Onnodig consult?

Lang verhaal, ga het proberen kort en toch volledig te vertellen:



Ik had een kwaal en ging daarmee naar de huisarts. De huisarts kon zo goed als zeker een diagnose stellen (hinderlijk, maar niet levensbedreigend). Ik krijg een doorverwijzing naar een specialist. Die kan zekerheid geven en vertellen wat er eventueel aan te doen is.Ik maak een afspraak met de specialist bij het ziekenhuis waar ik ook onder behandeling ben voor mijn astma. Op de vraag waar het over gaat geef ik de diagnose van mijn huisarts en dat ik er graag iets aan wil laten doen, want het is misschien niet levensbedreigend maar wel hinderlijk en ik wil er vanaf.



De eerste mogelijkheid is vijf weken later. Dat ligt niet alleen aan het ziekenhuis, maar ook aan mij: ik werk vier dagen en wil graag op mijn vrije dag (ik vind het raar voor iets dat geen spoed heeft op een werkdag te gaan).



Als ik aan de beurt ben, blijkt dat ik een arts-assistent heb. Geeft niet, denk ik nog, ik had toch niet verwacht dat ik gelijk geholpen zou worden. Het is een jonge vrouw, net vers van de opleiding denk ik. Ze is vriendelijk, neemt de tijd, luistert naar mijn verhaal en beantwoordt mijn vragen. Als ze het antwoord op een bepaalde vraag van mij niet weet, belt ze naar dokter B (de echt dokter zal ik maar zeggen), die op dat moment op een andere locatie van het betreffende ziekenhuis aan het werk is.



Ze vertelt dat mijn aandoening alleen operatief verwijderd kan worden, inclusief narcose. Als ik aangeef dat ik erg veel last heb gehad van de narcose van een andere operatie, stelt zij voor dat dokter B eerst nog eens goed kijkt, wellicht is een plaatselijke verdoving mogelijk. Om moet dokter B beoordelen of een operatie wel het gewenste effect heeft: het is goed mogelijk dat ik uiteindelijk meer last krijg van littekenweefsel dan van de oorspronkelijke kwaal.

Aan het eind van het gesprek maakt zij voor mij een afspraak bij dokter B, dat kan al over twee weken.



Uiteindelijk voel ik mij met respect behandeld en ik ben weer wat wijzer. Als ik e.e.a aan mij vriend vertel zegt hij dat dit dus een compleet onnodig consult was. Was ik direct bij dokter B terecht gekomen, dan had hij mij alle informatie kunnen geven en had ik kunnen beslissen of ik wilde laten opereren of niet. Daar zit natuurlijk wel wat in. Nu ben ik eerst bij deze arts-assistent geweest, en moet straks naar dokter B en kan daarna pas worden geholpen. Ik wist wel dat mijn ziekenhuis een opleidingsziekenhuis is, en ik heb niet specifiek gevraagd om een afgestudeerd arts. Wel heb ik aangeven wat mijn klacht was.



Ik moet dit consult natuurlijk wel betalen (en dat zal ik ook zeker doen), maar ik heb er wel een beetje dubbel gevoel over. Hoe zien jullie dit? Andere meningen zijn zeker welkom. Het gaat mij niet alleen om het geld, wil van dit vervelende gevoel af.

Alvast bedankt.

Tja, het was inderdaad het mooiste geweest als de 'echte arts' ook in de buurt was geweest en enkele specifieke vragen gelijk had kunnen beantwoorden. Maar hij was dus op een andere locatie. Ik heb trouwens op internet gezien dat er dan nog een andere arts aan het ziekenhuis verbonden is, maar ik denk dat die gewoon niet aanwezig was (vakantie, ziek, is eigenlijk niet ter sprake gekomen).



Dat de arts assistent er heel wat jaren studie heeft opzitten, heb ik nooit ontkend. Zoals eerder aangegeven, zij heeft mij goed te woord gestaan, ze miste alleen de ervaring om enkele specifieke vragen te beantwoorden. Dat ik een akelige ervaring had met narcose kon zij ook niets aan doen. Maar ze kon ook geen oordeel geven of in mijn geval het middel (de operatie) niet erger zou zijn dan de kwaal en ze dacht dat dokter B dat wel kon. Ik denk ook dat zij goed heeft gehandeld door direct voor mij een afspraak bij dokter B in te plannen. Gezien de omstandigheden heeft zij voor mij gedaan wat op dat moment mogelijk was. Maar het was uit efficiency-oogpunt inderdaad beter geweest als haar 'supervisor' ook op locatie aanwezig was geweest.



En ik heb uit dit topic nu ook geleerd dat aan een extra consult voro dezelfde kwaal geen extra kosten verbonden zijn. Dat wist ik dus echt niet. Al met al: mijn vervelende gevoel is nu wel weg, ik moet er alleen nog een extra keer naar toe (en dat is natuurlijk nooit leuk).

quote:reglisse schreef op 18 juli 2013 @ 20:26:

Titta, ben je echt verwezen naar de supervisor? Of naar een ander soort arts (anesthesist misschien?) die speciaal over de narcose/plaatselijke verdoving gaat? Dat is namelijk heel gebruikelijk in de voorbereiding voor een ingreep.



Ik heb wel eens meegemaakt dat de supervisor erbij werd gehaald voor een complexe vraag. Maar terugkomen eigenlijk nooit, daar zou ik ook niet blij mee zijn.



Meestal heb ik liever een ervaren assistent dan de hoogleraar (academisch ziekenhuis). In mijn ervaring zijn die vaak vriendelijker, meer up-to-date, en ze hebben vooral meer tijd. Alleen iemand die echt net begint is soms wat onervaren, maar goed daar heb je supervisie voor.Nee, niet naar de Anesthesist. Het ligt vrij dicht op de oppervlakte, ik had helemaal geen narcose verwacht. En de supervisor zou kunnen beoordelen of een plaatselijke verdoving in mijn geval ook mogelijk was. Maar in principe gaat zo'n ingreep dus onder een (lichte) narcose.

Dr. B was trouwens telefonisch bereikbaar. Ze heeft hem zelfs gebeld toen ze een van mijn vragen niet kon beantwoorden. Maar het ziekenhuis heeft meerdere locaties en hij was dus elders. Maar wel bereikbaar dus. Hij kon alleen niet een persoonlijk oordeel geven over al dan geen narcose en of een operatie wel de meest verstandige keuze was, ivm littekenweefsel. Uiteindelijk moest ik natuurlijk zelf beslissen, maar hij zou er wel iets over kunnen zeggen.