Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
maandag 14 maart 2016 om 22:28
Vraagje, hoe is jullie gesprek met de werkgever verlopen over het plan van aanpak? Dus als je nog niet werkt maar wel in gesprek moet met de werkgever over re-integratie? Ik zie nog niet dat ik al kan opbouwen met werken maar ik ben wel alweer 2 maanden thuis ondertussen. Ik weet niet zo goed wat ik aan moet geven bij mijn werkgever daarover. Ondertussen loopt mijn contract ook nog bijna af en ik heb werkelijk geen idee wat mijn werkgever nog van mij wil.
dinsdag 15 maart 2016 om 07:37
Mijn werkgever vind het vooral belangrijk dat een zieke medewerker regelmatig belt of contact opneemt om te laten weten hoe het is, voor hem een teken dat je het werk belangrijk genoeg vindt. Overigens heeft ie mijn ziekmelding nooit geaccepteerd maar ben ik (dat liet ie dan toe) op halve kracht doorgegaan en heb ik daar bovenop wekelijks 1 á 2 dagen vrij genomen, wat uiteindelijk op hetzelfde neer kwam. Maar door in contact te blijven wist hij wel dat hij minder van me kon verwachten, waardoor ik zonder schuldgevoel op mijn werk rond heb kunnen hobbelen zonder echt iets uit te voeren. Je houdt dan wel je ritme, en opbouwen kan dan ook geleidelijk.
Lastig van je contract, kunnen ze nog een keer voor bepaalde tijd verlengen?
Lastig van je contract, kunnen ze nog een keer voor bepaalde tijd verlengen?
dinsdag 15 maart 2016 om 16:35
Is hier rustig. Is dat een goed teken? Ben topic van begin af aan door aan het lezen. Veel nuttige dingen en mooi om al die ontwikkelingen te lezen. Toen werd het topic ook heel intensief gebruikt. Vandaar dat het nu zo rustig lijkt
Mijn revalidatie traject is aangepast. Sowieso nog 6weken dan klaar. Maar vanaf volgende week minder intensief.
Erg blij om. Merk ook veel weerstand bij mijzelf. Tegenzin. Moeite met motivatie.
Voelt dubbel. Enigzins heeft het mij veel gebracht. Heb super veel geleerd. Misschien voelt het voor mijzelf al af?
Andere kant wordt ik soms teveel geconfronteerd en ben ik een echte struisvogel. Weglopen is dan makkelijker.
Ik merk dat ik veel aan mijzelf twijfel. Juist doordat ik zoveel over mijn grenzen ben geweest en dat niet doorhad.
Is dat herkenbaar?
In overleg ga ik weer wat werkzaamheden oppakken. Lastige is dat mijn contract destijds niet is verlengd. Ben ziek uit dienst gegaan en kan dus niet bij een werkgever opbouwen. Ik kijk wel naar sollicitaties. Ook voor vrijwilligerswerk maar eis is dan vaak voor langere tijd. Terwijl ik het als tussenoplossing zie, voor hooguit 2 a 3 maanden. Dan wil ik sowieso weer werken en kan ik niet ook nog vrijwiligerswerk erbij hebben.
Vind dit dus erg lastig.
Merk wel dat ik weer wat wil doen. Aan de slag. Ben daar ook echt al aan toe.
Zit sinds sept. thuis. Volledig. Dat is al ruim een halfjaar. Ik heb eerdere moeilijke tijden gekend. Maar werk/studie nooit stopgezet of geminderd. Oke dat was vaak te zwaar en mss een reden dat ik zo overbelast ben geraakt. Maar het was ook mijn houvast en gaf structuur en regelmaat.
Toch vind ik het opbouwen ook spannend hoor! Gaat het goed? Val ik niet in oude valkuilen etc. Ga ik niet veelste snel? Gelukkig word ik komende tijd nog begeleid. Grootste uitdaging komt straks ook als ik weer aan de slag ga. Opwerken tot normaal en dan in balans blijven.
Verder denk ik na over ondersteuning na mijn revalidatie. Wil ik dan nog verdere hulp en zo ja, wat dan?
Ik merk dat soms nog teveel in mijn hoofd zit. Ik start sowieso met een mindfulness training, (een vervolg heb de basistraining al gehad). Is dat voldoende? Of moet ik nog gesprekken bij een coach/hulpverlener.
Vind dat lastig. Enerzijds vind ik het fijn om te kunnen praten. Te sparren etc. Anderzijds blijf ik teveel hangen in mijn hoofd. Eindeloos erover denken, praten, maar moet ik meer knopen doorhakken en doen.
Heeel veel vraagstukken. Blijft ook een puzzel. Las nog wel mooie boekentips. Binnenkort maar na de bieb!
Benieuwd hoe het met jullie is!
Mijn revalidatie traject is aangepast. Sowieso nog 6weken dan klaar. Maar vanaf volgende week minder intensief.
Erg blij om. Merk ook veel weerstand bij mijzelf. Tegenzin. Moeite met motivatie.
Voelt dubbel. Enigzins heeft het mij veel gebracht. Heb super veel geleerd. Misschien voelt het voor mijzelf al af?
Andere kant wordt ik soms teveel geconfronteerd en ben ik een echte struisvogel. Weglopen is dan makkelijker.
Ik merk dat ik veel aan mijzelf twijfel. Juist doordat ik zoveel over mijn grenzen ben geweest en dat niet doorhad.
Is dat herkenbaar?
In overleg ga ik weer wat werkzaamheden oppakken. Lastige is dat mijn contract destijds niet is verlengd. Ben ziek uit dienst gegaan en kan dus niet bij een werkgever opbouwen. Ik kijk wel naar sollicitaties. Ook voor vrijwilligerswerk maar eis is dan vaak voor langere tijd. Terwijl ik het als tussenoplossing zie, voor hooguit 2 a 3 maanden. Dan wil ik sowieso weer werken en kan ik niet ook nog vrijwiligerswerk erbij hebben.
Vind dit dus erg lastig.
Merk wel dat ik weer wat wil doen. Aan de slag. Ben daar ook echt al aan toe.
Zit sinds sept. thuis. Volledig. Dat is al ruim een halfjaar. Ik heb eerdere moeilijke tijden gekend. Maar werk/studie nooit stopgezet of geminderd. Oke dat was vaak te zwaar en mss een reden dat ik zo overbelast ben geraakt. Maar het was ook mijn houvast en gaf structuur en regelmaat.
Toch vind ik het opbouwen ook spannend hoor! Gaat het goed? Val ik niet in oude valkuilen etc. Ga ik niet veelste snel? Gelukkig word ik komende tijd nog begeleid. Grootste uitdaging komt straks ook als ik weer aan de slag ga. Opwerken tot normaal en dan in balans blijven.
Verder denk ik na over ondersteuning na mijn revalidatie. Wil ik dan nog verdere hulp en zo ja, wat dan?
Ik merk dat soms nog teveel in mijn hoofd zit. Ik start sowieso met een mindfulness training, (een vervolg heb de basistraining al gehad). Is dat voldoende? Of moet ik nog gesprekken bij een coach/hulpverlener.
Vind dat lastig. Enerzijds vind ik het fijn om te kunnen praten. Te sparren etc. Anderzijds blijf ik teveel hangen in mijn hoofd. Eindeloos erover denken, praten, maar moet ik meer knopen doorhakken en doen.
Heeel veel vraagstukken. Blijft ook een puzzel. Las nog wel mooie boekentips. Binnenkort maar na de bieb!
Benieuwd hoe het met jullie is!
Choose love in everything you do! ♥
dinsdag 15 maart 2016 om 16:39
dinsdag 15 maart 2016 om 21:46
Hallo allemaal,
Al een tijdje niet gereageerd maar ik ben er (helaas) nog wel, dat wil zeggen, ik ben nog steeds niet van mijn burn out af. Omdat ik teveel in kringetjes bleef denken en bleef hangen in mijn eigen negatieve en extreem strenge gedachten, ben ik een tijdje terug begonnen met een uitbreiding van mijn behandeling. Naast een uurtje per week met de psycholoog zijn er nu een aantal dingen bijgekomen waaronder burn out training, assertiviteitscursus en een soort haptonomie maar dan in groepsvorm, het heet psychomotoriek geloof ik en bestaat uit het doen van oefeningen in plaats van praten over hoe je je grenzen moet bewaken. Hopelijk werkt het doen beter voor me dan er alleen over praten. Het kost wel bijna al mijn energie om zo intensief bezig te zijn met mezelf maar ik denk dat ik er anders niet uit ga komen en nu heb ik er in mijn hoofd en lijf de ruimte voor om echt die patronen te herkennen en nieuwe aan te leren.
Hopelijk gaat het met jullie allemaal langzaam aan weer bergopwaarts en vergeten jullie niet om rust te nemen en niet te streng te zijn voor jezelf. Ik heb het boek 'Denk je sterk' op de plank staan, was een boekentip van iemand hier.
Nu ik eindelijk weer een bladzij kan lezen zonder af te dwalen of hoofdpijn te hebben hoop ik dit boek eens te kunnen lezen.
Iemand anders nog goede boekentips?
Al een tijdje niet gereageerd maar ik ben er (helaas) nog wel, dat wil zeggen, ik ben nog steeds niet van mijn burn out af. Omdat ik teveel in kringetjes bleef denken en bleef hangen in mijn eigen negatieve en extreem strenge gedachten, ben ik een tijdje terug begonnen met een uitbreiding van mijn behandeling. Naast een uurtje per week met de psycholoog zijn er nu een aantal dingen bijgekomen waaronder burn out training, assertiviteitscursus en een soort haptonomie maar dan in groepsvorm, het heet psychomotoriek geloof ik en bestaat uit het doen van oefeningen in plaats van praten over hoe je je grenzen moet bewaken. Hopelijk werkt het doen beter voor me dan er alleen over praten. Het kost wel bijna al mijn energie om zo intensief bezig te zijn met mezelf maar ik denk dat ik er anders niet uit ga komen en nu heb ik er in mijn hoofd en lijf de ruimte voor om echt die patronen te herkennen en nieuwe aan te leren.
Hopelijk gaat het met jullie allemaal langzaam aan weer bergopwaarts en vergeten jullie niet om rust te nemen en niet te streng te zijn voor jezelf. Ik heb het boek 'Denk je sterk' op de plank staan, was een boekentip van iemand hier.
Nu ik eindelijk weer een bladzij kan lezen zonder af te dwalen of hoofdpijn te hebben hoop ik dit boek eens te kunnen lezen.
Iemand anders nog goede boekentips?
dinsdag 15 maart 2016 om 22:53
Wat goed PussyWillow dat je extra hulp hebt gezocht! Dat je hoopt dat doen beter helpt dan praten herken ik.
Praten benadrukt soms extra het negatieve en doordat je daar dan op gefocust bent blijf je imo soms juist hangen. Verschilt mss ook per persoon en per situatie.
Ik heb ook PMT (psycho motorische therapie) is ook doen ipv praten. Oefeningen over voelen, grenzen, voor jezelf opkomen, maar ook over hoe je omgaat met conflicten en leersituaties. Door spel en bewegingsvormen krijg je een weerspiegeling van je gedrag die je normaal in dagelijks leven of bepaalde gebeurtenissen hanteerd. Leerzaam vind ik.
Ik ben toevallig vanavond nog naar de bibliotheek geweest.
Had zowel: Denk je sterk als De valstrik van het geluk in handen. Maar uiteindelijk beide niet genomen.
Vond 3 andere interessante boeken, oa. Je kunt je leven helen ben al in hoofdstuk 3 en super inspirerend. Ze gaat er vanuit dat al onze pijn en lijden voortkomt uit een gebrek van eigenwaarde en zelfliefde en dat daar dus ook de sleutel van het helen zit. Doormiddel van denkfouten creeren we onze eigen leed. We bekritiseren onszelf, legen ons een druk op van "moeten" en "presteren". En niet omdat we dat graag willen, maar door bv opgelegde druk van onze omgeving, aan de norm willen voldoen, niet willen afwijken of bang voor afwijzing.
Voor mij zit hier ook een kern van alles. Mijn eigenwaarde is niet optimaal. Nu door ziekte helemaal niet. Voel mij met vlagen waardeloos of gevoel gan falen. Maar ook voor mijn ziekte was ik veel bezig met alles kunnen en doen. Eigenwaarde uit werk halen. Voor iedereen klaarstaan want wil leuk gevonden worden. En ga zo maar door.
Ik wist al langer dat ik weer terug moest naar mijzelf, verbinding opzoeken en lief zijn. Maar hoe doe je dat alsvje dat nooit echt geleerd hebt. Dit boek kan zeker bijdragen.
Andere 2 boeken gaan over stemming en omgaan met emoties. Hoe je jezelf positiever kan laten denken. En hoe je om kunt gaan met vooral negatieve emoties.
Sweety: heftig! Zag ook je eigen topic. Hopelijk vind je daar en hier steun en een weg om ermee om te gaan.
Praten benadrukt soms extra het negatieve en doordat je daar dan op gefocust bent blijf je imo soms juist hangen. Verschilt mss ook per persoon en per situatie.
Ik heb ook PMT (psycho motorische therapie) is ook doen ipv praten. Oefeningen over voelen, grenzen, voor jezelf opkomen, maar ook over hoe je omgaat met conflicten en leersituaties. Door spel en bewegingsvormen krijg je een weerspiegeling van je gedrag die je normaal in dagelijks leven of bepaalde gebeurtenissen hanteerd. Leerzaam vind ik.
Ik ben toevallig vanavond nog naar de bibliotheek geweest.
Had zowel: Denk je sterk als De valstrik van het geluk in handen. Maar uiteindelijk beide niet genomen.
Vond 3 andere interessante boeken, oa. Je kunt je leven helen ben al in hoofdstuk 3 en super inspirerend. Ze gaat er vanuit dat al onze pijn en lijden voortkomt uit een gebrek van eigenwaarde en zelfliefde en dat daar dus ook de sleutel van het helen zit. Doormiddel van denkfouten creeren we onze eigen leed. We bekritiseren onszelf, legen ons een druk op van "moeten" en "presteren". En niet omdat we dat graag willen, maar door bv opgelegde druk van onze omgeving, aan de norm willen voldoen, niet willen afwijken of bang voor afwijzing.
Voor mij zit hier ook een kern van alles. Mijn eigenwaarde is niet optimaal. Nu door ziekte helemaal niet. Voel mij met vlagen waardeloos of gevoel gan falen. Maar ook voor mijn ziekte was ik veel bezig met alles kunnen en doen. Eigenwaarde uit werk halen. Voor iedereen klaarstaan want wil leuk gevonden worden. En ga zo maar door.
Ik wist al langer dat ik weer terug moest naar mijzelf, verbinding opzoeken en lief zijn. Maar hoe doe je dat alsvje dat nooit echt geleerd hebt. Dit boek kan zeker bijdragen.
Andere 2 boeken gaan over stemming en omgaan met emoties. Hoe je jezelf positiever kan laten denken. En hoe je om kunt gaan met vooral negatieve emoties.
Sweety: heftig! Zag ook je eigen topic. Hopelijk vind je daar en hier steun en een weg om ermee om te gaan.
Choose love in everything you do! ♥
donderdag 17 maart 2016 om 10:16
Hoi allemaal,
Al enige tijd geleden dat ik heb gereageerd. Ik werk nu al een tijdje een klein aantal uren en ook mijn sociale leven komt weer langzaam op gang. Dat ging even ten koste van het bewegen, maar ben inmiddels weer goed bezig. En dan is er even wat minder energie om hier te schrijven. Eigenlijk gaat het dus goed, maar ik wil ervoor waken dat ik nu de goede kant op ga en later een terugval heb dus blijf zeker nog een tijdje bij mijn psycholoog. We hebben de afgelopen sessies veel gepraat over situaties uit mijn verleden. Dat was nuttig, maar nu is het tijd om met mijn persoonlijkheidskenmerken aan de slag te gaan en een stukje 'gegeneraliseerde angststoornis' aan te pakken die ik probeer te onderdrukken met mijn perfectionisme. Laatste dagen ook weer even een klein dipje, maar dat is ook een deel PMS.
Op mijn werk ga ik aansturen op een coach die me blijft begeleiden en me helpt kritisch naar mezelf te kijken in werksituaties. Het boek 'Denk je sterk' heb ik hier ook in de kast staan, ga ik nog eens lezen. Ik ben nu ook aan het lezen in 'Prima is perfect' en heb er veel aan om na te denken over mijn perfectionisme en hoe dat er bij mij eruit ziet. Bij mij uit het zich in niet mogen/kunnen stilzitten tot alles gedaan is wat ik in gedachten had. En alles zelf willen doen, of absurd veel controle houden. Ik begin nu te leren dat je jezelf niet hoeft te belonen met rust. Je hebt rust nodig, ongeacht de prestatie. En je kunt en mag loslaten. Ik vind het nog moeilijk om zelf die grens aan te voelen. Wanneer is het teveel? Ik zal moeten accepteren dat ik dit moeilijk kan en zal manieren moeten vinden om hier structureel bij stil te staan. Voel ik me down? Moe? Lusteloos? Opgejaagd? Dan is het advies niet harder werken, maar juist, een pas op de plaats en meer loslaten. Een collega adviseerde me hier tijd voor in te plannen. Eigenlijk best een goed advies. Gewoon een uurtje stilstaan bij, hoe voel ik me nu erbij?
Ik zal dingen ook anders aan moeten pakken in mijn werk en dat zal in het begin erg onwennig zijn omdat ik zo gewend ben alles zelf te doen. Daarnaast denk ik ook veel na over hoe mijn week eruit moet zien straks om voldoende tijd te hebben om op adem te komen met daarin ook weer voldoende tijd voor pauzes op het werk en bewegen in mijn vrije tijd. (dank voor de tips Stokst@@rtje!) Huishouden ga ik voor een deel uitbesteden heb ik besloten. En zo krabbel ik langzaam weer op. Maar het gaat wel langzaam zeg. En grillig. Op en neer. Denk je net een paar dagen, hey, ik ben er weer, komt een paar dagen later (omdat je toch weer teveel hebt gedaan) toch weer de BO om de hoek kijken. Nouja, Dat hoort erbij zullen we maar zeggen.
Vandaag is in ieder geval een prachtige dag, dus ik ga daar zeker van genieten. Ik hoop dat jullie er ook van kunnen genieten!
Al enige tijd geleden dat ik heb gereageerd. Ik werk nu al een tijdje een klein aantal uren en ook mijn sociale leven komt weer langzaam op gang. Dat ging even ten koste van het bewegen, maar ben inmiddels weer goed bezig. En dan is er even wat minder energie om hier te schrijven. Eigenlijk gaat het dus goed, maar ik wil ervoor waken dat ik nu de goede kant op ga en later een terugval heb dus blijf zeker nog een tijdje bij mijn psycholoog. We hebben de afgelopen sessies veel gepraat over situaties uit mijn verleden. Dat was nuttig, maar nu is het tijd om met mijn persoonlijkheidskenmerken aan de slag te gaan en een stukje 'gegeneraliseerde angststoornis' aan te pakken die ik probeer te onderdrukken met mijn perfectionisme. Laatste dagen ook weer even een klein dipje, maar dat is ook een deel PMS.
Op mijn werk ga ik aansturen op een coach die me blijft begeleiden en me helpt kritisch naar mezelf te kijken in werksituaties. Het boek 'Denk je sterk' heb ik hier ook in de kast staan, ga ik nog eens lezen. Ik ben nu ook aan het lezen in 'Prima is perfect' en heb er veel aan om na te denken over mijn perfectionisme en hoe dat er bij mij eruit ziet. Bij mij uit het zich in niet mogen/kunnen stilzitten tot alles gedaan is wat ik in gedachten had. En alles zelf willen doen, of absurd veel controle houden. Ik begin nu te leren dat je jezelf niet hoeft te belonen met rust. Je hebt rust nodig, ongeacht de prestatie. En je kunt en mag loslaten. Ik vind het nog moeilijk om zelf die grens aan te voelen. Wanneer is het teveel? Ik zal moeten accepteren dat ik dit moeilijk kan en zal manieren moeten vinden om hier structureel bij stil te staan. Voel ik me down? Moe? Lusteloos? Opgejaagd? Dan is het advies niet harder werken, maar juist, een pas op de plaats en meer loslaten. Een collega adviseerde me hier tijd voor in te plannen. Eigenlijk best een goed advies. Gewoon een uurtje stilstaan bij, hoe voel ik me nu erbij?
Ik zal dingen ook anders aan moeten pakken in mijn werk en dat zal in het begin erg onwennig zijn omdat ik zo gewend ben alles zelf te doen. Daarnaast denk ik ook veel na over hoe mijn week eruit moet zien straks om voldoende tijd te hebben om op adem te komen met daarin ook weer voldoende tijd voor pauzes op het werk en bewegen in mijn vrije tijd. (dank voor de tips Stokst@@rtje!) Huishouden ga ik voor een deel uitbesteden heb ik besloten. En zo krabbel ik langzaam weer op. Maar het gaat wel langzaam zeg. En grillig. Op en neer. Denk je net een paar dagen, hey, ik ben er weer, komt een paar dagen later (omdat je toch weer teveel hebt gedaan) toch weer de BO om de hoek kijken. Nouja, Dat hoort erbij zullen we maar zeggen.
Vandaag is in ieder geval een prachtige dag, dus ik ga daar zeker van genieten. Ik hoop dat jullie er ook van kunnen genieten!
donderdag 17 maart 2016 om 10:29
Ik lees hier vaak dat mensen rust nemen lastig vinden. Mijn fysio zei dat je rust moest zien als iets actiefs, nml: batterij opladen. (Iets opladen heeft stroom nodig en is dus hard aan het werk) Dat helpt mij wel moet ik zeggen. Geeft ook een andere lading. Je bent niet "niets" aan het doen maar juist iets nuttigs. Misschien helpt het anderen ook?
Choose love in everything you do! ♥
donderdag 17 maart 2016 om 10:31
Hoi iedereen,
Hier even een korte reactie van mij. Afgelopen zondag is mijn lievelingsoom overleden. Het jongste broertje van mijn moeder met het syndroom van Down.
Erg verdrietig allemaal, maar kan er ook wel vrede mee hebben, aangezien hij erg aan het dementeren was.
Maar drukke dagen, waarin ik wel echt mijn rust probeer te pakken. Zo ben ik ook niet bij mijn moeder gebleven (wat ik eerst van plan was) maar naar huis gegaan. Is nu een zoete inval bij mijn moeder en ik trek die drukte niet. Dus heb goed voor mijzelf gezorgd
Morgen is de afscheidsdienst op de instelling waar hij woont, ben blij als dit achter de rug is!
Schrijf volgende week een x uitgebreider!
Liefs Paddestoel
Hier even een korte reactie van mij. Afgelopen zondag is mijn lievelingsoom overleden. Het jongste broertje van mijn moeder met het syndroom van Down.
Erg verdrietig allemaal, maar kan er ook wel vrede mee hebben, aangezien hij erg aan het dementeren was.
Maar drukke dagen, waarin ik wel echt mijn rust probeer te pakken. Zo ben ik ook niet bij mijn moeder gebleven (wat ik eerst van plan was) maar naar huis gegaan. Is nu een zoete inval bij mijn moeder en ik trek die drukte niet. Dus heb goed voor mijzelf gezorgd
Morgen is de afscheidsdienst op de instelling waar hij woont, ben blij als dit achter de rug is!
Schrijf volgende week een x uitgebreider!
Liefs Paddestoel
donderdag 17 maart 2016 om 12:23
Ik heb zojuist tegen m'n werkgever geroepen dat ik 'gewoon' ontzettend chagrijnig ben. Ik weet even niet waar die positiviteitsknop zit! Nou, dan ga je toch buiten een rondje wandelen, het is heerlijk weer! Hm, tja, kan. Mag ik ook met dingen gaan gooien? (oké, dat laatste voorstel heb ik natuurlijk niet hardop gedaan ). Bleh, 't is dat ik er nog om kan lachen. Maar ja, de zon schijnt inderdaad ja. Gooi zo meteen even een raam open (helpt altijd wel iets), aspirine er achteraan, en dan eens kijken of het aan de lunchtafel nog gezellig is. O nee, ze hebben vis besteld vandaag, bah, niet heel bevorderlijk. Maar in ieder geval voelt 1 persoon in dit bedrijf zich nu verplicht om mij blij te krijgen vandaag
En dat 'rust nemen' werk is, ja, met die uitspraak ben ik het wel eens ja. Werkt bij mij vaak wel (want: minder schuldgevoel omdat je 'niets' doet), maar het werkt niet altijd, omdat mijn lijf soms enorm in een stress-stand schiet waar ik niets mee kan. Dan voel je gewoon dat je lijf het niet trekt, daar kun je dan met stilzitten/liggen of denkwerk of afleiding zoeken niet zoveel tegen doen, het is wel erg vermoeiend.
En dat 'rust nemen' werk is, ja, met die uitspraak ben ik het wel eens ja. Werkt bij mij vaak wel (want: minder schuldgevoel omdat je 'niets' doet), maar het werkt niet altijd, omdat mijn lijf soms enorm in een stress-stand schiet waar ik niets mee kan. Dan voel je gewoon dat je lijf het niet trekt, daar kun je dan met stilzitten/liggen of denkwerk of afleiding zoeken niet zoveel tegen doen, het is wel erg vermoeiend.
donderdag 17 maart 2016 om 13:03
Dank je Morfientje, het zien als actief opladen helpt wel ja. Ik gebruik de lege telefoonbatterij vaak als metafoor voor mensen die niet snappen waarom ik langdurig thuis zit, en zeg dan dat ik eerst helemaal moet opladen, maar het geldt eigenlijk op elk moment en na elke activiteit, je kunt niet blijven doorhollen. Gek genoeg heb ik er bij vlagen nog steeds veel moeite mee dat ik uitgevallen ben en dat ik van iemand die ooit vrolijk en actief en met plezier werkte me heb laten veranderen in deze lusteloze en uitgebluste zombie. Dan vind ik het heel lastig dat ik niet meer bij 'de werkenden' hoor. Net alsof alles om werken gaat in het leven. Zucht.
Gecondoleerd Paddestoel.
Femke, misschien toch even lekker alleen gaan wandelen in je lunchpauze. Even rust aan je hoofd en geen vislucht
Gecondoleerd Paddestoel.
Femke, misschien toch even lekker alleen gaan wandelen in je lunchpauze. Even rust aan je hoofd en geen vislucht
donderdag 17 maart 2016 om 18:55
Een kleine update van mijn kant. Het gaat de goede kant op. Ik voel me niet meer zo gestresst en ik merk dat het rusten energie oplevert. Ook is mijn concentratie veel beter. Ik ben nog niet exact waar ik wil zijn, maar ik kom weer aardig in de buurt.
Alleen maak ik me nog wel zorgen. De reden voor de burn-out is nog niet opgelost om het zo maar te noemen. Ik heb nog steeds een ontzettende hang naar perfectie en als ik fouten maak vind ik het allemaal nog erg lastig. Daardoor ga ik ook bepaalde situaties uit de weg omdat ik misschien beoordeelt kan worden. Aan de ene kant zou ik nu het liefst willen stoppen met therapie, maar ik weet dan dat een kans op een tweede burn-out ergens op de loer ligt.
Alleen maak ik me nog wel zorgen. De reden voor de burn-out is nog niet opgelost om het zo maar te noemen. Ik heb nog steeds een ontzettende hang naar perfectie en als ik fouten maak vind ik het allemaal nog erg lastig. Daardoor ga ik ook bepaalde situaties uit de weg omdat ik misschien beoordeelt kan worden. Aan de ene kant zou ik nu het liefst willen stoppen met therapie, maar ik weet dan dat een kans op een tweede burn-out ergens op de loer ligt.
donderdag 17 maart 2016 om 20:26
Even dikke knuffel tussendoor voor iedereen!!!
Hier alles goed! Zelfs bezig bijna een nieuwe echt volwassen huis te kopen, in nieuwe woonplaats
Zitten nu in meer soort starterswoning qua oppervlak). En volg week donderdag heerlijk 11 dgn naar zuidspanje; Andalusië, klein rondreisje!
Zet m op allemaal!
Hier alles goed! Zelfs bezig bijna een nieuwe echt volwassen huis te kopen, in nieuwe woonplaats
Zitten nu in meer soort starterswoning qua oppervlak). En volg week donderdag heerlijk 11 dgn naar zuidspanje; Andalusië, klein rondreisje! Zet m op allemaal!
dinsdag 22 maart 2016 om 11:58
Het ene moment schrijf ik nog dat het zo goed gaat... Maar paar dagen later, voor het eerst in ruim een jaar 'opeens' weer behoorlijke angstklachten... getriggerd door het huis bieden enz denk ik, maar het overvalt me flink... Het werp je met je gedachten meteen terug naar je rot periode van de burnout.. Niet leuk dus, was er verdrietig van. Angst voor de angstklachten geprikkeld, en lastig te veranderen.
Huis aankopen is ook spannend enz, maar dacht al wat sterker in m'n schoenen te staan????.
Hopelijk trekt t snel bij... Als het bod rond is, en we op vakantie gaan donderdag, want zelfs daar ga ik me dan zorgen om maken, of dat wel weer goed gaat... Na ruim een jaar geen angstklachten te hebben gehad..
K*t dus!! Sorry, moest even weer hier spuien over m'n nare gevoel...
Huis aankopen is ook spannend enz, maar dacht al wat sterker in m'n schoenen te staan????.
Hopelijk trekt t snel bij... Als het bod rond is, en we op vakantie gaan donderdag, want zelfs daar ga ik me dan zorgen om maken, of dat wel weer goed gaat... Na ruim een jaar geen angstklachten te hebben gehad..
K*t dus!! Sorry, moest even weer hier spuien over m'n nare gevoel...
dinsdag 22 maart 2016 om 12:53
Inge: Ik denk dat het heel logisch is. Ik heb je verhaal teruggelezen toen ik dit topic vond en daardoor "ken" ik je verhaal een beetje.
Na het herstel van een burn'out, ontwikkel je een nieuwe manier van leven en leefstijl..
Het blijft elke keer oppassen en je grenzen bewaken.
Dit zal denk ik nooit overgaan omdat het risico op een terugval groot blijft. Zolang alles gaat zoals het gaat is het prima en kom je op den duur in een volledig klachtenvrije periode. Maar bij grote dingen, die je leven op zn kop gaan zetten (zowel positieve als negatieve) verlies je naar mijn idee even dat balans en dat triggerd direct oude klachten. Je lijf/geest staat direct op scherp; om te voorkomen dat het "verkeerd" gaat. Alleen maar positief alleen wel lastig. Het geeft je een impuls dat je alert moet blijven en je grenzen moet blijven bewaken. Bij alle grote veranderingen die komen zal dit ontstaan denk ik. Kan ook onbewust gaan he. Heb je bv ook spanningen of bedenkingen bij het huis of de vakantie?
Vast veel zin in en je staat achter de keuze maar mss is er iets heel kleins wat tegenvalt of anders gaat? Of gewoon een gezonde vorm van stress (zal iedereen hebben bij dat soort dingen)
Je lijf ziet stress alleen als "gevaar" terwijl sommige stress juist gezond is.
Ik hoop dat je mij snapt. Lastig om uit te leggen. Bovenstaande is trouwens nergens op gebaseerd mijn opinie op je verhaal.
Conclusie; na herstel burn-out zal je altijd waakzaam moeten blijven. Veranderingen en grote gebeurtenissen zullen voor gezonde stress zorgen. Lichaam ziet stress in z'n algemeen als "gevaar" en schiet daardoor soms terug in oude klachten patroon. Als je voor jezelf na gaat wat evt extra stress uitlokt en juist in dit soort situaties goed voor jezelf blijft zorgen dan kun je je lijf "geruststellen".
Na het herstel van een burn'out, ontwikkel je een nieuwe manier van leven en leefstijl..
Het blijft elke keer oppassen en je grenzen bewaken.
Dit zal denk ik nooit overgaan omdat het risico op een terugval groot blijft. Zolang alles gaat zoals het gaat is het prima en kom je op den duur in een volledig klachtenvrije periode. Maar bij grote dingen, die je leven op zn kop gaan zetten (zowel positieve als negatieve) verlies je naar mijn idee even dat balans en dat triggerd direct oude klachten. Je lijf/geest staat direct op scherp; om te voorkomen dat het "verkeerd" gaat. Alleen maar positief alleen wel lastig. Het geeft je een impuls dat je alert moet blijven en je grenzen moet blijven bewaken. Bij alle grote veranderingen die komen zal dit ontstaan denk ik. Kan ook onbewust gaan he. Heb je bv ook spanningen of bedenkingen bij het huis of de vakantie?
Vast veel zin in en je staat achter de keuze maar mss is er iets heel kleins wat tegenvalt of anders gaat? Of gewoon een gezonde vorm van stress (zal iedereen hebben bij dat soort dingen)
Je lijf ziet stress alleen als "gevaar" terwijl sommige stress juist gezond is.
Ik hoop dat je mij snapt. Lastig om uit te leggen. Bovenstaande is trouwens nergens op gebaseerd mijn opinie op je verhaal.
Conclusie; na herstel burn-out zal je altijd waakzaam moeten blijven. Veranderingen en grote gebeurtenissen zullen voor gezonde stress zorgen. Lichaam ziet stress in z'n algemeen als "gevaar" en schiet daardoor soms terug in oude klachten patroon. Als je voor jezelf na gaat wat evt extra stress uitlokt en juist in dit soort situaties goed voor jezelf blijft zorgen dan kun je je lijf "geruststellen".
Choose love in everything you do! ♥
dinsdag 22 maart 2016 om 19:20
@Inge: ik ben het eens met morfientje. Ik denk dat het er altijd een beetje bij zal horen. Pijn en angst vrij leven is onmogelijk! Alleen is het hopelijk voor jou niet meer een tsunami aan emoties en verzuip je erin, maar is het een tsunami en heb je een mooie boot waarmee je die vloedgolf aankan. Ik hoop dat het binnenkort weer wat beter met je gaat.
Met mij gaat alles redelijk goed. Ik wacht op de vloedgolf die mijn bootje om zal kiepen. Ik weet dat het eraan zit te komen en ik zou het het liefst vermijden, maar dat gaat niet. Ik wacht rustig mijn lot af :p ...
Met mij gaat alles redelijk goed. Ik wacht op de vloedgolf die mijn bootje om zal kiepen. Ik weet dat het eraan zit te komen en ik zou het het liefst vermijden, maar dat gaat niet. Ik wacht rustig mijn lot af :p ...
woensdag 23 maart 2016 om 07:37
Dankjullie wel!! Lief!
Ik snap volledig wat je bedoeld namelijk:-), en denk ook dat het zo werkt. Mijn collega (psychosomatisch fysio) noemt 'je reptiele brein', waar de spanning zich onbewust heeft opgebouwd en die weer overloopt.. Kan je 2 dingen doen; of stapje terug of de druk even accepteren en doorgaan (huis kopen;-))
Wordt het laatste dan maar, want we zijn in de afrondende fase;-).
Merk als ik er letterlijk mee bezig, telefoontjes, mailtjes etc, dan gaat t redelijk (mede doordat m'n vriend en ik het echt samen doen, en hij wat meer de leiding nu neemt, nadat we dat hebben besproken, om mij iets rust te geven). Maar sochtends als ik wakker word , je wakker word met spanning die er ongemerkt weer wat insluipt..
Maar merk dat als m'n lijf rust vind, dat angstklachten ook wat minder worden en minder gedachtes krijg die niet helpend zijn. Ergste is angst voor de angstklachten, maar als ik zoals gister eindelijk weer even me meer echt ontspannen voel, voel ik t vertrouwen in mezelf ook weer meer:-), vervelende is dat het andersom ook zo werkt... Sochtends met spanning wakker worden, geeft weer een deuk...
Vandaag voorlopige mondelinge overeenkomst, en na de vakantie weer verder kijken, en hopen .. Ohnee ervanuit gaan, dat de vakantie fijn wordt!
Het journaal helpt trouwens niet mee, qua Brussel gister. En dan denk ik zelfs even, wat stel ik me aan, er zijn grotere problemen... Maarja, zo werkt het niet
Dank voor jullie bemoedigende woorden!! Ik denk dat ook niet veel uitmaakt of we een huis kopen uitstellen of nu doen, dat ik altijd wel beetje zo (fysiek) het zal voelen... Maar heb op 1 of andere manier liever hoofdpijn, dan misselijkheid/kokhalzen????
Ik snap volledig wat je bedoeld namelijk:-), en denk ook dat het zo werkt. Mijn collega (psychosomatisch fysio) noemt 'je reptiele brein', waar de spanning zich onbewust heeft opgebouwd en die weer overloopt.. Kan je 2 dingen doen; of stapje terug of de druk even accepteren en doorgaan (huis kopen;-))
Wordt het laatste dan maar, want we zijn in de afrondende fase;-).
Merk als ik er letterlijk mee bezig, telefoontjes, mailtjes etc, dan gaat t redelijk (mede doordat m'n vriend en ik het echt samen doen, en hij wat meer de leiding nu neemt, nadat we dat hebben besproken, om mij iets rust te geven). Maar sochtends als ik wakker word , je wakker word met spanning die er ongemerkt weer wat insluipt..
Maar merk dat als m'n lijf rust vind, dat angstklachten ook wat minder worden en minder gedachtes krijg die niet helpend zijn. Ergste is angst voor de angstklachten, maar als ik zoals gister eindelijk weer even me meer echt ontspannen voel, voel ik t vertrouwen in mezelf ook weer meer:-), vervelende is dat het andersom ook zo werkt... Sochtends met spanning wakker worden, geeft weer een deuk...
Vandaag voorlopige mondelinge overeenkomst, en na de vakantie weer verder kijken, en hopen .. Ohnee ervanuit gaan, dat de vakantie fijn wordt!
Het journaal helpt trouwens niet mee, qua Brussel gister. En dan denk ik zelfs even, wat stel ik me aan, er zijn grotere problemen... Maarja, zo werkt het niet
Dank voor jullie bemoedigende woorden!! Ik denk dat ook niet veel uitmaakt of we een huis kopen uitstellen of nu doen, dat ik altijd wel beetje zo (fysiek) het zal voelen... Maar heb op 1 of andere manier liever hoofdpijn, dan misselijkheid/kokhalzen????
woensdag 23 maart 2016 om 07:41
Fast_89, misschien valt t bij jou wel mee! Weet niet wat er voor je aan zit te komen..? Maar kheb al best wat 'pielen' kunnen maken, waar ik verrassend genoeg dan weer geen last van krijg (gelukkig!!!) , na een werkweek een heel weekend scholing + babyshower waar ik niks mee heb.. Scholing waar je niemand kent, en alles in je op wilt kunnen nemen.. Was verbaasd dat het me lukte, was wel moe na afloop, maar iedereen en ik herstelde prima en de werkweek erna ging ook goed. Daarom verbaasde me m'n huidige fysieke reactie zo enorm... Maar heb signalen vooraf niet als zodanig geïnterpreteerd denk ik, of huis kopen onderschat qua stress factor (voor mij;-))
woensdag 23 maart 2016 om 09:34
Ingeb, dat klinkt goed toch? Is het jullie eerste huis?
De grens van wat ik aan kan ligt nu natuurlijk lager, maar wat mij dan weer verontrust (eigenlijk het tegenover van wat hierboven beschreven werd), ik heb nu juist geen stress of angstgevoelens. Terwijl dat wel logisch zou zijn gezien naderende deadlines en vergaderingen die er tussendoor komen en kostbare tijd opvreten. Ja, het is me blijkbaar te veel. Maar dat uit zich alleen door boos, geïrriteerd of sarcastisch en negatief op alles en iedereen te reageren. En als ik bij mezelf na ga wat er is, ben ik niet boos op iemand of op een situatie (zelfs niet op mezelf) maar Doe ik gewoon zo, heel irritant.
Zo heb ik gisteren een compleet team medewerkers uitgescholden, niet heel handig, om daarna m'n spullen te pakken en naar huis te gaan (het was wel net na werktijd). Daar mag ik me morgen voor verantwoorden. Ja dat houdt me wel bezig (daarom staat het ook hier), maar,alweer, hier zitten niet de gebruikelijke gevoelens bij van opgelaten zijn, of bang, of onzeker of voor mijn Part boos. Ik voel niets. Ik zie mezelf morgen al voor de zoveelste keer hetzelfde liedje afdraaien: "ik weet het niet".
Mijn werkgever denkt dat er oplossingen zijn (in welk hokje hoor je, welke pillen moeten er in, welk werk moet je afstoten, welke werkhulp heb je nodig) en dat is heel lief, maar al dat soort dingen werken gewoon niet. Soms gaat het goed, soms niet, ik kan het niet duiden, wel aanvoelen, en er weinig tegen doen. Dat wordt dus geen makkelijk gesprek.
De grens van wat ik aan kan ligt nu natuurlijk lager, maar wat mij dan weer verontrust (eigenlijk het tegenover van wat hierboven beschreven werd), ik heb nu juist geen stress of angstgevoelens. Terwijl dat wel logisch zou zijn gezien naderende deadlines en vergaderingen die er tussendoor komen en kostbare tijd opvreten. Ja, het is me blijkbaar te veel. Maar dat uit zich alleen door boos, geïrriteerd of sarcastisch en negatief op alles en iedereen te reageren. En als ik bij mezelf na ga wat er is, ben ik niet boos op iemand of op een situatie (zelfs niet op mezelf) maar Doe ik gewoon zo, heel irritant.
Zo heb ik gisteren een compleet team medewerkers uitgescholden, niet heel handig, om daarna m'n spullen te pakken en naar huis te gaan (het was wel net na werktijd). Daar mag ik me morgen voor verantwoorden. Ja dat houdt me wel bezig (daarom staat het ook hier), maar,alweer, hier zitten niet de gebruikelijke gevoelens bij van opgelaten zijn, of bang, of onzeker of voor mijn Part boos. Ik voel niets. Ik zie mezelf morgen al voor de zoveelste keer hetzelfde liedje afdraaien: "ik weet het niet".
Mijn werkgever denkt dat er oplossingen zijn (in welk hokje hoor je, welke pillen moeten er in, welk werk moet je afstoten, welke werkhulp heb je nodig) en dat is heel lief, maar al dat soort dingen werken gewoon niet. Soms gaat het goed, soms niet, ik kan het niet duiden, wel aanvoelen, en er weinig tegen doen. Dat wordt dus geen makkelijk gesprek.
woensdag 23 maart 2016 om 17:44
Hoi Inge, was blij verrast je eerste berichtje te lezen, daarna een minder leuk bericht.
Maar wat een goede uitleg van Morfientje en Fast!
Heb ik op dit moment ook veel aan.
Je wilt je gewoon nooooooit meer zo voelen en je bent daar dus bang voor. Tja en die angst voor de angst is vaak nog heftiger dan de angst zelf ervaar ik.
Hoop dat de vakantie je goed gaat doen!
Ik een hele intensieve week gehad door het overlijden van mijn oom, dingen regelen voor de afscheidsdienst en de dienst zelf. Het was allemaal erg bijzonder, mijn oom had het Syndroom van Down en woonde al 27 jaar op een instelling. Er waren veel bewoners tijdens zijn afscheidsdienst en ook alle begeleiders!
Voelde me best redelijk heel de week en op sommige momenten ook echt wel mijzelf.
Maar kwam zondagavond thuis na een reis met het openbaar vervoer van twee uur en heb me toch belabberd gevoeld die nacht. Erg misselijk, hierdoor wat paniek en bijna niet geslapen.
Dacht ik heb wat opgelopen, maar denk toch echt dat het de ontlading is geweest van alle stress! (Tja en als ik dat dan lees van het reptielenbrein Inge denk ik dat dit bij mij ook zo is...)
Zou eigenlijk dinsdag mijn intake hebben voor de EMDR, maar dit een week verschoven, eerst weer eens goed bijtanken.
Wat het rusten betreft, ik ga dus meestal rond 13.00 liggen tot 15.00 en val dan ook in slaap. Ik beeld me in dat ik mijzelf echt aan de oplader leg, klinkt stom misschien maar in beelden denken helpt mij!
Ik heb het rusten ook echt als advies gekregen van mijn psychologe, dus voel me er nu ook niet meer schuldig om.
En voel mijzelf vaak echt beter als ik heb gelegen.
Vermijd ook het journaal en op dit moment helemaal!!
De ellende is al erg genoeg als je het hoort of even kort leest, zonder alle beelden erbij te zien.
Iedereen weer veel sterkte/succes met zijn proces en Inge een fijne vakantie!
Maar wat een goede uitleg van Morfientje en Fast!
Heb ik op dit moment ook veel aan.
Je wilt je gewoon nooooooit meer zo voelen en je bent daar dus bang voor. Tja en die angst voor de angst is vaak nog heftiger dan de angst zelf ervaar ik.
Hoop dat de vakantie je goed gaat doen!
Ik een hele intensieve week gehad door het overlijden van mijn oom, dingen regelen voor de afscheidsdienst en de dienst zelf. Het was allemaal erg bijzonder, mijn oom had het Syndroom van Down en woonde al 27 jaar op een instelling. Er waren veel bewoners tijdens zijn afscheidsdienst en ook alle begeleiders!
Voelde me best redelijk heel de week en op sommige momenten ook echt wel mijzelf.
Maar kwam zondagavond thuis na een reis met het openbaar vervoer van twee uur en heb me toch belabberd gevoeld die nacht. Erg misselijk, hierdoor wat paniek en bijna niet geslapen.
Dacht ik heb wat opgelopen, maar denk toch echt dat het de ontlading is geweest van alle stress! (Tja en als ik dat dan lees van het reptielenbrein Inge denk ik dat dit bij mij ook zo is...)
Zou eigenlijk dinsdag mijn intake hebben voor de EMDR, maar dit een week verschoven, eerst weer eens goed bijtanken.
Wat het rusten betreft, ik ga dus meestal rond 13.00 liggen tot 15.00 en val dan ook in slaap. Ik beeld me in dat ik mijzelf echt aan de oplader leg, klinkt stom misschien maar in beelden denken helpt mij!
Ik heb het rusten ook echt als advies gekregen van mijn psychologe, dus voel me er nu ook niet meer schuldig om.
En voel mijzelf vaak echt beter als ik heb gelegen.
Vermijd ook het journaal en op dit moment helemaal!!
De ellende is al erg genoeg als je het hoort of even kort leest, zonder alle beelden erbij te zien.
Iedereen weer veel sterkte/succes met zijn proces en Inge een fijne vakantie!
donderdag 24 maart 2016 om 11:20
Pff, dingen kunnen zo groot worden in je hoofd. Oké, niet handig om met iedereen ruzie te zoeken. Maar er thuis over nadenkend waren de reacties van de anderen ook onterecht, zo niet onterechter. En mijn werkgever, die alleen maar wil dat iedereen doet wat ie moet doen, interesseert zich (logisch) niet in het hoe en waarom van welke uitval dan ook, voor hem telt het eindresultaat. Dus, vanochtend een gesprek gehad, wat uiteindelijk meer een college van hem was van 'hoe zorg ik ervoor dat ik mijn eigen werk doe en niet dat van anderen', 'laat een ander weten wat je van hem verwacht en reken hem daar op af, in plaats van iemand voortdurend te helpen omdat ie het anders niet doet' en 'erger je niet aan zaken waar je niet voor verantwoordelijk bent'. Gelijk heeft ie. Maar gelukkig was mijn boze bui ook al gezakt.
Paddestoel, goed dat je je rust neemt, dat is ook heel belangrijk. Haha, ik zie die batterij-metafoor bij meerderen hier voorbij komen, daar zit echt wat in, ja.
Moeilijk om grenzen aan te geven, de batterij indachtig heb ik een dinsdagavond shoppen met mijn moeder afgezegd omdat ik verwachtte dat ik daar te moe voor zou zijn. Door dat te doen kwam zij met een ander voorstel, waardoor ik gistermiddag in alle rust met zoonlief wat spulletjes heb kunnen kopen, wat op zichzelf heerlijk was. Maar dat voorstel was er niet geweest als ik dinsdagavond gewoon doorgebeten had, en dan was ik gisteren waarschijnlijk ook nog total loss geweest. Moeilijk toch, op jezelf letten.
Fast, hoe gaat het nu? Zie je op tegen de komende vrije dagen of lukt het om daar naar uit te kijken?
Morfientje, ik begrijp je post, daar heb je helemaal gelijk in, zo voelt dat voor mij in ieder geval wel. Het blijft opletten, en dat gaat denk ik ook nooit meer over, maar ik kan in sommige situaties nu wel trots terugkijken, dat ik daar in het 'nu' niet direct van omval, terwijl ik dat 'toen' nooit getrokken had. Dat je sommige dingen toch beter kunt handelen, en dat je kunt vaststellen dat tijd nemen voor jezelf / dingen afzeggen soms echt een goede beslissing is, hoe vervelend het ook is. Ik voel me daar ook steeds minder bezwaard door (en ga daardoor zelfs juist minder afzeggen, het is ook minder nodig. Of je doet dingen op halve kracht, zodat je een beetje mee kunt doen, wat dan goed voelt omdat je niet het uiterste van jezelf eist).
Paddestoel, goed dat je je rust neemt, dat is ook heel belangrijk. Haha, ik zie die batterij-metafoor bij meerderen hier voorbij komen, daar zit echt wat in, ja.
Moeilijk om grenzen aan te geven, de batterij indachtig heb ik een dinsdagavond shoppen met mijn moeder afgezegd omdat ik verwachtte dat ik daar te moe voor zou zijn. Door dat te doen kwam zij met een ander voorstel, waardoor ik gistermiddag in alle rust met zoonlief wat spulletjes heb kunnen kopen, wat op zichzelf heerlijk was. Maar dat voorstel was er niet geweest als ik dinsdagavond gewoon doorgebeten had, en dan was ik gisteren waarschijnlijk ook nog total loss geweest. Moeilijk toch, op jezelf letten.
Fast, hoe gaat het nu? Zie je op tegen de komende vrije dagen of lukt het om daar naar uit te kijken?
Morfientje, ik begrijp je post, daar heb je helemaal gelijk in, zo voelt dat voor mij in ieder geval wel. Het blijft opletten, en dat gaat denk ik ook nooit meer over, maar ik kan in sommige situaties nu wel trots terugkijken, dat ik daar in het 'nu' niet direct van omval, terwijl ik dat 'toen' nooit getrokken had. Dat je sommige dingen toch beter kunt handelen, en dat je kunt vaststellen dat tijd nemen voor jezelf / dingen afzeggen soms echt een goede beslissing is, hoe vervelend het ook is. Ik voel me daar ook steeds minder bezwaard door (en ga daardoor zelfs juist minder afzeggen, het is ook minder nodig. Of je doet dingen op halve kracht, zodat je een beetje mee kunt doen, wat dan goed voelt omdat je niet het uiterste van jezelf eist).
vrijdag 25 maart 2016 om 06:15
Wat is die burn- out toch een worsteling. Leerzaam, maar zó moeilijk!
Jammer genoeg is er voor mij een hele nare situatie ontstaan. Mijn contract loopt eind mei af en ik zit nu 2 maanden thuis. Ik weet inmiddels dat het niet verlengd gaat worden maar aangezien mijn werkgever bang is aan mij vast te zitten na einde contract (als ik nog in de ziektewet zit/dan wel ziek meld) willen ze nu van mij af.
Nu heb ik het idee dat de bedrijfsarts voor het karretje van mijn werkgever is gespannen. Ik heb een opbouwschema gekregen die -surprise surprise- er precies voor zorgt dat ik binnen 2 maanden weer op mijn oude uren (24) zit. Terwijl mijn bo klachten nog amper verbeterd zijn ziet zij geen enkel bezwaar om niet weer op te bouwen. Hoe moet ik hier nou mee omgaan? Hebben jullie een advies?
Overigens is er veel narigheid voorgevallen tussen mijn werkgever en ik de afgelopen 2 weken (willen dat we met wederzijds goedvinden uit elkaar gaan, per direct maar geen rekening houdende met mijn bezwaren, vervolgens mij iets in de schoenen geschoven wat ik niet had gedaan).
Sorry voor de vage omschrijving maar anders wordt het zo'n lang verhaal. Ik voel mij in elk geval aan alle kanten met de rug tegen de muur gezet.
Jammer genoeg is er voor mij een hele nare situatie ontstaan. Mijn contract loopt eind mei af en ik zit nu 2 maanden thuis. Ik weet inmiddels dat het niet verlengd gaat worden maar aangezien mijn werkgever bang is aan mij vast te zitten na einde contract (als ik nog in de ziektewet zit/dan wel ziek meld) willen ze nu van mij af.
Nu heb ik het idee dat de bedrijfsarts voor het karretje van mijn werkgever is gespannen. Ik heb een opbouwschema gekregen die -surprise surprise- er precies voor zorgt dat ik binnen 2 maanden weer op mijn oude uren (24) zit. Terwijl mijn bo klachten nog amper verbeterd zijn ziet zij geen enkel bezwaar om niet weer op te bouwen. Hoe moet ik hier nou mee omgaan? Hebben jullie een advies?
Overigens is er veel narigheid voorgevallen tussen mijn werkgever en ik de afgelopen 2 weken (willen dat we met wederzijds goedvinden uit elkaar gaan, per direct maar geen rekening houdende met mijn bezwaren, vervolgens mij iets in de schoenen geschoven wat ik niet had gedaan).
Sorry voor de vage omschrijving maar anders wordt het zo'n lang verhaal. Ik voel mij in elk geval aan alle kanten met de rug tegen de muur gezet.
