Zwanger
alle pijlers
Wanneer te stoppen met proberen?
woensdag 19 april 2017 om 14:58
Vriend (35) en ik (39) proberen al ruim 3 jaar een kindje te krijgen, tot nu toe zonder succes (ik ben nog nooit zwanger geweest). Tijdens een operatie aan een eierstokcyste twee jaar geleden werden bij mij ook 3 kleine plekjes endometriose ontdekt, die toen meteen verwijderd zijn. Afgezien daarvan kwamen er bij medische onderzoeken van zowel vriend en mij geen rare dingen naar boven.
We zijn altijd ontspannen met onze kinderwens omgegaan: als het gebeurt, dan gebeurt het. Zo niet, dan is het ook goed. Nu zijn we op een punt beland dat we ons afvragen hoe lang we nog willen doorgaan met proberen. Eerder kozen we bewust om niet de medische molen in te gaan, maar nu vragen we ons af of we misschien toch die route willen proberen.
Ik merk dat dit bij mij veel vragen en twijfels oproept. Stiekem heb ik zelf het gevoel dat het nooit zal gebeuren en op sommige momenten heb ik daar vrede mee en op andere momenten niet. Soms denk ik dat we alle mogelijkheden moeten benutten om zwanger te raken. Op andere momenten kijk ik naar de succes statistieken voor oudere vrouwen die nog nooit in verwachting zijn geweest en vraag ik me af of het überhaupt zin heeft al die heisa (hormoonbehandeling, mentale en emotionele stress, etc) aan te gaan. Krijgen we straks spijt als we niet alles op alles zetten, of is het juist moeilijker als we dat wel doen en het desondanks niet lukt? Willen we wel echt kinderen (want anders waren we al veel eerder de medische molen ingegaan)? Op welke leeftijd ligt voor mij de grens dat ik voor het eerst moeder wil worden?
Zo veel vragen die door mijn hoofd gaan en waar Google me geen antwoord op kan geven.. Zou graag horen hoe anderen hiermee omgaan/omgegaan zijn.
We zijn altijd ontspannen met onze kinderwens omgegaan: als het gebeurt, dan gebeurt het. Zo niet, dan is het ook goed. Nu zijn we op een punt beland dat we ons afvragen hoe lang we nog willen doorgaan met proberen. Eerder kozen we bewust om niet de medische molen in te gaan, maar nu vragen we ons af of we misschien toch die route willen proberen.
Ik merk dat dit bij mij veel vragen en twijfels oproept. Stiekem heb ik zelf het gevoel dat het nooit zal gebeuren en op sommige momenten heb ik daar vrede mee en op andere momenten niet. Soms denk ik dat we alle mogelijkheden moeten benutten om zwanger te raken. Op andere momenten kijk ik naar de succes statistieken voor oudere vrouwen die nog nooit in verwachting zijn geweest en vraag ik me af of het überhaupt zin heeft al die heisa (hormoonbehandeling, mentale en emotionele stress, etc) aan te gaan. Krijgen we straks spijt als we niet alles op alles zetten, of is het juist moeilijker als we dat wel doen en het desondanks niet lukt? Willen we wel echt kinderen (want anders waren we al veel eerder de medische molen ingegaan)? Op welke leeftijd ligt voor mij de grens dat ik voor het eerst moeder wil worden?
Zo veel vragen die door mijn hoofd gaan en waar Google me geen antwoord op kan geven.. Zou graag horen hoe anderen hiermee omgaan/omgegaan zijn.
woensdag 19 april 2017 om 15:04
Ik heb het zelf niet aan de hand gehad, maar het duurde wel redelijk lang voordat de eerste zich aandiende. Destijds was ik er waarschijnlijk voor naar de huisarts gegaan, al was het maar om iets simpels uit te sluiten. Maar ik weet niet of ik een heel IVF/ICSI etc traject in was gegaan. Je neemt ook wel grote stappen; het is niet gezegd dat je per sé een heel traject in moet gaan. Misschien is een ovulatietest genoeg. En zelfs als je een traject instapt, kun je er altijd weer uitstappen.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
woensdag 19 april 2017 om 15:13
Wij zijn de medische molen in gegaan, hadden afgesproken dat we ons er pas bij neer zouden leggen als we de laatste behandeling hadden gedaan. Dus ook uitwijken naar België of Duitsland als het in NL niet wilde lukken. Uiteindelijk hoefde dat niet en hebben we via ICSI een dochter gekregen. En later een zoon via de natuurlijke weg.
Het is een lang en stroperig traject dat je psyche en je relatie flink onder druk kan zetten. Wees daarvan bewust. Van start tot geboorte duurde bij ons 3 jaar.
Het is een lang en stroperig traject dat je psyche en je relatie flink onder druk kan zetten. Wees daarvan bewust. Van start tot geboorte duurde bij ons 3 jaar.
woensdag 19 april 2017 om 15:16
De medische molen is nooit leuk, maar er zijn wel gradaties. Behandelingen bouwen op in intensiteit en invasiviteit, doorgaans is het niet zo dat je meteen aan de ivf zit. Ik heb clomid geslikt en GonalF gespoten, dus alleen ovulatie-inductie gedaan. Daarmee wordt een goede eisprong opgewekt, de bevruchting is gewoon met doorsnee seks. Dat was voor mij voldoende, met GonalF was ik in de eerste ronde succesvol zwanger.
Sterkte met beslissen.
Sterkte met beslissen.
woensdag 19 april 2017 om 15:31
quote:sugarmiss schreef op 19 april 2017 @ 15:24:
Eerlijk gezegd snap ik niet dat je 3 jaar lang zelf hebt geprobeerd en nu pas nadenkt over de medische molen.
Die was ik al eerder ingestapt.Dat snap ik ook niet helemaal. Wat nou als je man onvruchtbaar blijkt te zijn? Dan heb je drie jaar hoop gehad voor niets.
Eerlijk gezegd snap ik niet dat je 3 jaar lang zelf hebt geprobeerd en nu pas nadenkt over de medische molen.
Die was ik al eerder ingestapt.Dat snap ik ook niet helemaal. Wat nou als je man onvruchtbaar blijkt te zijn? Dan heb je drie jaar hoop gehad voor niets.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
woensdag 19 april 2017 om 15:32
Hier ook ruim 3 jaar verder (zijn 33 en 34).
MM veel onderzoeken gehad waar niets uit naar voren komt. Diagnose onbegrepen verminderd vruchtbaar.
IUI gaat bij ons niets doen, dus half jaar Clomid gehad deed ook niets behalve dat het alles alleen maar in de war heeft gestuurd. Man en ik hebben afgesproken dat we over een maand of 3 nog 1x naar de gyn willen indien het dan nog steeds niet gelukt is.
Al naar gelang waar de gyn dan mee komt gaan we nog één stap verder.
(als in, ik heb geen zin in weer medicatie die mijn lichaam in de war stuurt en we het verder wel zelf moeten blijven proberen, medicijnen en dan kunstmatige hulp zou ik nog wel zien zitten).
In mijn hoofd merk ik dat ik steeds meer berusting vind in het 'dan maar niet'. Ik heb er niet alles voor over. Ben nu ook gelukkig en een kindje zou een mooie bonus zijn maar geen pre.
MM veel onderzoeken gehad waar niets uit naar voren komt. Diagnose onbegrepen verminderd vruchtbaar.
IUI gaat bij ons niets doen, dus half jaar Clomid gehad deed ook niets behalve dat het alles alleen maar in de war heeft gestuurd. Man en ik hebben afgesproken dat we over een maand of 3 nog 1x naar de gyn willen indien het dan nog steeds niet gelukt is.
Al naar gelang waar de gyn dan mee komt gaan we nog één stap verder.
(als in, ik heb geen zin in weer medicatie die mijn lichaam in de war stuurt en we het verder wel zelf moeten blijven proberen, medicijnen en dan kunstmatige hulp zou ik nog wel zien zitten).
In mijn hoofd merk ik dat ik steeds meer berusting vind in het 'dan maar niet'. Ik heb er niet alles voor over. Ben nu ook gelukkig en een kindje zou een mooie bonus zijn maar geen pre.
woensdag 19 april 2017 om 15:33
quote:sugarmiss schreef op 19 april 2017 @ 15:24:
Eerlijk gezegd snap ik niet dat je 3 jaar lang zelf hebt geprobeerd en nu pas nadenkt over de medische molen.
Die was ik al eerder ingestapt.Heeft ze ook niet, ze schrijft dat eerdere medische onderzoeken geen rare dingen aan het licht hebben gebracht (bij zowel haar als man).
Eerlijk gezegd snap ik niet dat je 3 jaar lang zelf hebt geprobeerd en nu pas nadenkt over de medische molen.
Die was ik al eerder ingestapt.Heeft ze ook niet, ze schrijft dat eerdere medische onderzoeken geen rare dingen aan het licht hebben gebracht (bij zowel haar als man).
woensdag 19 april 2017 om 15:35
woensdag 19 april 2017 om 15:52
quote:GateKeeper schreef op 19 april 2017 @ 15:13:
Het is een lang en stroperig traject dat je psyche en je relatie flink onder druk kan zetten. Wees daarvan bewust. Van start tot geboorte duurde bij ons 3 jaar.Dit is een van de redenen dat we dat (tot nog toe) niet gedaan hebben. In mijn omgeving heb ik gezien hoe zwaar en heftig het kan zijn, zowel fysiek, mentaal, emotioneel en voor je relatie.
Het is een lang en stroperig traject dat je psyche en je relatie flink onder druk kan zetten. Wees daarvan bewust. Van start tot geboorte duurde bij ons 3 jaar.Dit is een van de redenen dat we dat (tot nog toe) niet gedaan hebben. In mijn omgeving heb ik gezien hoe zwaar en heftig het kan zijn, zowel fysiek, mentaal, emotioneel en voor je relatie.
woensdag 19 april 2017 om 15:58
Hier een wat andere situatie: vrij grote zekerheid dat het zonder medische hulp niet lukt en 'overgeleverd' aan ICSI.
Ik heb de behandeling veel minder zwaar ervaren als ik vooraf had verwacht. Het gaf me eigenlijk zelfs wel een prettig gevoel om er zo mee bezig te zijn en eindelijk een echte kans op een zwangerschap te hebben. Ik vind het steeds alleen maar afwachten juist veel zwaarder. Maar dat is waarschijnlijk persoonlijk, en ook een andere situatie aangezien mijn man bewezen verminderd vruchtbaar is.
For what it's worth, mijn ervaring in een notendop: uit de eerste ICSI-behandeling ontstonden 6 bruikbare embryo's. Ik heb tot nu toe 3 embryo terugplaatsingen gehad, en twee van de drie keer werd ik zwanger. 1 Embryo is helaas bij het ontdooien gesneuveld, en we hebben er nog twee in de vriezer liggen.
Ik heb de behandeling veel minder zwaar ervaren als ik vooraf had verwacht. Het gaf me eigenlijk zelfs wel een prettig gevoel om er zo mee bezig te zijn en eindelijk een echte kans op een zwangerschap te hebben. Ik vind het steeds alleen maar afwachten juist veel zwaarder. Maar dat is waarschijnlijk persoonlijk, en ook een andere situatie aangezien mijn man bewezen verminderd vruchtbaar is.
For what it's worth, mijn ervaring in een notendop: uit de eerste ICSI-behandeling ontstonden 6 bruikbare embryo's. Ik heb tot nu toe 3 embryo terugplaatsingen gehad, en twee van de drie keer werd ik zwanger. 1 Embryo is helaas bij het ontdooien gesneuveld, en we hebben er nog twee in de vriezer liggen.
Je hoort de vogels weer, je ruikt de regen nog
woensdag 19 april 2017 om 16:02
quote:groenebroek schreef op 19 april 2017 @ 15:32:
Hier ook ruim 3 jaar verder (zijn 33 en 34).
MM veel onderzoeken gehad waar niets uit naar voren komt. Diagnose onbegrepen verminderd vruchtbaar.
IUI gaat bij ons niets doen, dus half jaar Clomid gehad deed ook niets behalve dat het alles alleen maar in de war heeft gestuurd. Man en ik hebben afgesproken dat we over een maand of 3 nog 1x naar de gyn willen indien het dan nog steeds niet gelukt is.
Al naar gelang waar de gyn dan mee komt gaan we nog één stap verder.
(als in, ik heb geen zin in weer medicatie die mijn lichaam in de war stuurt en we het verder wel zelf moeten blijven proberen, medicijnen en dan kunstmatige hulp zou ik nog wel zien zitten).
In mijn hoofd merk ik dat ik steeds meer berusting vind in het 'dan maar niet'. Ik heb er niet alles voor over. Ben nu ook gelukkig en een kindje zou een mooie bonus zijn maar geen pre.
Hier ook diagnose onbegrepen verminderd vruchtbaar. Sinds een paar weken heeft gyn schildklierhormonen voorgeschreven, misschien is dat genoeg.
Dat is de grote vraag inderdaad, wat hebben we er voor over en hoever zijn we bereid te gaan? Dat is voor iedereen anders natuurlijk. Wij zijn ook gelukkig en het is geloof ik niet zo dat we koste wat kost een kindje willen. Dan nog vind ik het een moeilijke beslissing.
Hier ook ruim 3 jaar verder (zijn 33 en 34).
MM veel onderzoeken gehad waar niets uit naar voren komt. Diagnose onbegrepen verminderd vruchtbaar.
IUI gaat bij ons niets doen, dus half jaar Clomid gehad deed ook niets behalve dat het alles alleen maar in de war heeft gestuurd. Man en ik hebben afgesproken dat we over een maand of 3 nog 1x naar de gyn willen indien het dan nog steeds niet gelukt is.
Al naar gelang waar de gyn dan mee komt gaan we nog één stap verder.
(als in, ik heb geen zin in weer medicatie die mijn lichaam in de war stuurt en we het verder wel zelf moeten blijven proberen, medicijnen en dan kunstmatige hulp zou ik nog wel zien zitten).
In mijn hoofd merk ik dat ik steeds meer berusting vind in het 'dan maar niet'. Ik heb er niet alles voor over. Ben nu ook gelukkig en een kindje zou een mooie bonus zijn maar geen pre.
Hier ook diagnose onbegrepen verminderd vruchtbaar. Sinds een paar weken heeft gyn schildklierhormonen voorgeschreven, misschien is dat genoeg.
Dat is de grote vraag inderdaad, wat hebben we er voor over en hoever zijn we bereid te gaan? Dat is voor iedereen anders natuurlijk. Wij zijn ook gelukkig en het is geloof ik niet zo dat we koste wat kost een kindje willen. Dan nog vind ik het een moeilijke beslissing.
woensdag 19 april 2017 om 16:05
Wij hadden, na 2 miskramen en ik inmiddels bijna 39, afgesproken te stoppen na de derde miskraam of als ik 40 werd. Eerste en tweede zwangerschap waren met 37 en 38 en gingen dus mis, 3e was ik 39 en ging goed. Dus wij hebben niet het echte stoppen hoeven besluiten. Zo'n afspraak gaf mij wel rust, dat er een eindpunt was. Ik wilde sowieso niet alles proberen, maar ik werd dus wel zwanger. Dus we wisten dat het kon.
woensdag 19 april 2017 om 16:08
quote:flipje2 schreef op 19 april 2017 @ 15:58:
Hier een wat andere situatie: vrij grote zekerheid dat het zonder medische hulp niet lukt en 'overgeleverd' aan ICSI.
Ik heb de behandeling veel minder zwaar ervaren als ik vooraf had verwacht. Het gaf me eigenlijk zelfs wel een prettig gevoel om er zo mee bezig te zijn en eindelijk een echte kans op een zwangerschap te hebben. Ik vind het steeds alleen maar afwachten juist veel zwaarder. Maar dat is waarschijnlijk persoonlijk, en ook een andere situatie aangezien mijn man bewezen verminderd vruchtbaar is.
For what it's worth, mijn ervaring in een notendop: uit de eerste ICSI-behandeling ontstonden 6 bruikbare embryo's. Ik heb tot nu toe 3 embryo terugplaatsingen gehad, en twee van de drie keer werd ik zwanger. 1 Embryo is helaas bij het ontdooien gesneuveld, en we hebben er nog twee in de vriezer liggen.Dank voor het delen van je ervaring, fijn om te horen dat het voor jou minder zwaar was dan verwacht en natuurlijk dat het 2 keer succesvol was.
Hier een wat andere situatie: vrij grote zekerheid dat het zonder medische hulp niet lukt en 'overgeleverd' aan ICSI.
Ik heb de behandeling veel minder zwaar ervaren als ik vooraf had verwacht. Het gaf me eigenlijk zelfs wel een prettig gevoel om er zo mee bezig te zijn en eindelijk een echte kans op een zwangerschap te hebben. Ik vind het steeds alleen maar afwachten juist veel zwaarder. Maar dat is waarschijnlijk persoonlijk, en ook een andere situatie aangezien mijn man bewezen verminderd vruchtbaar is.
For what it's worth, mijn ervaring in een notendop: uit de eerste ICSI-behandeling ontstonden 6 bruikbare embryo's. Ik heb tot nu toe 3 embryo terugplaatsingen gehad, en twee van de drie keer werd ik zwanger. 1 Embryo is helaas bij het ontdooien gesneuveld, en we hebben er nog twee in de vriezer liggen.Dank voor het delen van je ervaring, fijn om te horen dat het voor jou minder zwaar was dan verwacht en natuurlijk dat het 2 keer succesvol was.
woensdag 19 april 2017 om 16:15
quote:aikidoka schreef op 19 april 2017 @ 16:05:
Wij hadden, na 2 miskramen en ik inmiddels bijna 39, afgesproken te stoppen na de derde miskraam of als ik 40 werd. Eerste en tweede zwangerschap waren met 37 en 38 en gingen dus mis, 3e was ik 39 en ging goed. Dus wij hebben niet het echte stoppen hoeven besluiten. Zo'n afspraak gaf mij wel rust, dat er een eindpunt was. Ik wilde sowieso niet alles proberen, maar ik werd dus wel zwanger. Dus we wisten dat het kon.Wij hadden ook zo'n afspraak dat we het tot eind 2016 zouden proberen. Toen hebben we het er weer over gehad en waren we beiden nog niet bereid de hoop op te geven. Nu dus inderdaad een nieuw eindpunt bepalen, een tijdsframe of eventueel een behandelplan. Fijn dat het de derde keer wel allemaal goed gegaan is bij jullie!
Wij hadden, na 2 miskramen en ik inmiddels bijna 39, afgesproken te stoppen na de derde miskraam of als ik 40 werd. Eerste en tweede zwangerschap waren met 37 en 38 en gingen dus mis, 3e was ik 39 en ging goed. Dus wij hebben niet het echte stoppen hoeven besluiten. Zo'n afspraak gaf mij wel rust, dat er een eindpunt was. Ik wilde sowieso niet alles proberen, maar ik werd dus wel zwanger. Dus we wisten dat het kon.Wij hadden ook zo'n afspraak dat we het tot eind 2016 zouden proberen. Toen hebben we het er weer over gehad en waren we beiden nog niet bereid de hoop op te geven. Nu dus inderdaad een nieuw eindpunt bepalen, een tijdsframe of eventueel een behandelplan. Fijn dat het de derde keer wel allemaal goed gegaan is bij jullie!
woensdag 19 april 2017 om 17:06
Wij zijn nu bijna 2 jaar bezig. Een jaar geleden was ik zwanger, maar helaas is dit geëindigd in een miskraam met 11 weken. Omdat ik een hele onregelmatige cyclus heb mocht ik een paar maanden na de miskraam terug naar de gyn. Ik bleek PCOS te hebben en mijn man is waarschijnlijk verminderd vruchtbaar. Het tweede onderzoek moet nog plaats vinden, maar ik verwacht niet dat het veel beter is. Ondanks dat is het wel al een keer gelukt, maar echt een geruststelling is dat niet. We staan nu met 1 been in de mmm. Ik gebruik nu clomid en mijn cyclus is een stuk beter. Als het moet gaan we zeker verder de mmm in. Dat zal vast zwaar worden, maar persoonlijk vind ik het hele zwanger worden proces sowieso al zwaar en enorm kut. Ik hoop dat dit genoeg zal zijn natuurlijk en dat verdere stappen niet nodig zijn.
Opgeven is dus nog niet aan de orde bij ons, maar ik heb er zelf wel over na gedacht. Vooral na verhalen dat zus die het opgaf en toe ineens wel spontaan zwanger werd. Maar als ik het opgeef zou ik weer met anticonceptie beginnen, want anders zou het voor mij persoonlijk geen opgeven zijn. Dan blijft de hoop dat het toch spontaan gebeurt en zou het mij nog geen rust geven. Ik weet ook niet zo goed of ik er vrede mee zou kunnen hebben. Nu is de kinderwens zo enorm.
Nou ben ik iets jonger (34), maar ik kan mij voorstellen dat als je de 40 in zicht hebt het ook anders word. Uiteindelijk is het een heel persoonlijk vraagstuk. Veel sterkte ieder geval welke beslissing jullie ook nemen.
Opgeven is dus nog niet aan de orde bij ons, maar ik heb er zelf wel over na gedacht. Vooral na verhalen dat zus die het opgaf en toe ineens wel spontaan zwanger werd. Maar als ik het opgeef zou ik weer met anticonceptie beginnen, want anders zou het voor mij persoonlijk geen opgeven zijn. Dan blijft de hoop dat het toch spontaan gebeurt en zou het mij nog geen rust geven. Ik weet ook niet zo goed of ik er vrede mee zou kunnen hebben. Nu is de kinderwens zo enorm.
Nou ben ik iets jonger (34), maar ik kan mij voorstellen dat als je de 40 in zicht hebt het ook anders word. Uiteindelijk is het een heel persoonlijk vraagstuk. Veel sterkte ieder geval welke beslissing jullie ook nemen.
woensdag 19 april 2017 om 18:37
Ik ben 39 en mijn man 42 Gisteren gehoord dat onze eerste zwangerschap een missed abortion is . Ik was snel zwanger en wil het zeker nog een keer proberen Wij hebben het ook over een grens gehad Voor ons eind 2017 , dit jaar dus Begin 2018 wordt ik 40
Waarschijnlijk dus nog 1 of 2 pogingen , miskraam moet nu nog op gang komen
Maar als de volgende ook een miskraam is, stoppen we misschien ook wel
Dit gevoel en verdriet is afschuwelijk Dat trek ik niet veel vaker
Sterkte met je keuze Wat belangrijk is voor mij, is samen een grens trekken en ons daaraan houden en die niet vanuit emotie opschuiven
Het klinkt misschien naar maar ik ga er voor mezelf dan ook vanuit dat kinderen dan kennelijk niet aan ons besteed zijn
Waarschijnlijk dus nog 1 of 2 pogingen , miskraam moet nu nog op gang komen
Maar als de volgende ook een miskraam is, stoppen we misschien ook wel
Dit gevoel en verdriet is afschuwelijk Dat trek ik niet veel vaker
Sterkte met je keuze Wat belangrijk is voor mij, is samen een grens trekken en ons daaraan houden en die niet vanuit emotie opschuiven
Het klinkt misschien naar maar ik ga er voor mezelf dan ook vanuit dat kinderen dan kennelijk niet aan ons besteed zijn
woensdag 19 april 2017 om 19:20
Canofcoke als je wat ouder bent dan ben je minder vruchtbaar dan dat je 25 bent.
Dan kan het gewoon wat langer duren. Ik snap dus niet zo goed waarom je je zelf dan maar een krap jaartje proberen gunt.
Een kinderwens is toch niet zomaar ineens weer weg.
Als het goed is ben je nog best en aantal jaren vruchtbaar. Dus waarom niet nog wat langer proberen als het niet meteen lukt?
Al hoop ik voor je dat je snel zwanger bent.
Dan kan het gewoon wat langer duren. Ik snap dus niet zo goed waarom je je zelf dan maar een krap jaartje proberen gunt.
Een kinderwens is toch niet zomaar ineens weer weg.
Als het goed is ben je nog best en aantal jaren vruchtbaar. Dus waarom niet nog wat langer proberen als het niet meteen lukt?
Al hoop ik voor je dat je snel zwanger bent.
woensdag 19 april 2017 om 19:34
quote:sugarmiss schreef op 19 april 2017 @ 19:20:
Canofcoke als je wat ouder bent dan ben je minder vruchtbaar dan dat je 25 bent.
Dan kan het gewoon wat langer duren.
Daarvan heb ik nooit iets gemerkt, ik werd altijd max in derde ronde zwanger ook toen ik 38, 39, 40 en zelfs 41 was. Zwanger blijven was eerder een probleem.
Canofcoke als je wat ouder bent dan ben je minder vruchtbaar dan dat je 25 bent.
Dan kan het gewoon wat langer duren.
Daarvan heb ik nooit iets gemerkt, ik werd altijd max in derde ronde zwanger ook toen ik 38, 39, 40 en zelfs 41 was. Zwanger blijven was eerder een probleem.
woensdag 19 april 2017 om 19:37
Mijn leeftijdsgrens verschoof ik btw steeds, ik had ook max 40 als leeftijd maar straks ben ik 42 als ik ben bevallen. Dit geldt ook voor het aan kunnen van miskramen, ik zei steeds dat ik het niet nogmaals trok maar als mijn cyclus weer normaal liep en mijn ovulatie naderde was ik weer optimistisch en vol goede moed. Succes TO, ik zou gewoon voor de mmm gaan en zien waar het schip strandt
woensdag 19 april 2017 om 19:55
Ik ben 36 en loop nu net een jaar in de MMM. Daarvoor ruim 1 jaar geprobeerd. Ook onverklaarbaar verminderd vruchtbaar. 6 x IUI gehad en 2 x IVF. Tot nu toe nog niet zwanger geweest. Nu de stap naar het buitenland gemaakt. Ik vind zelf dat ik er alles aan gedaan moet hebben om zwanger te kunnen worden, omdat ik anders me zelf verwijten ga maken. Gelukkig denkt mijn man er ook zo over. Als dat voor jou/jullie niet zo is, geeft dat natuurlijk helemaal niets. Je moet doen waar je je goed bij voelt en je moet voor de volle 100% achter jullie keuzes kunnen staan. Ik vind het ook niet zo belastend. De tijd die je er mee kwijt bent, ach, als je een kindje hebt, ben je meer tijd kwijt. En emotioneel lijkt het nu pas wat zwaarder te worden. Natuurlijk ben ik af en toe verdrietig, vooral op de momenten als je weer echt een stap verder mag (ja, je mag, je moet echt niet! ze vertellen alleen wat ze voor jullie kunnen doen om jullie te helpen sneller zwanger te worden. of je het gaat doen, is jullie eigen keuze) gaan. Maar dat is voor iedereen persoonlijk. Qua relatie... tja, wij staan er samen zo gelijk in, zowel wat we willen als qua tijdsbestek, (vaak hoor je dat een vrouw graag een stap verder wil, maar een man er nog niet aan toe is) dat onze relatie er tot nu toe nog niet onder geleden heeft. Misschien zijn we juist wel dichter bij elkaar gekomen.
En je wilt niet weten hoe vaak we al gehoord hebben dat we "gezien mijn leeftijd... " Dus ja, de leeftijd speelt zeker mee. Je kan wel laten onderzoeken hoe het met jouw eicelreserve staat. Zo weet je ook of je nog even de tijd hebt, of dat je inderdaad misschien toch de MMM in moet gaan.
En je wilt niet weten hoe vaak we al gehoord hebben dat we "gezien mijn leeftijd... " Dus ja, de leeftijd speelt zeker mee. Je kan wel laten onderzoeken hoe het met jouw eicelreserve staat. Zo weet je ook of je nog even de tijd hebt, of dat je inderdaad misschien toch de MMM in moet gaan.
donderdag 20 april 2017 om 10:38
Ik ben 37 en nu 24 weken zwanger van ons eerste kindje via ICSI en gelukkig de eerste keer meteen raak.
Helaas konden wij niet eens IUI of IVF doen vanwege verminderde zaadkwaliteit.
De hormoonbehandelingen zijn mij erg meegevallen. Ik heb niet heel erg gereageerd op de hormonen en voelde me niet echt heel anders.
Maar ik heb die vragen mezelf ook afgevraagd. Wil ik wel de MMM in, heb ik dat er voor over, is een kind krijgen zo belangrijk?
Elke keer kwam ik op hetzelfde antwoord uit. Ik wil niet over 10 jaar denken wat als we wel die behandelingen hadden gedaan.
Ik heb ook met mijn vriend afgesproken dat als ik het na de eerste keer echt niet nog een keer wilde we zouden stoppen. Maar na de eerste behandeling voordat we wisten dat ik zwanger was, had ik al gezegd, als dit niet lukt dan gaan we gewoon door hoor. Ik heb het ook niet als belastend ervaren.
En wat hierboven al staat vermeld, de MMM in gaan hoeft niet meteen IVF/ICSI te betekenen.
Helaas konden wij niet eens IUI of IVF doen vanwege verminderde zaadkwaliteit.
De hormoonbehandelingen zijn mij erg meegevallen. Ik heb niet heel erg gereageerd op de hormonen en voelde me niet echt heel anders.
Maar ik heb die vragen mezelf ook afgevraagd. Wil ik wel de MMM in, heb ik dat er voor over, is een kind krijgen zo belangrijk?
Elke keer kwam ik op hetzelfde antwoord uit. Ik wil niet over 10 jaar denken wat als we wel die behandelingen hadden gedaan.
Ik heb ook met mijn vriend afgesproken dat als ik het na de eerste keer echt niet nog een keer wilde we zouden stoppen. Maar na de eerste behandeling voordat we wisten dat ik zwanger was, had ik al gezegd, als dit niet lukt dan gaan we gewoon door hoor. Ik heb het ook niet als belastend ervaren.
En wat hierboven al staat vermeld, de MMM in gaan hoeft niet meteen IVF/ICSI te betekenen.
donderdag 20 april 2017 om 10:42
quote:sugarmiss schreef op 19 april 2017 @ 15:24:
Eerlijk gezegd snap ik niet dat je 3 jaar lang zelf hebt geprobeerd en nu pas nadenkt over de medische molen.
Die was ik al eerder ingestapt.
Waarom? Wij zijn ook pas na 4 jaar de MM ingegaan. Gingen ook ontspannen met zwanger worden om, het veranderde toen ik 2 miskramen kreeg en mijn eileiders zo hard begonnen te rammelen.
Uiteindelijk net voor de start van IUI spontaan zwanger geraakt, 7maand na geboorte dochter was ik weer spontaan zwanger.
Succes to, volg je gevoel en praat met je partner, als jullie het willen moet je niet te lang meer wachten
Eerlijk gezegd snap ik niet dat je 3 jaar lang zelf hebt geprobeerd en nu pas nadenkt over de medische molen.
Die was ik al eerder ingestapt.
Waarom? Wij zijn ook pas na 4 jaar de MM ingegaan. Gingen ook ontspannen met zwanger worden om, het veranderde toen ik 2 miskramen kreeg en mijn eileiders zo hard begonnen te rammelen.
Uiteindelijk net voor de start van IUI spontaan zwanger geraakt, 7maand na geboorte dochter was ik weer spontaan zwanger.
Succes to, volg je gevoel en praat met je partner, als jullie het willen moet je niet te lang meer wachten
