Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
maandag 13 februari 2017 om 23:02
@rodelimo, ja ik werk weer zoveel ik kan.
En dat gaat inderdaad niet altijd goed, ben best nog wel weer moe de laatste weken, misschien wil ik toch te veel (ook leuke dingen, 's avonds). En lastig uit te leggen aan degene waar ik mee samenwerk (ik heb geen werkgever) dat ik nu 'nog' niet helemaal de oude ben.
Ik merk ook dat ik automatisch meer omga met degene waar ik me relax bij voel.
Ik heb altijd al moeite gehad met 's avonds optijd naar bed gaan en dus ook opstaan.
Iemand miss een magische tip?
@pussywillow, doe rustig aan, het klinkt alsof je alweer langere tijd over je grenzen heen gaat?
@wildhorse, je post klinkt erg positief, fijn!
@Ri-anne, wat vervelend zo'n gesprek, gelukkig lijkt je leidinggevende meer begrip te hebben. Hopelijk geeft dat je wat rust, want zo'n gesprek lijkt me alleen maar averechts te werken.
Ik probeer mijn weg wel te vinden in wat ik nou wel en niet wil/leuk vindt enz. En mezelf te accepteren, alleen als ik het beredeneer lukt het allemaal wel, maar het ook écht zo voelen en accepteren valt niet mee.
En dat gaat inderdaad niet altijd goed, ben best nog wel weer moe de laatste weken, misschien wil ik toch te veel (ook leuke dingen, 's avonds). En lastig uit te leggen aan degene waar ik mee samenwerk (ik heb geen werkgever) dat ik nu 'nog' niet helemaal de oude ben.
Ik merk ook dat ik automatisch meer omga met degene waar ik me relax bij voel.
Ik heb altijd al moeite gehad met 's avonds optijd naar bed gaan en dus ook opstaan.
Iemand miss een magische tip?
@pussywillow, doe rustig aan, het klinkt alsof je alweer langere tijd over je grenzen heen gaat?
@wildhorse, je post klinkt erg positief, fijn!
@Ri-anne, wat vervelend zo'n gesprek, gelukkig lijkt je leidinggevende meer begrip te hebben. Hopelijk geeft dat je wat rust, want zo'n gesprek lijkt me alleen maar averechts te werken.
Ik probeer mijn weg wel te vinden in wat ik nou wel en niet wil/leuk vindt enz. En mezelf te accepteren, alleen als ik het beredeneer lukt het allemaal wel, maar het ook écht zo voelen en accepteren valt niet mee.
dinsdag 14 februari 2017 om 09:41
Een tijdje hier niks meer geschreven. Ik kon het allemaal niet meer volgen
De burnout qua energie gaat beter, waar ik eerst 1x in de 3 weken een activiteit kon doen en echt bij alles bijna duizelig was (was er slecht aan toe) kan ik nu bij vrienden, wie is de mol kijken en de volgende dag alweer een wandelingetje doen
Echt spectaculair. Nog lang niet de normale hoeveelheid energie natuurlijk. Want werken is nog steeds een, no go. Ook doe ik dan wel weer middagdutjes. Het blijft steeds wisselen van balans en dagindeling per fase in de burnout merk ik.
Wat slechter ging waren mijn hersens, ik kreeg allerlei nare gedachten en al mijn trucjes hoe weer in balans te komen werkten niet, erg beangstigend, dus van de huisarts ap gekregen. Wat voor mij werkt, ik vind het een top middel.
De stemmingswisselingen zijn iets minder heftig. Maar nog steeds niet stabiel.
De downs zijn beangstigend omdat het lijkt alsof ik de werkelijkheid met de wereld verlies. Ik heb depressie. Ik hobbel dus even door in standje overlevingsmechanisme.
Veel sterkte aan iedereen, blijf bij jezelf
De burnout qua energie gaat beter, waar ik eerst 1x in de 3 weken een activiteit kon doen en echt bij alles bijna duizelig was (was er slecht aan toe) kan ik nu bij vrienden, wie is de mol kijken en de volgende dag alweer een wandelingetje doen
Echt spectaculair. Nog lang niet de normale hoeveelheid energie natuurlijk. Want werken is nog steeds een, no go. Ook doe ik dan wel weer middagdutjes. Het blijft steeds wisselen van balans en dagindeling per fase in de burnout merk ik.
Wat slechter ging waren mijn hersens, ik kreeg allerlei nare gedachten en al mijn trucjes hoe weer in balans te komen werkten niet, erg beangstigend, dus van de huisarts ap gekregen. Wat voor mij werkt, ik vind het een top middel.
De stemmingswisselingen zijn iets minder heftig. Maar nog steeds niet stabiel.
De downs zijn beangstigend omdat het lijkt alsof ik de werkelijkheid met de wereld verlies. Ik heb depressie. Ik hobbel dus even door in standje overlevingsmechanisme.
Veel sterkte aan iedereen, blijf bij jezelf
woensdag 15 februari 2017 om 08:52
@roodbontje, ik ga eigenlijk heel rustig. Te rustig misschien. Wel een drukke week gehad vorige week even, met als gevolg nu een megadip. Niet in energie want ik kan eigenlijk al best veel, maar in gedachtes. Ik voel me knap waardeloos, beleef geen plezier, denk dat niemand meer om.me geeft of ooit nog op me zit te wachten. Echt heel naar. Ik wil dit niet meer. Ik trek dit niet meer en mijn partner ook niet. Ben er zo ontzettend klaar mee. Ik heb het gevoel alsof ik alleen maar minder wordt in plaats van beter. Ik krijg mezelf gewoon niet op de been en heb het idee dat alle therapien en dingen die ik onderneem, niet (genoeg) helpen. Ik wil dit niet meer, me zo waardeloos en rot voelen. Dagen waarop ik me zo voel zijn heel naar. Gelukkig niet elke dag maar toch best regelmatig zonder dat ik het idee heb teveel gedaan te hebben.
Gele Suikerspin, wat naar ook. Hoop dat je je gauw wat beter gaat voelen. Wat is ap?
Gele Suikerspin, wat naar ook. Hoop dat je je gauw wat beter gaat voelen. Wat is ap?
woensdag 15 februari 2017 om 08:52
@roodbontje, ik ga eigenlijk heel rustig. Te rustig misschien. Wel een drukke week gehad vorige week even, met als gevolg nu een megadip. Niet in energie want ik kan eigenlijk al best veel, maar in gedachtes. Ik voel me knap waardeloos, beleef geen plezier, denk dat niemand meer om.me geeft of ooit nog op me zit te wachten. Echt heel naar. Ik wil dit niet meer. Ik trek dit niet meer en mijn partner ook niet. Ben er zo ontzettend klaar mee. Ik heb het gevoel alsof ik alleen maar minder wordt in plaats van beter. Ik krijg mezelf gewoon niet op de been en heb het idee dat alle therapien en dingen die ik onderneem, niet (genoeg) helpen. Ik wil dit niet meer, me zo waardeloos en rot voelen. Dagen waarop ik me zo voel zijn heel naar. Gelukkig niet elke dag maar toch best regelmatig zonder dat ik het idee heb teveel gedaan te hebben.
Gele Suikerspin, wat naar ook. Hoop dat je je gauw wat beter gaat voelen. Wat is ap?
Gele Suikerspin, wat naar ook. Hoop dat je je gauw wat beter gaat voelen. Wat is ap?
woensdag 15 februari 2017 om 09:09
quote:pussywillow schreef op 15 februari 2017 @ 08:52:
@roodbontje, ik ga eigenlijk heel rustig. Te rustig misschien. Wel een drukke week gehad vorige week even, met als gevolg nu een megadip. Niet in energie want ik kan eigenlijk al best veel, maar in gedachtes. Ik voel me knap waardeloos, beleef geen plezier, denk dat niemand meer om.me geeft of ooit nog op me zit te wachten. Echt heel naar. Ik wil dit niet meer. Ik trek dit niet meer en mijn partner ook niet. Ben er zo ontzettend klaar mee. Ik heb het gevoel alsof ik alleen maar minder wordt in plaats van beter. Ik krijg mezelf gewoon niet op de been en heb het idee dat alle therapien en dingen die ik onderneem, niet (genoeg) helpen. Ik wil dit niet meer, me zo waardeloos en rot voelen. Dagen waarop ik me zo voel zijn heel naar. Gelukkig niet elke dag maar toch best regelmatig zonder dat ik het idee heb teveel gedaan te hebben.
Gele Suikerspin, wat naar ook. Hoop dat je je gauw wat beter gaat voelen. Wat is ap?
Misschien naar de huisarts? Klinkt als depressie, daar kun je maar beter op tijd mee heen gaan. (Als je hier nog niet mee heen bent gegaan.)
Ap= antipsychotica
@roodbontje, ik ga eigenlijk heel rustig. Te rustig misschien. Wel een drukke week gehad vorige week even, met als gevolg nu een megadip. Niet in energie want ik kan eigenlijk al best veel, maar in gedachtes. Ik voel me knap waardeloos, beleef geen plezier, denk dat niemand meer om.me geeft of ooit nog op me zit te wachten. Echt heel naar. Ik wil dit niet meer. Ik trek dit niet meer en mijn partner ook niet. Ben er zo ontzettend klaar mee. Ik heb het gevoel alsof ik alleen maar minder wordt in plaats van beter. Ik krijg mezelf gewoon niet op de been en heb het idee dat alle therapien en dingen die ik onderneem, niet (genoeg) helpen. Ik wil dit niet meer, me zo waardeloos en rot voelen. Dagen waarop ik me zo voel zijn heel naar. Gelukkig niet elke dag maar toch best regelmatig zonder dat ik het idee heb teveel gedaan te hebben.
Gele Suikerspin, wat naar ook. Hoop dat je je gauw wat beter gaat voelen. Wat is ap?
Misschien naar de huisarts? Klinkt als depressie, daar kun je maar beter op tijd mee heen gaan. (Als je hier nog niet mee heen bent gegaan.)
Ap= antipsychotica
woensdag 15 februari 2017 om 09:44
quote:pussywillow schreef op 15 februari 2017 @ 09:35:
Ik heb gelijk gebeld. Ik wil dit niet langer. Ik heb nog nooit ad gehad en ben heel bang voor de bijwerkingen maar zo wil ik niet meer verder.Heel goed! Met het in de gaten houden door de poh ggz (praktijkondersteuner), andere rustgevende medicatie of andere therapie gericht op depressie. Ben je er misschien nog op tijd bij. Meteen ad hoeft niet, doen de meeste huisartsen ook niet meteen. Sterkte bij de huisarts. Eerlijk zijn over alles.
Ik heb gelijk gebeld. Ik wil dit niet langer. Ik heb nog nooit ad gehad en ben heel bang voor de bijwerkingen maar zo wil ik niet meer verder.Heel goed! Met het in de gaten houden door de poh ggz (praktijkondersteuner), andere rustgevende medicatie of andere therapie gericht op depressie. Ben je er misschien nog op tijd bij. Meteen ad hoeft niet, doen de meeste huisartsen ook niet meteen. Sterkte bij de huisarts. Eerlijk zijn over alles.
woensdag 15 februari 2017 om 15:11
Pussywillow, goed dat je een afspraak hebt gemaakt. Wat je schrijft is heel herkenbaar, zo voelde ik mij ik oktober en november ook. Met heel veel tegenzin naar de huisarts gegaan (op aandringen van mijn partner, we trokken het allebei niet meer ) en vervolgens AD gekregen. Ik vond het vreselijk, maar het is erg meegevallen. Ik heb eigenlijk geen vervelende bijwerkingen.
Sterkte!
Sterkte!
woensdag 15 februari 2017 om 17:17
Dank jullie wel allemaal. Zo verschrikkelijk rot, die diepe dallen. Ja het ging ook best aardig, maar ik blijf hele akelige dagen hebben en ik weet inmiddels niet meer of dat komt omdat ik mezelf te moe gemaakt heb, of dat ik moe blijf doordat ik me zo rot voel. Ik denk nu weer dat het ook echt was omdat ik te druk geweest ben vorige week, maar dat denk ik steeds bij zo'n dal. Ik heb het gevoel dat ik wel besta maar niet leef. Ik doe al best wel wat dingen weer, maar ik kan mezelf heel moeilijk motiveren om ze te doen en heb weinig zin in dingen (en soms juist wel weer zin in andere dingen). Als ik geen dingen op de agenda heb, kom ik de deur niet uit en zie of spreek ik niemand.
Maandag was rot, gister was verschrikkelijk (de hele dag gehuild en me waardeloos gevoeld), vanmorgen was ook rot. Nu gaat het wel weer. Ik heb mijn h.a. gebeld en kan morgen terecht en heb daarna ook mijn behandelaar gesproken. Die hielp me even herinneren dat ik echt wel goed bezig ben en gewoon wat te snel wil enz enz. We hebben nu afgesproken dat ik eerst een schema maak zodat ik meer doel en structuur krijg, maar ik laat de afspraak met de h.a. morgen wel staan zodat ik op elk moment kan besluiten ad te willen als meer structuur me hier niet uit helpt.
Zijn er meer mensen die ervaring hebben met depressie-ondersteunende middelen apart van ad? Ik heb vitamine d pillen maar verder niets.
Maandag was rot, gister was verschrikkelijk (de hele dag gehuild en me waardeloos gevoeld), vanmorgen was ook rot. Nu gaat het wel weer. Ik heb mijn h.a. gebeld en kan morgen terecht en heb daarna ook mijn behandelaar gesproken. Die hielp me even herinneren dat ik echt wel goed bezig ben en gewoon wat te snel wil enz enz. We hebben nu afgesproken dat ik eerst een schema maak zodat ik meer doel en structuur krijg, maar ik laat de afspraak met de h.a. morgen wel staan zodat ik op elk moment kan besluiten ad te willen als meer structuur me hier niet uit helpt.
Zijn er meer mensen die ervaring hebben met depressie-ondersteunende middelen apart van ad? Ik heb vitamine d pillen maar verder niets.
woensdag 15 februari 2017 om 17:43
Fijn dat je vandaag in ieder geval even met wat mensen hierover hebt kunnen praten, en met je behandelaar een plan hebt kunnen opstellen. Lijkt me ook fijn om je zorgen morgen toch nog te kunnen uitten bij de HA, al is het maar voor je eigen gevoel, en wellicht heeft die ook nog tips/ medicatie evt?
Ik herken wat je schrijft over die enorme ups en downs erg goed. Ik had er ook erg last van dat ik bepaalde activiteiten per se wilde doen, maar die eigenlijk voor mij op dat moment te "groot" waren. Hierdoor voelde ik mij daarna weer dagen waardeloos en zoals jij ook omschrijft, "wel bestaand, maar niet levend". Maar hierdoor kwam ik in een erg negatieve cirkel terecht omdat ik een activiteit direct koppelde aan "een paar dagen thuis zitten en me waardeloos voelen" en daarom niets meer durfde te doen.
Mijn arts heeft toen ook een dagplanning voorgesteld. Ik doe nu iedere dag globaal hetzelfde (planning staat hier een par berichten boven geloof ik), maar dit zorgt ervoor dat ik op slechte dagen toch buiten kom, maar op goede dagen mezelf niet overvraag, door ineens teveel te doen omdat ik me goed voel. Ook heb ik nu alle "grote" activiteiten voorlopig afgezegd (als verjaardagen, feestjes e.d.), ik wil deze keer echt mijzelf fiksen. (ik ben hier ookal een hoop keer mee onderuit gegaan). Ik ben hier nu 2 weken mee bezig en ik merk echt dat dat rust geeft. Ik weet waar ik aan toe ben, ik weet dat het niet teveel is, mijn omgeving weet dat ze nu niets van mij hoeven te verwachten (ook geen misschien!) en dit geeft mij rust. Ik houd nu alles binnen de 10 km zeg maar (op mijn werk na dan )
Dit is geen medicatie, maar dit helpt mij wel erg goed. (naast ad) Wellicht helpt het jou ook!
Ik herken wat je schrijft over die enorme ups en downs erg goed. Ik had er ook erg last van dat ik bepaalde activiteiten per se wilde doen, maar die eigenlijk voor mij op dat moment te "groot" waren. Hierdoor voelde ik mij daarna weer dagen waardeloos en zoals jij ook omschrijft, "wel bestaand, maar niet levend". Maar hierdoor kwam ik in een erg negatieve cirkel terecht omdat ik een activiteit direct koppelde aan "een paar dagen thuis zitten en me waardeloos voelen" en daarom niets meer durfde te doen.
Mijn arts heeft toen ook een dagplanning voorgesteld. Ik doe nu iedere dag globaal hetzelfde (planning staat hier een par berichten boven geloof ik), maar dit zorgt ervoor dat ik op slechte dagen toch buiten kom, maar op goede dagen mezelf niet overvraag, door ineens teveel te doen omdat ik me goed voel. Ook heb ik nu alle "grote" activiteiten voorlopig afgezegd (als verjaardagen, feestjes e.d.), ik wil deze keer echt mijzelf fiksen. (ik ben hier ookal een hoop keer mee onderuit gegaan). Ik ben hier nu 2 weken mee bezig en ik merk echt dat dat rust geeft. Ik weet waar ik aan toe ben, ik weet dat het niet teveel is, mijn omgeving weet dat ze nu niets van mij hoeven te verwachten (ook geen misschien!) en dit geeft mij rust. Ik houd nu alles binnen de 10 km zeg maar (op mijn werk na dan )
Dit is geen medicatie, maar dit helpt mij wel erg goed. (naast ad) Wellicht helpt het jou ook!
woensdag 15 februari 2017 om 20:12
Nog een kleine toevoeging daaraan, bedacht ik me net: ik ben nu bezig met een cursus Mindfulness, en ik moet zeggen dat ik daar ook erg veel aan heb.
Het helpt mij vooral de situatie te accepteren zoals deze nu is, mezelf te accepteren en meer van het nu te genieten zeg maar. Wat me erg veel rust in mijn hoofd oplevert.
Wilde het toch nog even delen, wellicht heb je er wat aan
Het helpt mij vooral de situatie te accepteren zoals deze nu is, mezelf te accepteren en meer van het nu te genieten zeg maar. Wat me erg veel rust in mijn hoofd oplevert.
Wilde het toch nog even delen, wellicht heb je er wat aan
zaterdag 18 februari 2017 om 13:01
Thanks nogmaals iedereen. Dank voor alle tips. Nu gaat het dus wel weer goed eigenlijk, paar dagen rustig aan gedaan, wat positieve dingen gedaan en ik voel me weer alsof ik zin heb in dingen. Zo rot dat je dat zo makkelijk kwijt raakt, dat gevoel, door teveel te doen en teveel te 'moeten'. Het lijkt duidelijk een geval van teveel over mijn grenzen gegaan. Soms komt alles een beetje tegelijk lijkt het en zie ik niet hoe ik het voor mezelf wat makkelijker kan maken.
Hoewel ik diep ongelukkig wordt van zulke dips is geen dingen ondernemen geen optie, want ik word ook diep ongelukkig van eenzaam thuis zitten. De muren komen op me af en niets of niemand zien maakt alleen maar dat ik nog meer denk dat niemand nog op me zit te wachten en word ik bang dat het nooit meer goed gaat komen.
BO is gewoon hartstikke klote. Helemaal als mensen hun verwachtingen op gaan leggen zoals bij jou Ri-anne, Helpt niet echt, zo'n bedrijfsarts die je in een malletje probeert te duwen van hoever je volgens hem zou moeten zijn en wat een 'normaal' verloop zou zijn. Echt pis chagrijnig kan ik worden van al die opgelegde normen (en dan heb ik het nog niet over de normen die je jezelf op legt). Nou ja haha, duidelijk dat ik daar ook wat moeite mee heb. Voor nu is het plan om een dagplanning op te stellen waarbij ik meer actie krijg maar weer niet zoveel dat ik daar dagen van lig te huilen. De h.a. overlegt nu met psychiater over eventuele medicatie als backup plan. En zelf probeer ik me toch maar zoveel mogelijk te richten op de dingen die wel goed gaan en me wel al lukken. Het is ook een kwestie van weer vertrouwen krijgen. Als ik eenmaal weer bezig ben gaat het best heel goed en zou niemand ooit denken dat ik er zo ongezellig bij zit soms.De mindfulness is ook wel iets wat ik nog wil gaan doen. Ik doe al yoga en dat is echt heel goed voor me. Maar als je het te druk krijgt dat je de yoga overslaat dan helpt dat duidelijk niet mee .
Goed weekend iedereen, hopelijk lukt het ons de balans een beetje te bewaken.
Hoewel ik diep ongelukkig wordt van zulke dips is geen dingen ondernemen geen optie, want ik word ook diep ongelukkig van eenzaam thuis zitten. De muren komen op me af en niets of niemand zien maakt alleen maar dat ik nog meer denk dat niemand nog op me zit te wachten en word ik bang dat het nooit meer goed gaat komen.
BO is gewoon hartstikke klote. Helemaal als mensen hun verwachtingen op gaan leggen zoals bij jou Ri-anne, Helpt niet echt, zo'n bedrijfsarts die je in een malletje probeert te duwen van hoever je volgens hem zou moeten zijn en wat een 'normaal' verloop zou zijn. Echt pis chagrijnig kan ik worden van al die opgelegde normen (en dan heb ik het nog niet over de normen die je jezelf op legt). Nou ja haha, duidelijk dat ik daar ook wat moeite mee heb. Voor nu is het plan om een dagplanning op te stellen waarbij ik meer actie krijg maar weer niet zoveel dat ik daar dagen van lig te huilen. De h.a. overlegt nu met psychiater over eventuele medicatie als backup plan. En zelf probeer ik me toch maar zoveel mogelijk te richten op de dingen die wel goed gaan en me wel al lukken. Het is ook een kwestie van weer vertrouwen krijgen. Als ik eenmaal weer bezig ben gaat het best heel goed en zou niemand ooit denken dat ik er zo ongezellig bij zit soms.De mindfulness is ook wel iets wat ik nog wil gaan doen. Ik doe al yoga en dat is echt heel goed voor me. Maar als je het te druk krijgt dat je de yoga overslaat dan helpt dat duidelijk niet mee .
Goed weekend iedereen, hopelijk lukt het ons de balans een beetje te bewaken.
zaterdag 18 februari 2017 om 14:06
Hoi Pussywillow,
Fiijn om te lezen dat je je weer iets beter voelt. Dat teveel doen en daarna huilbuien herken ik helaas wel. Met name te veel sociale activiteiten achter elkaar zijn bij mij echt killing. Was een keer zo over de rooie na een hele dag schoonouders op bezoek dat ik die avond 2 uur in bad heb liggen janken, en mezelf het liefst van kant maakte. Zo uitgeput was ik.
Weet jij wat jou veel energie kost? Misschien is dat handig om eens uit te zoeken, en dan die activiteit tot het minimum beperken.
Bijvoorbeeld 2 sociale afspraken per week, en dan als je daarnaast behoefte hebt aan contact bellen met een vriendin i.p.v. live afspreken?
Ik voel nu ook de druk van weer moeten gaan werken enorm. Ben in april een jaar ziek. Een jaar! En toch zijn die maanden zo snel gegaan...
Ik heb een brief van het UWV, maar durf hem niet open te maken. Bang dat ik op gesprek moet bij een verzekeringsarts, die mij zal vertellen dat mijn ziektewetuitkering stopt en ik moet gaan solliciteren...
Solliciteren op een nieuwe baan, terwijl ik helemaal geen zelfvertrouwen meer heb in mijn functioneren. Ik ben het ook zo zat om mijzelf wéér te moeten bewijzen. Ik heb al zo vaak door faillissementen en overnames een nieuwe baan moeten nemen.
En om dat vaste contract te krijgen zet je je voor 200% in, wil je jezelf weer in de picture spelen, dagelijks overwerken. Maar ik heb er gewoon geen energie meer voor...Weer een nieuwe werkgever, weer nieuwe collega's, systemen, ongeschreven regels, procedures.
Ben er klaar mee
Fiijn om te lezen dat je je weer iets beter voelt. Dat teveel doen en daarna huilbuien herken ik helaas wel. Met name te veel sociale activiteiten achter elkaar zijn bij mij echt killing. Was een keer zo over de rooie na een hele dag schoonouders op bezoek dat ik die avond 2 uur in bad heb liggen janken, en mezelf het liefst van kant maakte. Zo uitgeput was ik.
Weet jij wat jou veel energie kost? Misschien is dat handig om eens uit te zoeken, en dan die activiteit tot het minimum beperken.
Bijvoorbeeld 2 sociale afspraken per week, en dan als je daarnaast behoefte hebt aan contact bellen met een vriendin i.p.v. live afspreken?
Ik voel nu ook de druk van weer moeten gaan werken enorm. Ben in april een jaar ziek. Een jaar! En toch zijn die maanden zo snel gegaan...
Ik heb een brief van het UWV, maar durf hem niet open te maken. Bang dat ik op gesprek moet bij een verzekeringsarts, die mij zal vertellen dat mijn ziektewetuitkering stopt en ik moet gaan solliciteren...
Solliciteren op een nieuwe baan, terwijl ik helemaal geen zelfvertrouwen meer heb in mijn functioneren. Ik ben het ook zo zat om mijzelf wéér te moeten bewijzen. Ik heb al zo vaak door faillissementen en overnames een nieuwe baan moeten nemen.
En om dat vaste contract te krijgen zet je je voor 200% in, wil je jezelf weer in de picture spelen, dagelijks overwerken. Maar ik heb er gewoon geen energie meer voor...Weer een nieuwe werkgever, weer nieuwe collega's, systemen, ongeschreven regels, procedures.
Ben er klaar mee
zaterdag 18 februari 2017 om 14:59
Dank je wel wildhorse. Ik heb niet zoveel sociale contacten (te weinig misschien zelfs, iedereen woont ver van mij), maar wat me veel energie gekost heeft vorige week is veel autogereden, halve dagen bezig geweest en daarnaast dus ook nog sociale verplichtingen die al een tijdje afgesproken waren en waar ik niet onder uit kon. Het ene was erg leuk en gezellig, veel gelachen ook en het andere was bij mijn schoonouders (dat zuigt helaas nogal). Dus tja, alles bij elkaar...
Dat compleet je zelfvertrouwen kwijt zijn is ook echt killing. Heel moeilijk vind ik dat, terwijl ik héél diep van binnen wel weet dat ik ooit goed was in mijn werk en gewoon een leuk persoon ben verder. Maar dat raak je gewoon nogal kwijt bij een BO. Jezelf bewijzen is misschien wel iets wat we teveel gedaan hebben. Makkelijk gezegd om daar mee te stoppen, I know, maar ergens moeten ze ons vanaf nu maar gewoon nemen zoals we zijn (en wijzelf ook). Ik heb die 1e jaars beoordeling van het uwv al gehad en mijn ervaring is dat ze heel goed kunnen inschatten wat je beperkingen zijn en of je al toe bent aan werk. Als dat niet zo voelt voor jou kun en moet je dat aangeven, zij hebben er ook niets aan als je tegen je kunnen in je best probeert te doen om meer te doen dan je kunt (snap je hem nog ). Dan duurt je herstel namelijk alleen maar langer.
Dat compleet je zelfvertrouwen kwijt zijn is ook echt killing. Heel moeilijk vind ik dat, terwijl ik héél diep van binnen wel weet dat ik ooit goed was in mijn werk en gewoon een leuk persoon ben verder. Maar dat raak je gewoon nogal kwijt bij een BO. Jezelf bewijzen is misschien wel iets wat we teveel gedaan hebben. Makkelijk gezegd om daar mee te stoppen, I know, maar ergens moeten ze ons vanaf nu maar gewoon nemen zoals we zijn (en wijzelf ook). Ik heb die 1e jaars beoordeling van het uwv al gehad en mijn ervaring is dat ze heel goed kunnen inschatten wat je beperkingen zijn en of je al toe bent aan werk. Als dat niet zo voelt voor jou kun en moet je dat aangeven, zij hebben er ook niets aan als je tegen je kunnen in je best probeert te doen om meer te doen dan je kunt (snap je hem nog ). Dan duurt je herstel namelijk alleen maar langer.
zaterdag 18 februari 2017 om 19:00
Acupunctuur heeft mij een extra zetje gegeven. Tenminste, sinds ik behandeld wordt voel ik me energieker en heb ik minder tijd tussen activiteiten door nodig om weer op te laden.
Mijn bedrijf is nog geen officieel bedrijf, maar heeft geeft een goed gevoel om iets voor mezelf te doen waar ik veel plezier aan beleef en energie uit haal.
De arbeidsdeskundige adviseert je na een jaar ziekte over het bewandelen van spoor 1 of 2 in het re-integratieproces. Google maar eens, wel handig om hier meer over te weten. Heeft te maken met de wet poortwachter.
Bij mij is het overigens spoor 2 geworden. Vooral een opluchting, maar toch ook wel moeilijk om zwart op wit in een rapport terug te lezen: "Mevrouw is niet meer in staat tot het uitvoeren van het eigen werk"... maar ik geloof dat het nu alleen maar beter kan worden. Ik ben in ieder geval van plan om zelf de regie te pakken en een langetermijnkeuze te maken waar ik in de toekomst veel aan heb. Gelukkig benadrukte de arbeidsdeskundige dit ook. Je kunt wel snel weer aan het werk willen en dan genoegen nemen met iets wat een beetje of net niet bij je past, maar dat houd je geen jaren vol. Nu dus spoor 2, binnenkort begint de begeleiding van een re-integratiebureau.
Ri-anne: Wat rot dat het niet opschiet voor jou. Maar een terugval is nooit uitgesloten, mensen zonder burnout hebben ook wel eens een dip. Maar je wordt nog erg beperkt door de BO begrijp ik uit je post. Heb je misschien nog iets anders onder de leden of denk je dat het bij de burnout hoort?
Mijn bedrijf is nog geen officieel bedrijf, maar heeft geeft een goed gevoel om iets voor mezelf te doen waar ik veel plezier aan beleef en energie uit haal.
De arbeidsdeskundige adviseert je na een jaar ziekte over het bewandelen van spoor 1 of 2 in het re-integratieproces. Google maar eens, wel handig om hier meer over te weten. Heeft te maken met de wet poortwachter.
Bij mij is het overigens spoor 2 geworden. Vooral een opluchting, maar toch ook wel moeilijk om zwart op wit in een rapport terug te lezen: "Mevrouw is niet meer in staat tot het uitvoeren van het eigen werk"... maar ik geloof dat het nu alleen maar beter kan worden. Ik ben in ieder geval van plan om zelf de regie te pakken en een langetermijnkeuze te maken waar ik in de toekomst veel aan heb. Gelukkig benadrukte de arbeidsdeskundige dit ook. Je kunt wel snel weer aan het werk willen en dan genoegen nemen met iets wat een beetje of net niet bij je past, maar dat houd je geen jaren vol. Nu dus spoor 2, binnenkort begint de begeleiding van een re-integratiebureau.
Ri-anne: Wat rot dat het niet opschiet voor jou. Maar een terugval is nooit uitgesloten, mensen zonder burnout hebben ook wel eens een dip. Maar je wordt nog erg beperkt door de BO begrijp ik uit je post. Heb je misschien nog iets anders onder de leden of denk je dat het bij de burnout hoort?
zaterdag 18 februari 2017 om 19:00
Acupunctuur heeft mij een extra zetje gegeven. Tenminste, sinds ik behandeld wordt voel ik me energieker en heb ik minder tijd tussen activiteiten door nodig om weer op te laden.
Mijn bedrijf is nog geen officieel bedrijf, maar heeft geeft een goed gevoel om iets voor mezelf te doen waar ik veel plezier aan beleef en energie uit haal.
De arbeidsdeskundige adviseert je na een jaar ziekte over het bewandelen van spoor 1 of 2 in het re-integratieproces. Google maar eens, wel handig om hier meer over te weten. Heeft te maken met de wet poortwachter.
Bij mij is het overigens spoor 2 geworden. Vooral een opluchting, maar toch ook wel moeilijk om zwart op wit in een rapport terug te lezen: "Mevrouw is niet meer in staat tot het uitvoeren van het eigen werk"... maar ik geloof dat het nu alleen maar beter kan worden. Ik ben in ieder geval van plan om zelf de regie te pakken en een langetermijnkeuze te maken waar ik in de toekomst veel aan heb. Gelukkig benadrukte de arbeidsdeskundige dit ook. Je kunt wel snel weer aan het werk willen en dan genoegen nemen met iets wat een beetje of net niet bij je past, maar dat houd je geen jaren vol. Nu dus spoor 2, binnenkort begint de begeleiding van een re-integratiebureau.
Ri-anne: Wat rot dat het niet opschiet voor jou. Maar een terugval is nooit uitgesloten, mensen zonder burnout hebben ook wel eens een dip. Maar je wordt nog erg beperkt door de BO begrijp ik uit je post. Heb je misschien nog iets anders onder de leden of denk je dat het bij de burnout hoort?
Mijn bedrijf is nog geen officieel bedrijf, maar heeft geeft een goed gevoel om iets voor mezelf te doen waar ik veel plezier aan beleef en energie uit haal.
De arbeidsdeskundige adviseert je na een jaar ziekte over het bewandelen van spoor 1 of 2 in het re-integratieproces. Google maar eens, wel handig om hier meer over te weten. Heeft te maken met de wet poortwachter.
Bij mij is het overigens spoor 2 geworden. Vooral een opluchting, maar toch ook wel moeilijk om zwart op wit in een rapport terug te lezen: "Mevrouw is niet meer in staat tot het uitvoeren van het eigen werk"... maar ik geloof dat het nu alleen maar beter kan worden. Ik ben in ieder geval van plan om zelf de regie te pakken en een langetermijnkeuze te maken waar ik in de toekomst veel aan heb. Gelukkig benadrukte de arbeidsdeskundige dit ook. Je kunt wel snel weer aan het werk willen en dan genoegen nemen met iets wat een beetje of net niet bij je past, maar dat houd je geen jaren vol. Nu dus spoor 2, binnenkort begint de begeleiding van een re-integratiebureau.
Ri-anne: Wat rot dat het niet opschiet voor jou. Maar een terugval is nooit uitgesloten, mensen zonder burnout hebben ook wel eens een dip. Maar je wordt nog erg beperkt door de BO begrijp ik uit je post. Heb je misschien nog iets anders onder de leden of denk je dat het bij de burnout hoort?
maandag 20 februari 2017 om 19:50
Hallo viva-dames/heren,
Ik heb vorige week van de huisarts te horen gekregen dat ik last van een burn out heb. Ik ben 25 jaar en voel me lusteloos, nergens geen zin in, overal tegen een berg op zien, werken ik moet er niet aan denken en moe. Heel erg moe. Ik loop ondertussen bij een psycholoog, maar ik voel me zo schuldig dat ik wel wil werken maar ik kan het niet. Ik heb vroeger altijd moeten werken, strenge vader en zijn wil was wet. Dus de afgelopen jaren heb ik heel veel gewerkt, daarnaast nog een hbo opleiding, stage en eigenlijk geen vakantie gehad. En nu mijn laaste stage erop zit en ik bezig ben met afstuderen ben ik even op. Sinds drie weken, als ik dan vrij ben van school kan ik mij er niet toe zetten om ook nog te gaan werken. (Ik werk op een tulpenkwekerij dus fysiek zwaar werk) Volgens de psycholoog moet ik prioriteiten stellen en dingen doen die ik leuk vind. En afstuderen vind ik belangrijk. De psycholoog zegt ook dat ik rust moet nemen, want straks als ik klaar bent dan moet je nog even werken tot 67 of nog langer.
Zijn er mensen die hebben gekampt of nog steeds kampen met een burn out en die tips hebben om de rust weer te vinden, prioriteiten te stellen en eventueel het werk weer leuk te vinden?
Ik heb vorige week van de huisarts te horen gekregen dat ik last van een burn out heb. Ik ben 25 jaar en voel me lusteloos, nergens geen zin in, overal tegen een berg op zien, werken ik moet er niet aan denken en moe. Heel erg moe. Ik loop ondertussen bij een psycholoog, maar ik voel me zo schuldig dat ik wel wil werken maar ik kan het niet. Ik heb vroeger altijd moeten werken, strenge vader en zijn wil was wet. Dus de afgelopen jaren heb ik heel veel gewerkt, daarnaast nog een hbo opleiding, stage en eigenlijk geen vakantie gehad. En nu mijn laaste stage erop zit en ik bezig ben met afstuderen ben ik even op. Sinds drie weken, als ik dan vrij ben van school kan ik mij er niet toe zetten om ook nog te gaan werken. (Ik werk op een tulpenkwekerij dus fysiek zwaar werk) Volgens de psycholoog moet ik prioriteiten stellen en dingen doen die ik leuk vind. En afstuderen vind ik belangrijk. De psycholoog zegt ook dat ik rust moet nemen, want straks als ik klaar bent dan moet je nog even werken tot 67 of nog langer.
Zijn er mensen die hebben gekampt of nog steeds kampen met een burn out en die tips hebben om de rust weer te vinden, prioriteiten te stellen en eventueel het werk weer leuk te vinden?
woensdag 22 februari 2017 om 14:56
Hey allemaal!
Mag ik weer meeschrijven?
Heb hier tot meer dan 1,5 jaar leden heel intensief meegeschreven en toen weer gaan werken en eerlijk ik heb het topic toen verwaarloosd.
Werken beviel mij heel goed, maar het afgelopen jaar zijn er veel herstructureringen geweest, collega's werden wegbezuinigd of van afdeling verplaatst, er kwam nog meer werk bij. Resultaat: veel ziekte en geen vervanging en massa's overuren, met als uiteindelijk resultaat dat ik sinds begin deze maand thuis zit. Eerst werd er gesproken over even bijkomen en ontstressen, vandaag sprak de huisarts over burn out . Een hele schok, want ik was altijd heel erg waakzaam om maar niet te hervallen.
Mag ik weer meeschrijven?
Heb hier tot meer dan 1,5 jaar leden heel intensief meegeschreven en toen weer gaan werken en eerlijk ik heb het topic toen verwaarloosd.
Werken beviel mij heel goed, maar het afgelopen jaar zijn er veel herstructureringen geweest, collega's werden wegbezuinigd of van afdeling verplaatst, er kwam nog meer werk bij. Resultaat: veel ziekte en geen vervanging en massa's overuren, met als uiteindelijk resultaat dat ik sinds begin deze maand thuis zit. Eerst werd er gesproken over even bijkomen en ontstressen, vandaag sprak de huisarts over burn out . Een hele schok, want ik was altijd heel erg waakzaam om maar niet te hervallen.
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 22 februari 2017 om 16:07
Welkom hier weer Vienna! Wat ontzettend vervelend dat je nu weer last hebt van dezelfde klachten.. Ik heb toen ik net thuis kwam te zitten dit gehele topic eens doorgelezen op zoek naar tips. Ik heb toen erg veel gehad aan jouw posts in het begin van dit topic. Bedankt nog daarvoor.
Het lijkt me nu een dubbele schok als je de dokter over een burn out hoort praten met die historie. Krijg je nu ook al direct weer ondersteuning van een psycholoog oid?
Heel veel sterkte met tot rust komen, en deze situatie kunnen accepteren. Ik hoop echt voor je dat dat goed lukt voor nu!
Het lijkt me nu een dubbele schok als je de dokter over een burn out hoort praten met die historie. Krijg je nu ook al direct weer ondersteuning van een psycholoog oid?
Heel veel sterkte met tot rust komen, en deze situatie kunnen accepteren. Ik hoop echt voor je dat dat goed lukt voor nu!
woensdag 22 februari 2017 om 17:38
Welkom Tulpje, balen dat je thuiszit. Mijn tip is om te proberen je daar niet schuldig over te voelen, want daardoor blijf je jezelf straffen en kom je niet tot rust. Je hebt het tot nu toe heel goed en veel gedaan zonder vakantie en nu mag je even bijkomen. Prioriteiten stellen lukt het beste als je de dingen doet die je wilt doen en niet de dingen die je van jezelf moet. Natuurlijk is afstuderen belangrijk, maar vertraging hebben daarin is echt niet het einde van de wereld. Over een paar jaar stelt die tijd dat je je rust gepakt hebt niets meer voor dus daar zou ik niet te zwaar aan tillen als dat lukt. Sterkte.
He Vienna, welkom terug, al had je het liever anders gezien. Jammer dat het zo gelopen is. Wie weet lukt het met de ervaringen van de vorige bo wel om jezelf sneller terug te vinden?! Sterkte
He Vienna, welkom terug, al had je het liever anders gezien. Jammer dat het zo gelopen is. Wie weet lukt het met de ervaringen van de vorige bo wel om jezelf sneller terug te vinden?! Sterkte
