Zwanger
alle pijlers
Zwanger worden eng?!
zaterdag 9 december 2017 om 17:38
Hoi lezers,
Na de afgelopen dagen ook wat gereageerd te hebben hier en daar, zit ik zelf met iets. Teninste, ermee zitten is een groot woord hoor, maar ik denk ergens overna, laat ik het zo zeggen.
Het zit zo:
Vroeger vond ik kinderen maar niks. Ik zag ze als een last omdat ze alleen maar huilen, schreeuwen en druk zijn. Ik vind ze maar onvoorspelbaar (en daar hou ik niet zo van). Dit zag ik niet als een probleem want ik zou dan gewoon geen kinderen nemen, zo gezegd zo gedaan, dat stond vast voor mij.
Nu inmiddels heb in al bijna 3 jaar een relatie met mijn lieve vriend en daar ben ik super gelukkig mee, we hebben het wel eens over kinderen gehad natuurlijk, of we dat zouden willen in de toekomst, en we waren het gelukkig met elkaar eens dat we dat (waarschijnlijk) niet zouden doen. Ik ben intussen een beetje veranderd van mening, niet dat ik nu ineens wel kinderen wil, maar ik merk aan mezelf dat ik stiekem toch wel denk aan hoe dat later zou zijn en dat het misschien wel leuk zou zijn. Volgens mij is dat best normaal dat je na een tijdje daarin kan veranderen en er anders over kan gaan denken, komt toch dat moeder instinkt naar boven ofzo? Maargoed, ik ben daar helemaal nog niet over uit en op dit moment zou in het ook echt helemaal prima vinden om het later niet te doen, al helemaal als mijn vriend het ook niet wil natuurlijk (niet geheel onbelangrijk).
Maar stel we willen het later toch... Dan heb ik bepaalde angsten die los staan van het wel of niet willen, namelijk: ik ben bang dat ik het niet kan, zowel de zwangerschap als de omgang met het kind. Ik heb dit onzekere gevoel al langer en nu ben ik er denk ik pas een beetje achter wat daar precies achter zit. Dit kwam door een artikel wat ik een paar dagen geleden las op deze site " spijt van kind, ik voel geen liefde, alleen maar afkeer" voor de mensen die dit niet hebben gelezen, dit gaat over moeders die na de bevalling gewoon niet van hun kind houden, geen band voelen zegmaar, en zich daarvoor schamen!
Ik denk dat ik daar bang voor ben omdat ik er recent achter ben gekomen dat ik een vorm van autisme heb. Ik ben daardoor bang dat ik me moeilijker hecht aan een kind of simpelweg de zorg gewoon niet aankan.
Daarnaast is de zwangerschap iets wat ik heeeeel eng zou vinden, er groeit iets in je buik waar je geen controle op hebt, als het er is, kan je niet meer terug. Ik zou als de dood zijn dat er vanalles mis gaat. Dat de bevalling niet lukt, dat ik het gewoon niet kan. Dat ik spijt krijg etc.
Nu mijn vraag, zijn er meerdere moeders met autisme die dezelfde angst hadden en wat zijn jullie ervaringen? Of mensen zonder autisme die mijn angsten herkennen! Ben ik terecht bang?
Disclaimer : nee ik begin niet nu al aan kinderen (voor de duidelijkeid)
Na de afgelopen dagen ook wat gereageerd te hebben hier en daar, zit ik zelf met iets. Teninste, ermee zitten is een groot woord hoor, maar ik denk ergens overna, laat ik het zo zeggen.
Het zit zo:
Vroeger vond ik kinderen maar niks. Ik zag ze als een last omdat ze alleen maar huilen, schreeuwen en druk zijn. Ik vind ze maar onvoorspelbaar (en daar hou ik niet zo van). Dit zag ik niet als een probleem want ik zou dan gewoon geen kinderen nemen, zo gezegd zo gedaan, dat stond vast voor mij.
Nu inmiddels heb in al bijna 3 jaar een relatie met mijn lieve vriend en daar ben ik super gelukkig mee, we hebben het wel eens over kinderen gehad natuurlijk, of we dat zouden willen in de toekomst, en we waren het gelukkig met elkaar eens dat we dat (waarschijnlijk) niet zouden doen. Ik ben intussen een beetje veranderd van mening, niet dat ik nu ineens wel kinderen wil, maar ik merk aan mezelf dat ik stiekem toch wel denk aan hoe dat later zou zijn en dat het misschien wel leuk zou zijn. Volgens mij is dat best normaal dat je na een tijdje daarin kan veranderen en er anders over kan gaan denken, komt toch dat moeder instinkt naar boven ofzo? Maargoed, ik ben daar helemaal nog niet over uit en op dit moment zou in het ook echt helemaal prima vinden om het later niet te doen, al helemaal als mijn vriend het ook niet wil natuurlijk (niet geheel onbelangrijk).
Maar stel we willen het later toch... Dan heb ik bepaalde angsten die los staan van het wel of niet willen, namelijk: ik ben bang dat ik het niet kan, zowel de zwangerschap als de omgang met het kind. Ik heb dit onzekere gevoel al langer en nu ben ik er denk ik pas een beetje achter wat daar precies achter zit. Dit kwam door een artikel wat ik een paar dagen geleden las op deze site " spijt van kind, ik voel geen liefde, alleen maar afkeer" voor de mensen die dit niet hebben gelezen, dit gaat over moeders die na de bevalling gewoon niet van hun kind houden, geen band voelen zegmaar, en zich daarvoor schamen!
Ik denk dat ik daar bang voor ben omdat ik er recent achter ben gekomen dat ik een vorm van autisme heb. Ik ben daardoor bang dat ik me moeilijker hecht aan een kind of simpelweg de zorg gewoon niet aankan.
Daarnaast is de zwangerschap iets wat ik heeeeel eng zou vinden, er groeit iets in je buik waar je geen controle op hebt, als het er is, kan je niet meer terug. Ik zou als de dood zijn dat er vanalles mis gaat. Dat de bevalling niet lukt, dat ik het gewoon niet kan. Dat ik spijt krijg etc.
Nu mijn vraag, zijn er meerdere moeders met autisme die dezelfde angst hadden en wat zijn jullie ervaringen? Of mensen zonder autisme die mijn angsten herkennen! Ben ik terecht bang?
Disclaimer : nee ik begin niet nu al aan kinderen (voor de duidelijkeid)
zaterdag 9 december 2017 om 20:06
Oh absoluut. Mijn zoon is mijn alles, mijn leven, mijn hart.Lavendel_Madelief schreef: ↑09-12-2017 18:15Wat fijn voor je dat je zware weg toch deze mooie conclusie heeft!
En dat terwijl ik de locatie van de dichtsbijzijnde vondelingenkamer in mijn tomtom had opgeslagen.
zaterdag 9 december 2017 om 20:24
ik Zelf ben 24 en mijn man 31 hij zelf heeft hij geen autisme. Samen denk ik wel dat wij goede ouders worden en hebben ook de besluit genomen om zwanger te worden. Wij vonden ook heel Spanned voor de besluit maar nu ik zwanger ben zijn we super gelukkig
Als ik me autisme niet had accepteer en mijn zelf vertrouwen niet had zou ik nu ook nu niet aan beginnen
Veel vrouwen met autisme en zonder moeten wennen aan de idee maar uiteindelijk word je beloond met een wondertje
Als ik me autisme niet had accepteer en mijn zelf vertrouwen niet had zou ik nu ook nu niet aan beginnen
Veel vrouwen met autisme en zonder moeten wennen aan de idee maar uiteindelijk word je beloond met een wondertje
zaterdag 9 december 2017 om 23:09
Als je eenmaal een depressie hebt gehad, heb je een grotere kans nogmaals een depressie te krijgen dan mensen die nooit een depressie hebben gehad. Hoe vaker, hoe groter de kans. Ik denk dat het inderdaad niet helemaal te voorkomen is, maar je kan wel voorzorgsmaatregelen nemen en zorgen dat je omgeving ook goed op je let.Zonnebloem1996 schreef: ↑09-12-2017 17:52Gefeliciteerd met je zwangerschapBedankt voor het delen van je ervaring! Dat is ook precies waar ik bang voor ben... Ook omdat je pnd niet in de hand hebt ... Ik wist eerlijk gezegd niet eens dat je een verhoogde kans daarop had bij depressies en angststoornissen (die heb ik namelijk ook nog).
Wel fijn om te horen dat je wel voornamelijk blij bent, dat geeft mij wel hoop voor als het zover zou zijn.
zondag 10 december 2017 om 00:25
Mijn vriend had een duidelijke kinderwens. Ik wilde "later" ook wel kinderen en kwam er op een dag achter dat het min of meer "later" geworden was. Ik was 34 (35 bij de geboorte en 37-38 bij de tweede).Zonnebloem1996 schreef: ↑09-12-2017 20:01Bedankt voor je verhaal! Wat fijn dat het nare gevoel verdween toen ze er warenmaar hoe maakte je de keuze om samen voor een kind te gaan? Twijfelde je voor je zwangerschap ook soms of kwam dat juist daarna pas? Ik twijfel sowieso al over alles in het leven ongeveer, maar over zoiets groots lijkt het me al helemaal moeilijk. Hoe oud was je toen jullie ervoor gingen?
Wat de doorslag gaf was babynieuws van een ander. Ik twijfel ook altijd over alles, maar nu had ik opeens een soort jaloers gevoel alsof ìk dat nieuws had moeten brengen. Toen was ik er wel zo'n beetje uit. Bij verhuizen werkte dst net zo.
Er gaan een hoop mensen zeggen "bij twjjfel niet doen" en kinderen is ook echt niet iets waar je te makkelijk over moet doen, maar bij mij betekent twijfel bijna altijd "doen". Als ik het echt niet wil weet ik dat stiekem heus wel. Maar ja, twijfel voor, tijdens en ik vind het nog steeds wel eens jammer dat je er ook dingen voor op moet geven, maar dat maakt me echt geen minder leuke.. moeder dus.
maandag 11 december 2017 om 00:40
woensdag 13 december 2017 om 00:39
Als je je zorgen maakt over eventuele depressies of psychische klachten bij een zwangerschap, zou je eens kunnen kijken of je een verwijzing naar de POP-poli kan krijgen. Ze kunnen je daar goed informeren welke risico’s een zwangerschap met zich mee brengt.
Zelf had ik nooit echt een sterke kinderwens tot mijn 30e. Mijn zoontje is nu 1,5 en ik ben hoogzwanger van de tweede. Als ik had geweten dat het zó leuk was, was ik eerder begonnen en had ik er meer gewild. Maar mijn man vindt twee wel genoeg.
Moet wel zeggen dat ik van mezelf nogal snel omschakel en niet heel perfectionistisch ben, dat helpt wel. Dus als mijn dag totaal anders loopt dan gepland, dan heb ik daar weinig moeite mee.
Overigens vind ik zwanger-zijn niks aan en maar een angstige bedoening. Want ja, er kan inderdaad zoveel misgaan. En ik vind andermans kinderen meestal nog steeds niet leuk...
Zelf had ik nooit echt een sterke kinderwens tot mijn 30e. Mijn zoontje is nu 1,5 en ik ben hoogzwanger van de tweede. Als ik had geweten dat het zó leuk was, was ik eerder begonnen en had ik er meer gewild. Maar mijn man vindt twee wel genoeg.
Moet wel zeggen dat ik van mezelf nogal snel omschakel en niet heel perfectionistisch ben, dat helpt wel. Dus als mijn dag totaal anders loopt dan gepland, dan heb ik daar weinig moeite mee.
Overigens vind ik zwanger-zijn niks aan en maar een angstige bedoening. Want ja, er kan inderdaad zoveel misgaan. En ik vind andermans kinderen meestal nog steeds niet leuk...
