Zwanger
alle pijlers
Zwanger zonder moeder
maandag 25 januari 2016 om 16:06
Ruim een jaar geleden ben ik mijn moeder verloren, nadat we acht maanden eerder te horen hadden gekregen dat ze ongeneeslijk ziek was. Binnen die acht maanden hebben we geprobeerd zo veel mogelijk uit het leven te halen: we zijn op vakantie geweest, ik ben getrouwd, we hebben gelachen, gehuild en belangrijke gesprekken gevoerd. Ik heb haar verteld over onze kinderwens en zij heeft mij verteld hoe zij haar kinderwens, zwangerschap en leven als moeder heeft ervaren.
Inmiddels ben ik bijna 17 weken zwanger en ondanks alles wat we destijds besproken hebben, mis ik mijn moeder enorm. Mijn vader, schoonmoeder en vriendinnen doen enorm hun best, maar uiteindelijk is je eigen moeder toch anders. Bij mijn vader speelt ook dat hij nog bezig is het verlies van mijn moeder te verwerken en het daarom nog lastig vindt om met mijn zwangerschap om te gaan. Ik merk ook dat ik een beetje jaloers ben op vriendinnen die hun zwangerschap wel met hun moeder (hebben) kunnen delen, terwijl ik helemaal niet zo iemand wil zijn.
Vandaag heb ik echt een rotdag en zit ik eigenlijk gewoon achter m'n computer te sippen en mijn werk voor me uit te schuiven. Net een enorme huilbui gehad (ik geef de hormonen maar de schuld), dus ik ben blij dat ik een eigen kantoor heb waar de deur dicht kan. Waarom het nu ineens opspeelt, weet ik niet goed. Ik heb gisteravond wel een lang gesprek met mijn man gehad over mijn vader (niet over dit specifieke onderwerp overigens), waardoor ik slecht geslapen heb en veel gedroomd.
Waar ben ik naar op zoek met dit topic? Ik weet het zelf niet zo goed. Ervaringen, een schop onder m'n kont, van me af schrijven - waarschijnlijk een combinatie van die drie...
Inmiddels ben ik bijna 17 weken zwanger en ondanks alles wat we destijds besproken hebben, mis ik mijn moeder enorm. Mijn vader, schoonmoeder en vriendinnen doen enorm hun best, maar uiteindelijk is je eigen moeder toch anders. Bij mijn vader speelt ook dat hij nog bezig is het verlies van mijn moeder te verwerken en het daarom nog lastig vindt om met mijn zwangerschap om te gaan. Ik merk ook dat ik een beetje jaloers ben op vriendinnen die hun zwangerschap wel met hun moeder (hebben) kunnen delen, terwijl ik helemaal niet zo iemand wil zijn.
Vandaag heb ik echt een rotdag en zit ik eigenlijk gewoon achter m'n computer te sippen en mijn werk voor me uit te schuiven. Net een enorme huilbui gehad (ik geef de hormonen maar de schuld), dus ik ben blij dat ik een eigen kantoor heb waar de deur dicht kan. Waarom het nu ineens opspeelt, weet ik niet goed. Ik heb gisteravond wel een lang gesprek met mijn man gehad over mijn vader (niet over dit specifieke onderwerp overigens), waardoor ik slecht geslapen heb en veel gedroomd.
Waar ben ik naar op zoek met dit topic? Ik weet het zelf niet zo goed. Ervaringen, een schop onder m'n kont, van me af schrijven - waarschijnlijk een combinatie van die drie...
maandag 25 januari 2016 om 16:12
Het is gewoon echt kut zonder moeder, ik spreek uit ervaring. Mijn moeder overleed toen ik 12 was. Je mag best af en toe toegeven aan je verdriet, het even uitbrullen en jaloers zijn op al die anderen die wel gewoon een moeder lijken te hebben.
gefeliciteerd met je zwangerschap !
gefeliciteerd met je zwangerschap !
Before you assume, there is this thing called asking.
maandag 25 januari 2016 om 16:13
Heel begrijpelijk dat je haar mist, zeker nu!
Ik heb geen tips verder. Ik heb ook mijn zwangerschappen zonder moeder moeten doen (geen contact meer, dus heel anders dan bij jou), maar makkelijk is het niet. Je hebt voor je gevoel niemand om echt op terug te vallen, je kunt haar niet midden in de nacht bellen als je ineens een raar pijntje voelt.
Ik denk wél dat het belangrijk is, om te kijken naar de tijd die je met haar hebt gehad. Als ik je OP zo lees, hadden jullie een geweldige band en dat mag je nu nog steeds koesteren, ook al is ze er niet meer. En je verdriet mag je gewoon toe laten, het ís namelijk ook zwaar klote dat ze er niet meer is en dat ze dit niet mee kan maken. En een rotdag mag je gewoon hebben, hormonen of niet...
Remember me with smiles and laughter, for that is how I will remember you all. If you can only remember me with tears, then don't remember me at all
maandag 25 januari 2016 om 16:18
Je bent in de rouw, dat kun je helaas niet overslaan ook al heb je de laatste tijd met je moeder goed benut. Je vader zal het ook nog erg moeilijk hebben, daar zou ik niet al te veel van verwachten op dit moment. Het leest een beetje alsof je vindt dat hij je hier doorheen moet helpen en dat is waarschijnlijk niet erg realistisch.
Wat beter helpt (maar wel eng is) is om die gevoelens dan maar toe te laten. Om te voelen dat je zowel blij als verdrietig bent en dat die gevoelens naast elkaar kunnen bestaan zonder dat het een het ander opheft. Veel sterkte de komende tijd.
PS ik ben gedeeltelijk ervaringsdeskundige. Heb al heel lang geen moeder meer, en ben zelf moeder. Het gemis welt af en toe op maar wordt wel veel draaglijker met de tijd.
Wat beter helpt (maar wel eng is) is om die gevoelens dan maar toe te laten. Om te voelen dat je zowel blij als verdrietig bent en dat die gevoelens naast elkaar kunnen bestaan zonder dat het een het ander opheft. Veel sterkte de komende tijd.
PS ik ben gedeeltelijk ervaringsdeskundige. Heb al heel lang geen moeder meer, en ben zelf moeder. Het gemis welt af en toe op maar wordt wel veel draaglijker met de tijd.
maandag 25 januari 2016 om 16:19
Geen tips hier, sorry.
Maar ik denk dat iedereen het begrijpt. En soms helpt het om het toch even op tafel te leggen 'heel lief dat je ... maar ik had zo graag mijn eigen moeder hier gehad..' . Sommige mensen begrijpen het namelijk niet/denken er niet aan, en hebben gewoon even nodig dat je het vertelt. Wat betreft je vader; voor hem is het wrsch ook heel moeilijk om opa te worden, ipv samen opa en oma te worden. Spreek het uit. En wie weet kan je samen iets doen. Bv straks samen een mooie bloem/boom/struik planten in de tuin van je ouders als de kleine er is oid. Of een dekentje maken voor in de wieg waarin ook kleding van je moeder verwerkt is.
Sterkte in ieder geval, en geniet van je zwangerschap!
Maar ik denk dat iedereen het begrijpt. En soms helpt het om het toch even op tafel te leggen 'heel lief dat je ... maar ik had zo graag mijn eigen moeder hier gehad..' . Sommige mensen begrijpen het namelijk niet/denken er niet aan, en hebben gewoon even nodig dat je het vertelt. Wat betreft je vader; voor hem is het wrsch ook heel moeilijk om opa te worden, ipv samen opa en oma te worden. Spreek het uit. En wie weet kan je samen iets doen. Bv straks samen een mooie bloem/boom/struik planten in de tuin van je ouders als de kleine er is oid. Of een dekentje maken voor in de wieg waarin ook kleding van je moeder verwerkt is.
Sterkte in ieder geval, en geniet van je zwangerschap!
maandag 25 januari 2016 om 16:40
Had je niet beter kunnen wachten met zwanger worden tot de rauwste kantjes van je verdriet er af waren? Het gemis zal natuurlijk altijd blijven, maar een jaar is wel heel erg kort en je vader is ook nog lang niet zover dat hij al enthousiast met je mee kan leven nu wat heel begrijpelijk is.
Shoot first, ask questions later!
maandag 25 januari 2016 om 17:19
Dank voor de reacties. Ik snap ook dat het voor mijn vader ook lastig is hoor, en verwacht ook niet dat hij het voor me 'oplost'. Het is meer dat hij sowieso al qua karakter niet zo betrokken is bij dit soort dingen, en nu door de situatie nog minder voor mijn gevoel en dat vind ik jammer, maar wel begrijpelijk. Normaal had mijn moeder dat 'uitgebalanceerd', waardoor ik haar misschien alleen nog maar meer mis.
Ik denk inderdaad dat ik het wat meer met mijn omgeving moet delen; het gaat eigenlijk al heel lang heel goed met me, waardoor iedereen misschien wat minder stil staat bij hoe ik me hierbij voel en ik niet zielig wil zijn, en dus niet te veel laat merken.
RB, kun je me dan ook vertellen wanneer de rauwste kantjes eraf zijn? Over een jaar, over vijf jaar, over tien jaar? Ik snap dat jij niet dezelfde gevoelens hebt t.o.v. moederschap en dat hoeft ook niet, maar ik vraag me af of het gemis van mijn moeder tijdens mijn zwangerschap minder was geweest als ik nog een x aantal jaar had gewacht. De enige oplossing is dan om nooit zwanger te worden, want dan heb je nooit het verdriet op deze wijze. Dat lijkt me alleen niet de meest logische reactie...
Ik denk inderdaad dat ik het wat meer met mijn omgeving moet delen; het gaat eigenlijk al heel lang heel goed met me, waardoor iedereen misschien wat minder stil staat bij hoe ik me hierbij voel en ik niet zielig wil zijn, en dus niet te veel laat merken.
RB, kun je me dan ook vertellen wanneer de rauwste kantjes eraf zijn? Over een jaar, over vijf jaar, over tien jaar? Ik snap dat jij niet dezelfde gevoelens hebt t.o.v. moederschap en dat hoeft ook niet, maar ik vraag me af of het gemis van mijn moeder tijdens mijn zwangerschap minder was geweest als ik nog een x aantal jaar had gewacht. De enige oplossing is dan om nooit zwanger te worden, want dan heb je nooit het verdriet op deze wijze. Dat lijkt me alleen niet de meest logische reactie...
maandag 25 januari 2016 om 17:21
Je hebt echt geen schop onder je kont nodig. Zwanger zijn is een bijzondere gebeurtenis in je leven en dat bespreek je het liefst met diegene die weet hoe het is om zwanger te zijn van jou, je moeder. Mijn moeder heeft de geboorte van de oudste mee mogen maken en we hebben daar toen ook veel fijne gesprekken over gehad. Nu is mijn moeder begin deze maand overleden en ik ben nu 34 weken zwanger van mijn tweede dochter. Dat besef dat ze mijn meisje niet zal zien opgroeien, haar niet vast kan houden en zo van haar kan houden als ze van mijn oudste dochter deed, dat doet verschrikkelijk veel pijn. Ik zie er tegenop dat straks mijn vader zijn tweede kleinkind komt bekijken en mijn moeder is er niet bij.
Tja, geen tips voor je eigenlijk want ik zit er zelf ook middenin. Maar weet dat ik weet hoeveel pijn het doet en dat ik met je meeleef. Dit zijn momenten in een zwangerschap zijn die je wilt overslaan.
Tja, geen tips voor je eigenlijk want ik zit er zelf ook middenin. Maar weet dat ik weet hoeveel pijn het doet en dat ik met je meeleef. Dit zijn momenten in een zwangerschap zijn die je wilt overslaan.
maandag 25 januari 2016 om 17:28
Lieve TO, wat moeilijk moet dat zijn. Ik denk dat je het verdriet vooral toe moet laten. Het is gewoon een heel moeilijke situatie. Aan de ene kant de blijdschap van je zwangerschap en aan de andere kant het gemis van je moeder met wie je dit niet kunt delen. Wees vooral niet te hard voor jezelf.
Je vader zal als de baby er is ongetwijfeld heel blij zijn, maar is nu nog volop in de rouw. Verwacht idd niet teveel van hem.
Mijn partner heeft z'n vader verloren toen ik zwanger was van ons 2e kindje. Ik vond het moeilijk dat hij meer met dat verlies bezig was dan met de komst van ons kindje, maar begreep het ook wel. Ook toen ons kindje geboren was, had hij het moeilijk. Hij was blij, maar ook heel verdrietig. Rouw kost tijd.
Heel veel sterkte en uiteraard gefeliciteerd met je zwangerschap!
Je vader zal als de baby er is ongetwijfeld heel blij zijn, maar is nu nog volop in de rouw. Verwacht idd niet teveel van hem.
Mijn partner heeft z'n vader verloren toen ik zwanger was van ons 2e kindje. Ik vond het moeilijk dat hij meer met dat verlies bezig was dan met de komst van ons kindje, maar begreep het ook wel. Ook toen ons kindje geboren was, had hij het moeilijk. Hij was blij, maar ook heel verdrietig. Rouw kost tijd.
Heel veel sterkte en uiteraard gefeliciteerd met je zwangerschap!
maandag 25 januari 2016 om 17:50
Iedereen rouwt op zijn eigen manier. Mijn dochter was 1 toen mijn moeder overleed. Drie maanden nadat ze is overleden ben ik getrouwd en een jaar later is mijn tweede geboren. Weet je.. Het allerliefste had ik haar er bij gehad. En soms denk ik wel eens....wat zou mam doen. Maar de rest van de tijd geniet ik van alles...juist omdat ik weet dat het zomaar anders kan lopen. Ik wil genieten van het leven omdat ik bij mijn moeder heb gezien dat het leven een ware hel kan zijn. En ja....soms met die gedachte hoe zou mam dat doen maar vaak ook niet.
Maar diep in mijn hart zou ik al die mooie dingen met haar willen delen. Dus soms sta ik heel bewust stil bij het gemis.
Sterkte!!
Maar diep in mijn hart zou ik al die mooie dingen met haar willen delen. Dus soms sta ik heel bewust stil bij het gemis.
Sterkte!!
maandag 25 januari 2016 om 18:07
Ik was de jongste niet meer toen mijn kinderen geboren waren en ik woonde al jaren niet meer thuis. Ik heb mijn moeder in die tijd heel hard nodig gehad (mijn moeder leeft nog in goede gezondheid) en ik begrijp heel goed hoe verdrietig jij moet zijn.
Helaas kan je dat niet oplossen dus het wordt een beetje vallen en opstaan, vrees ik. Ik hoop dat je desondanks je weg weet te vinden. Je moeder heeft iets van haarzelf in jou achtergelaten. Op die manier is ze altijd een beetje bij jou. Vertrouw erop dat dat genoeg is.
Helaas kan je dat niet oplossen dus het wordt een beetje vallen en opstaan, vrees ik. Ik hoop dat je desondanks je weg weet te vinden. Je moeder heeft iets van haarzelf in jou achtergelaten. Op die manier is ze altijd een beetje bij jou. Vertrouw erop dat dat genoeg is.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
maandag 25 januari 2016 om 18:40
Ach, wat rot voor je! Ik ben 26 weken zwanger, en 12 weken terug mijn vader verloren. Daarmee ook een beetje mijn moeder in deze zwangerschap. We zijn allemaal zo druk met ons eigen verlies, dat mijn zwangerschap uiteraard op de tweede plek staat.
In ieder geval van harte gefeliciteerd met je verjaardag zwangerschap en een dikke virtuele Niets of niemand kan je moeder vervangen, ook al doen ze nog zo hum best.
In ieder geval van harte gefeliciteerd met je verjaardag zwangerschap en een dikke virtuele Niets of niemand kan je moeder vervangen, ook al doen ze nog zo hum best.
maandag 25 januari 2016 om 20:04
Mijn moeder is 1 oktober jl. overleden en ik ben nu 8 weken zwanger. Ik heb me afgevraagd of het slim was, zo snel erna, maar ik voel wat jij zegt: wanneer gaan de rauwe kantjes eraf? Ik geloof niet dat als ik 10 jaar wacht, ik mijn moeder minder zou missen dan nu. En door haar dood heb ik alleen maar meer beseft hoeveel ik van het leven wil genieten en hoe kort het kan zijn.
Natuurlijk mis je je moeder en dat mag. Ik heb best vaak even een huilbui en daarna gaat het weer.
Natuurlijk mis je je moeder en dat mag. Ik heb best vaak even een huilbui en daarna gaat het weer.
maandag 25 januari 2016 om 21:56
Wat een lieve, fijne en herkenbare reacties allemaal. Voor degenen die het herkennen en hetzelfde meemaken, ook voor jullie een dikke knuffel
Conclusie van het verhaal lijkt erop dat er geen tips zijn of geen juiste manier om ermee on te gaan. Gewoon gevoelens toelaten, accepteren en toch ook genieten van het nu en koesteren wat er was.
Ik heb vanavond uiteindelijk mijn vader gebeld en lang met hem gesproken erover, wat ik eerder niet echt had gedaan. Heeft me goed gedaan en ik denk hem ook.
Nogmaals heel erg bedankt voor de fijne woorden en knuffels van iedereen.
Conclusie van het verhaal lijkt erop dat er geen tips zijn of geen juiste manier om ermee on te gaan. Gewoon gevoelens toelaten, accepteren en toch ook genieten van het nu en koesteren wat er was.
Ik heb vanavond uiteindelijk mijn vader gebeld en lang met hem gesproken erover, wat ik eerder niet echt had gedaan. Heeft me goed gedaan en ik denk hem ook.
Nogmaals heel erg bedankt voor de fijne woorden en knuffels van iedereen.
