Gezondheid
alle pijlers
Aangezichtsverlamming
woensdag 14 oktober 2015 om 18:29
woensdag 14 oktober 2015 om 19:58
Ik heb een jaar of vijf geleden een Bells parese gehad. Ik kreeg een virusremmer en een stootkuur prednisolon, daarna verbeterde het redelijk snel.
Prednisolon heb je neem ik aan niet gehad ivm je zwangerschap, wellicht dat het alsnog zou kunnen? Ik zou het eens navragen!
Prednisolon heb je neem ik aan niet gehad ivm je zwangerschap, wellicht dat het alsnog zou kunnen? Ik zou het eens navragen!
if we all light up, we can scare away the dark...
woensdag 14 oktober 2015 om 20:22
Ik heb het ooit eens gehad naar aanleiding van een 'naar binnen geslagen oorontsteking'. Een verwaarloosde oorontsteking zeg maar. Met de juiste medicatie is het destijds met een paar weken goed hersteld. Was erg naar. Weet nog dat ik het al voelde voordat je het überhaupt kon zien.
Ik had de ontsteking aan het rechteroor en de linkerhelft van mijn gezicht was verlamd....
Ik had de ontsteking aan het rechteroor en de linkerhelft van mijn gezicht was verlamd....
woensdag 14 oktober 2015 om 20:23
Ik heb het gehad, Bell's Palsy noemde ze het, Bell's parese, ziekte van Bell. De zenuw die je oog je neusvleugel en je mondhoek aanstuurt is klem komen te zitten, door bv een ontsteking. In je schedel zitten allemaal kleine gaatjes waar de zenuwen doorheen gaan, als zo'n zenuw dus opzwelt komt het klem te zitten en sterft het een beetje, gedeeltelijk of geheel af. Meestal herstelt het zich volledig, in 75 % van de gevallen. Ik behoorde zelf tot de overige 25 %, maar ik kan er prima mee leven hoor. Ik kan niet meer breeduit lachen, de linkerkant van mijn gezicht doet niet geheel mee zeg maar. En mijn linkeroog knijpt bv samen als ik lach of als ik eet. Het valt de meeste mensen niet echt op trouwens. Op foto's kun je het wel heel goed zien.
Ik was ook zwanger toen ik het kreeg, ik geloof in de 12e week ofzo. Heb toen geen prednison genomen. Ze hebben een test gedaan en ws was het geheel afgestorven bij mij. Dat was wel een tegenvaller hoor. Maar het is gelijk toch nog vrij goed gekomen! Ik was dus een zwaar geval.
Rust is denk ik heel belangrijk, de artsen zeiden dat ik wel door kon werken, maar ik ben toen halve dagen gaan werken. Acupunctuur heb ik ook gedaan. Geen idee of het heeft geholpen, ik had er toen wel een goed gevoel over. Veel sterkte en beterschap!
Ik was ook zwanger toen ik het kreeg, ik geloof in de 12e week ofzo. Heb toen geen prednison genomen. Ze hebben een test gedaan en ws was het geheel afgestorven bij mij. Dat was wel een tegenvaller hoor. Maar het is gelijk toch nog vrij goed gekomen! Ik was dus een zwaar geval.
Rust is denk ik heel belangrijk, de artsen zeiden dat ik wel door kon werken, maar ik ben toen halve dagen gaan werken. Acupunctuur heb ik ook gedaan. Geen idee of het heeft geholpen, ik had er toen wel een goed gevoel over. Veel sterkte en beterschap!
woensdag 14 oktober 2015 om 20:37
je zou naar een mime-therapeut kunnen gaan. Dat kan een fysiotherapeut zijn, of een logopedist. Die kan het niet genezen, maar je wel helpen om zo symmetrisch mogelijk te blijven bewegen, waardoor je voorkomt dat de gezonde zijde van je gezicht té hard aan het werk gaat (dat zou maken dat je er schever uitziet dan nodig). Je probeert ook onwillekeurige "meebewegingen" van je gezicht te voorkomen. Hij/zij zal ook je vragen kunnen beantwoorden en je informatie kunnen geven.
donderdag 15 oktober 2015 om 04:56
quote:tatlitatli schreef op 14 oktober 2015 @ 19:58:
Ik heb een jaar of vijf geleden een Bells parese gehad. Ik kreeg een virusremmer en een stootkuur prednisolon, daarna verbeterde het redelijk snel.
Prednisolon heb je neem ik aan niet gehad ivm je zwangerschap, wellicht dat het alsnog zou kunnen? Ik zou het eens navragen!
Prednison heb ik ook gehad, ze zijn mijn kindje gaan halen om hiermee te kunnen starten. Ze zeiden als je binnen 1 week start met de medicijnen je de meeste kans hebt op herstel, achteraf lees ik dat hier geen bewijzen voor zijn. Dus soms twijfel ik wel of het de juiste keuze was, maar goed dat is een andere discussie en die kleine maakt het goed gelukkig.
Bedankt in ieder geval voor je tip!
Ik heb een jaar of vijf geleden een Bells parese gehad. Ik kreeg een virusremmer en een stootkuur prednisolon, daarna verbeterde het redelijk snel.
Prednisolon heb je neem ik aan niet gehad ivm je zwangerschap, wellicht dat het alsnog zou kunnen? Ik zou het eens navragen!
Prednison heb ik ook gehad, ze zijn mijn kindje gaan halen om hiermee te kunnen starten. Ze zeiden als je binnen 1 week start met de medicijnen je de meeste kans hebt op herstel, achteraf lees ik dat hier geen bewijzen voor zijn. Dus soms twijfel ik wel of het de juiste keuze was, maar goed dat is een andere discussie en die kleine maakt het goed gelukkig.
Bedankt in ieder geval voor je tip!
donderdag 15 oktober 2015 om 13:07
quote:Vicky schreef op 14 oktober 2015 @ 20:23:
Ik heb het gehad, Bell's Palsy noemde ze het, Bell's parese, ziekte van Bell. De zenuw die je oog je neusvleugel en je mondhoek aanstuurt is klem komen te zitten, door bv een ontsteking. In je schedel zitten allemaal kleine gaatjes waar de zenuwen doorheen gaan, als zo'n zenuw dus opzwelt komt het klem te zitten en sterft het een beetje, gedeeltelijk of geheel af. Meestal herstelt het zich volledig, in 75 % van de gevallen. Ik behoorde zelf tot de overige 25 %, maar ik kan er prima mee leven hoor. Ik kan niet meer breeduit lachen, de linkerkant van mijn gezicht doet niet geheel mee zeg maar. En mijn linkeroog knijpt bv samen als ik lach of als ik eet. Het valt de meeste mensen niet echt op trouwens. Op foto's kun je het wel heel goed zien.
Ik was ook zwanger toen ik het kreeg, ik geloof in de 12e week ofzo. Heb toen geen prednison genomen. Ze hebben een test gedaan en ws was het geheel afgestorven bij mij. Dat was wel een tegenvaller hoor. Maar het is gelijk toch nog vrij goed gekomen! Ik was dus een zwaar geval.
Rust is denk ik heel belangrijk, de artsen zeiden dat ik wel door kon werken, maar ik ben toen halve dagen gaan werken. Acupunctuur heb ik ook gedaan. Geen idee of het heeft geholpen, ik had er toen wel een goed gevoel over. Veel sterkte en beterschap!
Hi Vicky,
Bedankt voor je berichtje. Echt balen dat je het hebt gekregen maar al helemaal zo vroeg in je zwangerschap, hoop dat je toch nog een beetje hebt kunnen genieten van die tijd.
Wat voor test is het die ze bij jou hebben gedaan? Ik heb eigenlijk helemaal geen onderzoeken gehad, behalve dat de neuroloog naar m'n gezicht heeft gekeken en de kno arts in m'n oor. Heb binnenkort wel weer een afspraak bij de neuroloog dus wellicht kan ik vragen of die test voor mij ook mogelijk is. Ben gewoon bang dat het niet meer over gaat..
Ik kan mijn oog ook niet sluiten en moet hem daarom elke avond afplakken met een speciale pleister. Hoe doe jij dat? Of kan je oog gewoon dicht?
Ik heb het gehad, Bell's Palsy noemde ze het, Bell's parese, ziekte van Bell. De zenuw die je oog je neusvleugel en je mondhoek aanstuurt is klem komen te zitten, door bv een ontsteking. In je schedel zitten allemaal kleine gaatjes waar de zenuwen doorheen gaan, als zo'n zenuw dus opzwelt komt het klem te zitten en sterft het een beetje, gedeeltelijk of geheel af. Meestal herstelt het zich volledig, in 75 % van de gevallen. Ik behoorde zelf tot de overige 25 %, maar ik kan er prima mee leven hoor. Ik kan niet meer breeduit lachen, de linkerkant van mijn gezicht doet niet geheel mee zeg maar. En mijn linkeroog knijpt bv samen als ik lach of als ik eet. Het valt de meeste mensen niet echt op trouwens. Op foto's kun je het wel heel goed zien.
Ik was ook zwanger toen ik het kreeg, ik geloof in de 12e week ofzo. Heb toen geen prednison genomen. Ze hebben een test gedaan en ws was het geheel afgestorven bij mij. Dat was wel een tegenvaller hoor. Maar het is gelijk toch nog vrij goed gekomen! Ik was dus een zwaar geval.
Rust is denk ik heel belangrijk, de artsen zeiden dat ik wel door kon werken, maar ik ben toen halve dagen gaan werken. Acupunctuur heb ik ook gedaan. Geen idee of het heeft geholpen, ik had er toen wel een goed gevoel over. Veel sterkte en beterschap!
Hi Vicky,
Bedankt voor je berichtje. Echt balen dat je het hebt gekregen maar al helemaal zo vroeg in je zwangerschap, hoop dat je toch nog een beetje hebt kunnen genieten van die tijd.
Wat voor test is het die ze bij jou hebben gedaan? Ik heb eigenlijk helemaal geen onderzoeken gehad, behalve dat de neuroloog naar m'n gezicht heeft gekeken en de kno arts in m'n oor. Heb binnenkort wel weer een afspraak bij de neuroloog dus wellicht kan ik vragen of die test voor mij ook mogelijk is. Ben gewoon bang dat het niet meer over gaat..
Ik kan mijn oog ook niet sluiten en moet hem daarom elke avond afplakken met een speciale pleister. Hoe doe jij dat? Of kan je oog gewoon dicht?
donderdag 15 oktober 2015 om 13:13
quote:Lilla schreef op 14 oktober 2015 @ 20:37:
je zou naar een mime-therapeut kunnen gaan. Dat kan een fysiotherapeut zijn, of een logopedist. Die kan het niet genezen, maar je wel helpen om zo symmetrisch mogelijk te blijven bewegen, waardoor je voorkomt dat de gezonde zijde van je gezicht té hard aan het werk gaat (dat zou maken dat je er schever uitziet dan nodig). Je probeert ook onwillekeurige "meebewegingen" van je gezicht te voorkomen. Hij/zij zal ook je vragen kunnen beantwoorden en je informatie kunnen geven.Bedankt voor je tip! Vorige week bij de logopedist geweest en ik moet thuis oefeningen gaan doen. Dit is die mime therapie. Het is er helaas nog niet echt van gekomen (kleine vraagt veel aandacht), maar moet het zeker gaan proberen!
je zou naar een mime-therapeut kunnen gaan. Dat kan een fysiotherapeut zijn, of een logopedist. Die kan het niet genezen, maar je wel helpen om zo symmetrisch mogelijk te blijven bewegen, waardoor je voorkomt dat de gezonde zijde van je gezicht té hard aan het werk gaat (dat zou maken dat je er schever uitziet dan nodig). Je probeert ook onwillekeurige "meebewegingen" van je gezicht te voorkomen. Hij/zij zal ook je vragen kunnen beantwoorden en je informatie kunnen geven.Bedankt voor je tip! Vorige week bij de logopedist geweest en ik moet thuis oefeningen gaan doen. Dit is die mime therapie. Het is er helaas nog niet echt van gekomen (kleine vraagt veel aandacht), maar moet het zeker gaan proberen!
donderdag 15 oktober 2015 om 20:24
Hoi, ik heb het ook gehad...toen ik 36 weken zwanger was. Ik had toen carpaal-tunnel syndroom en ook pre-eclampsie, en daardoor had ik een te hoge bloeddruk en hield ik teveel vocht op...misschien had dit ermee te maken.
Toch hoor je het nog.... zwanger zijn en een aangezichtverlamming.
Ik hoop voor je dat het allemaal wegtrekt. Bij mij is het helemaal goed herstelt, binnen de 2 maanden na de bevalling. Heb er wel geen medicatie voor gekregen.
Toch hoor je het nog.... zwanger zijn en een aangezichtverlamming.
Ik hoop voor je dat het allemaal wegtrekt. Bij mij is het helemaal goed herstelt, binnen de 2 maanden na de bevalling. Heb er wel geen medicatie voor gekregen.
donderdag 15 oktober 2015 om 20:37
Ik kan gelukkig mijn oog gewoon weer sluiten en knipperen enzo. Ten tijde van de aandoening plakte ik het s nachts dicht met leukoplast, even zo'n stukje tape eroverheen. Ik had wel zo'n glaasje gekregen, maar ik kon er niks mee worden.
Tja, wat voor test was het. Volgens mij een soort van electrische schokjes die ze toedienden en ze konden dan de reacties meten, de reactie van de zenuw/zenuwen.
Ik heb absoluut genoten van de zwangerschap. Ik zat gelukkig echt op een roze wolk. Pas na de bevalling kwam het idee van 'en nu?'. Ik ben er een tijd onzeker van geweest, dat ik dacht als ik recht tegenover mensen stond dat ze het konden zien. Nu is het dusdanig opgeknapt dat het gewoon niet meer zo opvalt. Tuurlijk is het soms wel eens jammer, maar dat komt door mijn eigen ideeen en niet zozeer van de reacties van anderen. het valt hun niet op, of ze vinden het niet belangrijk.
Tja, wat voor test was het. Volgens mij een soort van electrische schokjes die ze toedienden en ze konden dan de reacties meten, de reactie van de zenuw/zenuwen.
Ik heb absoluut genoten van de zwangerschap. Ik zat gelukkig echt op een roze wolk. Pas na de bevalling kwam het idee van 'en nu?'. Ik ben er een tijd onzeker van geweest, dat ik dacht als ik recht tegenover mensen stond dat ze het konden zien. Nu is het dusdanig opgeknapt dat het gewoon niet meer zo opvalt. Tuurlijk is het soms wel eens jammer, maar dat komt door mijn eigen ideeen en niet zozeer van de reacties van anderen. het valt hun niet op, of ze vinden het niet belangrijk.
