Zwanger
alle pijlers
Zwanger worden eng?!
zaterdag 9 december 2017 om 17:38
Hoi lezers,
Na de afgelopen dagen ook wat gereageerd te hebben hier en daar, zit ik zelf met iets. Teninste, ermee zitten is een groot woord hoor, maar ik denk ergens overna, laat ik het zo zeggen.
Het zit zo:
Vroeger vond ik kinderen maar niks. Ik zag ze als een last omdat ze alleen maar huilen, schreeuwen en druk zijn. Ik vind ze maar onvoorspelbaar (en daar hou ik niet zo van). Dit zag ik niet als een probleem want ik zou dan gewoon geen kinderen nemen, zo gezegd zo gedaan, dat stond vast voor mij.
Nu inmiddels heb in al bijna 3 jaar een relatie met mijn lieve vriend en daar ben ik super gelukkig mee, we hebben het wel eens over kinderen gehad natuurlijk, of we dat zouden willen in de toekomst, en we waren het gelukkig met elkaar eens dat we dat (waarschijnlijk) niet zouden doen. Ik ben intussen een beetje veranderd van mening, niet dat ik nu ineens wel kinderen wil, maar ik merk aan mezelf dat ik stiekem toch wel denk aan hoe dat later zou zijn en dat het misschien wel leuk zou zijn. Volgens mij is dat best normaal dat je na een tijdje daarin kan veranderen en er anders over kan gaan denken, komt toch dat moeder instinkt naar boven ofzo? Maargoed, ik ben daar helemaal nog niet over uit en op dit moment zou in het ook echt helemaal prima vinden om het later niet te doen, al helemaal als mijn vriend het ook niet wil natuurlijk (niet geheel onbelangrijk).
Maar stel we willen het later toch... Dan heb ik bepaalde angsten die los staan van het wel of niet willen, namelijk: ik ben bang dat ik het niet kan, zowel de zwangerschap als de omgang met het kind. Ik heb dit onzekere gevoel al langer en nu ben ik er denk ik pas een beetje achter wat daar precies achter zit. Dit kwam door een artikel wat ik een paar dagen geleden las op deze site " spijt van kind, ik voel geen liefde, alleen maar afkeer" voor de mensen die dit niet hebben gelezen, dit gaat over moeders die na de bevalling gewoon niet van hun kind houden, geen band voelen zegmaar, en zich daarvoor schamen!
Ik denk dat ik daar bang voor ben omdat ik er recent achter ben gekomen dat ik een vorm van autisme heb. Ik ben daardoor bang dat ik me moeilijker hecht aan een kind of simpelweg de zorg gewoon niet aankan.
Daarnaast is de zwangerschap iets wat ik heeeeel eng zou vinden, er groeit iets in je buik waar je geen controle op hebt, als het er is, kan je niet meer terug. Ik zou als de dood zijn dat er vanalles mis gaat. Dat de bevalling niet lukt, dat ik het gewoon niet kan. Dat ik spijt krijg etc.
Nu mijn vraag, zijn er meerdere moeders met autisme die dezelfde angst hadden en wat zijn jullie ervaringen? Of mensen zonder autisme die mijn angsten herkennen! Ben ik terecht bang?
Disclaimer : nee ik begin niet nu al aan kinderen (voor de duidelijkeid)
Na de afgelopen dagen ook wat gereageerd te hebben hier en daar, zit ik zelf met iets. Teninste, ermee zitten is een groot woord hoor, maar ik denk ergens overna, laat ik het zo zeggen.
Het zit zo:
Vroeger vond ik kinderen maar niks. Ik zag ze als een last omdat ze alleen maar huilen, schreeuwen en druk zijn. Ik vind ze maar onvoorspelbaar (en daar hou ik niet zo van). Dit zag ik niet als een probleem want ik zou dan gewoon geen kinderen nemen, zo gezegd zo gedaan, dat stond vast voor mij.
Nu inmiddels heb in al bijna 3 jaar een relatie met mijn lieve vriend en daar ben ik super gelukkig mee, we hebben het wel eens over kinderen gehad natuurlijk, of we dat zouden willen in de toekomst, en we waren het gelukkig met elkaar eens dat we dat (waarschijnlijk) niet zouden doen. Ik ben intussen een beetje veranderd van mening, niet dat ik nu ineens wel kinderen wil, maar ik merk aan mezelf dat ik stiekem toch wel denk aan hoe dat later zou zijn en dat het misschien wel leuk zou zijn. Volgens mij is dat best normaal dat je na een tijdje daarin kan veranderen en er anders over kan gaan denken, komt toch dat moeder instinkt naar boven ofzo? Maargoed, ik ben daar helemaal nog niet over uit en op dit moment zou in het ook echt helemaal prima vinden om het later niet te doen, al helemaal als mijn vriend het ook niet wil natuurlijk (niet geheel onbelangrijk).
Maar stel we willen het later toch... Dan heb ik bepaalde angsten die los staan van het wel of niet willen, namelijk: ik ben bang dat ik het niet kan, zowel de zwangerschap als de omgang met het kind. Ik heb dit onzekere gevoel al langer en nu ben ik er denk ik pas een beetje achter wat daar precies achter zit. Dit kwam door een artikel wat ik een paar dagen geleden las op deze site " spijt van kind, ik voel geen liefde, alleen maar afkeer" voor de mensen die dit niet hebben gelezen, dit gaat over moeders die na de bevalling gewoon niet van hun kind houden, geen band voelen zegmaar, en zich daarvoor schamen!
Ik denk dat ik daar bang voor ben omdat ik er recent achter ben gekomen dat ik een vorm van autisme heb. Ik ben daardoor bang dat ik me moeilijker hecht aan een kind of simpelweg de zorg gewoon niet aankan.
Daarnaast is de zwangerschap iets wat ik heeeeel eng zou vinden, er groeit iets in je buik waar je geen controle op hebt, als het er is, kan je niet meer terug. Ik zou als de dood zijn dat er vanalles mis gaat. Dat de bevalling niet lukt, dat ik het gewoon niet kan. Dat ik spijt krijg etc.
Nu mijn vraag, zijn er meerdere moeders met autisme die dezelfde angst hadden en wat zijn jullie ervaringen? Of mensen zonder autisme die mijn angsten herkennen! Ben ik terecht bang?
Disclaimer : nee ik begin niet nu al aan kinderen (voor de duidelijkeid)
zaterdag 9 december 2017 om 17:43
Lijkt me naar om die angsten te hebben. Ik heb geen autisme, maar in verleden depressies en angststoornis gehad en hierdoor een verhoogde kans op een postnatale depressie. Dat kan weer voor hechtingsproblematiek met het kind zorgen. Mijn enige angst is dat ik een pnd krijg, maar eerlijk gezegd staat dat meer op de achtergrond en ben ik voornamelijk heel blij. (Ik ben nu zwanger van de eerste.)
Misschien helpt het om eens met een (goede) verloskundige te praten bij een kinderwensspreekuur hierover. Hopelijk zitten hier op het forum ervaringsdeskundigen.
Misschien helpt het om eens met een (goede) verloskundige te praten bij een kinderwensspreekuur hierover. Hopelijk zitten hier op het forum ervaringsdeskundigen.
zaterdag 9 december 2017 om 17:50
Ik heb geen autisme maar ik heb ook moeite met onvoorspelbaarheid.
De eerste maand met mijn baby vond ik het erg zwaar maar toen ik haar leerde kennen en overstapte op flesvoeding werd alles veel gemakkelijker. Ik was eerst de hele tijd erg gestresst wanneer ze weer zou gaan huilen en kon daardoor niet goed mijn rust pakken.Ik ervaar haar nu (4 maanden oud) als minder onvoorspelbaar omdat ze in een bepaald ritme zit qua slapen en eten en ik weet nu meestal wat ze wil als ze huilt.
Tijdens de zwangerschap had ik geen moeite met onvoorspelbaarheid. Ik had ook een makkelijke zwangerschap en alles gaat heel geleidelijk. Ik was wel heel bang dat er iets mis met haar zou zijn maar dat hebben veel mensen.
Ik heb moeite met nieuwe dingen maar zodra ik dingen vaker gedaan hebt, worden ze voor mij veel gemakkelijker. Heb jij dat ook?
Door een goede zwangerschapscursus te volgen krijg je handvatten om met de bevalling om te gaan. Ook door jezelf te informeren over het verloop, weet je qua volgorde een beetje wat je te wachten staat. Dit gaf mij veel rust.
Ik zie aan je nick dat je uit 1996 komt. Je hebt dus nog even de tijd. Overhaast niets en denk er goed overna. Misschien is er wel iemand in je omgeving met een baby bij wie je wat ervaring kunt opdoen.
De eerste maand met mijn baby vond ik het erg zwaar maar toen ik haar leerde kennen en overstapte op flesvoeding werd alles veel gemakkelijker. Ik was eerst de hele tijd erg gestresst wanneer ze weer zou gaan huilen en kon daardoor niet goed mijn rust pakken.Ik ervaar haar nu (4 maanden oud) als minder onvoorspelbaar omdat ze in een bepaald ritme zit qua slapen en eten en ik weet nu meestal wat ze wil als ze huilt.
Tijdens de zwangerschap had ik geen moeite met onvoorspelbaarheid. Ik had ook een makkelijke zwangerschap en alles gaat heel geleidelijk. Ik was wel heel bang dat er iets mis met haar zou zijn maar dat hebben veel mensen.
Ik heb moeite met nieuwe dingen maar zodra ik dingen vaker gedaan hebt, worden ze voor mij veel gemakkelijker. Heb jij dat ook?
Door een goede zwangerschapscursus te volgen krijg je handvatten om met de bevalling om te gaan. Ook door jezelf te informeren over het verloop, weet je qua volgorde een beetje wat je te wachten staat. Dit gaf mij veel rust.
Ik zie aan je nick dat je uit 1996 komt. Je hebt dus nog even de tijd. Overhaast niets en denk er goed overna. Misschien is er wel iemand in je omgeving met een baby bij wie je wat ervaring kunt opdoen.
zaterdag 9 december 2017 om 17:52
Gefeliciteerd met je zwangerschapSaga_Röversdotter schreef: ↑09-12-2017 17:43Lijkt me naar om die angsten te hebben. Ik heb geen autisme, maar in verleden depressies en angststoornis gehad en hierdoor een verhoogde kans op een postnatale depressie. Dat kan weer voor hechtingsproblematiek met het kind zorgen. Mijn enige angst is dat ik een pnd krijg, maar eerlijk gezegd staat dat meer op de achtergrond en ben ik voornamelijk heel blij. (Ik ben nu zwanger van de eerste.)
Misschien helpt het om eens met een (goede) verloskundige te praten bij een kinderwensspreekuur hierover. Hopelijk zitten hier op het forum ervaringsdeskundigen.
Bedankt voor het delen van je ervaring! Dat is ook precies waar ik bang voor ben... Ook omdat je pnd niet in de hand hebt ... Ik wist eerlijk gezegd niet eens dat je een verhoogde kans daarop had bij depressies en angststoornissen (die heb ik namelijk ook nog). Wel fijn om te horen dat je wel voornamelijk blij bent, dat geeft mij wel hoop voor als het zover zou zijn.
zaterdag 9 december 2017 om 18:07
Bedankt voor je uitgebreide berichtLavendel_Madelief schreef: ↑09-12-2017 17:50Ik heb geen autisme maar ik heb ook moeite met onvoorspelbaarheid.
De eerste maand met mijn baby vond ik het erg zwaar maar toen ik haar leerde kennen en overstapte op flesvoeding werd alles veel gemakkelijker. Ik was eerst de hele tijd erg gestresst wanneer ze weer zou gaan huilen en kon daardoor niet goed mijn rust pakken.Ik ervaar haar nu (4 maanden oud) als minder onvoorspelbaar omdat ze in een bepaald ritme zit qua slapen en eten en ik weet nu meestal wat ze wil als ze huilt.
Tijdens de zwangerschap had ik geen moeite met onvoorspelbaarheid. Ik had ook een makkelijke zwangerschap en alles gaat heel geleidelijk. Ik was wel heel bang dat er iets mis met haar zou zijn maar dat hebben veel mensen.
Ik heb moeite met nieuwe dingen maar zodra ik dingen vaker gedaan hebt, worden ze voor mij veel gemakkelijker. Heb jij dat ook?
Door een goede zwangerschapscursus te volgen krijg je handvatten om met de bevalling om te gaan. Ook door jezelf te informeren over het verloop, weet je qua volgorde een beetje wat je te wachten staat. Dit gaf mij veel rust.
Ik zie aan je nick dat je uit 1996 komt. Je hebt dus nog even de tijd. Overhaast niets en denk er goed overna. Misschien is er wel iemand in je omgeving met een baby bij wie je wat ervaring kunt opdoen.
maar het klinkt wel alsnof je gewoon een beetje meegroeit in het proces? Dat je eraan moet wennen maar dat het daarna wel (vanzelf) gaat? Ik ben blij dat te horen. En om terug te komen op je vraag, of nieuwe dingen voor mij makkelijker worden naarmate ik het vaker doe. Nou, misschien wel een beetje, maar het blijft altijd wel lastig voor mij, dat is ook o.a de reden dat ze aan autisme dachten (na jaren hulpverlening) Informatie zou mij inderdaad helpen! Dat ga ik tegen die tijd zeker doen! Voor nu is dat nog een beetje vroeg, aangezien ik nog wel een jaar of 6/7 wil wachten, en ik er sowieso nog niet eens uit ben over of ik/we het wel willen.
zaterdag 9 december 2017 om 18:12
Mijn zwangerschap verliep heel erg goed eigenlijk. Ik vond het hele zwanger zijn geen hol aan. Toen kreeg ik ook nog eens zwangerschapsdiabetes. Maar weinig kwaaltjes en pijntjes dus ik had niks te klagen.
Bevalling ging snel en was eigenlijk een makje. Totdat zoon op mij werd gelegd. Ik had geen idee wat ik ermee aan moest en wilde hem helemaal niet vasthouden.
Mijn zoontje is nu bijna 11 maanden. Ik heb tot zeker 9 maanden echt heel veel last gehad van mijn postnatale depressie. En ik durf nu pas te zeggen dat ik mij verbonden voel aan mijn kind, van hem kan genieten.
Maar toen hij 10 maanden was werd ik ineens overladen met het gevoel 'moederliefde'. Dus dit bedoelen al die moeders!
Sinds zoon 9 maanden is heb ik het gevoel dat ik herstellende ben. De goede dagen wisselen nog steeds af met slechte dagen. Maar dat gaat steeds beter gelukkig.
En toch is zoon het beste wat mij is overkomen en zou ik het zo weer doen. God, wat maakt hij mij een gelukkig mens.
Bevalling ging snel en was eigenlijk een makje. Totdat zoon op mij werd gelegd. Ik had geen idee wat ik ermee aan moest en wilde hem helemaal niet vasthouden.
Mijn zoontje is nu bijna 11 maanden. Ik heb tot zeker 9 maanden echt heel veel last gehad van mijn postnatale depressie. En ik durf nu pas te zeggen dat ik mij verbonden voel aan mijn kind, van hem kan genieten.
Maar toen hij 10 maanden was werd ik ineens overladen met het gevoel 'moederliefde'. Dus dit bedoelen al die moeders!
Sinds zoon 9 maanden is heb ik het gevoel dat ik herstellende ben. De goede dagen wisselen nog steeds af met slechte dagen. Maar dat gaat steeds beter gelukkig.
En toch is zoon het beste wat mij is overkomen en zou ik het zo weer doen. God, wat maakt hij mij een gelukkig mens.
zaterdag 9 december 2017 om 18:21
Groeien in het moederschap doet iedere moeder.
Er is geen vrouw die wordt geboren met het moederschap inzicht.
Misschien wel met een sterke wens om moeder te worden, maar ook die groeien in alles mee.
Als je kind wordt geboren moet je die eerst nog leren kennen.
Hij/zij mag dan wel in je buik gezeten hebben maar dat betekent niet dat je direct weet wat je allemaal moet doen en weet wat je baby wil.
Ik heb geen angsten of autisme maar ook ik voelde mij onzeker toen mijn eerste kind geboren was. Moest hem echt even leren kennen en mijzelf als moeder.
Ik werk in de zorg maar de gedachte dat ik ineens alleen met een baby in huis was vond ik best spannend.
Ik kan je geen tips geven omdat ik niet die zelfde angsten heb, kan alleen zeggen dat voor iedere vrouw die moeder wordt er een leven met onbekende en onverwachte dingen te wachten staat.
Er is geen vrouw die wordt geboren met het moederschap inzicht.
Misschien wel met een sterke wens om moeder te worden, maar ook die groeien in alles mee.
Als je kind wordt geboren moet je die eerst nog leren kennen.
Hij/zij mag dan wel in je buik gezeten hebben maar dat betekent niet dat je direct weet wat je allemaal moet doen en weet wat je baby wil.
Ik heb geen angsten of autisme maar ook ik voelde mij onzeker toen mijn eerste kind geboren was. Moest hem echt even leren kennen en mijzelf als moeder.
Ik werk in de zorg maar de gedachte dat ik ineens alleen met een baby in huis was vond ik best spannend.
Ik kan je geen tips geven omdat ik niet die zelfde angsten heb, kan alleen zeggen dat voor iedere vrouw die moeder wordt er een leven met onbekende en onverwachte dingen te wachten staat.
Oké schat
zaterdag 9 december 2017 om 18:38
zaterdag 9 december 2017 om 18:57
Het doet me goed om te lezen dat je zo gelukkig bent en dat alles goed gekomen is!! Lijkt me heel heftig wat je had de eerste maanden, maar blijkbaar kan dat gevoel dus wel ineens komen, gelukkig maar! Heel veel plezier samenolla- schreef: ↑09-12-2017 18:12Mijn zwangerschap verliep heel erg goed eigenlijk. Ik vond het hele zwanger zijn geen hol aan. Toen kreeg ik ook nog eens zwangerschapsdiabetes. Maar weinig kwaaltjes en pijntjes dus ik had niks te klagen.
Bevalling ging snel en was eigenlijk een makje. Totdat zoon op mij werd gelegd. Ik had geen idee wat ik ermee aan moest en wilde hem helemaal niet vasthouden.
Mijn zoontje is nu bijna 11 maanden. Ik heb tot zeker 9 maanden echt heel veel last gehad van mijn postnatale depressie. En ik durf nu pas te zeggen dat ik mij verbonden voel aan mijn kind, van hem kan genieten.
Maar toen hij 10 maanden was werd ik ineens overladen met het gevoel 'moederliefde'. Dus dit bedoelen al die moeders!
Sinds zoon 9 maanden is heb ik het gevoel dat ik herstellende ben. De goede dagen wisselen nog steeds af met slechte dagen. Maar dat gaat steeds beter gelukkig.
En toch is zoon het beste wat mij is overkomen en zou ik het zo weer doen. God, wat maakt hij mij een gelukkig mens.
zaterdag 9 december 2017 om 19:02
Daar heb je ook eigenlijk wel gelijk in, misschien is mijn beeld daarover niet helemaal juist. Het lijkt altijd alsof alles zo makkelijk en vanzelf gaat bij moeders, maar zij hebben het natuurlijk ook moeten leren..Ineedyourlove schreef: ↑09-12-2017 18:21Groeien in het moederschap doet iedere moeder.
Er is geen vrouw die wordt geboren met het moederschap inzicht.
Misschien wel met een sterke wens om moeder te worden, maar ook die groeien in alles mee.
Als je kind wordt geboren moet je die eerst nog leren kennen.
Hij/zij mag dan wel in je buik gezeten hebben maar dat betekent niet dat je direct weet wat je allemaal moet doen en weet wat je baby wil.
Ik heb geen angsten of autisme maar ook ik voelde mij onzeker toen mijn eerste kind geboren was. Moest hem echt even leren kennen en mijzelf als moeder.
Ik werk in de zorg maar de gedachte dat ik ineens alleen met een baby in huis was vond ik best spannend.
Ik kan je geen tips geven omdat ik niet die zelfde angsten heb, kan alleen zeggen dat voor iedere vrouw die moeder wordt er een leven met onbekende en onverwachte dingen te wachten staat.
zaterdag 9 december 2017 om 19:04
Juist. Een moeder ben je niet, dat word je. En je wordt technisch gezien misschien moeder als je kindje geboren wordt, maar eigenlijk heb je dan alleen nog maar de titel. Verder is het een levenslange leerschool met vallen en opstaan en dat is oké, want niemand is perfect, niemand heeft de wijsheid in pacht en niemand verwacht van je dat je het perfect doet. Behalve jijzelf dan. Dat loslaten is meestal les 1 
En wat betreft de liefde: dat moest bij mij ook groeien, was er ook niet ineens. Niet dat ik een pnd had, maar toen mijn zoontje op mijn buik werd gelegd herkende ik hem niet ofzo. Ik had ook niet direct de verliefdheid. En tegelijkertijd wilde ik hem absoluut niet loslaten, zelfs niet aan zijn vader geven
was echt de kluts kwijt haha. Toen we thuiskwamen en op een avond op de bank zaten met een Disneyfilm op en slapende baby tussen ons in barstte ik in tranen uit en vroeg of we alsjeblieft terug konden naar de slaapkamer want ik voelde me zo ontheemd. Dat waren dus de kraamtranen 
Die eerste tijd kan gewoon heftig zijn, maar belangrijker: dat mág ook gewoon. Je moet wennen, alles leren, je kindje leren kennen. Je hoeft helemaal geen koele kikker te zijn die het allemaal maar even doet, sterker nog: volgens mij zijn de meeste moeders dat niet. Je bent kwetsbaar als je net moeder geworden bent en dat je dit zo ver van tevoren al inziet kun je misschien juist ook zien als een goed teken
Het enige waar ik nog steeds niet mee in het reine ben is de angst dat hem iets overkomt. Ik kan dat 9 van de 10x wel relativeren hoor, en het is niet iets dat de hele dag op de voorgrond staat. Maar ik kan het zo voelen in mijn eigen lichaam. Toen hij net geboren was en een infuus en sonde moest voelde ik zijn pijn, zijn huiltjes sneden door mijn ziel en nu is hij ziek (longontsteking) en pff wat kan je je dan zorgen maken om je kleine. Ook al weet je dat het best goedkomt. Bij het moederschap krijg je gratis een heel nieuw level van zorgen maken dat ik zou kunnen missen als kiespijn
En wat betreft de liefde: dat moest bij mij ook groeien, was er ook niet ineens. Niet dat ik een pnd had, maar toen mijn zoontje op mijn buik werd gelegd herkende ik hem niet ofzo. Ik had ook niet direct de verliefdheid. En tegelijkertijd wilde ik hem absoluut niet loslaten, zelfs niet aan zijn vader geven
was echt de kluts kwijt haha. Toen we thuiskwamen en op een avond op de bank zaten met een Disneyfilm op en slapende baby tussen ons in barstte ik in tranen uit en vroeg of we alsjeblieft terug konden naar de slaapkamer want ik voelde me zo ontheemd. Dat waren dus de kraamtranen Die eerste tijd kan gewoon heftig zijn, maar belangrijker: dat mág ook gewoon. Je moet wennen, alles leren, je kindje leren kennen. Je hoeft helemaal geen koele kikker te zijn die het allemaal maar even doet, sterker nog: volgens mij zijn de meeste moeders dat niet. Je bent kwetsbaar als je net moeder geworden bent en dat je dit zo ver van tevoren al inziet kun je misschien juist ook zien als een goed teken
Het enige waar ik nog steeds niet mee in het reine ben is de angst dat hem iets overkomt. Ik kan dat 9 van de 10x wel relativeren hoor, en het is niet iets dat de hele dag op de voorgrond staat. Maar ik kan het zo voelen in mijn eigen lichaam. Toen hij net geboren was en een infuus en sonde moest voelde ik zijn pijn, zijn huiltjes sneden door mijn ziel en nu is hij ziek (longontsteking) en pff wat kan je je dan zorgen maken om je kleine. Ook al weet je dat het best goedkomt. Bij het moederschap krijg je gratis een heel nieuw level van zorgen maken dat ik zou kunnen missen als kiespijn
zaterdag 9 december 2017 om 19:08
Wat fijn! Gefeliciteerd met je zwangerschapBellalana2018 schreef: ↑09-12-2017 18:38Ik heb ook autisme. Ben nu zwanger 20 weken en voel de liefde nu al voor me zoontje heb wel Even een angst gehad toen er antistoffen in me bloed was gevonden en nu voel ik me helemaal prima omdat ik weet dat alles goed is met hem
Kan niet wachten om me zoon in me armen te houden
ik denk zeker ook niet dat je met autisme geen goede moeder kan worden. Ik denk dat het meer een angst van mijzelf is dan realiteit, daarbij is niet iedereen met autisme hetzelfde natuurlijk, dus sommige zullen er meer moeite mee hebben dan anderen. Zijn er wel dingen waarvan je bang bent dat je daar tegenaan zal gaan lopen? Of zijn er bepaalde dingen waar je meer rekening mee houd of aangepast hebt?
zaterdag 9 december 2017 om 19:10
Ik ben een kind van zo'n moeder die niet van haar kinderen kon houden. Het heeft me onbeschrijflijk beschadigd op een manier die niet te herstellen is en waar ik ontzettend veel last van heb. Bij twijfel dus geen kinderen krijgen. Ik heb het zelf ook nooit aangedurfd.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zaterdag 9 december 2017 om 19:18
lux. schreef: ↑09-12-2017 19:04Juist. Een moeder ben je niet, dat word je. En je wordt technisch gezien misschien moeder als je kindje geboren wordt, maar eigenlijk heb je dan alleen nog maar de titel. Verder is het een levenslange leerschool met vallen en opstaan en dat is oké, want niemand is perfect, niemand heeft de wijsheid in pacht en niemand verwacht van je dat je het perfect doet. Behalve jijzelf dan. Dat loslaten is meestal les 1
En wat betreft de liefde: dat moest bij mij ook groeien, was er ook niet ineens. Niet dat ik een pnd had, maar toen mijn zoontje op mijn buik werd gelegd herkende ik hem niet ofzo. Ik had ook niet direct de verliefdheid. En tegelijkertijd wilde ik hem absoluut niet loslaten, zelfs niet aan zijn vader geven
Die eerste tijd kan gewoon heftig zijn, maar belangrijker: dat mág ook gewoon. Je moet wennen, alles leren, je kindje leren kennen. Je hoeft helemaal geen koele kikker te zijn die het allemaal maar even doet, sterker nog: volgens mij zijn de meeste moeders dat niet. Je bent kwetsbaar als je net moeder geworden bent en dat je dit zo ver van tevoren al inziet kun je misschien juist ook zien als een goed teken
Het enige waar ik nog steeds niet mee in het reine ben is de angst dat hem iets overkomt. Ik kan dat 9 van de 10x wel relativeren hoor, en het is niet iets dat de hele dag op de voorgrond staat. Maar ik kan het zo voelen in mijn eigen lichaam. Toen hij net geboren was en een infuus en sonde moest voelde ik zijn pijn, zijn huiltjes sneden door mijn ziel en nu is hij ziek (longontsteking) en pff wat kan je je dan zorgen maken om je kleine. Ook al weet je dat het best goedkomt. Bij het moederschap krijg je gratis een heel nieuw level van zorgen maken dat ik zou kunnen missen als kiespijn
Bedankt voor het delen van je verhaal! Ik heb hier echt wat aan!! Misschien komt het ook omdat mijn moeder mij altijd vertelde dat ze na de geboorte van mij, direct de liefde voelde. Maar dat hoeft dus helemaal niet perse zo te zijn, en als ik jou goed begrijp is dat ook helemaal niet erg en komt dat op zijn tijd
. Grappig dat iedereen dat zo verschillend ervaart ook! En over dat zorgen maken, jeetje, ja dat lijkt me lastig ... Heb daar natuurlijk geen ervaring mee maar hopelijk komt dat ook met de tijd goed!
zaterdag 9 december 2017 om 19:22
Wat heftig voor je .... Lijkt me inderdaad logisch dat het veel met je doet! Als ik serieuze twijfels heb dan doe ik het uiteraard niet, ik ben gelukkig niet impulsief met mijn beslissingen. Maar als ik het later wel écht wil, vind ik het niet fijn om me te laten tegenhouden door angst!fayanna schreef: ↑09-12-2017 19:10Ik ben een kind van zo'n moeder die niet van haar kinderen kon houden. Het heeft me onbeschrijflijk beschadigd op een manier die niet te herstellen is en waar ik ontzettend veel last van heb. Bij twijfel dus geen kinderen krijgen. Ik heb het zelf ook nooit aangedurfd.
zaterdag 9 december 2017 om 19:33
fayanna schreef: ↑09-12-2017 19:10Ik ben een kind van zo'n moeder die niet van haar kinderen kon houden. Het heeft me onbeschrijflijk beschadigd op een manier die niet te herstellen is en waar ik ontzettend veel last van heb. Bij twijfel dus geen kinderen krijgen. Ik heb het zelf ook nooit aangedurfd.
Ik zelf ben ook niet opgevoed door me moeder maar in een pleeggezin
Heb daar best wel veel geleerd En ik heb voorbeeld van opvoeden slechte en een goede en mijn verleden motiveert me juist om niet de zelfde fouten maken
zaterdag 9 december 2017 om 19:33
fayanna schreef: ↑09-12-2017 19:10Ik ben een kind van zo'n moeder die niet van haar kinderen kon houden. Het heeft me onbeschrijflijk beschadigd op een manier die niet te herstellen is en waar ik ontzettend veel last van heb. Bij twijfel dus geen kinderen krijgen. Ik heb het zelf ook nooit aangedurfd.
We turn the Cube and it twists us. — Professor Rubik
zaterdag 9 december 2017 om 19:37
Achjeefayanna schreef: ↑09-12-2017 19:10Ik ben een kind van zo'n moeder die niet van haar kinderen kon houden. Het heeft me onbeschrijflijk beschadigd op een manier die niet te herstellen is en waar ik ontzettend veel last van heb. Bij twijfel dus geen kinderen krijgen. Ik heb het zelf ook nooit aangedurfd.
zaterdag 9 december 2017 om 19:47
Mijn zoontje is mijn zonnetje, mijn grote liefde.. maar toen hij net geboren was dacht ik: omg hij heeft geen wenkbrauwen. Waarom heeft hij geen wenkbrauwen?! Komt dat wel goed?!?! Moet hij dan wenkbrauwloos door het leven? Vanaf welke leeftijd kun je dat laten tattoëren?Zonnebloem1996 schreef: ↑09-12-2017 19:18Bedankt voor het delen van je verhaal! Ik heb hier echt wat aan!! Misschien komt het ook omdat mijn moeder mij altijd vertelde dat ze na de geboorte van mij, direct de liefde voelde. Maar dat hoeft dus helemaal niet perse zo te zijn, en als ik jou goed begrijp is dat ook helemaal niet erg en komt dat op zijn tijd
En over dat zorgen maken, jeetje, ja dat lijkt me lastig ... Heb daar natuurlijk geen ervaring mee maar hopelijk komt dat ook met de tijd goed!
(Hij had wel wenkbrauwen maar heel lichte, inmiddels zijn ze donkerbruin - het is dus vanzelf goedgekomen 
). Het mag allemaal. Wel meteen verliefd zijn, niet meteen verliefd zijn. Alles is normaal. En als je merkt dat het niet vanzelf goedkomt is er hulp, dus ook dan komt het meestal goed
En wb die zorgen: volgens mijn moeder gaat dat nooit meer over, maar wordt het wel anders. Niet makkelijker, maar je hebt andere zorgen over je 2-jarige dan over je 20-jarige.
zaterdag 9 december 2017 om 19:48
Ik heb geen autisme, maar ik herken het ook hoor. Alleen al de gedachte vond ik doodeng. Toen we besloten hadden een maand later een poging te wagen pakte ik in een winkel een kinderkledingstuk vast, kreeg spontaan een halve paniekaanval (heb ik nooit) en toen de zwangerschapstesten op de mat vielen (online besteld, ik ga natuurlijk niet een winkel in), heb ik de sleutels aan de buitenkant in de voordeur laten zitten.
Zwanger zijn vond ik vreselijk (ondanks geen kwalen), en ik heb tot en met de bevallingen (2x) getwijfeld of ik (nog) wel een kind wilde. Maar in mijn geval: zodra ze er waren was alles goed en logisch. Niet dat ik wist wat ik moest doen, maar ik was er wel van overtuigd dat mijn best goed genoeg was dus zodra ze er waren heb ik me niet onzeker gevoeld
Aan de term "moeder" kan ik na bijna 4 jaar nog steeds niet wennen. Mijn moeder is een moeder. Ik heb gevoelsmatig gewoon van die hele leuke mini huisgenootjes waar ik voor verantwoordelijk mag zijn tot het geweldige volwassenen zijn geworden, en dst is echt heel cool
Zwanger zijn vond ik vreselijk (ondanks geen kwalen), en ik heb tot en met de bevallingen (2x) getwijfeld of ik (nog) wel een kind wilde. Maar in mijn geval: zodra ze er waren was alles goed en logisch. Niet dat ik wist wat ik moest doen, maar ik was er wel van overtuigd dat mijn best goed genoeg was dus zodra ze er waren heb ik me niet onzeker gevoeld
Aan de term "moeder" kan ik na bijna 4 jaar nog steeds niet wennen. Mijn moeder is een moeder. Ik heb gevoelsmatig gewoon van die hele leuke mini huisgenootjes waar ik voor verantwoordelijk mag zijn tot het geweldige volwassenen zijn geworden, en dst is echt heel cool
zaterdag 9 december 2017 om 20:01
Bedankt voor je verhaal! Wat fijn dat het nare gevoel verdween toen ze er warenelein schreef: ↑09-12-2017 19:48Ik heb geen autisme, maar ik herken het ook hoor. Alleen al de gedachte vond ik doodeng. Toen we besloten hadden een maand later een poging te wagen pakte ik in een winkel een kinderkledingstuk vast, kreeg spontaan een halve paniekaanval (heb ik nooit) en toen de zwangerschapstesten op de mat vielen (online besteld, ik ga natuurlijk niet een winkel in), heb ik de sleutels aan de buitenkant in de voordeur laten zitten.
Zwanger zijn vond ik vreselijk (ondanks geen kwalen), en ik heb tot en met de bevallingen (2x) getwijfeld of ik (nog) wel een kind wilde. Maar in mijn geval: zodra ze er waren was alles goed en logisch. Niet dat ik wist wat ik moest doen, maar ik was er wel van overtuigd dat mijn best goed genoeg was dus zodra ze er waren heb ik me niet onzeker gevoeld
Aan de term "moeder" kan ik na bijna 4 jaar nog steeds niet wennen. Mijn moeder is een moeder. Ik heb gevoelsmatig gewoon van die hele leuke mini huisgenootjes waar ik voor verantwoordelijk mag zijn tot het geweldige volwassenen zijn geworden, en dst is echt heel cool
maar hoe maakte je de keuze om samen voor een kind te gaan? Twijfelde je voor je zwangerschap ook soms of kwam dat juist daarna pas? Ik twijfel sowieso al over alles in het leven ongeveer, maar over zoiets groots lijkt het me al helemaal moeilijk. Hoe oud was je toen jullie ervoor gingen?
