Zwanger
alle pijlers
Perfecte omstandigheden
woensdag 23 maart 2016 om 18:57
woensdag 23 maart 2016 om 19:10
Perfecte omstandigheden bestaan niet.
Toen wij aan kinderen begonnen was ik nog met mijn afstuderen bezig (naast een vaste baan), woonde we in een heel klein huurhuisje met één slaapkamer en was ik 22 (veeeeel te jong dus volgens een hoop mensen).
Ondertussen zijn we vier jaar verder, afgestudeerd, twee kinderen en een koopwoning met drie slaapkamers verder.
Waren het "perfecte omstandigheden" om aan kinderen te beginnen. Nee, maar achteraf gezien zou ik het zo weer doen. En perfecte omstandigheden bestaan niet, een stabiele relatie, een mooie buffer aan spaargeld en redelijke zekerheid ivm inkomen vond ik de belangrijkerste dingen en dat zat goed.
En klein wonen, ach zoveel ruimte heeft een baby niet nodig. Mijn oudste heeft zijn eerst tien maanden bij ons op de kamer geslapen, ik vond het heerlijk. (jongste heeft zelfs veertien maanden bij ons op de slaapkamer geslapen, terwijl we ondertussen verhuisd waren en het qua ruimte niet nodig was).
Toen wij aan kinderen begonnen was ik nog met mijn afstuderen bezig (naast een vaste baan), woonde we in een heel klein huurhuisje met één slaapkamer en was ik 22 (veeeeel te jong dus volgens een hoop mensen).
Ondertussen zijn we vier jaar verder, afgestudeerd, twee kinderen en een koopwoning met drie slaapkamers verder.
Waren het "perfecte omstandigheden" om aan kinderen te beginnen. Nee, maar achteraf gezien zou ik het zo weer doen. En perfecte omstandigheden bestaan niet, een stabiele relatie, een mooie buffer aan spaargeld en redelijke zekerheid ivm inkomen vond ik de belangrijkerste dingen en dat zat goed.
En klein wonen, ach zoveel ruimte heeft een baby niet nodig. Mijn oudste heeft zijn eerst tien maanden bij ons op de kamer geslapen, ik vond het heerlijk. (jongste heeft zelfs veertien maanden bij ons op de slaapkamer geslapen, terwijl we ondertussen verhuisd waren en het qua ruimte niet nodig was).
woensdag 23 maart 2016 om 19:11
Kort antwoord: nooit.
Als ik had gewacht op de perfecte omstandigheden zat ik nu nog te wachten. Er is altijd wel wat. Huis niet ideaal, geen vast contract, familie niet dichtbij noem maar op.
En bovendien veranderen omstandigheden. Dat vaste contract kan ontbonden worden. Je familie kan verhuizen en zelfs die perfecte partner kan toch niet zo perfect blijken.
Kind heeft liefde eten en onderdak nodig. Als je dat kan bieden is de situatie mi. al snel goed genoeg.
Als ik had gewacht op de perfecte omstandigheden zat ik nu nog te wachten. Er is altijd wel wat. Huis niet ideaal, geen vast contract, familie niet dichtbij noem maar op.
En bovendien veranderen omstandigheden. Dat vaste contract kan ontbonden worden. Je familie kan verhuizen en zelfs die perfecte partner kan toch niet zo perfect blijken.
Kind heeft liefde eten en onderdak nodig. Als je dat kan bieden is de situatie mi. al snel goed genoeg.
woensdag 23 maart 2016 om 19:23
Perfecte omstandigheden zijn er nooit. Want altijd afhankelijk van diverse en vele factoren die deels wel planbaar en deels niet planbaar zijn.
Je kunt denken alles goed voor elkaar te hebben, tot er ineens als een donderwolk uit heldere hemel iets gebeurd dat dat plaatje laat instorten. En dan?
Ik ben graag voorbereid, ik ben een controlefreak, ik wil liefst weten waar ik aan toe ben en plan liefst alles in mijn leven. Een aantal eigenschappen die aardig te maken hebben met liefst willen bereiken van die perfecte omstandigheden waarover jij schrijft.
Met alles heb ik dat.
En toch ben ik enkele jaren geleden ineens tot de beslissing gekomen (samen met partner uiteraard) dat ondanks enkele onplanbare en spannende zaken die op ons pad zouden komen (baanbehoud? woningverkoop? onzekerheid over toekomstperspectief?) dat we ervoor zouden gaan. Ik liet mijn bedenkingen voor wat het waren, sprak met mezelf af dat dát het juiste moment was.
Gevoel versus verstand.
Je kunt denken alles goed voor elkaar te hebben, tot er ineens als een donderwolk uit heldere hemel iets gebeurd dat dat plaatje laat instorten. En dan?
Ik ben graag voorbereid, ik ben een controlefreak, ik wil liefst weten waar ik aan toe ben en plan liefst alles in mijn leven. Een aantal eigenschappen die aardig te maken hebben met liefst willen bereiken van die perfecte omstandigheden waarover jij schrijft.
Met alles heb ik dat.
En toch ben ik enkele jaren geleden ineens tot de beslissing gekomen (samen met partner uiteraard) dat ondanks enkele onplanbare en spannende zaken die op ons pad zouden komen (baanbehoud? woningverkoop? onzekerheid over toekomstperspectief?) dat we ervoor zouden gaan. Ik liet mijn bedenkingen voor wat het waren, sprak met mezelf af dat dát het juiste moment was.
Gevoel versus verstand.
woensdag 23 maart 2016 om 20:16
quote:bagheera91 schreef op 23 maart 2016 @ 19:52:
[...]
Wat zou jij zeggen dat ik geregeld moet hebben?
Getrouwd zijn of geregistreerd partnerschap of andersoortig contract waarin vastgelegd is hoe dingen tussen jullie geregeld zijn. Je woont in zijn huis, dus ingeschreven staan bij de woningbouwvereniging voor het geval dat. (Echt, mijn relatie is prima, en ons huis van ons samen, maar ik sta zeker al 10 jaar ingeschreven, gewoon omdat het ooit nodig kan zijn)
Taakverdeling moet helder zijn. Als hij nu zijn eigen gang gaat en jij regelt huishouden en alles er omheen dan wordt dat alleen maar erger. Ik heb teveel vrouwen zien terugkomen op dit punt na het krijgen van een kind. Beiden voordat er een kind komt veel weg, of hij vooral, paar avonden sport, hobby, vrienden enz en zij doet haar eigen ding of vindt alleen thuis wel lekker, en na de geboorte van een kind blijft hij doen wat hij deed en zij past zich aan of is nog steeds lekker thuis, alleen is dat opeens hard werken omdat thuis zijn geen ontspanning meer is.
Je relatie moet goed en gelijkwaardig zijn, jij bent nog superjong, dus heel weinig of niet werken is onverstandig, zorg voor een inkomen waarmee je jezelf kunt redden, als hij niet minder wil werken zegt dat héél veel over hoe de komende 20 jaar eruit gaan zien. Hoe denkt hij over opvang en hoe denk jij erover, gaat hij er vanuit dat jij zorgt voor opvang en dat hij blijft doen wat hij altijd deed, wie neemt vrij als kind ziek is, zet hij nu weleens uit zichzelf een wasmachine aan, enz. Dat soort dingen. T
[...]
Wat zou jij zeggen dat ik geregeld moet hebben?
Getrouwd zijn of geregistreerd partnerschap of andersoortig contract waarin vastgelegd is hoe dingen tussen jullie geregeld zijn. Je woont in zijn huis, dus ingeschreven staan bij de woningbouwvereniging voor het geval dat. (Echt, mijn relatie is prima, en ons huis van ons samen, maar ik sta zeker al 10 jaar ingeschreven, gewoon omdat het ooit nodig kan zijn)
Taakverdeling moet helder zijn. Als hij nu zijn eigen gang gaat en jij regelt huishouden en alles er omheen dan wordt dat alleen maar erger. Ik heb teveel vrouwen zien terugkomen op dit punt na het krijgen van een kind. Beiden voordat er een kind komt veel weg, of hij vooral, paar avonden sport, hobby, vrienden enz en zij doet haar eigen ding of vindt alleen thuis wel lekker, en na de geboorte van een kind blijft hij doen wat hij deed en zij past zich aan of is nog steeds lekker thuis, alleen is dat opeens hard werken omdat thuis zijn geen ontspanning meer is.
Je relatie moet goed en gelijkwaardig zijn, jij bent nog superjong, dus heel weinig of niet werken is onverstandig, zorg voor een inkomen waarmee je jezelf kunt redden, als hij niet minder wil werken zegt dat héél veel over hoe de komende 20 jaar eruit gaan zien. Hoe denkt hij over opvang en hoe denk jij erover, gaat hij er vanuit dat jij zorgt voor opvang en dat hij blijft doen wat hij altijd deed, wie neemt vrij als kind ziek is, zet hij nu weleens uit zichzelf een wasmachine aan, enz. Dat soort dingen. T
woensdag 23 maart 2016 om 20:24
Perfecte omstandigheden. Goedbetaalde baan, collega's met pubers die op kunnen passen (die zouden dan in mijn huis slapen, werkte vlak bij en na sluit gewoon fris geslapen door naar school)
Goed geld achter de hand.
En dan 7 jaar niets dus eigenlijk (geen partner) ga je er van uit dat het niet lukt. Dan ineens ben je toch zwanger. Van een verkrachting weliswaar maar toch. Blijk je bij diezelfde verkrachting zoveel in je rug beschadigd te hebben dat lang staan (nou ja kort staan ook ) niet meer gaat. Pubers zijn ondertussen allemaal ouder, werken gaat niet meer en kind blijkt meervoudige problematiek te hebben...
Dus tja, wat perfect lijkt kan zomaar omslaan.
Goed geld achter de hand.
En dan 7 jaar niets dus eigenlijk (geen partner) ga je er van uit dat het niet lukt. Dan ineens ben je toch zwanger. Van een verkrachting weliswaar maar toch. Blijk je bij diezelfde verkrachting zoveel in je rug beschadigd te hebben dat lang staan (nou ja kort staan ook ) niet meer gaat. Pubers zijn ondertussen allemaal ouder, werken gaat niet meer en kind blijkt meervoudige problematiek te hebben...
Dus tja, wat perfect lijkt kan zomaar omslaan.
woensdag 23 maart 2016 om 20:26
De zaken die ROTS noemt hebben we niet allemaal geregeld, dat is het plan voor bij het volgende huis of als ik zwanger ben. Net wat eerst zal zijn
Qua relatie en taakverdeling maak ik mij niet zo druk
Ik werk inderdaad niet fulltime omdat er voor nu nog geen mogelijkheid is binnen het bedrijf.
Meer mensen noemen spaargeld/inkomen. Wat is genoeg?
Qua relatie en taakverdeling maak ik mij niet zo druk
Ik werk inderdaad niet fulltime omdat er voor nu nog geen mogelijkheid is binnen het bedrijf.
Meer mensen noemen spaargeld/inkomen. Wat is genoeg?
woensdag 23 maart 2016 om 20:35
quote:bagheera91 schreef op 23 maart 2016 @ 20:26:
Ik werk inderdaad niet fulltime omdat er voor nu nog geen mogelijkheid is binnen het bedrijf.
Meer mensen noemen spaargeld/inkomen. Wat is genoeg?Het is moeilijk om daar een heel concreet getal aan te verbinden. Dingen kunnen ook nog anders lopen, kijk maar naar de post van Nina (wat ik overigens zeer schokkend vind en waar je volgens mij hel goed mee omgaat!). Maar goed, ik zou denken: voor jezelf kunnen zorgen, de vaste lasten kunnen betalen, en dan nog overhouden wat je aan KDV/kleertjes/luiers/voeding kwijt gaat zijn. Als je de kinderbijslag niet meerekent kun je dat mooi sparen voor je kind.
Ik werk inderdaad niet fulltime omdat er voor nu nog geen mogelijkheid is binnen het bedrijf.
Meer mensen noemen spaargeld/inkomen. Wat is genoeg?Het is moeilijk om daar een heel concreet getal aan te verbinden. Dingen kunnen ook nog anders lopen, kijk maar naar de post van Nina (wat ik overigens zeer schokkend vind en waar je volgens mij hel goed mee omgaat!). Maar goed, ik zou denken: voor jezelf kunnen zorgen, de vaste lasten kunnen betalen, en dan nog overhouden wat je aan KDV/kleertjes/luiers/voeding kwijt gaat zijn. Als je de kinderbijslag niet meerekent kun je dat mooi sparen voor je kind.
woensdag 23 maart 2016 om 20:51
Tja, perfecte omstandigheden... Die zijn er eigenlijk nooit. Wel omstandigheden die goed genoeg zijn. Een stabiele relatie, een dak boven je hoofd en mogelijkheden om alles financieel te bolwerken: dat is eigenlijk alles. Vooral baby's zijn eigenlijk weinig veeleisend: als de wens er is en het kan, waarom niet? Verhuizen kan altijd nog he, ook als je al een kind hebt.
woensdag 23 maart 2016 om 20:57
Volgens mij is er altijd wel een reden om het toch weer uit te stellen.. Tenminste, man en ik zijn/waren daar erg goed in
Nu besloten deze zomer ervoor te gaan.
We hebben alles zo goed mogelijk op orde, beiden een leuke baan bij fijne werkgevers, we hebben een fijn huis, een prettige buffer, een stabiele relatie en denken een kind te kunnen geven wat we willen geven. Wachten op 'de' perfecte situatie werkt denk ik niet, de twijfels die ik nu heb zal ik over 5 jaar ook hebben. Zekerheden heb je gewoon niet, dat maak het spannend, maar ooit zal ik die sprong toch moeten wagen. Nu zijn we beiden nog relatief jong, 27 en 28. Knoop dus doorgehakt en hopelijk is het ons gegund
Nu besloten deze zomer ervoor te gaan.
We hebben alles zo goed mogelijk op orde, beiden een leuke baan bij fijne werkgevers, we hebben een fijn huis, een prettige buffer, een stabiele relatie en denken een kind te kunnen geven wat we willen geven. Wachten op 'de' perfecte situatie werkt denk ik niet, de twijfels die ik nu heb zal ik over 5 jaar ook hebben. Zekerheden heb je gewoon niet, dat maak het spannend, maar ooit zal ik die sprong toch moeten wagen. Nu zijn we beiden nog relatief jong, 27 en 28. Knoop dus doorgehakt en hopelijk is het ons gegund
woensdag 23 maart 2016 om 21:00
Ik vind de reacties erg fijn om te lezen.
We hebben geen extravagant leven of of super goede banen. Een beetje gewoontjes zijn we.
Het blijft een lastige overwegingen. Hoe wel ik mij ook heb bedacht dat ik collega's heb die minder uren werken met kinderen.
Ik wil gewoon graag dat het in ieder geval goed genoeg is
We hebben geen extravagant leven of of super goede banen. Een beetje gewoontjes zijn we.
Het blijft een lastige overwegingen. Hoe wel ik mij ook heb bedacht dat ik collega's heb die minder uren werken met kinderen.
Ik wil gewoon graag dat het in ieder geval goed genoeg is
woensdag 23 maart 2016 om 21:06
quote:matroesjka_ schreef op 23 maart 2016 @ 21:03:
Kijken naar collega's heeft weinig zin zonder dat je weet wat hun partners verdienen.
I know ik zit er gewoon erg mee in mijn hoofd.
Ik heb niet de leukste jaren achter de rug en vind het moeilijk om me voor de verandering eens geen zorgen te hoeven maken. Ik zoek dingen en nu dus dit
Kijken naar collega's heeft weinig zin zonder dat je weet wat hun partners verdienen.
I know ik zit er gewoon erg mee in mijn hoofd.
Ik heb niet de leukste jaren achter de rug en vind het moeilijk om me voor de verandering eens geen zorgen te hoeven maken. Ik zoek dingen en nu dus dit