Entertainment
alle pijlers
Leaving Neverland
maandag 4 maart 2019 om 13:18
Om het topic over het al dan niet nog beluisteren van de muziek van R. Kelly en Michael Jackson niet nog meer te vervuilen, heb ik maar een apart topic aangemaakt over Leaving Neverland, de 'documentaire' over twee mannen, Wade Robson en James Safechuck, die beweren als kind misbruikt te zijn geweest door MJ en die komende vrijdag te zien zal zijn op de Nederlandse en Belgische televisie.
Ik ben zelf vrij goed geïnformeerd wat deze beschuldigingen betreft (en ook van die van 1993 en 2005). Voor wie de feiten op een rijtje heeft (en dan bedoel ik echt feiten, en geen veronderstellingen als 'Michael zou zoiets nooit doen, hij zag kinderen veel te graag'), is het heel duidelijk dat Robson en Safechuck uit hun nek kletsen, al doen ze dat gezien de reacties op de documentaire blijkbaar wel heel geloofwaardig.
Jan met de pet die de documentaire zal zien, beschikt echter niet over eerlijke achtergrondinformatie (die wordt immers ook totaal niet gegeven in Leaving Neverland zelf), en zal waarschijnlijk onterechte conclusies trekken.
Ik weet zelf niet goed wat ik wil met dit topic. Mensen overtuigen over Michaels onschuld wellicht. En mijn frustraties uiten over het feit dat de media (waaronder ook zogenaamde kwaliteitszenders en -kranten) de documentaire zonder duiding uitzenden en/of erover berichten zonder stil te staan bij de achtergrond ervan. Aargh!
Ik ben zelf vrij goed geïnformeerd wat deze beschuldigingen betreft (en ook van die van 1993 en 2005). Voor wie de feiten op een rijtje heeft (en dan bedoel ik echt feiten, en geen veronderstellingen als 'Michael zou zoiets nooit doen, hij zag kinderen veel te graag'), is het heel duidelijk dat Robson en Safechuck uit hun nek kletsen, al doen ze dat gezien de reacties op de documentaire blijkbaar wel heel geloofwaardig.
Jan met de pet die de documentaire zal zien, beschikt echter niet over eerlijke achtergrondinformatie (die wordt immers ook totaal niet gegeven in Leaving Neverland zelf), en zal waarschijnlijk onterechte conclusies trekken.
Ik weet zelf niet goed wat ik wil met dit topic. Mensen overtuigen over Michaels onschuld wellicht. En mijn frustraties uiten over het feit dat de media (waaronder ook zogenaamde kwaliteitszenders en -kranten) de documentaire zonder duiding uitzenden en/of erover berichten zonder stil te staan bij de achtergrond ervan. Aargh!
zondag 10 maart 2019 om 22:16
zondag 10 maart 2019 om 22:22
sam1968 schreef: ↑10-03-2019 21:19En wat zwaar weegt voor mij: Een kind is machteloos.
Een jongetje van 7 wat zo geindoctrineerd wordt gaat niet de volgende dag naar het ziekenhuis om bewijsmateriaal veilig te stellen. Veel volwassenen vinden dat al (te) moeilijk. Dus dat geroep van jullie om bewijs, dat staat mij echt tegen. Natuurlijk ben ik niet alleen van het onderbuikgevoel. Maar beide kanten zijn niet feitelijk te bewijzen. Dus dan is iemand onschuldig totdat de schuld "bewezen" is? Das lekker dan voor kinderen.
Het komt zelden tot een veroordeling in zedenzaken. Sterker nog, vaak wordt er na het informatieve gesprek besloten geen aangifte te doen. Die bedenktijd is er niet voor niets, aangifte doen van seksueel misbruik is een slopend proces en aangifte doen betekent niet automatisch vervolging, laat staan veroordeling. Dat wil overigens niet zeggen dat niet gebeurt is of niet erkent wordt door de politie dat er een strafbaar feit is gepleegd. Ben het met je eens dat dit heel zuur is, er lopen heel wat daders rond die niks van hun slachtoffers hebben te vrezen.
zondag 10 maart 2019 om 22:23
Mee eensChickeletta schreef: ↑10-03-2019 21:42Ik zit nu te kijken, ben nog geen 1,5 uur onderweg maar eigenlijk heb ik al genoeg gezien.
De heren komen uiteraard geloofwaardig over. Maar los daarvan herken ik deze “werkwijze” uit andere documentaires en zaken over kindermisbruik (bijvoorbeeld de docu obducted in plain sight).
De familie inpalmen, ervoor zorgen dat het kind jou helemaal fantastisch vind, cadeaus, leuke dingen doen, vakanties, en het belangrijkste punt; zorgen dat het kind zich bijzonder en speciaal voelt. Ze zijn onder de indruk en de families ook. Starstruck idd zoals de mannen het zeggen.
Daarna komt de familie steeds meer op de achtergrond te staan en wordt het kind geïsoleerd.
De enige reden dat deze mannen dit verzonnen zouden hebben is hier nu nog geld aan verdienen.
Zouden zij echt hun hele leven overhoop gooien daarvoor?
Zichzelf in mogelijk gevaar brengen, hun gezin, dit alles helemaal hebben uitgedacht en hun hele families voorliegen..? Dat ze zonder blikken of blozen een 4 uur lang lulverhaal ophangen voor een “paar” rotcenten..?!
Ik kan het me niet voorstellen. Wat zou zo’n documentaire nou serieus opbrengen voor deze heren. Echt zoveel dat zij dit allemaal riskeren? Volgens mij brengt het ze meer slechts dan goeds en dat weten ze vast zelf ook wel. Dat ze desondanks tóch hun verhaal naar buiten brengen zegt toch wel wat.
Wat ik me wel kan voorstellen is hóe die mannen, toen jongens, Michael als een soort God zagen. Alles wat hij deed was lief, aardig en leuk. Zij moesten dankbaar zijn dat dit hen overkwam, als “nobodies”.
Dat is ook wat die moeders telkens verklaren, ze raakten helemaal in de ban van MJ.
Ik kan me ook voorstellen dat zij hem wilden beschermen, ook later nog tijdens de rechtszaken als getuigen. Het is een loyaliteitsconflict. Die jongens waren helemaal geïndoctrineerd.
Zo zie ik het ook
Ben nu even gestopt met kijken, morgen weer verder.
Ik kan mij eigenlijk niet voorstellen dat men ze niet geloofd
Frankly my dear, I don"t give a damn
zondag 10 maart 2019 om 22:27
Zo'n jongetje weet niet eens van bewijsmateriaal.
En zeker niets van "veilig stellen".
zondag 10 maart 2019 om 22:28
Wanneer ik helemaal eerlijk ben ga ik er vanuit dat MJ ergens de weg is kwijt geraakt op het moment dat mensen hem als een god gingen beschouwen. Volgens mij was hij helemaal los van de realiteit en zag hij de relatie met die jongens ook niet als iets verkeerd. Zeker niet omdat zowel familie als zijn omgeving nergens op gereageerd heeft. Hij werd nergens in begrensd en hij was verder ook alleen bezig met zichzelf.
Zeer triest hoor!
Zeer triest hoor!
Be the kind of woman that when your feet hit the floor each morning the devil says "Oh crap, she's up".
zondag 10 maart 2019 om 23:17
Daar gaat het ook niet over. Het is een inzicht in hoe misbruik werkt en wat het doet met slachtoffers. Al die zogenaamde objectieve feiten zeggen niets
zondag 10 maart 2019 om 23:23
Wat vind je dan van deze link?
https://mjandboys.wordpress.com/michael ... ngfriends/
Of valt die ineens niet onder 'objectieve leesstof?
Alleen al van die foto's van MJ met al die jongens word je toch al misselijk?!
anoniem_679267cc0f937 wijzigde dit bericht op 10-03-2019 23:36
Reden: Juiste link plaatsen
Reden: Juiste link plaatsen
14.07% gewijzigd
zondag 10 maart 2019 om 23:24
zondag 10 maart 2019 om 23:27
Ook in Nederland ontbreekt vaak hard bewijs.
Als een kind(eren) consistent blijft verklaren over het gebeurde, dan neemt men dat voor de waarheid aan.
Zeker als het kind ook nog eens het verhaal aan andere personen heeft verteld, dat is dan het ondersteunende bewijs.
Onderbroekjes met sperma erin worden zelden of nooit gevonden.
Als een kind(eren) consistent blijft verklaren over het gebeurde, dan neemt men dat voor de waarheid aan.
Zeker als het kind ook nog eens het verhaal aan andere personen heeft verteld, dat is dan het ondersteunende bewijs.
Onderbroekjes met sperma erin worden zelden of nooit gevonden.
zondag 10 maart 2019 om 23:30
boontje80 schreef: ↑10-03-2019 23:23Wat vind je dan van deze link?
https://mjandboys.wordpress.com
Of valt die ineens niet onder 'objectieve leesstof?
Alleen van al die foto's van MJ met de jongens word je toch al misselijk?!
Dit zijn de beweringen van de mannen
zondag 10 maart 2019 om 23:36
Ik bedoelde de link naar de lijst met speciale vriendjes van MJ. Heb het aangepast. Kijk voor de aardigheid eens naar de foto's. Nog afgezien van de hoeveelheid en volgorde in relatie tot leeftijd, kun je toch niet ontkennen dat de contacten op z'n minst ongepast waren.
zondag 10 maart 2019 om 23:48
Dan Reed reageert zelf in de Guardian op de argumenten van de “diehards fans”. Ik geef hieronder het hele artikel.
Ik zelf schrok best wel toen ik het bericht vorige week in de krant las over de beschuldigingen van het misbruik. Dus toch, dacht ik. Ik vind het ergste aan de hele zaak dat iemand die zo onmetelijk rijk was als Michael Jackson dus gewoon met dergelijk gedrag weg kan komen. Met de allerbeste advocaten gewoon de boel afkopen en gewoon doorgaan waar je mee bezig bent. Dat je als rijke beroemdheid boven de wet staat. Dat maakte me echt kwaad.
Een vriend noemde mij naïef dat ik altijd in de narrative: “Michael was kind onder de kinderen, geen echte jeugd gehad” altijd ben blijven geloven. Maar dit verhaal is nu voor goed vervangen door: “rijke beroemdheid verleidde kinderen en ouders met geschenken in ruil voor sexuele gunsten”.
Ik zelf schrok best wel toen ik het bericht vorige week in de krant las over de beschuldigingen van het misbruik. Dus toch, dacht ik. Ik vind het ergste aan de hele zaak dat iemand die zo onmetelijk rijk was als Michael Jackson dus gewoon met dergelijk gedrag weg kan komen. Met de allerbeste advocaten gewoon de boel afkopen en gewoon doorgaan waar je mee bezig bent. Dat je als rijke beroemdheid boven de wet staat. Dat maakte me echt kwaad.
Een vriend noemde mij naïef dat ik altijd in de narrative: “Michael was kind onder de kinderen, geen echte jeugd gehad” altijd ben blijven geloven. Maar dit verhaal is nu voor goed vervangen door: “rijke beroemdheid verleidde kinderen en ouders met geschenken in ruil voor sexuele gunsten”.
zondag 10 maart 2019 om 23:52
Gewoon even wat leesvoer.
https://www.nu.nl/weekend/5776125/kinde ... demie.html
https://www.nu.nl/weekend/5776125/kinde ... demie.html
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
zondag 10 maart 2019 om 23:54
zondag 10 maart 2019 om 23:58
Afschuwelijk en verhelderend.palanja schreef: ↑10-03-2019 23:52Gewoon even wat leesvoer.
https://www.nu.nl/weekend/5776125/kinde ... demie.html
maandag 11 maart 2019 om 00:00
Uit de Guardian van vandaag:
“I’m shocked by those who still won’t accept Michael Jackson as abuser”
Door: Dan Reed
The director of Leaving Neverland on the polarised reaction to his landmark film
Sun 10 Mar 2019 08.00 GMT
Leaving Neverland has been seen by his many wild-eyed defenders as a “j’accuse” aimed at the legacy of Michael Jackson. It is not. It is a detailed, four-hour study of the psychology of child sexual abuse, told through two ordinary families who were groomed for 20 years by a paedophile masquerading as a trusted friend. It’s a mask that is often used by predators, whether a priest, a teacher, an uncle. This time the man behind the mask just happened to be Michael Jackson.
I had only a foggy idea about all this before starting work on the film. The complex, counter-intuitive and repugnant truths of child sexual abuse that Wade Robson, James Safechuck and their families have courageously unravelled on camera came as a shock to me.
In particular, the repellent but undeniable fact that a powerful attachment often forms between the predator and the child, who experiences the adult’s sexual advances not as abuse, but quite the opposite: as love. Equally disturbing to any parent is the child’s subsequent urge to shelter the abuser from parents or police. This misplaced loyalty often persists into adulthood, even though the adult knows by now that child sexual abuse is a crime. “I felt anointed,” as Wade puts it.
And then there’s the fear of consequences. “Michael told me we’d go to jail for the rest of our lives,” said Wade, describing a conversation that he had at Neverland when he was seven, but was repeated many times. The combined weight of love, shame and fear can lead to a lifetime of silence. The psychological strain of keeping the secret corrodes the soul, resulting in depression, feelings of worthlessness, substance abuse, suicidal thoughts. And the victim doesn’t connect these symptoms with the childhood sexual relationship. I am no psychotherapist but this all started to make a dreadful kind of sense to me. As James observed poignantly in a recent interview: “Your whole childhood is a lie.”
And here is the saddest truth of all. We trust our children to warn us of any unwelcome physical contact by an adult. But what if – sickening though it sounds – they do enjoy it, and do feel special? Oprah Winfrey, herself a survivor of child sexual abuse, goes so far as to say that child sexual abuse is a misnomer; it should be called “child sexual seduction”. When Wade tells his mother that Jackson molested him, she turns to him: “How could you not have told me?” Wade chokes up as he describes this. “That’s a really complicated question,” is all he can manage to say.
Wade was in love with Jackson and cherished that relationship even more than the bond with his mother. That situation persisted for years. It wasn’t until after he became the father of a little boy that Wade “woke” and began to look for a way out of the accursed mental Neverland he’d entered 22 years earlier.
Everything about child sexual abuse is complicated, but that’s where the documentary form comes into its own. I’ve always believed that less is more and shorter is better, but what I realised – as the talented editor Jules Cornell and I put together the story over many months – was that this anatomy of two families’ ordeals demanded a far bigger canvas than any other story I’d tackled in my years of presenting complex stories of trauma through intimate personal testimony. This one takes four hours to tell and, until you’ve watched all of it, you’re in the dark about whether to believe James and Wade or not. Few who have watched it without prejudice are left in any doubt by the end.
By contrast, the counter-narrative from the Jackson camp has been aggressively reductive. “It’s all about the money,” they intone every time a new accuser emerges. This time though, there’s a second cudgel their legal and propaganda machine is using to beat the children that Jackson raped.
Wade was the first defence witness in the 2004/5 criminal trial of Michael Jackson. His testimony helped to acquit the King of Pop of molesting Gavin Arvizo, a child cancer survivor. Wade states in my film that he had perjured himself because he could not bear to see Jackson, the man he loved, go to jail. Telling the truth was out of the question. He had never told a soul, not even his mother. So the Jackson camp now call him an admitted liar. This argument falls apart when you apply even the merest dusting of common sense. Was he lying then? Or is he lying now? You can’t have it both ways.
The evidence of perjury of course comes from Wade himself. Part two of the documentary leads all but the most hard-bitten fan to an understanding of why he lied then, and is telling the truth now.
The charge that James and Wade are in it for money is equally flimsy. In 2013, Wade (joined later by James in a separate, but similar case) launched a lawsuit against Jackson’s estate, claiming that Jackson’s business associates knew he was molesting little boys but turned a blind eye. Their cases were dismissed on technical grounds, but the judge made no ruling on the validity of the abuse claims. The cases have both gone to appeal.
So where will this “gold” come from? The answer is that Wade and James would have to win it in a hotly contested court battle. A jury would have to weigh up evidence – of which there is plenty – and decide that their claims were valid. And damages would then be awarded against the Jackson estate. Some people would call that justice. The most extraordinary thing in all this is that no one denies that Jackson took little boys to his bed, night after night, for many, many years. What did his family and business associates think he was doing with these little boys behind a locked door? Did they believe he was actually a child in the body of a man and therefore somehow needed to sleep with little boys? That makes no sense if you think about it for more than a second.
Why has it taken 30 years for Jackson to be unmasked? Here in the UK we were all asking the same question after Jimmy Savile.
The answer has something to do of course with the dazzling glare of celebrity and our instinctive deference to talent and wealth. But it also has a lot to do with collective ignorance. Joe Public – that includes me before making this film – has no idea what grooming by a predatory paedophile looks like. Why didn’t the kid go running to mummy as soon as he was groped? This is partly why so many victims take their shameful secret to their graves.
Leaving Neverland is a humble attempt to change that, and light a beacon for those who, when the time is right, may wish to break their silence and confront their abuser, alive or dead.
“I’m shocked by those who still won’t accept Michael Jackson as abuser”
Door: Dan Reed
The director of Leaving Neverland on the polarised reaction to his landmark film
Sun 10 Mar 2019 08.00 GMT
Leaving Neverland has been seen by his many wild-eyed defenders as a “j’accuse” aimed at the legacy of Michael Jackson. It is not. It is a detailed, four-hour study of the psychology of child sexual abuse, told through two ordinary families who were groomed for 20 years by a paedophile masquerading as a trusted friend. It’s a mask that is often used by predators, whether a priest, a teacher, an uncle. This time the man behind the mask just happened to be Michael Jackson.
I had only a foggy idea about all this before starting work on the film. The complex, counter-intuitive and repugnant truths of child sexual abuse that Wade Robson, James Safechuck and their families have courageously unravelled on camera came as a shock to me.
In particular, the repellent but undeniable fact that a powerful attachment often forms between the predator and the child, who experiences the adult’s sexual advances not as abuse, but quite the opposite: as love. Equally disturbing to any parent is the child’s subsequent urge to shelter the abuser from parents or police. This misplaced loyalty often persists into adulthood, even though the adult knows by now that child sexual abuse is a crime. “I felt anointed,” as Wade puts it.
And then there’s the fear of consequences. “Michael told me we’d go to jail for the rest of our lives,” said Wade, describing a conversation that he had at Neverland when he was seven, but was repeated many times. The combined weight of love, shame and fear can lead to a lifetime of silence. The psychological strain of keeping the secret corrodes the soul, resulting in depression, feelings of worthlessness, substance abuse, suicidal thoughts. And the victim doesn’t connect these symptoms with the childhood sexual relationship. I am no psychotherapist but this all started to make a dreadful kind of sense to me. As James observed poignantly in a recent interview: “Your whole childhood is a lie.”
And here is the saddest truth of all. We trust our children to warn us of any unwelcome physical contact by an adult. But what if – sickening though it sounds – they do enjoy it, and do feel special? Oprah Winfrey, herself a survivor of child sexual abuse, goes so far as to say that child sexual abuse is a misnomer; it should be called “child sexual seduction”. When Wade tells his mother that Jackson molested him, she turns to him: “How could you not have told me?” Wade chokes up as he describes this. “That’s a really complicated question,” is all he can manage to say.
Wade was in love with Jackson and cherished that relationship even more than the bond with his mother. That situation persisted for years. It wasn’t until after he became the father of a little boy that Wade “woke” and began to look for a way out of the accursed mental Neverland he’d entered 22 years earlier.
Everything about child sexual abuse is complicated, but that’s where the documentary form comes into its own. I’ve always believed that less is more and shorter is better, but what I realised – as the talented editor Jules Cornell and I put together the story over many months – was that this anatomy of two families’ ordeals demanded a far bigger canvas than any other story I’d tackled in my years of presenting complex stories of trauma through intimate personal testimony. This one takes four hours to tell and, until you’ve watched all of it, you’re in the dark about whether to believe James and Wade or not. Few who have watched it without prejudice are left in any doubt by the end.
By contrast, the counter-narrative from the Jackson camp has been aggressively reductive. “It’s all about the money,” they intone every time a new accuser emerges. This time though, there’s a second cudgel their legal and propaganda machine is using to beat the children that Jackson raped.
Wade was the first defence witness in the 2004/5 criminal trial of Michael Jackson. His testimony helped to acquit the King of Pop of molesting Gavin Arvizo, a child cancer survivor. Wade states in my film that he had perjured himself because he could not bear to see Jackson, the man he loved, go to jail. Telling the truth was out of the question. He had never told a soul, not even his mother. So the Jackson camp now call him an admitted liar. This argument falls apart when you apply even the merest dusting of common sense. Was he lying then? Or is he lying now? You can’t have it both ways.
The evidence of perjury of course comes from Wade himself. Part two of the documentary leads all but the most hard-bitten fan to an understanding of why he lied then, and is telling the truth now.
The charge that James and Wade are in it for money is equally flimsy. In 2013, Wade (joined later by James in a separate, but similar case) launched a lawsuit against Jackson’s estate, claiming that Jackson’s business associates knew he was molesting little boys but turned a blind eye. Their cases were dismissed on technical grounds, but the judge made no ruling on the validity of the abuse claims. The cases have both gone to appeal.
So where will this “gold” come from? The answer is that Wade and James would have to win it in a hotly contested court battle. A jury would have to weigh up evidence – of which there is plenty – and decide that their claims were valid. And damages would then be awarded against the Jackson estate. Some people would call that justice. The most extraordinary thing in all this is that no one denies that Jackson took little boys to his bed, night after night, for many, many years. What did his family and business associates think he was doing with these little boys behind a locked door? Did they believe he was actually a child in the body of a man and therefore somehow needed to sleep with little boys? That makes no sense if you think about it for more than a second.
Why has it taken 30 years for Jackson to be unmasked? Here in the UK we were all asking the same question after Jimmy Savile.
The answer has something to do of course with the dazzling glare of celebrity and our instinctive deference to talent and wealth. But it also has a lot to do with collective ignorance. Joe Public – that includes me before making this film – has no idea what grooming by a predatory paedophile looks like. Why didn’t the kid go running to mummy as soon as he was groped? This is partly why so many victims take their shameful secret to their graves.
Leaving Neverland is a humble attempt to change that, and light a beacon for those who, when the time is right, may wish to break their silence and confront their abuser, alive or dead.
maandag 11 maart 2019 om 00:03
Er wordt steeds maar geroepen dat deze mannen zoiets niet zouden verzinnen en zo echt overkomen of geen motief zouden hebben want er valt niks meer te halen.
Moet zeggen dat, dit erg naïef overkomt.
In een ideale wereld misschien.
Vooral Rob komt me over als een sympathieke, authentieke man.
Alleen zegt dat verder niks.
Mochten deze mannen de waarheid nu niet spreken dan kan dat te maken hebben met een verborgen stoornis.
Een pathologisch leugenaar hoeft geen duidelijk motief te hebben.
Het kan zelfs juist wetende tegen hem werken.
Vaak wekt zo iemand medelijden en sympathie op.
Geloofwaardig overkomen is juist hun sterke middel.
Schuldgdvoel kan ontbreken.
Kan in eigen verhalen geloven, zoiets als iemand met ingebeelde niet reële angsten soms.
Gedetailleerde verhalen zijn ook vaak zonder herkenning van onjuistheden goed uit te voeren.
Graag op een 'podium' willen staan, zowel positief als negatief, denk as een charmante, (verborgen) narcist
Dit zijn slechts een paar voorbeelden maar de lijst is lang en vaak onbegrijpelijk.
De mannen kunnen mogelijk eea mankeren, hun jeugd was niet bepaald standaard.
Dat hoeft niks te zeggen natuurlijk maar ik houd wel rekening met een naar scenario waarin mj niet schuldig is.
Dit in combinatie met andere verzinsels richting mj.
Moet zeggen dat, dit erg naïef overkomt.
In een ideale wereld misschien.
Vooral Rob komt me over als een sympathieke, authentieke man.
Alleen zegt dat verder niks.
Mochten deze mannen de waarheid nu niet spreken dan kan dat te maken hebben met een verborgen stoornis.
Een pathologisch leugenaar hoeft geen duidelijk motief te hebben.
Het kan zelfs juist wetende tegen hem werken.
Vaak wekt zo iemand medelijden en sympathie op.
Geloofwaardig overkomen is juist hun sterke middel.
Schuldgdvoel kan ontbreken.
Kan in eigen verhalen geloven, zoiets als iemand met ingebeelde niet reële angsten soms.
Gedetailleerde verhalen zijn ook vaak zonder herkenning van onjuistheden goed uit te voeren.
Graag op een 'podium' willen staan, zowel positief als negatief, denk as een charmante, (verborgen) narcist
Dit zijn slechts een paar voorbeelden maar de lijst is lang en vaak onbegrijpelijk.
De mannen kunnen mogelijk eea mankeren, hun jeugd was niet bepaald standaard.
Dat hoeft niks te zeggen natuurlijk maar ik houd wel rekening met een naar scenario waarin mj niet schuldig is.
Dit in combinatie met andere verzinsels richting mj.
anoniem_290325 wijzigde dit bericht op 11-03-2019 00:12
2.38% gewijzigd
maandag 11 maart 2019 om 00:05
Spot on!soliver schreef: ↑11-03-2019 00:00Uit de Guardian van vandaag:
“I’m shocked by those who still won’t accept Michael Jackson as abuser”
Door: Dan Reed
The director of Leaving Neverland on the polarised reaction to his landmark film
Sun 10 Mar 2019 08.00 GMT
Leaving Neverland has been seen by his many wild-eyed defenders as a “j’accuse” aimed at the legacy of Michael Jackson. It is not. It is a detailed, four-hour study of the psychology of child sexual abuse, told through two ordinary families who were groomed for 20 years by a paedophile masquerading as a trusted friend. It’s a mask that is often used by predators, whether a priest, a teacher, an uncle. This time the man behind the mask just happened to be Michael Jackson.
I had only a foggy idea about all this before starting work on the film. The complex, counter-intuitive and repugnant truths of child sexual abuse that Wade Robson, James Safechuck and their families have courageously unravelled on camera came as a shock to me.
In particular, the repellent but undeniable fact that a powerful attachment often forms between the predator and the child, who experiences the adult’s sexual advances not as abuse, but quite the opposite: as love. Equally disturbing to any parent is the child’s subsequent urge to shelter the abuser from parents or police. This misplaced loyalty often persists into adulthood, even though the adult knows by now that child sexual abuse is a crime. “I felt anointed,” as Wade puts it.
And then there’s the fear of consequences. “Michael told me we’d go to jail for the rest of our lives,” said Wade, describing a conversation that he had at Neverland when he was seven, but was repeated many times. The combined weight of love, shame and fear can lead to a lifetime of silence. The psychological strain of keeping the secret corrodes the soul, resulting in depression, feelings of worthlessness, substance abuse, suicidal thoughts. And the victim doesn’t connect these symptoms with the childhood sexual relationship. I am no psychotherapist but this all started to make a dreadful kind of sense to me. As James observed poignantly in a recent interview: “Your whole childhood is a lie.”
And here is the saddest truth of all. We trust our children to warn us of any unwelcome physical contact by an adult. But what if – sickening though it sounds – they do enjoy it, and do feel special? Oprah Winfrey, herself a survivor of child sexual abuse, goes so far as to say that child sexual abuse is a misnomer; it should be called “child sexual seduction”. When Wade tells his mother that Jackson molested him, she turns to him: “How could you not have told me?” Wade chokes up as he describes this. “That’s a really complicated question,” is all he can manage to say.
Wade was in love with Jackson and cherished that relationship even more than the bond with his mother. That situation persisted for years. It wasn’t until after he became the father of a little boy that Wade “woke” and began to look for a way out of the accursed mental Neverland he’d entered 22 years earlier.
Everything about child sexual abuse is complicated, but that’s where the documentary form comes into its own. I’ve always believed that less is more and shorter is better, but what I realised – as the talented editor Jules Cornell and I put together the story over many months – was that this anatomy of two families’ ordeals demanded a far bigger canvas than any other story I’d tackled in my years of presenting complex stories of trauma through intimate personal testimony. This one takes four hours to tell and, until you’ve watched all of it, you’re in the dark about whether to believe James and Wade or not. Few who have watched it without prejudice are left in any doubt by the end.
By contrast, the counter-narrative from the Jackson camp has been aggressively reductive. “It’s all about the money,” they intone every time a new accuser emerges. This time though, there’s a second cudgel their legal and propaganda machine is using to beat the children that Jackson raped.
Wade was the first defence witness in the 2004/5 criminal trial of Michael Jackson. His testimony helped to acquit the King of Pop of molesting Gavin Arvizo, a child cancer survivor. Wade states in my film that he had perjured himself because he could not bear to see Jackson, the man he loved, go to jail. Telling the truth was out of the question. He had never told a soul, not even his mother. So the Jackson camp now call him an admitted liar. This argument falls apart when you apply even the merest dusting of common sense. Was he lying then? Or is he lying now? You can’t have it both ways.
The evidence of perjury of course comes from Wade himself. Part two of the documentary leads all but the most hard-bitten fan to an understanding of why he lied then, and is telling the truth now.
The charge that James and Wade are in it for money is equally flimsy. In 2013, Wade (joined later by James in a separate, but similar case) launched a lawsuit against Jackson’s estate, claiming that Jackson’s business associates knew he was molesting little boys but turned a blind eye. Their cases were dismissed on technical grounds, but the judge made no ruling on the validity of the abuse claims. The cases have both gone to appeal.
So where will this “gold” come from? The answer is that Wade and James would have to win it in a hotly contested court battle. A jury would have to weigh up evidence – of which there is plenty – and decide that their claims were valid. And damages would then be awarded against the Jackson estate. Some people would call that justice. The most extraordinary thing in all this is that no one denies that Jackson took little boys to his bed, night after night, for many, many years. What did his family and business associates think he was doing with these little boys behind a locked door? Did they believe he was actually a child in the body of a man and therefore somehow needed to sleep with little boys? That makes no sense if you think about it for more than a second.
Why has it taken 30 years for Jackson to be unmasked? Here in the UK we were all asking the same question after Jimmy Savile.
The answer has something to do of course with the dazzling glare of celebrity and our instinctive deference to talent and wealth. But it also has a lot to do with collective ignorance. Joe Public – that includes me before making this film – has no idea what grooming by a predatory paedophile looks like. Why didn’t the kid go running to mummy as soon as he was groped? This is partly why so many victims take their shameful secret to their graves.
Leaving Neverland is a humble attempt to change that, and light a beacon for those who, when the time is right, may wish to break their silence and confront their abuser, alive or dead.
maandag 11 maart 2019 om 00:07
Vaak hand in hand. Wat zou je ervan vinden als de voetbaltrainer steeds de handen wil vasthouden van je zeven jaar oude kindboontje80 schreef: ↑10-03-2019 23:36Ik bedoelde de link naar de lijst met speciale vriendjes van MJ. Heb het aangepast. Kijk voor de aardigheid eens naar de foto's. Nog afgezien van de hoeveelheid en volgorde in relatie tot leeftijd, kun je toch niet ontkennen dat de contacten op z'n minst ongepast waren.
maandag 11 maart 2019 om 00:14
Niks. Ik zou daar niks van vinden.
Ik zou mijn kinderen ook niet met de trainer op slaapfeest sturen, maar dat zou ik ook niet doen met een trainer die nooit een handje vasthoudt.
En als mijn kinderen op kamp o.i.d. gaan, dan met meerdere begeleiders.
Maar ga van handje-vasthouden alsjeblieft geen vies eng gevaarlijk verdacht gedrag maken.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
