Gezondheid
alle pijlers
Ervaringen om te delen
dinsdag 9 mei 2017 om 15:31
Ik heb dit geschreven na een heftige en onzekere tijd, en wil het graag delen.
Daar lag ik dan bang, geschrokken en eenzaam in het ziekenhuisbed. Wat ik als een ‘normaal’ doktersbezoek beschouwde eindigde iets anders.
Na intensief te hebben gesport in de groepsles BBB (Buik, Billen, Benen) hield ik hier zoals elke week behoorlijk wat spierpijn aan over in mijn benen, aangezien sportiviteit nou niet direct in mijn vocabulaire staat. Dus het lopen ging in de dagen erna op zijn zachts gezegd niet erg soepel. Op gegeven moment ging moment ging de spierpijn weg maar het lopen werd er niet beter op. Koppig als ik ben om maar niet naar de dokter te hoeven, wijt ik het toch aan het sporten.
Na mijn werk (waar ik ook voornamelijk zit), kroop ik op de bank en liet ik vooral mijn vriend (sorry daarvoor schat
) al de nodige huishoudelijke werkzaamheden doen en de hond uit laten. Het lopen vermijd ik aangezien het er ook niet uit ziet. Tot die zondag de week erop mijn vriend weigert de hond uit te laten, doe jij dat maar! Ik sleep mezelf de bank af, pak de riem en verzamel dan toch alle moed om de hond uit te laten. Halverwege de kleine ronde, kan ik niet meer, steunend houd ik me vast aan een hek en probeer mezelf op te laden om toch naar huis toe te komen.
Als mijn vriend even later vraagt of het is gelukt, begin ik te huilen. Nee, het gaat niet meer ik kan de straat niet eens meer uitlopen zonder helemaal kapot te zijn, dit voelt echt niet goed! Ik kan er dan echt niet meer onderuit, ik moet een afspraak maken bij de dokter. Met tegenzin maak ik de volgende ochtend gelijk een afspraak. Na uitvoerig mijn verhaal te hebben gedaan en wat testjes geeft de dokter aan dat hij even moet overleggen met de dienstdoend neuroloog. Allerlei medische termen en afkortingen worden benoemd. Eentje herken ik, en verstijf van angst; MS! Na het telefoongesprek geeft de dokter aan dat ik me gelijk mag melden bij de EHBO post bij het ziekenhuis. Geschrokken met een doorverwijzingsbrief strompel ik naar mijn auto (nee, autorijden was eigenlijk ook niet meer verantwoord). Ik bel mijn vriend huilend, ik moet gelijk naar het ziekenhuis! Mijn vriend lag nog in bed, aangezien hij late dienst had. Kom maar naar huis dan rijden we er gelijk heen. Zo gezegd, zo gedaan, angstvallig stil rijden we naar het ziekenhuis. In alle hectiek nog niks gegeten, nietsvermoedend we spreken af dat we daarna wel een broodje ergens gaan halen. Aangekomen bij het ziekenhuis zien we spoedeisende hulp staan, geen EHBO-post. Naïef vragen we ons af of we daar wel moeten zijn, want het heeft toch geen spoed..
We melden ons bij de balie en worden kort daarna na een behandelkamer gebracht. Eerst komt de spoedeisende hulp arts, testje zus, testje zo. We zullen toch wat bloed moeten afnemen, ik denk NEE!! bah naalden! Dan komt de coassistent neurologie, testje zus, testje zo. Al met al veel wachten en dan komt de dame van het eten binnen, willen jullie misschien wat eten? Nou zeggen we, we weten niet hoelang het nog duurt.. met onze broodjesafspraak nog in het achterhoofd. Maar aangezien we erg honger hebben, accepteren we het aanbod. Na een tijdje komt de neuroloog binnen, opnieuw testje zus, testje zo, en zegt we gaan een lumbaal punctie doen. De angst van een naald in mijn rug, maakte me erg overstuur. Daar lag ik dan bang en huilend in de foetushouding met een naald in mijn rug. Daarna moest ik een paar uur stil op mijn rug liggen, de spoedhulparts kwam even daarna met de mededeling dat ik niet naar huis mag en dat ik naar de afdeling werd gebracht. En niet veel later werd ik liggend op een bed het ziekenhuis door gecrost. Die middag krijg ik gelijk een infuus voor medicijnen, nog meer naalden! De volgende dag staat er een MRI en een EMG onderzoek voor mij op de agenda. Die eerste nacht was een ramp, daar lag ik dan bang, geschrokken en eenzaam in het ziekenhuisbed bij vreemde (luid snurkende) mensen op de kamer. Ik heb geen oog dicht gedaan. Na alle testen, vermoeden ze een milde vorm van Guillain Baree (een zeldzame ziekte waarbij mijn imuunsysteem mijn eigen cellen aanvalt, goed te behandelen en te genezen) dat is een opluchting! Bij de wisseling van neuroloog, wordt er nog een MRI aangevraagd. En dan krijg ik de uitslag te horen, we zien iets afwijkend in je rug. We weten niet wat de oorzaak hiervan is, en het enige wat ik hoor tijdens dit gesprek is MS of een tumor. Hoewel de kans erg klein is, schrik ik me helemaal kapot! Ik beland misschien wel in een rolstoel of ik ga misschien wel dood!
Dan realiseer ik me wat ik altijd heb gehad en nu mis; Zorgeloosheid. Ineens is niks meer belangrijk, geld, uiterlijk, kleding, bezittingen het kan me allemaal gestolen worden! Ik wil alleen nog maar gezond zijn. Wat heb ik ineens een diep diep respect voor iedereen die ook deze zorgeloosheid mist. Gezondheid; iets wat ik altijd heb gehad maar nooit echt heb gewaardeerd. Van het op het andere moment stortte mijn hele kaartenhuis in, zo fragiel en kwetsbaar ben je als mens, elke seconde kan je leven drastisch veranderen.
Toch wou ik zo snel mogelijk weer mijn oude leventje oppakken, ondanks de onzekerheid over mijn gezondheid. Ik probeerde alle nare ziektes uit mijn hoofd te zetten. Maar af en toe flitste het toch door mijn hoofd, wat nou als het nou wel ernstig is. Maar ik probeerde maar niet van het ergste uit te gaan, en mocht het toch anders zijn, dan zie ik dat dan wel weer.
Na drie weken uit het ziekenhuis te zijn krijg ik opnieuw een MRI en moet ik nog een week wachten op de uitslag. Een week vol onzekerheid, waarbij ik positief probeer te denken. Maar nog altijd zijn er momenten waarbij het door je hoofd schiet, het zal toch niet, wat nou als.. De dag van de uitslag zitten we gespannen in de wachtkamer, na een poos te hebben zitten wachten komt eindelijk de dokter eraan. Na elkaar de hand te hebben gegeven lopen we stilletjes achter de dokter aan. Zodra we zitten zegt ze; de scans zien er goed uit! Wat een opluchting, wat een enorm gewicht valt er van je schouders af. Er zijn verder geen bijzonderheden te zien en wat er wel te zien was is veel minder geworden. De uiteindelijke diagnose; een acute ontsteking in het ruggenmerg. Of terwijl dikke pech gehad, maar relatief onschuldig indien het behandeld is/wordt.
Ten slotte wil ik in het bijzonder alle lieve artsen en verpleging en overige ziekenhuismedewerkers bedanken voor al hun goede fijne zorgen en mijn lieve buurman in het ziekenhuis, jullie hebben mijn enge avontuur een stuk dragelijker gemaakt.
Daar lag ik dan bang, geschrokken en eenzaam in het ziekenhuisbed. Wat ik als een ‘normaal’ doktersbezoek beschouwde eindigde iets anders.
Na intensief te hebben gesport in de groepsles BBB (Buik, Billen, Benen) hield ik hier zoals elke week behoorlijk wat spierpijn aan over in mijn benen, aangezien sportiviteit nou niet direct in mijn vocabulaire staat. Dus het lopen ging in de dagen erna op zijn zachts gezegd niet erg soepel. Op gegeven moment ging moment ging de spierpijn weg maar het lopen werd er niet beter op. Koppig als ik ben om maar niet naar de dokter te hoeven, wijt ik het toch aan het sporten.
Na mijn werk (waar ik ook voornamelijk zit), kroop ik op de bank en liet ik vooral mijn vriend (sorry daarvoor schat
) al de nodige huishoudelijke werkzaamheden doen en de hond uit laten. Het lopen vermijd ik aangezien het er ook niet uit ziet. Tot die zondag de week erop mijn vriend weigert de hond uit te laten, doe jij dat maar! Ik sleep mezelf de bank af, pak de riem en verzamel dan toch alle moed om de hond uit te laten. Halverwege de kleine ronde, kan ik niet meer, steunend houd ik me vast aan een hek en probeer mezelf op te laden om toch naar huis toe te komen. Als mijn vriend even later vraagt of het is gelukt, begin ik te huilen. Nee, het gaat niet meer ik kan de straat niet eens meer uitlopen zonder helemaal kapot te zijn, dit voelt echt niet goed! Ik kan er dan echt niet meer onderuit, ik moet een afspraak maken bij de dokter. Met tegenzin maak ik de volgende ochtend gelijk een afspraak. Na uitvoerig mijn verhaal te hebben gedaan en wat testjes geeft de dokter aan dat hij even moet overleggen met de dienstdoend neuroloog. Allerlei medische termen en afkortingen worden benoemd. Eentje herken ik, en verstijf van angst; MS! Na het telefoongesprek geeft de dokter aan dat ik me gelijk mag melden bij de EHBO post bij het ziekenhuis. Geschrokken met een doorverwijzingsbrief strompel ik naar mijn auto (nee, autorijden was eigenlijk ook niet meer verantwoord). Ik bel mijn vriend huilend, ik moet gelijk naar het ziekenhuis! Mijn vriend lag nog in bed, aangezien hij late dienst had. Kom maar naar huis dan rijden we er gelijk heen. Zo gezegd, zo gedaan, angstvallig stil rijden we naar het ziekenhuis. In alle hectiek nog niks gegeten, nietsvermoedend we spreken af dat we daarna wel een broodje ergens gaan halen. Aangekomen bij het ziekenhuis zien we spoedeisende hulp staan, geen EHBO-post. Naïef vragen we ons af of we daar wel moeten zijn, want het heeft toch geen spoed..
We melden ons bij de balie en worden kort daarna na een behandelkamer gebracht. Eerst komt de spoedeisende hulp arts, testje zus, testje zo. We zullen toch wat bloed moeten afnemen, ik denk NEE!! bah naalden! Dan komt de coassistent neurologie, testje zus, testje zo. Al met al veel wachten en dan komt de dame van het eten binnen, willen jullie misschien wat eten? Nou zeggen we, we weten niet hoelang het nog duurt.. met onze broodjesafspraak nog in het achterhoofd. Maar aangezien we erg honger hebben, accepteren we het aanbod. Na een tijdje komt de neuroloog binnen, opnieuw testje zus, testje zo, en zegt we gaan een lumbaal punctie doen. De angst van een naald in mijn rug, maakte me erg overstuur. Daar lag ik dan bang en huilend in de foetushouding met een naald in mijn rug. Daarna moest ik een paar uur stil op mijn rug liggen, de spoedhulparts kwam even daarna met de mededeling dat ik niet naar huis mag en dat ik naar de afdeling werd gebracht. En niet veel later werd ik liggend op een bed het ziekenhuis door gecrost. Die middag krijg ik gelijk een infuus voor medicijnen, nog meer naalden! De volgende dag staat er een MRI en een EMG onderzoek voor mij op de agenda. Die eerste nacht was een ramp, daar lag ik dan bang, geschrokken en eenzaam in het ziekenhuisbed bij vreemde (luid snurkende) mensen op de kamer. Ik heb geen oog dicht gedaan. Na alle testen, vermoeden ze een milde vorm van Guillain Baree (een zeldzame ziekte waarbij mijn imuunsysteem mijn eigen cellen aanvalt, goed te behandelen en te genezen) dat is een opluchting! Bij de wisseling van neuroloog, wordt er nog een MRI aangevraagd. En dan krijg ik de uitslag te horen, we zien iets afwijkend in je rug. We weten niet wat de oorzaak hiervan is, en het enige wat ik hoor tijdens dit gesprek is MS of een tumor. Hoewel de kans erg klein is, schrik ik me helemaal kapot! Ik beland misschien wel in een rolstoel of ik ga misschien wel dood!
Dan realiseer ik me wat ik altijd heb gehad en nu mis; Zorgeloosheid. Ineens is niks meer belangrijk, geld, uiterlijk, kleding, bezittingen het kan me allemaal gestolen worden! Ik wil alleen nog maar gezond zijn. Wat heb ik ineens een diep diep respect voor iedereen die ook deze zorgeloosheid mist. Gezondheid; iets wat ik altijd heb gehad maar nooit echt heb gewaardeerd. Van het op het andere moment stortte mijn hele kaartenhuis in, zo fragiel en kwetsbaar ben je als mens, elke seconde kan je leven drastisch veranderen.
Toch wou ik zo snel mogelijk weer mijn oude leventje oppakken, ondanks de onzekerheid over mijn gezondheid. Ik probeerde alle nare ziektes uit mijn hoofd te zetten. Maar af en toe flitste het toch door mijn hoofd, wat nou als het nou wel ernstig is. Maar ik probeerde maar niet van het ergste uit te gaan, en mocht het toch anders zijn, dan zie ik dat dan wel weer.
Na drie weken uit het ziekenhuis te zijn krijg ik opnieuw een MRI en moet ik nog een week wachten op de uitslag. Een week vol onzekerheid, waarbij ik positief probeer te denken. Maar nog altijd zijn er momenten waarbij het door je hoofd schiet, het zal toch niet, wat nou als.. De dag van de uitslag zitten we gespannen in de wachtkamer, na een poos te hebben zitten wachten komt eindelijk de dokter eraan. Na elkaar de hand te hebben gegeven lopen we stilletjes achter de dokter aan. Zodra we zitten zegt ze; de scans zien er goed uit! Wat een opluchting, wat een enorm gewicht valt er van je schouders af. Er zijn verder geen bijzonderheden te zien en wat er wel te zien was is veel minder geworden. De uiteindelijke diagnose; een acute ontsteking in het ruggenmerg. Of terwijl dikke pech gehad, maar relatief onschuldig indien het behandeld is/wordt.
Ten slotte wil ik in het bijzonder alle lieve artsen en verpleging en overige ziekenhuismedewerkers bedanken voor al hun goede fijne zorgen en mijn lieve buurman in het ziekenhuis, jullie hebben mijn enge avontuur een stuk dragelijker gemaakt.