Geld & Recht
alle pijlers
Erfenis vader
donderdag 20 augustus 2015 om 08:55
Mijn vader ligt op het sterfbed. Mijn famillie maakt nu al ruzie om de erfenis. Zelf hoef ik geen erfenis van mijn vader. Stiefmoeder had het erover en ze is hem liever kwijt dan rijk. Ik was gister uit mijn plaat gegaan hoe durft ze,terwijl mijn vader zit te knokken voor zijn leven het lef kan opbrengen om het over de erfenis te hebben samen met haar dochters. Ik kan dan zo kwaad worden alsof de wereld maar om geld draait ten koste van een ander.
Hoe zit het met erfenis tussen mijn vader en stiefmoeder ze zijn getrouwd in gemeenschap van goederen. Kan hij ervoor zorgen dat ze niks krijgt? Welke wegen moet hij bewandelen? Ik gun dat mens niets maar dan ook niets.
Hoe zit het met erfenis tussen mijn vader en stiefmoeder ze zijn getrouwd in gemeenschap van goederen. Kan hij ervoor zorgen dat ze niks krijgt? Welke wegen moet hij bewandelen? Ik gun dat mens niets maar dan ook niets.
vrijdag 21 augustus 2015 om 11:29
Liever forummers,
Ik probeer het op een nette manier mijn vader er over te hebben. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet boos mag zijn ik heb zoveel tegen deze man te zeggen. Ik wil het allereerst dat de zakelijke deel geregeld word. Het liefst zou ik ook niet naar de begrafenis gaan hij mag van mij weg rotten. Mijn broertje denkt met mij hetzelfde. Mijn zus is verder gegaan met haar leven die heeft het beter dan ik en mijn broertje die is ook hogeropgeleid heeft het netjes voor elkaar. En die heeft een geweldige schoonmoeder en schoonvader. Ik heb net een nieuwe relatie mijn werk gaat goed. Maar elke keer als het met mij goed gaat komt er weer een tegenvaller op mijn pad en zo gaat het mijn hele leven door. Tas staat op en gaat weer verder en dan komt er weer een hobbel op mijn pad. Ik ben ook de gevoeligste ik mis mijn moeder enorm elke dag denk ik aan haar de mooie tijden. Ik lijk ook het meest op haar ik was echt een mammas kindje. Nu ik aan het typen lopen de tranen over mijn wangen. Ja ik voel me kut ja mag ik mijn laatste stukje van ons moeder beschermen er voor vechten?
Ik probeer het op een nette manier mijn vader er over te hebben. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet boos mag zijn ik heb zoveel tegen deze man te zeggen. Ik wil het allereerst dat de zakelijke deel geregeld word. Het liefst zou ik ook niet naar de begrafenis gaan hij mag van mij weg rotten. Mijn broertje denkt met mij hetzelfde. Mijn zus is verder gegaan met haar leven die heeft het beter dan ik en mijn broertje die is ook hogeropgeleid heeft het netjes voor elkaar. En die heeft een geweldige schoonmoeder en schoonvader. Ik heb net een nieuwe relatie mijn werk gaat goed. Maar elke keer als het met mij goed gaat komt er weer een tegenvaller op mijn pad en zo gaat het mijn hele leven door. Tas staat op en gaat weer verder en dan komt er weer een hobbel op mijn pad. Ik ben ook de gevoeligste ik mis mijn moeder enorm elke dag denk ik aan haar de mooie tijden. Ik lijk ook het meest op haar ik was echt een mammas kindje. Nu ik aan het typen lopen de tranen over mijn wangen. Ja ik voel me kut ja mag ik mijn laatste stukje van ons moeder beschermen er voor vechten?
vrijdag 21 augustus 2015 om 11:52
Tas, ik denk dat ik je wel begrijp.
De moeder van mijn man overleed toen mijn man puber was. Binnen 2 maanden kwam stiefmoeder op de proppen, een jaar later waren ze getrouwd. Alles van moeder werd weggegooid; sieraden, spullen, kleding, zelfs haar dagboeken die ze volschreef toen ze ziek was.
Pa had een goede baan, stiefmoeder werkte niet. Aan stiefmoeder hing ook een stiefbroer vast, ook puber. Stiefmoeder klaagde steen en been over de kinderen, schold ze uit en sloeg ze. Als vader na zijn werkdag thuiskwam deed hij dat nog eens over. Stiefbroer was heilig.
Toen zus 18 werd, werd ze het huis uit gegooid. Idem toen mijn man 18 werd.
Vader had hun spaarrekeningen op zijn naam, de spaarrekeningen waarop hun moeder had gespaard, en daar hebben ze nooit een cent van gezien. Onder het mom van: de kinderen hebben ons al genoeg gekost.
Af en aan was er contact. Toen mijn man en zijn zus ergens begin 20 waren hebben ze contact opgenomen met een notaris. Om uit te zoeken hoe het zat met de erfenis van hun moeder. Ze had een testament op de langslevende, dus alles ging naar pa. Maar de kinderen hadden wel recht op hun kindsdeel. Dat hebben ze toen ook opgeeist.
Weer een aantal jaren later overleed pa. En natuurlijk ook weer een testament op de langslevende. Dus het is nu al duidelijk dat in de toekomst alles naar stiefbroer gaat. Man en zus laten het erbij. Het deel van hun moeder was, emotioneel gezien, belangrijk. Pa zijn geld hoeven ze niet.
Tas, ik weet niks van het huidige erfrecht, maar als ik jou was zou ik uitzoeken of je recht hebt op het kindsdeel van je moeder.
Sterkte...
De moeder van mijn man overleed toen mijn man puber was. Binnen 2 maanden kwam stiefmoeder op de proppen, een jaar later waren ze getrouwd. Alles van moeder werd weggegooid; sieraden, spullen, kleding, zelfs haar dagboeken die ze volschreef toen ze ziek was.
Pa had een goede baan, stiefmoeder werkte niet. Aan stiefmoeder hing ook een stiefbroer vast, ook puber. Stiefmoeder klaagde steen en been over de kinderen, schold ze uit en sloeg ze. Als vader na zijn werkdag thuiskwam deed hij dat nog eens over. Stiefbroer was heilig.
Toen zus 18 werd, werd ze het huis uit gegooid. Idem toen mijn man 18 werd.
Vader had hun spaarrekeningen op zijn naam, de spaarrekeningen waarop hun moeder had gespaard, en daar hebben ze nooit een cent van gezien. Onder het mom van: de kinderen hebben ons al genoeg gekost.
Af en aan was er contact. Toen mijn man en zijn zus ergens begin 20 waren hebben ze contact opgenomen met een notaris. Om uit te zoeken hoe het zat met de erfenis van hun moeder. Ze had een testament op de langslevende, dus alles ging naar pa. Maar de kinderen hadden wel recht op hun kindsdeel. Dat hebben ze toen ook opgeeist.
Weer een aantal jaren later overleed pa. En natuurlijk ook weer een testament op de langslevende. Dus het is nu al duidelijk dat in de toekomst alles naar stiefbroer gaat. Man en zus laten het erbij. Het deel van hun moeder was, emotioneel gezien, belangrijk. Pa zijn geld hoeven ze niet.
Tas, ik weet niks van het huidige erfrecht, maar als ik jou was zou ik uitzoeken of je recht hebt op het kindsdeel van je moeder.
Sterkte...
vrijdag 21 augustus 2015 om 12:14
Bij mij is het qua spullen van moeder en langstlevenden testament precies zo gegaan. Ook nooit iets gezien, haar kinderen wel. Sterker, ik heb via via vernomen dat pa lief overleden was. Uitvaart? Geen idee, heb er niks over gehoord. Maar goed, ik was ook helemaal klaar met die man. Wilde er echt geen energie in steken.
Gelukkig heb ik als puber nog wel een mooi meubelstuk van moeder kunnen redden die pa wilde verkopen. De kopers zagen hoe verdrietig het me maakte en hebben geëist dat het meubelstuk bij mij zou blijven.
Tuurlijk ben ik ook boos geweest, maar wat kon ik er verder mee? Helemaal niks. Heb het van me af weten te zetten met de gedachte dat ze er maar gelukkig van moesten worden. Karma en zo.
Maar ik ben nooit, echt nooit zó enorm woedend geweest. Als Tas met deze woede een gesprek wil aangaan met haar vader, gaat het gegarandeerd escaleren. Dan heeft Tas misschien kunnen zeggen wat ze op haar lever heeft, maar veranderd het iets? Ik denk het niet eigenlijk. Vader zou dan nog wel eens nog meer z'n hakken in het zand kunnen gaan zetten.
En dan nog wat Bromelia zegt over de bewindvoerder. Belangrijk punt!
Gelukkig heb ik als puber nog wel een mooi meubelstuk van moeder kunnen redden die pa wilde verkopen. De kopers zagen hoe verdrietig het me maakte en hebben geëist dat het meubelstuk bij mij zou blijven.
Tuurlijk ben ik ook boos geweest, maar wat kon ik er verder mee? Helemaal niks. Heb het van me af weten te zetten met de gedachte dat ze er maar gelukkig van moesten worden. Karma en zo.
Maar ik ben nooit, echt nooit zó enorm woedend geweest. Als Tas met deze woede een gesprek wil aangaan met haar vader, gaat het gegarandeerd escaleren. Dan heeft Tas misschien kunnen zeggen wat ze op haar lever heeft, maar veranderd het iets? Ik denk het niet eigenlijk. Vader zou dan nog wel eens nog meer z'n hakken in het zand kunnen gaan zetten.
En dan nog wat Bromelia zegt over de bewindvoerder. Belangrijk punt!
vrijdag 21 augustus 2015 om 12:33
Tas, je mist gewoon je moeder heel erg en daardoor gaan je emoties alle kanten op. Waarschijnlijk heb je je behoorlijk verloren gevoeld nadat je moeder overleed en je voor jou gevoel niet op je vader rekenen.
Toch moet je accepteren dat dat huis in Spanje niet van jou is. Natuurlijk heb je er herinneringen en dat blijft ook zo. Je schrijft zelf dat sinds je het huis uit bent, het contact met je vader is verbroken waardoor je het niet kon bespreken. Hoe lang is dat nu, tien jaar of zo?
Dus al 10 jaar ben je niet naar dat huis in Spanje geweest. En wat nu als hij het had verkocht? Dan was het ook weg. Of als hij 130 werd en jullie nooit meer contact zouden hebben. Dan was je ook niet in staat geweest naar Spanje te gaan.
En misschien is het in die laatste 10 jaar al veranderd, dus als je er zou komen vind je ook niet precies terug wat je daar ooit had.
Je vecht tegen je emoties omdat je iets wilt vasthouden, een soort laatste strohalm van je moeder. Heb je nog iets anders van haar? Foto's of iets anders in Nederland, een plek waar jullie kwamen, etc.
Je kunt echt het beste je herinneringen en verlangen naar haar aan iets anders gaan koppelen wat niet in het bezit is van een ander.
Toch moet je accepteren dat dat huis in Spanje niet van jou is. Natuurlijk heb je er herinneringen en dat blijft ook zo. Je schrijft zelf dat sinds je het huis uit bent, het contact met je vader is verbroken waardoor je het niet kon bespreken. Hoe lang is dat nu, tien jaar of zo?
Dus al 10 jaar ben je niet naar dat huis in Spanje geweest. En wat nu als hij het had verkocht? Dan was het ook weg. Of als hij 130 werd en jullie nooit meer contact zouden hebben. Dan was je ook niet in staat geweest naar Spanje te gaan.
En misschien is het in die laatste 10 jaar al veranderd, dus als je er zou komen vind je ook niet precies terug wat je daar ooit had.
Je vecht tegen je emoties omdat je iets wilt vasthouden, een soort laatste strohalm van je moeder. Heb je nog iets anders van haar? Foto's of iets anders in Nederland, een plek waar jullie kwamen, etc.
Je kunt echt het beste je herinneringen en verlangen naar haar aan iets anders gaan koppelen wat niet in het bezit is van een ander.
vrijdag 21 augustus 2015 om 12:39
quote:clubmedfan schreef op 21 augustus 2015 @ 10:59:
[...]
Ach, zij heeft hem toch altijd gehad nadat hij losgeweekt was van zijn kinderen? Denk dat er nog genoeg overblijft voor haar waar ze herinneringen aan kan ophalen. Het gaat hier alleen om het huis in Spanje. Ze zullen er hier ook wel 1 hebben. En voor hetzelfde geld is het een lieve vrouw die haar best heeft gedaan met TO als puber.
Broer en zus van TO hebben het er toch ook niet zo moeilijk mee? die vinden het wel best. Het is alleen TO die een hekel aan die vrouw heeft en haar daarom een hak wil zetten.
En idd. TO heeft meer problemen dus dat ze dit niet zo helder ziet is misschien wel logisch. Maar daar hoef je niet in mee te gaan.
[...]
Ach, zij heeft hem toch altijd gehad nadat hij losgeweekt was van zijn kinderen? Denk dat er nog genoeg overblijft voor haar waar ze herinneringen aan kan ophalen. Het gaat hier alleen om het huis in Spanje. Ze zullen er hier ook wel 1 hebben. En voor hetzelfde geld is het een lieve vrouw die haar best heeft gedaan met TO als puber.
Broer en zus van TO hebben het er toch ook niet zo moeilijk mee? die vinden het wel best. Het is alleen TO die een hekel aan die vrouw heeft en haar daarom een hak wil zetten.
En idd. TO heeft meer problemen dus dat ze dit niet zo helder ziet is misschien wel logisch. Maar daar hoef je niet in mee te gaan.
vrijdag 21 augustus 2015 om 12:40
quote:globe80 schreef op 21 augustus 2015 @ 12:33:
Toch moet je accepteren dat dat huis in Spanje niet van jou is. Natuurlijk heb je er herinneringen en dat blijft ook zo. Je schrijft zelf dat sinds je het huis uit bent, het contact met je vader is verbroken waardoor je het niet kon bespreken. Hoe lang is dat nu, tien jaar of zo?
Dus al 10 jaar ben je niet naar dat huis in Spanje geweest. En wat nu als hij het had verkocht? Dan was het ook weg. Of als hij 130 werd en jullie nooit meer contact zouden hebben. Dan was je ook niet in staat geweest naar Spanje te gaan.
En misschien is het in die laatste 10 jaar al veranderd, dus als je er zou komen vind je ook niet precies terug wat je daar ooit had.
.TO wil dit niet horen
Toch moet je accepteren dat dat huis in Spanje niet van jou is. Natuurlijk heb je er herinneringen en dat blijft ook zo. Je schrijft zelf dat sinds je het huis uit bent, het contact met je vader is verbroken waardoor je het niet kon bespreken. Hoe lang is dat nu, tien jaar of zo?
Dus al 10 jaar ben je niet naar dat huis in Spanje geweest. En wat nu als hij het had verkocht? Dan was het ook weg. Of als hij 130 werd en jullie nooit meer contact zouden hebben. Dan was je ook niet in staat geweest naar Spanje te gaan.
En misschien is het in die laatste 10 jaar al veranderd, dus als je er zou komen vind je ook niet precies terug wat je daar ooit had.
.TO wil dit niet horen
vrijdag 21 augustus 2015 om 12:43
quote:globe80 schreef op 21 augustus 2015 @ 12:33:
Tas, je mist gewoon je moeder heel erg en daardoor gaan je emoties alle kanten op. Waarschijnlijk heb je je behoorlijk verloren gevoeld nadat je moeder overleed en je voor jou gevoel niet op je vader rekenen.
Toch moet je accepteren dat dat huis in Spanje niet van jou is. Natuurlijk heb je er herinneringen en dat blijft ook zo. Je schrijft zelf dat sinds je het huis uit bent, het contact met je vader is verbroken waardoor je het niet kon bespreken. Hoe lang is dat nu, tien jaar of zo?
Dus al 10 jaar ben je niet naar dat huis in Spanje geweest. En wat nu als hij het had verkocht? Dan was het ook weg. Of als hij 130 werd en jullie nooit meer contact zouden hebben. Dan was je ook niet in staat geweest naar Spanje te gaan.
En misschien is het in die laatste 10 jaar al veranderd, dus als je er zou komen vind je ook niet precies terug wat je daar ooit had.
Je vecht tegen je emoties omdat je iets wilt vasthouden, een soort laatste strohalm van je moeder. Heb je nog iets anders van haar? Foto's of iets anders in Nederland, een plek waar jullie kwamen, etc.
Je kunt echt het beste je herinneringen en verlangen naar haar aan iets anders gaan koppelen wat niet in het bezit is van een ander.En dit.
Tas, je mist gewoon je moeder heel erg en daardoor gaan je emoties alle kanten op. Waarschijnlijk heb je je behoorlijk verloren gevoeld nadat je moeder overleed en je voor jou gevoel niet op je vader rekenen.
Toch moet je accepteren dat dat huis in Spanje niet van jou is. Natuurlijk heb je er herinneringen en dat blijft ook zo. Je schrijft zelf dat sinds je het huis uit bent, het contact met je vader is verbroken waardoor je het niet kon bespreken. Hoe lang is dat nu, tien jaar of zo?
Dus al 10 jaar ben je niet naar dat huis in Spanje geweest. En wat nu als hij het had verkocht? Dan was het ook weg. Of als hij 130 werd en jullie nooit meer contact zouden hebben. Dan was je ook niet in staat geweest naar Spanje te gaan.
En misschien is het in die laatste 10 jaar al veranderd, dus als je er zou komen vind je ook niet precies terug wat je daar ooit had.
Je vecht tegen je emoties omdat je iets wilt vasthouden, een soort laatste strohalm van je moeder. Heb je nog iets anders van haar? Foto's of iets anders in Nederland, een plek waar jullie kwamen, etc.
Je kunt echt het beste je herinneringen en verlangen naar haar aan iets anders gaan koppelen wat niet in het bezit is van een ander.En dit.
vrijdag 21 augustus 2015 om 12:58
vrijdag 21 augustus 2015 om 13:06
quote:globe80 schreef op 21 augustus 2015 @ 12:33:
Tas, je mist gewoon je moeder heel erg en daardoor gaan je emoties alle kanten op. Waarschijnlijk heb je je behoorlijk verloren gevoeld nadat je moeder overleed en je voor jou gevoel niet op je vader rekenen.
Toch moet je accepteren dat dat huis in Spanje niet van jou is. Natuurlijk heb je er herinneringen en dat blijft ook zo. Je schrijft zelf dat sinds je het huis uit bent, het contact met je vader is verbroken waardoor je het niet kon bespreken. Hoe lang is dat nu, tien jaar of zo?
Dus al 10 jaar ben je niet naar dat huis in Spanje geweest. En wat nu als hij het had verkocht? Dan was het ook weg. Of als hij 130 werd en jullie nooit meer contact zouden hebben. Dan was je ook niet in staat geweest naar Spanje te gaan.
En misschien is het in die laatste 10 jaar al veranderd, dus als je er zou komen vind je ook niet precies terug wat je daar ooit had.
Je vecht tegen je emoties omdat je iets wilt vasthouden, een soort laatste strohalm van je moeder. Heb je nog iets anders van haar? Foto's of iets anders in Nederland, een plek waar jullie kwamen, etc.
Je kunt echt het beste je herinneringen en verlangen naar haar aan iets anders gaan koppelen wat niet in het bezit is van een ander.
Dit.
Ik begrijp je nu wat beter Tas, je vader heeft veel steken laten vallen na het overlijden van je moeder. En natuurlijk neem je hem dat enorm kwalijk en komt dat allemaal naar boven nu hij ook gaat overlijden. Ik hoop dat je er uit gaat komen en dat je ooit de rust voor jezelf kunt vinden om, net zoals je zus, verder te kunnen gaan met je leven. In woede en verdriet blijven hangen is nog nooit voor iemand goed geweest. Sterkte.
Tas, je mist gewoon je moeder heel erg en daardoor gaan je emoties alle kanten op. Waarschijnlijk heb je je behoorlijk verloren gevoeld nadat je moeder overleed en je voor jou gevoel niet op je vader rekenen.
Toch moet je accepteren dat dat huis in Spanje niet van jou is. Natuurlijk heb je er herinneringen en dat blijft ook zo. Je schrijft zelf dat sinds je het huis uit bent, het contact met je vader is verbroken waardoor je het niet kon bespreken. Hoe lang is dat nu, tien jaar of zo?
Dus al 10 jaar ben je niet naar dat huis in Spanje geweest. En wat nu als hij het had verkocht? Dan was het ook weg. Of als hij 130 werd en jullie nooit meer contact zouden hebben. Dan was je ook niet in staat geweest naar Spanje te gaan.
En misschien is het in die laatste 10 jaar al veranderd, dus als je er zou komen vind je ook niet precies terug wat je daar ooit had.
Je vecht tegen je emoties omdat je iets wilt vasthouden, een soort laatste strohalm van je moeder. Heb je nog iets anders van haar? Foto's of iets anders in Nederland, een plek waar jullie kwamen, etc.
Je kunt echt het beste je herinneringen en verlangen naar haar aan iets anders gaan koppelen wat niet in het bezit is van een ander.
Dit.
Ik begrijp je nu wat beter Tas, je vader heeft veel steken laten vallen na het overlijden van je moeder. En natuurlijk neem je hem dat enorm kwalijk en komt dat allemaal naar boven nu hij ook gaat overlijden. Ik hoop dat je er uit gaat komen en dat je ooit de rust voor jezelf kunt vinden om, net zoals je zus, verder te kunnen gaan met je leven. In woede en verdriet blijven hangen is nog nooit voor iemand goed geweest. Sterkte.
vrijdag 21 augustus 2015 om 19:13
Kom net terug bij mijn vader vandaan. Stiefmoeder zat daar eventjes op de gang gezeten en toen ze wegging bij ons vader gaan zitten. Gevraagd hoe het ging met hem hij zij wanneer gaat deze pijn voorbij. Ik heb hem gevraagd over het huisje in Spanje meneer gaf geen antwoord ik ben er helemaal klaar mee ik ben Opgestaan en vertrokken.
Ik sta machteloos, klote vader van voede andermans kinderen op zijn eigen kinderen mochten weggrotten. En nu erfen ze ons huisje. Ik ga even op mijn handen zitten en ik ga uitloggen ik ben woest.
Ik sta machteloos, klote vader van voede andermans kinderen op zijn eigen kinderen mochten weggrotten. En nu erfen ze ons huisje. Ik ga even op mijn handen zitten en ik ga uitloggen ik ben woest.
vrijdag 21 augustus 2015 om 19:16
vrijdag 21 augustus 2015 om 19:39
vrijdag 21 augustus 2015 om 20:25
quote:Tas28 schreef op 21 augustus 2015 @ 19:13:
Kom net terug bij mijn vader vandaan. Stiefmoeder zat daar eventjes op de gang gezeten en toen ze wegging bij ons vader gaan zitten. Gevraagd hoe het ging met hem hij zij wanneer gaat deze pijn voorbij. Ik heb hem gevraagd over het huisje in Spanje meneer gaf geen antwoord ik ben er helemaal klaar mee ik ben Opgestaan en vertrokken.
Ik sta machteloos, klote vader van voede andermans kinderen op zijn eigen kinderen mochten weggrotten. En nu erfen ze ons huisje. Ik ga even op mijn handen zitten en ik ga uitloggen ik ben woest.
Hij vroeg jou wanneer zijn pijn voorbij ging. Hij wilde je geruststelling, lieve woorden, iets waaruit blijkt dat hij pijn heeft.
Jij begint over het stomme huis in het stomme Spanje. En hij gaf daar geen antwoord op.
Want hij heeft andere dingen (PIJN) aan zijn hoofd dan dat stomme huis in Spanje.
En nu ben je opgestaan en weggelopen. Nou chapeau! Heel volwassen opgelost hoor. Je mag trots zijn op jezelf. Echt waar, je hebt focking 10 jaar de tijd gehad om dit stomme huis in Spanje te regelen en nu ga jij lekker lopen drammen op zijn sterfbed. En je opende dit topic nota bene omdat JIJ je stiefmoeder beschuldigde van de erfenis alvast verdelen voor de man onder de grond ligt. En moet je kijken hoe diep je nu zelf gezonken bent! Verdrietig, teleurgesteld, machteloos oke, maar dit gaat gewoon te ver. Je hebt alleen jezelf ermee als je tot het laatst over dit klotehuis gaat zemelen met hem. Dan kun je hem niet de échte vragen stellen die je hebt en je hem nu nog kunt vragen.
Kom net terug bij mijn vader vandaan. Stiefmoeder zat daar eventjes op de gang gezeten en toen ze wegging bij ons vader gaan zitten. Gevraagd hoe het ging met hem hij zij wanneer gaat deze pijn voorbij. Ik heb hem gevraagd over het huisje in Spanje meneer gaf geen antwoord ik ben er helemaal klaar mee ik ben Opgestaan en vertrokken.
Ik sta machteloos, klote vader van voede andermans kinderen op zijn eigen kinderen mochten weggrotten. En nu erfen ze ons huisje. Ik ga even op mijn handen zitten en ik ga uitloggen ik ben woest.
Hij vroeg jou wanneer zijn pijn voorbij ging. Hij wilde je geruststelling, lieve woorden, iets waaruit blijkt dat hij pijn heeft.
Jij begint over het stomme huis in het stomme Spanje. En hij gaf daar geen antwoord op.
Want hij heeft andere dingen (PIJN) aan zijn hoofd dan dat stomme huis in Spanje.
En nu ben je opgestaan en weggelopen. Nou chapeau! Heel volwassen opgelost hoor. Je mag trots zijn op jezelf. Echt waar, je hebt focking 10 jaar de tijd gehad om dit stomme huis in Spanje te regelen en nu ga jij lekker lopen drammen op zijn sterfbed. En je opende dit topic nota bene omdat JIJ je stiefmoeder beschuldigde van de erfenis alvast verdelen voor de man onder de grond ligt. En moet je kijken hoe diep je nu zelf gezonken bent! Verdrietig, teleurgesteld, machteloos oke, maar dit gaat gewoon te ver. Je hebt alleen jezelf ermee als je tot het laatst over dit klotehuis gaat zemelen met hem. Dan kun je hem niet de échte vragen stellen die je hebt en je hem nu nog kunt vragen.
vrijdag 21 augustus 2015 om 20:55
quote:Doreia schreef op 21 augustus 2015 @ 20:25:
[...]
Hij vroeg jou wanneer zijn pijn voorbij ging. Hij wilde je geruststelling, lieve woorden, iets waaruit blijkt dat hij pijn heeft.
Jij begint over het stomme huis in het stomme Spanje. En hij gaf daar geen antwoord op.
Want hij heeft andere dingen (PIJN) aan zijn hoofd dan dat stomme huis in Spanje.
En nu ben je opgestaan en weggelopen. Nou chapeau! Heel volwassen opgelost hoor. Je mag trots zijn op jezelf. Echt waar, je hebt focking 10 jaar de tijd gehad om dit stomme huis in Spanje te regelen en nu ga jij lekker lopen drammen op zijn sterfbed. En je opende dit topic nota bene omdat JIJ je stiefmoeder beschuldigde van de erfenis alvast verdelen voor de man onder de grond ligt. En moet je kijken hoe diep je nu zelf gezonken bent! Verdrietig, teleurgesteld, machteloos oke, maar dit gaat gewoon te ver. Je hebt alleen jezelf ermee als je tot het laatst over dit klotehuis gaat zemelen met hem. Dan kun je hem niet de échte vragen stellen die je hebt en je hem nu nog kunt vragen.
Dit.
Dit is het egoïsme al ruim voorbij, dit is egocentrisme....onvoorstelbaar.
[...]
Hij vroeg jou wanneer zijn pijn voorbij ging. Hij wilde je geruststelling, lieve woorden, iets waaruit blijkt dat hij pijn heeft.
Jij begint over het stomme huis in het stomme Spanje. En hij gaf daar geen antwoord op.
Want hij heeft andere dingen (PIJN) aan zijn hoofd dan dat stomme huis in Spanje.
En nu ben je opgestaan en weggelopen. Nou chapeau! Heel volwassen opgelost hoor. Je mag trots zijn op jezelf. Echt waar, je hebt focking 10 jaar de tijd gehad om dit stomme huis in Spanje te regelen en nu ga jij lekker lopen drammen op zijn sterfbed. En je opende dit topic nota bene omdat JIJ je stiefmoeder beschuldigde van de erfenis alvast verdelen voor de man onder de grond ligt. En moet je kijken hoe diep je nu zelf gezonken bent! Verdrietig, teleurgesteld, machteloos oke, maar dit gaat gewoon te ver. Je hebt alleen jezelf ermee als je tot het laatst over dit klotehuis gaat zemelen met hem. Dan kun je hem niet de échte vragen stellen die je hebt en je hem nu nog kunt vragen.
Dit.
Dit is het egoïsme al ruim voorbij, dit is egocentrisme....onvoorstelbaar.