Diabetes-topic

Ohja, sorry setter, mijn geheugen is een beetje aangetast.



sri, je bent wel een kanjer hoor, erg positief altijd, je postings, helemaal goed! En ja, dit is een van de weinige topics/sites waar ik altijd met blije nieuwsgierigheid kijk of er alweer iets nieuws is.



Grungy, tussen ons gezeur door..... Ik heb zelf geen type 2, weet het dus niet heel goed. Als blijkt dat hij het heeft, en het is te bedwingen met een pilletje, dan zou ik er niet een te groot issue van maken. Is het dat niet, tsja.... dan zou ik het hem op de man af vragen. Wat hij wil dat je wel of juist niet voor hem doet.

Allereerst Ris: meid meid meid, wat een ongelooflijk stelletje lijers daar bij jou op en rond het werk. Daar zakt je de broek toch ernstig van af



Grungy, ik heb eigenlijk niets aan Lief's verhaal toe te voegen. Wacht eerst maar even af of het überhaupt diabetes is, en zo ja, dan zien jullie wel verder. Een belangrijk punt vond ik 'acceptatie'. Acceptatie dat je vanaf dat punt 'dus' chronisch ziek bent en niet meer de energie zult hebben die je had. En als het, zoals Lief al zei, met een pilletje op te lossen is valt het allemaal nog best mee. Maar ik zou echt eerst even afwachten en het op je af laten komen. Dat is het enige wat jullie nu kunnen doen. Sterkte ermee!



Srizus: je bent een kanjer hoor! En je hebt gewoon ook gelijk, hoor. Laat een ander lekker lullen. Dat zegt alleen iets over die ander en niks over jou of mij. Maar het blijft soms kwetsend, en soms word ik verdrietig van het geoordeel. Totdat ik me weer realiseer dat ik niemand verantwoording schuldig ben, dan gaat het weer beter. Maar het blijft vervelend, al dat gezeik.



Ik ben het ook met je eens over het gevoel van verbondenheid en saamhorigheid hier in dit topic. Ik vind het altijd fijn om te lezen dat anderen ook wel eens dom doen, eetbuien hebben, een klerehumeur of gewoon nooit zin in sporten. Heerlijk al die herkenbaarheid!



Maar goed, ik ga eerst weer eens even verder, ik kom later nog terug, echt heus, op al jouw vorige vragen. Echt, ik beloof het!

Sri; je hebt absoluut helemaal gelijk! Maar het irritante in dit geval was dat het een ARBEIDSCOACH betrof (de mijne wel te verstaan) die deze kutopmerking maakte tegen mijn eigen baas, de opperbaas en de arbo-arts (waar ik dus niet bij was).

Dus ik kon niet eens weerwoord geven. Ik zal haar jouw betoog doorsturen

Met de aanvullingen natuurlijk! (vooral dat het mijn eigen schuld is als ik te hoog zit; te veel gevreten hahhaahahah)



En verder ben ik het nog meer met je eensch dat we hier een goed stel diabeten hebben zitten. Ik kan altijd even komen klagen of mopperen en er is altijd wel iemand die reageert. Zo blij met jullie!!!!!

quote:sri schreef op 11 oktober 2010 @ 21:31:

Lieve schatten, dat is nou net de oorsprong van het obligate antwoord 'Ik mag niet klagen' op de vraag 'Hoe gaat het ermee?'. Ik heb dan altijd de neiging om te zeggen 'Ik mag eigenlijk

niet klagen, maar als je ff hebt (koffie?), dan ga ik eens lekker los'.



Aangezien overgewicht in veel (en lang niet alle) gevallen inherent is aan diabetes, menen veel niet-diabetici comfortabel kort door de bocht te mogen concluderen dat het allemaal onze eigen schuld is. Want dat is overgewicht, toch? En voor het gemak (ze zijn dan toch bezig), wordt dat gelijk betrokken op de aanslag op hún belastingcentjes. Want daar gaat tegenwoordig toch alles over in Nederland?

Btw, niet-diabetici= niet suikerziek = dus een chronisch zuur humeur? Maar dat terzijde.



Meiden, laten we onze energie toch alsjeblieft niet meer steken in dat soort nitwits! Wat hebben we er aan?

Wij hebben alleen met ons te maken. Met onze problemen, met ons verdriet, met het hele briljante betoog van Lief, met de boosheid van Setter, met dit hele geweldige topic! En denk

maar zo: ook schrale troost is troost: ook al die zogenaamde verantwoord levende topfitte supergezonde zelfvoldane types gaan vroeg of laat dood. Zoals wij allemaal, de één vroeger, de ander later. En omdat we geen van allen weten hoe we tenslotte gaan, past de club-die-het-allemaal-zo-goed-weet, enige bescheidenheid.



Ik ben ontzettend blij met jullie, met onze verbondenheid, onze onderlinge steun, ook al staat het topic soms even stil maar hey, that's life! Ik vind dat vele malen belangrijker dan domme opmerkingen van onwetende mensen die in de verste verte niet weten waar ze het over hebben. Laat je niet kisten!

Allemaal, dikke kus!!



Ik kan me hier helemaal in vinden en kan het zelf niet beter uitleggen!



Kom alleen maar even langs om hoi,hoi te zeggen, want verder ben ik nogal druk en ben nog steeds niet in mijn hum



Allemaal een dikke knuffel van mij

Mijn man, mijn vader en ik gaan vanavond heerlijk uit eten in ons all time favorite restaurant (om er nog even een engelse term tussendoor te kwakken ) om te vieren dat

a: we 10 jaar bij elkaar zijn vandaag, en

b: we zo blij zijn dat we mijn vader weer terughebben en dat hij zo lief op onze honden past tijdens deze opleidingsweken voor mijn nieuwe werk.



Ik heb er zooooooooooooooooooooooooooooo'n zin in!

Heerlijk, weer lekker veel vlees met heel veel knoflooksaus eten, en dan de halve nacht wakker liggen van de dorst en morgen weer heerlijk hoge suikers.



Maar dat geeft niet, want dat is het méér dan waard!

Mjammieeeeee....

Setter, van harte gefeliciteerd!!!

10 jaar is een prachtig jubileum, dat is zeker een reden om eens lekker te gaan vieren, en ik ben zo blij voor je dat je (wat zeg je dat mooi) je vader weer terug hebt.

Ik wens je ontzettend veel plezier, en heel veel vlees en knoflooksaus en andere verkeerde, verrukkelijke dingen waar je misschien morgen last van hebt, maar vanavond intens van gaat genieten.



Teddeke, leuk dat je ff langs kwam. Vervelend voor je dat je nog steeds niet in je hum bent, ik hoop voor je dat je snel opklaart. Misschien helpt dit een beetje:

Sri, je bent een dikke lieve schat!

Teddeke, ik hoop ook voor je dat je je gauw weer wat beter zult gaan voelen. Bah, wat een rottijd voor jou, jakkes....

Jij ook van mij een dikke en een dikke !

sri: heel goed gezegd!



Teddeke, wat balen dat je nog niet in je hum bent, hopelijk gaat het snel beter met je!!



Setter, wat fijn dat je je vader terug hebt . Hopelijk heb je heerlijk gegeten en gefeliciteerd met jullie 10 jarig jubileum!!



Ris, wat ontzettend klote daar op je werk zeg! En nu je je druk maakt komt dat je suikers ook niet ten goede natuurlijk. Echt balen hoor!! Hopelijk gaat het snel ook weer beter met jou

Angelinaa



Hoe is het nu met jou?

Setter; hoe was het eten? Genoten???? Fijn dat je je vader weer terughebt.

En al 10 jaar bij elkaar! Wauw... manlief en ik al bijna 12 jaar... (oehoehoeh... zolang al!)



Teddeke; dikke knuffel; balen dat je nog niet in je hum bent. HOpelijk gaat het snel weer beter. XXXX

OMG, man en ik 35 jaar, ik voel me honderd



Genoten Setter? En erg veel last gehad vandaag? Komt weer goed, als je het maar leuk gehad hebt!



Dag meiden, in haast, moet weg!

Echt sri!?!

Jee, ik dacht dat jij een van de jongsten was hier

Kzal voortaan U tegen U zeggen....



Leuk om te lezen dat er meerdere hun tienjarig relatiegeluk vieren deze maand! Wij ook al!

Mevrouw Lief, en ik was net gewend om U tegen U te zeggen... . Schei uit, ik voel me nog steeds 20, maar ik word ieder jaar steeds maar weer jarig en dan telt het weer op... Maar aan de andere kant, ik heb me nu toch een leeeevenservaring, daar word je jaloers van! 't Is dat ik die geruchtmakende tong van MV nergens kan vinden, anders stond-ie hier vast!

He Sri???? Ben jij al zo op leeftijd dat we nu collectief U tegen U moeten gaan zeggen?



Darn, ik dacht dat jij een jaar of 30 was, vandaar mijn 'ge-zus' enzo



Ons etentje was verrukkelijk, ik heb met volle teugen genoten van al dat heerlijks. Ik heb maar niet gemeten vanochtend, dat leek me niet verstandig



Goh, Lief, jij ook precies deze maand 10 jaar bij je man? Wanneer precies?????

Zeg, jullie gaan nou alsjeblieft toch niet anders tegen me doen omdat ik een fossiel ben hè? En jij bent nog steeds m'n zus hoor, Setter! De eerste die nou nog U tegen mij zegt, tackle ik in een permaban!! Ik voel me net zo thuis bij jullie.

En ach, wat maakt 't uit? 23 jaar geleden was ik inderdaad 30, leuke tijd, nog lang geen diabetes, maar heel eerlijk gezegd bevalt het leven me nu een stuk beter, met nadelen en al. En al die 35 jaar diezelfde vent, die bevalt me ook nog steeds prima. Tuurlijk denk ik van tijd tot tijd: ga jij eens fijn een voettocht naar Mars maken, maar ik zou na een paar weken doodongelukkig zijn als hij dat echt deed. Maar soit, dit hoort op 'Relatie' thuis, dus off topic.



Setter, wat leuk dat je etentje zo heerlijk is geweest! Goed dat je maar niet gekeken hebt vanmorgen, wat heb je er aan?

Lief, jij ook vast (nog?) van harte met je 10-jarig jubileum! Na die tijd zijn de kinderziektes wel uit je relatie, ook heel prettig!

Uh, ik besef net dat het alweer een maand geleden is, dat jubileum van ons, was 13 september 2000 de eerste kus.

En wij gaan de 35 jaar ook makkelijk halen, maar dan zijn we wel meer fossiel dan jij nu bent hoor, sri. Jij was er vroeg bij..... Wij zijn dan, uh... 59 en 73.



Hier gaat het raar hoor met die stomme suikers, ik laat het maar even hoor. Ben ook zo vreselijk aan het snaaien, kaas en worst en chippies en nootjes..... Slechtslechtslecht. En ik ben zooooo moeoeoeoe.... Zou dat het weer zijn?

Ben na twee weken vakantie nu weer een week aan het werk geweest en het valt me wel zwaar zeg. Merk wel dat ik er anders tegenaan ga kijken, wellicht ga ik het ooit toch nog snappen, dat werk wel belangrijk is maar niet HET belangrijkst. Nu dat gevoel zien vast te houden



Fijn weekend voor iedereen!

Wat is eigenlijk de "tong van MV"????

Voor ik een angel op m'n nek krijg, laat ik het zo neutraal mogelijk uitleggen: er was een forummer op een andere pijler die een emo van een spetterende tong plaatste en dat viel verkeerd bij een angel, dus pats, een ban! Dat heeft nogal voor opschudding gezorgd onder de forummers daar. We kregen toen een beetje de indruk dat die rel het hele forum over is gegaan.



Sterkte met je werk! Goed om prioriteiten te stellen, dat is pas ècht belangrijk!



Truste allemaal!

Joehoe! Vanwege gedoe op t forum ben ik ook van nick veranderd.

Joh, alweer zoveel jaar bij elkaar? Man en ik hebben jaren om elkaar heen lopen draaien, maar daarna vlam in de pan

Gisteren zat ik weer te klooien met mijn bls- te hoog, te laag, te hoog- en dan word ik labiel. Janken om niks, chaggi- blegh. Man heeft er alle begrip voor, maar ik baal zo van mezelf. Hoe kun je dit gedoe zo veel mogelijk vermijden? Hoe doen jullie dat? En als de bls dan wat dan?

Mehroe, mijn bls al zolang als ik diabeet ben. De ene dag wat erger dan de andere, dus de ene dag heb ik er meer last van dan de andere. Volgens mij is er niet veel wat je daar aan kunt doen, behalve bijspuiten/bijbolussen als je te hoog zit.

Maar je hebt nu eenmaal van die dagen dat je suikers alleen maar hoog zijn en blijven, ongeacht de hoeveelheid insuline die je inspuit. (Of gebruikte jij nou nog pillen?)



Wat ik doe op momenten dat het erg is? Vroeg naar bed, slapen slapen slaaaaaapen. Dat is het echt het enige wat helpt bij mij. Klokje rond slapen

Volgende dag watten in mijn hoofd, maar daarna gaat het weer beter.



Sterkte ermee!

En dan nu quote:setter schreef op 07 oktober 2010 @ 17:46:

Sri, ik kom nog terug op al jouw vragen hoor, beloofd!quote:Haaa Setter, ben je er weer?? Is de opleiding zo vermoeiend? Maar vind je het toch wel leuk? Want dat is toch het belangrijkste! Dat je er moe van wordt, hoeft niet erg te zijn, als je er maar enthousiast over bent. Vertel, als je er zin in hebt. Ik ben in elk geval benieuwd of je je een beetje op je plaats voelt.



Eindelijk even tijd en rust in mijn hoofd om hierop te antwoorden, zoals ik beloofd had.



Ik ben van origine secretaresse/adm. medew., heb ook als zodanig 15 jaar lang gewerkt, totdat ik bij mijn laatste werkgever (waar ik van 1989 af gewerkt had) ontslagen werd in 2003 omdat er gereorganiseerd moest worden. Er moesten op dat moment 65 mensen uit. Een behoorlijke klap voor mij omdat ik hoopte bij dat bedrijf oud te worden. Ik zat daar zo ontzettend op mijn plek!



Afijn, na 2,5 jaar thuisgezeten te hebben kwam ik uiteindelijk bij een bedrijf hier in de buurt aan de bak. Vreselijk stom werk maar een geweldige sfeer. Echt, ik heb me dat jaar de buikspieren in topconditie gelachen

Ik kwam er in mijn eigen 'sector' niet meer tussen: te oud, te lang eruit, verzin het maar, vandaar dat ik daar aan het werk ben gegaan. Dat duurde een jaar, toen was het werk op en was ik weer werkloos.



Dus besloot ik om opnieuw alles aan te pakken wat er aangeboden werd, en dat werd dus een callcenter. In april 2007 was dat. Vreselijk vond ik het! Afschuwelijk! Ik ging regelmatig huilend naar mijn werk. Tot ik opnieuw afwijzing na afwijzing op mijn sollicitaties kreeg..... toen besloot ik om er dan in vredesnaam toch maar wat van te maken. (Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet zo goed tegen verandering kan, als ik ergens ingewerkt ben ga ik me hechten aan de mensen, aan de sfeer, en om dat iedere keer te moeten opgeven....daar heb ik moeite mee. Ik word daar dwars van.)



Ik bleek best goed te zijn in het informeren van mensen via de telefoon (inbound, dus ik word gebeld). Kan ook wel kloppen, want van kleins af aan wilde ik voor de klas staan. Ik wilde na de MEAO graag doorstuderen, ik wilde Nederlands studeren, en Engels, en Spaans, en liefst ook nog Grieks, Latijn en Russisch. Ik wilde ook wel tolk/vertaler worden, maar het allerliefst wilde ik lerares worden, aan een HBO of een universiteit. Helaas liep het door de thuissituatie iets anders en ben ik na de MEAO aan het werk gegaan. En als je dan 42 bent, ben je als secretaresse dus een fossiel (om even met jou te spreken ).



Goed, inmiddels ben ik 3,5 jaar verder en ben ik eigenlijk toe aan een fase C-contract bij het uitzendbureau. Maar, zoals voor velen geldt: die wordt niet meer gegeven vanwege de crisis. Dus moest ik er uit. Wéér op zoek naar ander werk!



Toen vond ik een vacature in de buurt. Wel weer inbound-callcenterwerk, maar bij een bedrijf waar je door kunt groeien! Op nog geen 100 meter afstand van waar ik opgegroeid ben, en waar mijn vader nog steeds woont (al 34 jaar). Mijn lieve vader, die zo hartstikke lief op onze honden past, 5 dagen per week. Twee jaar geleden solliciteerde ik ook bij dit bedrijf, maar kon toen geen goede oppas voor de honden vinden (ik had toen geen contact met mijn ouders), dus ben ik nog even bij dat vorige callcenter gebleven.



Nu lijkt het wel of alles op zijn plek valt: weer contact met mijn vader, hij wil met alle liefde op onze honden passen, hij woont op spuugafstand van mijn werk en ik heb in deze crisistijd toch weer nieuw werk! Zelfs vóórdat mijn B-contract bij mijn vorige werkgever afliep.



Je moet, om je werk te kunnen doen, natuurlijk wel getraind worden. Je moet elke klant die belt tenslotte kunnen informeren. Nou is het bedrijf een landelijk orgaan met een monopoliepositie (nee, niet de Belastingdienst), dus werkelijk héél Nederland belt met 'ons'. De training beslaat normaliter 4 weken, maar door falende computersystemen moeten we een week langer trainen. Op zich niet erg, maar het is en blijft best vermoeiend. Je moet zo ontzettend veel weten, alleen in de basistraining al. Je moet continu je kop erbij houden. Helemaal niet erg hoor, want zo blijf je scherp, maar eind vorige week kon ik alleen nog maar denken aan mijn bed. Ik wilde alleen nog maar slapen



Begin deze week hoorde ik van alle andere collega's dat zij er ook zo doorheen zaten vlak voor het weekend, dus ik was niet de enige. Gelukkig maar.



Maar het is best leuk, de klanten die bellen zijn leuk, de sfeer is leuk, de stof is hartstikke interessant, dus ja: ik zit daar best op mijn plek. Ik ga toch best met plezier naar mijn werk. Maar ik werkte bij mijn vorige werkgever 20 uur per week, en ik had een vast rooster. Hier werk ik 35 uur per week, en dat was best even wennen. Laat eten, de hele godganse dag zitten, bah! Maar inmiddels gaat het beter met me, het voelt alsof ik er aan wen.



Net of ik weer terug ben in 'vroeger'. Toen werkte ik 40 uur en daar draaide ik mijn hand niet voor om. Nu vraag ik me af hoe ik dat destijds in vredesnaam deed!

Nou Setter..... heel verhaal, maar wel duidelijk!

40 uur... ja, ik kan me nog herinneren dat ik dat ook deed, zonder een centje pijn of moeite. En dan ook nog op mijn ADV-middag doorwerken zodat alles voor de rest van de week heerlijk klaar lag op mijn werk. Nu ben ik al blij als ik 2,5 dag red.

De opleiding die ik volg duurt 2 jaar en is elke woensdagavond. Behalve in de vakanties (uiteraard!) en tot nu toe gaat het geod. Maar ja... ik heb nu niet op donderdagen hoeven werken, dus kon ik na een lange vermoeiende dag, ook heerlijk thuis aanmodderen en slapen (samen met de kids naar bed). Na de herfstvakantie begint mijn reintegratie traject en dan is het de bedoeling dat ik ook weer op donderdag ga werken.

Maar, ik heb ook besloten om toch door te gaan met de studie (ik kan 'm op gezondheidsredenen afzeggen en dan het te veel betaalde collegegeld terugkrijgen). Maar dat doe ik niet. Ik wil het, ik wil het, ik wil het. Ik zal ze laten zien dat het gaat lukken.



Mehroe; stuiterende suikers? Daar heb ik nooooooooooooooooit last van.... Het beste wat helpt; in een hol gaan liggen en slapen tot het over is. Serieus hoor! Ik heb er soms ook de balen van, als het echt erg is, vervang ik mijn infuus eerder dan nodig is, soms helpt dat, soms niet. Dus ik moet proberen me er bij neer te leggen en proberen niet altijd een verklaring te zoeken. Valt niet mee!



Sri; ouwe taart! Goh.. zo afgaande op je posts had ik gedacht dat je een jaar of 40 was... goed hoor! Dat je zo jong klinkt (dan zul je je ook wel jong voelen?!)



Ik ben voor mijn zus een verjaardagskalender aan het maken, met foto's van bekenden van haar. Leek me leuk (en zij vergeet dan niet meer alle verjaardagen... mutske is ze soms).



En nu ga ik pitten, ik ben moe, heb pijn in mijn schouders en ik voel de hele dag mijn eten in mijn slokdarm zitten... blegha!

Hehe, lekker in bed kruipen tot de bls wat normaler zijn. Misschien dat ik het wel teveel wil rationaliseren (waar komt t door, hoe kan ik t vermijden) en heb ik nog niet geaccepteerd dat het eigenlijk ongrijpbaar is. Maar dat wil ik eigenlijk ook niet. Ik wil graag zelf de boel (jaja, alles dus, niet alleen de bls ) controleren. Maar dat gaat dus niet altijd.....

Leuk Setter, die opleiding! Ris ook aan de studie Me too.

Het houdt je bezig, jong, actief en...mooi, en ... en... vul maar een reeks positieve eigenschappen in

Mooi??? Ik????



Grapjas