan zwanger zijn hoor, de vorige keer ging het heel makkelijk allemaal. Ook zonder het getrut, maar wel met meer lol erin. Die lol is gewoon verpest door de miskramen, ik ben niet meer onbevangen. Ik ben bang. En dat gevoel slijt langzaam, maar ik heb nog geen vervangend gevoel gevonden Ik zou zo graag gewoon weer onbevangen en nuchter zwanger zijn, maar in plaats daarvan check ik nog steeds bij elk wc-bezoek m'n onderbroek.
Het is dit: zodra ik het loslaat en het gaat toch mis, komt de klap zo hard. En tegelijk zou ik het zo graag toelaten om het echt te voelen en beleven. Gewoon op mijn manier.
Maar inderdaad, ik voel wat ik voel en dat is nu even dit Probeer te accepteren dat dit gewoon niet meer gaat lukken. Het is nou eenmaal zo. Ik ben 5x zwanger geweest en alleen de eerste keer was onbevangen. De 4 keren daarna waren miskramen en uitgedragen zwangerschappen, maar alle 4 waren niet fijn. Je blijft checken, je afvragen of het wel goed gaat daarbinnen en rekening houden met een slechte afloop. Dat wordt wel beter als je je kindje eenmaal voelt bewegen, is mijn ervaring. Maar relaxed wordt het gewoon niet. Dat genieten komt straks wel, als de kleine er is. En loopt je hart over van gevoelens. Zeker weten!
