Zwanger
alle pijlers
Starten met kinderen
zaterdag 16 mei 2015 om 19:52
Hallo allemaal,
Ik en mijn vriend zitten in een fase waarin we ons afvragen 'Wanneer het juiste moment is om aan kinderen te beginnen'
Hoe was dat bij jullie? Hadden jullie een lange kinderwens? Begon het opeens te kriebelen? Of begon de spreekwoordelijke tijd te tikken en was dat het startsein?
Ik ben heel benieuwd!
Ik en mijn vriend zitten in een fase waarin we ons afvragen 'Wanneer het juiste moment is om aan kinderen te beginnen'
Hoe was dat bij jullie? Hadden jullie een lange kinderwens? Begon het opeens te kriebelen? Of begon de spreekwoordelijke tijd te tikken en was dat het startsein?
Ik ben heel benieuwd!
zaterdag 16 mei 2015 om 19:57
zaterdag 16 mei 2015 om 19:59
Man had een grotere kinderwens dan ik, hij gaf al vrij snel aan dat hij klaar was het vaderschap, ik had niet zo'n haast, maar wel heel sterk het gevoel dat ik met hem een gezin wilde starten, dus zijn we er voor gegaan. We hebben er in totaal 2 1/2 jaar op moeten wachten en met hulp van lieve artsen nu 24 weken zwanger van een dochter.
zaterdag 16 mei 2015 om 20:01
Rond leeftijd 26 jaar interesse, boeken lezen en tijdschriften Ouders van Nu. (Destijds geen/ nauwelijks internet). We woonden samen en beiden werk full-time. Hadden ook echt de ruimte en tijd over voor een kind, soort overgevoel. Uiteindelijk was ik op mijn 28e zwanger en net 29 toen ik moeder werd van een jongen. Bijna 4 jaar later opnieuw van een meisje.
zaterdag 16 mei 2015 om 20:03
Beste maartje,
Je weet het zelf het beste wanneer vindt jij dat je, jekind alles kan bieden als het kimdje er is.
Dit verschilt nog al van de een op de andere opvoeding.
Mijn mening: het kind moet een onbezorgd levende hebben genoeg te eten en geld om lekker te leven niet dat je elke maand maar moet kijken of je, je kind nog wat te eten kan geven of een nieuwe jas.
Stabiele relatie weten wat je aanelkaar hebt, mooi huis met genoeg ruimte.
Maar zo als ik in de eerste zin al zeg dit verschilt per ouder.
Er zijn ook mensen die ik ken waar de kinderen op 1 kamer slapen omdat er geen ruimte voor 2slaapkammertjes is dit vindt ik persoonlijk niet goed omdat een kind zijn eigen ruimte nodig hebt. Maar aan de andere kant die kinderen weten waarschijnlijk niet beter en zijn misschien ook wel gelukkig.
Er is niet echt een standaard als je maar overtuigd bent met ze tweeën heel lang samen voor ze te zorgen.
Je weet het zelf het beste wanneer vindt jij dat je, jekind alles kan bieden als het kimdje er is.
Dit verschilt nog al van de een op de andere opvoeding.
Mijn mening: het kind moet een onbezorgd levende hebben genoeg te eten en geld om lekker te leven niet dat je elke maand maar moet kijken of je, je kind nog wat te eten kan geven of een nieuwe jas.
Stabiele relatie weten wat je aanelkaar hebt, mooi huis met genoeg ruimte.
Maar zo als ik in de eerste zin al zeg dit verschilt per ouder.
Er zijn ook mensen die ik ken waar de kinderen op 1 kamer slapen omdat er geen ruimte voor 2slaapkammertjes is dit vindt ik persoonlijk niet goed omdat een kind zijn eigen ruimte nodig hebt. Maar aan de andere kant die kinderen weten waarschijnlijk niet beter en zijn misschien ook wel gelukkig.
Er is niet echt een standaard als je maar overtuigd bent met ze tweeën heel lang samen voor ze te zorgen.
zaterdag 16 mei 2015 om 20:04
Aah wat leuk om te lezen!
Xana, mijn vriend heeft wel een hele duidelijke kinderwens. Ik ook wel, maar ik ben er nog niet echt "aan toe" . Ik roep dat trouwens al een aantal jaren er vanuit gaande dat ik er vanzelf wel aan toe ben. Ik ben daar de laatste tijd niet meer zo heel zeker of over dat moment dat ik er ooit echt helemaal aan toe ben ook echt komt... en vind het eerlijk gezegd ook wel een verschrikkelijk grote stap... Gaat het me lukken om mijn leven zo in te richten op een kleintje? Hoe is het om zoveel minder tijd voor jezelf/familie/vrienden te hebben?
Xana, mijn vriend heeft wel een hele duidelijke kinderwens. Ik ook wel, maar ik ben er nog niet echt "aan toe" . Ik roep dat trouwens al een aantal jaren er vanuit gaande dat ik er vanzelf wel aan toe ben. Ik ben daar de laatste tijd niet meer zo heel zeker of over dat moment dat ik er ooit echt helemaal aan toe ben ook echt komt... en vind het eerlijk gezegd ook wel een verschrikkelijk grote stap... Gaat het me lukken om mijn leven zo in te richten op een kleintje? Hoe is het om zoveel minder tijd voor jezelf/familie/vrienden te hebben?
zaterdag 16 mei 2015 om 20:05
Man wilde altijd al graag kinderen liefst al gelijk toen we samen gingen wonen. Toen ik op mn 24e een bepaalde opleiding van mn werk niet haalde en dus een bepaalde functie niet kon gaan doen ( wat ik nog wilde voor kinderen ) was er geen reden meer om er niet aan te beginnen.
Ik was toen 24 hij 27 en ruim een jaar later was ik zwanger. Inmiddels is de tweede er ook
Ik was toen 24 hij 27 en ruim een jaar later was ik zwanger. Inmiddels is de tweede er ook
zaterdag 16 mei 2015 om 20:28
Bij de een is het leeftijdsafhankelijk, bij de ander omstandigheden. Bij mij was het gevoel ooit te willen er altijd al en van de een op de andere dag was 'het' gevoel er. Bij mijn vriend niet, die wilde het ook, maar kon niet bepalen of hij er klaar voor was. Omdat zijn bezwaren er nu waren, maar over bijv 5 jaar nog (niet meer kunnen gaan en staan waar je wilt/deur achter je dicht trekken, verantwoordelijkheid aankunnen etc), zijn we er toch voor gegaan en toen ik na 4 maanden zwanger bleek (nu net drie maanden) waren we erg blij, maar ook onzeker en moeten we er nog erg aan wennen.
Succes met jullie beslissing!
Succes met jullie beslissing!
zaterdag 16 mei 2015 om 20:32
Kinderen 'misschien' wel gelukkig als ze op 1 kamer moeten slapen?? Please, veel kinderen vinden dat juist veel fijner dan alleen. Ik wilde altijd logeren bij mij broertje
Volgens mij kun je op allerlei manieren voor kinderen kiezen. Soms emotioneel, maar ook rationeel. Als je weet dat je graag een gezin wilt, maar het niet ontzettend kriebelt. Als je er maar niet voor kiest omdat het zo hoort..
Volgens mij kun je op allerlei manieren voor kinderen kiezen. Soms emotioneel, maar ook rationeel. Als je weet dat je graag een gezin wilt, maar het niet ontzettend kriebelt. Als je er maar niet voor kiest omdat het zo hoort..
zaterdag 16 mei 2015 om 20:34
quote:maartje3 schreef op 16 mei 2015 @ 20:04:
Aah wat leuk om te lezen!
Xana, mijn vriend heeft wel een hele duidelijke kinderwens. Ik ook wel, maar ik ben er nog niet echt "aan toe" . Ik roep dat trouwens al een aantal jaren er vanuit gaande dat ik er vanzelf wel aan toe ben. Ik ben daar de laatste tijd niet meer zo heel zeker of over dat moment dat ik er ooit echt helemaal aan toe ben ook echt komt... en vind het eerlijk gezegd ook wel een verschrikkelijk grote stap... Gaat het me lukken om mijn leven zo in te richten op een kleintje? Hoe is het om zoveel minder tijd voor jezelf/familie/vrienden te hebben?Het klinkt alsof je uberhaupt twijfelt aan je kinderwens. Het lijkt mij dan dat je er in elk geval nu nog niet aan toe bent. Hoe oud ben je? Heb je biologisch gezien nog de tijd om te wachten? Ik zou niet aan kinderen beginnen mits je er echt zeker van bent, het is immers zooooo levensbepalend en je wilt geen spijt krijgen van het krijgen van een kind.
Aah wat leuk om te lezen!
Xana, mijn vriend heeft wel een hele duidelijke kinderwens. Ik ook wel, maar ik ben er nog niet echt "aan toe" . Ik roep dat trouwens al een aantal jaren er vanuit gaande dat ik er vanzelf wel aan toe ben. Ik ben daar de laatste tijd niet meer zo heel zeker of over dat moment dat ik er ooit echt helemaal aan toe ben ook echt komt... en vind het eerlijk gezegd ook wel een verschrikkelijk grote stap... Gaat het me lukken om mijn leven zo in te richten op een kleintje? Hoe is het om zoveel minder tijd voor jezelf/familie/vrienden te hebben?Het klinkt alsof je uberhaupt twijfelt aan je kinderwens. Het lijkt mij dan dat je er in elk geval nu nog niet aan toe bent. Hoe oud ben je? Heb je biologisch gezien nog de tijd om te wachten? Ik zou niet aan kinderen beginnen mits je er echt zeker van bent, het is immers zooooo levensbepalend en je wilt geen spijt krijgen van het krijgen van een kind.
zaterdag 16 mei 2015 om 20:42
quote:Blaadje84 schreef op 16 mei 2015 @ 20:34:
[...]
Het klinkt alsof je uberhaupt twijfelt aan je kinderwens. Het lijkt mij dan dat je er in elk geval nu nog niet aan toe bent. Hoe oud ben je? Heb je biologisch gezien nog de tijd om te wachten? Ik zou niet aan kinderen beginnen mits je er echt zeker van bent, het is immers zooooo levensbepalend en je wilt geen spijt krijgen van het krijgen van een kind.
Hoe kun je heel erg zeker zijn van je kinderwens als je je gewoon niet kunt voorstellen hoe je leven gaat veranderen nadat je je eerste kindje gekregen hebt? Slaapgebrek en niet meer alleen de tijd aan jezelf hebben: dat kan iedereen zich nog wel een klein beetje voorstellen denk ik (hoewel het echte besef volgens mij pas komt als je er echt 'midden in zit'). Maar je kunt je nu toch nog niet voorstellen hoeveel je van zo'n kindje zult houden, hoeveel leuke momenten er tegenover dat slaapgebrek en het inleveren van vrije tijd zullen staan?
Ik vind het lastig te omschrijven, maar ik snap TO wel hoor. Ik ben zwanger, hartstikke blij, hartstikke gewenst, maar vind het ook wel spannend. En ja: kan nu ook extra genieten van al die momenten dat ik me alleen nog maar op mezelf hoef te richten (bij wijze van spreken dan natuurlijk hoor, ben best heel sociaal
)
Ik denk dat bij mij die 'twijfel' (ik vind het gewoon best een hele stap) nooit weg zal zijn, maar dat vind ik geen reden om niet voor kinderen te gaan. Ik weet dat ik kinderen hartstikke leuk vind namelijk en ik weet dat het me super lijkt om samen met mijn vriend een kindje te krijgen.
[...]
Het klinkt alsof je uberhaupt twijfelt aan je kinderwens. Het lijkt mij dan dat je er in elk geval nu nog niet aan toe bent. Hoe oud ben je? Heb je biologisch gezien nog de tijd om te wachten? Ik zou niet aan kinderen beginnen mits je er echt zeker van bent, het is immers zooooo levensbepalend en je wilt geen spijt krijgen van het krijgen van een kind.
Hoe kun je heel erg zeker zijn van je kinderwens als je je gewoon niet kunt voorstellen hoe je leven gaat veranderen nadat je je eerste kindje gekregen hebt? Slaapgebrek en niet meer alleen de tijd aan jezelf hebben: dat kan iedereen zich nog wel een klein beetje voorstellen denk ik (hoewel het echte besef volgens mij pas komt als je er echt 'midden in zit'). Maar je kunt je nu toch nog niet voorstellen hoeveel je van zo'n kindje zult houden, hoeveel leuke momenten er tegenover dat slaapgebrek en het inleveren van vrije tijd zullen staan?
Ik vind het lastig te omschrijven, maar ik snap TO wel hoor. Ik ben zwanger, hartstikke blij, hartstikke gewenst, maar vind het ook wel spannend. En ja: kan nu ook extra genieten van al die momenten dat ik me alleen nog maar op mezelf hoef te richten (bij wijze van spreken dan natuurlijk hoor, ben best heel sociaal
)Ik denk dat bij mij die 'twijfel' (ik vind het gewoon best een hele stap) nooit weg zal zijn, maar dat vind ik geen reden om niet voor kinderen te gaan. Ik weet dat ik kinderen hartstikke leuk vind namelijk en ik weet dat het me super lijkt om samen met mijn vriend een kindje te krijgen.
zaterdag 16 mei 2015 om 22:39
Joh, als je er over denkt, dan ben je er klaar voor. Ik was bijna 30 toen ik dacht: "Ik ben er klaar voor." Inmiddels ben ik eind 30 iui en ivf behandelingen verder en kinderloos. Ben er nog steeds klaar voor, maar inmiddels heb ik me er bij neergelegd dat wij kinderloos blijven.
Gewoon stoppen met de pil en wie weet ben je binnen een half jaar zwanger en wie weet moet je nog jaren wachten. En bij twijfel: niet doen.
Gewoon stoppen met de pil en wie weet ben je binnen een half jaar zwanger en wie weet moet je nog jaren wachten. En bij twijfel: niet doen.
zaterdag 16 mei 2015 om 23:57
Mijn vriend (29) en ik (27) zijn nu 4.5 jaar samen en ongeveer 2.5 jaar terug hadden we het er al wel eens over. Omdat ik nog studeer tot juni dit jaar was het echter nooit relevant om het er echt serieus over te hebben want het stond sowieso vast dat ik eerst mn studie zou afronden. Mijn vriend zou mij liever gister al zwanger zien dan morgen en grapte bijvoorbeeld afgelopen december al dat we best zouden kunnen beginnen omdat ik dan over 6 maanden zou afstuderen. Zelf was ik meer van eerst het één (afstuderen) en dan zien we wel weer verder. Begin mei hebben we besloten dat ik mijn strip zou afmaken en er dan voor wilden gaan. (afgelopen woe. laatste pil gehad!) En hoewel ik zeker weet dat ik moeder wil worden en dat ik hem als vader voor een kindje zie vind ik het wel nog erg spannend en eng. Want wat als er een dag komt dat we niet meer samen willen zijn? Ik bedoel we kunnen nu wel denken dat we altijd samen willen blijven, maar dat dachten waarschijnlijk alle mensen die jaren later toch uit elkaar gingen. Met name die (naar mijn idee hele realistische) gedachte maakt dat ik me wel eens af vraag of ik het wel zeker weet. Omdat ik helemaal warm word als ik er aan denk dat mijn vriend en ik samen een kindje zullen verwachten heb ik toch het gevoel dat we er klaar voor zijn.
zondag 17 mei 2015 om 13:05
Ah, wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met twijfels en angsten..
Ik heb altijd al geweten later graag kinderen te willen, en vlagen gehad waarin zeg maar echt alles rammelde, maar nu mijn vriend ook zo ver is breekt het klamme zweet me uit. Ons leven nu is zo fijn, we kunnen doen wat en wanneer we willen, hoeven nergens rekening mee te houden en straks komt er een spruit die alles anders maakt. Als dat ten goede is heb ik er uiteraard geen problemen mee, maar ik ben nogal een 'wat als'-er. Wat als het niet lukt, wat als de zwangerschap niet goed gaat, wat als het kindje wat heeft, wat als het totaal niet wil met m'n werk enz enz enz. Over onze relatie heb ik dan weer helemaal geen twijfels, maar natuurlijk heb je daar ook geen garantie over.
Kortom, ik vind het allemaal doodeng En er is niemand die me kan verzekeren dat het allemaal goed zal komen, dus er zal niks anders op zitten dan ogen dicht en springen, maar dan is het heel fijn om te lezen dat ik niet nu al een ontaarde moeder to be ben en dat meerdere vrouwen dit gevoel herkennen!
Ik heb altijd al geweten later graag kinderen te willen, en vlagen gehad waarin zeg maar echt alles rammelde, maar nu mijn vriend ook zo ver is breekt het klamme zweet me uit. Ons leven nu is zo fijn, we kunnen doen wat en wanneer we willen, hoeven nergens rekening mee te houden en straks komt er een spruit die alles anders maakt. Als dat ten goede is heb ik er uiteraard geen problemen mee, maar ik ben nogal een 'wat als'-er. Wat als het niet lukt, wat als de zwangerschap niet goed gaat, wat als het kindje wat heeft, wat als het totaal niet wil met m'n werk enz enz enz. Over onze relatie heb ik dan weer helemaal geen twijfels, maar natuurlijk heb je daar ook geen garantie over.
Kortom, ik vind het allemaal doodeng En er is niemand die me kan verzekeren dat het allemaal goed zal komen, dus er zal niks anders op zitten dan ogen dicht en springen, maar dan is het heel fijn om te lezen dat ik niet nu al een ontaarde moeder to be ben en dat meerdere vrouwen dit gevoel herkennen!
zondag 17 mei 2015 om 16:58
Zo herkenbaar TO..ik heb jaren geroepen dat ik kinderen wilde en tien opeens wilde vriend ook . Heb daarna flink getwijfeld en na een half jaar toch in het diepe gesprongen en toen was het direct raak. Ik heb de volle 9 maanden nodig gehad om aan het idee te wennen dat ik een kindje kreeg maar vanaf het moment dat ze geboren was, ben ik 100% moeder. Wat ik als tip heb is dat je echt tijd voor elkaar vrij moet maken,als de baby er is, want het geeft zo'n druk op je relatie (bij mij iig). En na de eerste tropenjaren wordt het leven echt weer leuk. En dan komt de vraag ' wil je een tweede??' Haha. Net zo'n moeilijke beslissing . Maar al met al heb ik ben ik zooo blij met de eerste en is de tweede onderweg ( met 5 jr verschil). Ik zou niet anders meer willen! En kijk al uit naar de tijd dat die weer meer voor ons wordt
