Jong en burnout

Ah Vienna wat lief van jou, ik moet er helemaal van huilen... Nee het gaat niet echt heel goed, nog steeds in mijn terugval die al maanden maanden maanden duurt. Ik kom weinig buiten en dat valt me erg zwaar, weet ook niet zo goed wat ik erover kan zeggen, de dagen, weken gaan voorbij zonder dat er echt iets verandert of gebeurt of wijze lessen kunnen worden getrokken of gedeeld... Dus ik sluit me een beetje af, merk ik, van een wereld maar ook dit topic waar het motto toch soort van 'onwards and upwards' is. Ik sta nog steeds 'pat', zo voelt het. Ik blijf me innerlijk verzetten tegen dit alles, die invaliditeit, dit niemandsland, dus de spanning blijft in mijn lichaam zitten en blijft me vermoeien, het is echt een reflex. En het is ook zo moeilijk te verkroppen dat je het zelf bent, die je herstel tegenwerkt. Ik vind het zo knap, dat de meesten hier met horten en stoten toch redelijk dat verzet hebben kunnen loslaten, ik doe jullie dat blijkbaar niet makkelijk na.



Nou zijn er soms ook wel kleine succesjes hoor en lichtpuntjes: mijn uurtje vrijwilligerswerk bij de oma's, af en toe zwemmen met een vriendin (meer dobberen, maar heerlijk), een keertje naar het strand... Vandaag naar de supermarkt geweest, ook een tijd geleden. En mijn moestuintje doet het supergoed!



Ik had het van de week met mijn schoonzusje over haar burnout, die dit jaar al 10 (!) jaar duurt. Ongelofelijk. Dat kan. Al gaat het nu behoorlijk goed met haar, en gaat ze reintegreren. (Tussendoor had ze wel een jaar gewerkt maar weer uitgevallen). Na 10 jaar!



iedereen dikke

Jeeetje wat zie ik hier veel met een terug val,,

Ook ik, ik heb veeel last van paniek aanvallen, onregelmatig hartritme, pijn tussen schouders, op schouders, kaken, druk op mijn oren koppijn, met sporten staat mijn hele borstkas in de fik. Laatste kreeg ik in de auto zon heftige aanval dat ik oprecht daht dat ik een hartaanval kreeg hele ambu erbij, met mijn hart was alles wel goed gelukkig, mijn klachten worden alleen wel veel erger, pieker me er suf over hoe het nou kan dat ze zo heftig en ineens terug zijn, ben bang om weer te gaan auto rijden, om ver weg van huis te gaan, terwijl ik dat net allemaal het afgelopen half jaar had overwonnen, gister wel weer voor het eerst in de auto gezeten 2x, en ondanks de spanning ging dat goed. elke x na 1 lichtpuntje BAM paniek, terugval, mijn zicht word ook steeds slechter ben er zo KLAAR mee.

@paddestoel wat goed dat je bent begonnen hoop dat het je helpt!

@bloem, echt bloem ooit, ben je er vanaf, hou je koppie op en kijk naar de positieve dingen (moet ik zeggen haha)

oh Jade SHIT hee, ik heb dat vroeger ook gehad, van die paniekaanvallen, een keer op vakantie in de Ardennen, mijn vriend me naar het ziekenhuis laten rijden omdat ik dacht dat het een hartaanval was... Was dus niet... Echt bizar wat spanning en angst met je lichaam kan doen he! Want ik weet, dat voelt echt zo als een hartaanval (of nou ja, dat lijkt zo), superhypochonder wordt je daarvan en angstig voor de angst.

Maar goed, toen ging er ook na een tijdje (nah, anderhalf jaar ofzo) een knop om en ging het weg, dus ik hoop dat ik nu ook eens een keer die knop vind. En jij ook natuurlijk!



Ik begin van de week met Body Stress Release, ben benieuwd, wel beetje alternatief maar hoor toch goede ervaringen... Lijkt een beetje op Shiatsu, denk ik. Zal sowieso dus wel lekker zijn.

En ben nu in behandeling echt bij een psycholoog die gespecialiseerd is in chronische vermoeidheid, wel okee, ze gaan in ieder geval heel rationeel om met het probleem: Door een bepaalde reden ontstaat de vermoeidheid, maar normaliter herstelt je lichaam daar zelf van na verloop van tijd. Is dat niet zo, dan komt dat door denken (angst, aandacht) of gedrag (onregelmatig slaapritme, grenzen niet goed respecteren). Bij mij zit het echt in de denk-hoek, met name angst (voor de moeheid). Ik vond het iig wel interesant om het zo helder te zien. Maar ben ook een beetje bang dat het me niets nieuws leert, heb inmiddels al zo'n hoop getherapiet...



nou kussies allemaal, sorry dat ik niet op iedereen heb gereageerd, volgende keer xxx

Hey lieve mensen allemaal. Net als Bloem heb ik me een tijdje teruggetrokken uit dit topic. Een beetje om dezelfde reden.

De meesten lijken hier (gelukkig !) met horten en stoten vooruit te gaan, maar bij mij is het al 5 jaar mis. Daarom twijfel ik trouwens of het "enkel" een burnout is en blijf ik dokters en specialisten aflopen. Maar geen enkele kan mij helpen, dus telkens die teleurstelling is ook al niet bevorderlijk voor het herstel.

Maag, darmen, intoleranties en allergieën, hart dat op hol slaat, koortsig, migraine, angstaanvallen, uitputting,.... allemaal zonder aanwijsbare oorzaak.

Toch blijf ik hopen dat het ooit weer beter wordt. Het verhaal van het schoonzusje van Bloem, die na 10 jaar toch nog lijkt te herstellen geeft me moed. Bedankt Bloem.

Veel moed allemaal xx

anderhalf jaar *Bloem! hoe hield je dat in godsnaam vol, had je dezelfde soort klachten? ook niet tot amper kunnen sporten? ik ben er heel lang vanaf geweest en het ging best goed, begon al aardig wat dingen weer te kunnen, en toen was ik de sjaak, en nu lijkt het alleen maar achteruit te gaan, vind het ook moeilijk om toe te geven dat het angst voor de angst is, gezien ik eigenlijk de hele dag door last heb van die klachten had jij dat ook? Waar zat die knop voor jou? Ik ben ook veel duizelig



Fam, kan indd heel goed stress zijn, dat kan soms vreemde gevolgen voor je lichaam hebben......

Hee Jade, ja 1 tot 1,5 jaar zo'n beetje, maar ik had toen geen burnout dus sporten was geen probleem en ook wel deel van mijn 'redding'. Ik had allemaal rare klachten toen ook, wel heel anders dan nu, chronische hyperventilatie, straatvrees, derealisatie (dat vond ik nog het naarst), hartkloppingen en -overslagen, wazige stukjes in mijn beeld, paniekaanvallen dat ik dacht dat ik dood ging.... Naast nog hele nare neurologische shit. Was getriggerd n.a.v. xtc-gebruik. Geen kattenpis! Drie dingen hebben mij eruit geholpen:

1. antidepressiva

2. acceptatie (door een forum voor mensen met psychische klachten onder meer. En de tijd, op een gegeven moment vond ik, angst hoort ook gewoon wel een beetje bij mij, en vond ik het wat minder erg, kon ik er ook wel om lachen)

3. sporten

Maar de knop ging echt om, ik weet echt nog de dag, het was een paar dagen na de paniekaanval en de rit naar het ziekenhuis, dat ik echt dacht: Fuck it. Ik ben er zo klaar mee, ik ga gewoon leven, al val ik er dood bij neer, want dit is ook geen leven zo. Ik ben toen intensief gaan sporten en ik achtte de kans heel reeel dat ik er dood bij neer zou vallen, maar gezien dat niet gebeurde groeide telkens het vertrouwen in mijn lijf. Maar dat kan ik je nu niet aanraden want ik weet dat je met een burnout ook echt wel beperkt bent qua sport, beter rustige dingen... Paardrijden, zwemmen, wandelen, je kent het wel.



Fam, ik zie het echt als vicueuze cirkels waar we in zitten, bij mijn schoonzusje zijn het vooral de darmklachten met veel pijn en ADHD die een stressrespons blijven voeden en de klachten in stand hielden... Bij mij is het de angst voor het ziek-zijn, bij jou misschien ook zo'n beetje een combinatie daarvan. Ergens, ooit, zullen we die cirkel doorbreken.. Of we worden zen-masters onder een olijfboom.



Wat ik ook een beetje zie bij sommigen hier (en bij mezelf heb gemerkt), is de 1-year itch. Aan het begin van de burnout heb je ergens het gevoel: ok, it is KUT, en zal ook wel een behoorlijke tijd duren, maar over een jaar gaat het vast en zeker wel beter. En zo'n beetje rond 1 jaar begin je toch meer druk te voelen en stress, want het gaat wel wat beter, maar ook nog steeds best kut... En na een jaar MOET het toch echt wel beter gaan. Moeilijk om dat los te laten.

Ik ga nog teruglezen, ik zag in ieder geval een heel positieve post van Ingeb84, fijn!!!



Ik ben bang... Ik ben overal doorheen gerold op eigen kracht (met wat psychologen en huisartsen erbij en zo), zonder medicijnen. Maar ik trek dat niet, ik ben het moe om me steeds overal uit te knokken. Huisarts begreep dat en ik ben over een heel hoge drempel heen gestapt, ik heb fluoxetine meegekregen. Ik heb mijn leven lang al depressies, dat hoort bij me, ik weet niet anders. Ik ben tegen medicijnen, maar ik zie geen andere oplossing, ik heb al zoveel geprobeerd. In mijn thuis-omgeving wordt het gestimuleerd (verzet je er nou niet tegen, het is echt goed voor je!) en huisarts werkte daar maar al te graag aan mee.



Nu net een uitbarsting gehad bij werkgever. Die bleef maar zagen, er is iets, wat dan, slik je medicijnen? Tja, die raadde in één keer goed. En die heeft daar een hele felle mening over. Dezelfde als die ik heb (liefst geen medicijnen, en kom op, je bent jong, dan heb je toch niet zomaar een reden om depressief te zijn?). En dat maakte me sowieso al erg in de war en verdrietig (man, ik ben van zover gekomen om nu toch, in the end, toch nog, voor die medicijnen te kiezen. En jij blaast dat zo van tafel als iets dat onverantwoord is). En in zijn ervaring zijn antidepressiva een enkele reis richting afgrond. Nou, dank je wel. Dat ik (voor wat betreft depressies) gewoon ben wie ik ben (geen traumatische ervaring o.i.d.) dat gaat er echt niet in. Dat de drempel na afgelopen jaar lager is en dat ik het mede daardoor zo moe ben om er tegen te knokken, gaat er niet in.



Bovendien vond hij juist dat ik de laatste maanden raar deed, veel stemmingswisselingen had, mijn positieve zelf ben verloren... Terwijl ik juist dacht dat het beter ging. Volgens hem merken meer collega's dit. Ik had geen idee... Ik heb het nog geprobeerd uit te leggen, maar het is zo moeilijk. Aangeven dat zo'n gevoel me overvalt, dat er geen externe factoren zijn die het triggeren (bij mij lang niet altijd namelijk).



Leuk hoor. Ik weet hoe hard hij altijd tekeer gaat over zieke personeelsleden. En hij denkt al dat ik zo'n beetje gek ben, of in ieder geval nogal vaak gek doe (wat ook wel klopt, ja). Ik baal hier zo van. Werkgever en ik werken samen, wij leiden dit bedrijf. Hoe lang blijft hij me nog vertrouwen? Kan hij op me bouwen? Ik vind dit zo jammer. Ik zit vol ideeën en alles houdt me tegen om het efficiënt uit te voeren! Tips genoeg gekregen, wat hoort op mijn bord, wat moet een ander overnemen, hoe krijg ik die ander zover dat ie doet wat ik zeg. Het klinkt zo logisch en ik krijg het niet in praktijk gebracht.



En ik voel me dus onwijs kut omdat ik (al twee dagen, nou nou) met die fluoxetine bezig ben, medicijnen die ik niet wil slikken, want ik hou niet van medicijnen. Een medicijn wat ik zorgvuldig heb uitgezocht (huisarts wilde citalopram geven maar die wilde ik niet), omdat ik er van overtuigd ben dat het met mijn lichaam (hersenen) te maken heeft, en niet met mij of met wat ik heb meegemaakt (de depressie dan, waar ik nu dus logischerwijs nog gevoeliger voor ben geworden). En nou is er iemand die keihard roept (en blijft roepen) dat het rotzooi is. Dat het even helpt, maar daarna niet meer, en dat je er vervolgens wel aan vast zit!

Die uitbarsting kwam dan ook in twee delen. Ik heb dat gesprek gehad, ben een kwartiertje later naar hem toegelopen en heb nog maar eens duidelijk gezegd: joh, ik doe niet zomaar wat! Ik vind dit ook niets, maar ik heb al zoveel geprobeerd, dit is een van de laatste dingen die ik kan verzinnen! Ik heb hier lang, lang, lang over nagedacht. Die drempel was immens! Hij kwam niet verder dan dat ie het stom vindt dat huisartsen zoiets 'zomaar' voorschrijven, en aan zo'n jonge meid. Ga sporten. Ja, hallo, wat doe ik dan? Ik ben twee jaar terug juist weer begonnen met sporten omdat het allemaal te zwaar werd. Ik hoopte daar juist alles te bereiken waarvan hij nu vindt dat ik het daar moet zoeken. Héb ik geprobeerd, wérkt niet, snap dat dan!



Sorry, dit is een ellendig lang verhaal geworden. Ik moest dit echt even kwijt, ik zit hier mee. En ik durf dat thuis niet te vertellen. Dan krijg ik reacties als 'zie je wel, dat soort dingen moet je niet op je werk vertellen' of 'ach, hij weet toch niet waar hij het over heeft, trek je er niets van aan'. En als ik niets vertel, dan kom ik weer superchagi over en dan krijg ik daar weer voor op m'n kop. Bah.

(dubbel)

Femke, het enige wat in dit verhaal telt, is dat jij er zelf achter staat. Jij hebt (samen met je huisarts en je omgeving) beslist dat je met AD een kans wil creëren op een beter / rustiger/ stabieler leven.

De mening van een ander doet er hier in het geheel niet toe. Probeer je niet te verdedigen, het niet uit te leggen,... Je verliest daar alleen maar pakken energie door. Je hebt het gezegd, OK, als een mededeling. Niet als een vraag of een uitnodiging om daarover een mening of al dan niet goed bedoelde raad te krijgen.

Je hoeft een ander echt niet te overtuigen Femke. Ga er gewoon voor, geef het een kans. Het zal je leven waarschijnlijk een pak makkelijker maken. Ben je er na een paar maanden toch niet tevreden over, kan je gewoon stoppen. Voel je je er wel goed bij, dan is het toch een goeie oplossing om je leven weer op de rails te krijgen ?

xx

wij burn-outers verspillen over het algemeen trouwens veel te veel energie aan het overtuigen van anderen, ons verantwoorden, ons verontschuldigen, .....

Je hebt zijn toestemming niet nodig Femke om iets te doen voor jezelf, iets waarvan jij denkt en hoopt dat het jou beter gaat laten voelen en dat is niet alleen in je eigen belang. Wat Fam2973 zegt, je hoeft een ander niet te overtuigen en je vroeg ook niet om hun mening. Blijf bij je beslissing en laat je niet ontmoedigen door lomp gebrachte meningen en ervaringen van anderen. Misschien is het voor jou wel het juiste middel.

aller liefste Femke



Fuck jou baas. Pardon voor het taal gebruik

Het is JOU leven. jij beslist of het goed fout/wel lekker/niet lekker of welke manier dan ook gaat WAT anderen dan ook aan jou zien of merken, alleen jij weet dat. Als jij pillen wil slikken en kon klachten hebt dan doe je dat hopsakee! nergens om voor de schamen Duizenden mensen hier in NE slikken AD, sommigen gewoon om het leven net wat beter aan te kunnen, andere met depressies angsten e.d e.d.

Kop op. vertel het gewoon thuis dan kun je je verhaal kwijt, je bent er nog boos en verward over.

Ik kwam er laatst achter dat 3 collega's van mij het ook slikken, wist niemand.



Na deze kleine motivational speech, ik heb vandaag ook bij de huisarts om AD gevraagd voor mijn paniek aanvallen en angsten, ik ben ook bang er voor, maar zo werkt het ook niet. Tevens bloed voor schildklier afwijkingen afgenomen. ik heb de hele dag hartkloppingen, gister avond zo onregelmatig dat ik er de hele tijd wakker van schrok blehg!

Succes Femke en Jade met de AD! Hopelijk heeft het effect en voelen jullie snel fijner.



en Inge: super!!

He lieve Bloem! Merci dat je op mijn berichtje reageert, ik miste je echt op het forum. Ik vind het moeilijk om te lezen dat het niet zo goed gaat. Al lees ook veel dat je wel doet! Het plaatjes draaien voor ouderen, wauw, super dat je dat doet. Ook het zwemmen, naar het stand, de supermarkt,.... je doet het toch maar! Je bent echt een heel sterke vrouw! Met heel veel goede inzichten en zelfkennis, zet jezelf niet onder druk, dat wil den BO niet. Lekker op je balkon zitten is toch ook heerlijk met dit mooie weer? Je hebt toch met horten en stoten ook veel behaald? Volgens mij herkent iedereen hier op het forum de terugvallen en het jezelf in de weg zitten. Ik geloof er in, het komt echt goed Bloem!



Hier doen de moestuintjes het nog niet zo goed (heb er niet veel, enkele gekregen van NL familie, Belgische AH deed de actie niet) Enkel de andijvie heeft er zin in



Dag Jade: moeilijk dat je zoveel lichamelijke signalen/pijn krijgt. Zijn er momenten dat je er helemaal geen last van hebt? Helpt iets van relaxatie oefening?



He Fam: fijn dat je toch weer aan het schrijven bent. Moeilijk dat je nog steeds niet duidelijk hebt wat eraan de hand is.



Hoi Femke: moeilijk om met zo'n dubbel gevoel te zitten rond AD. Je bent er tegen en merkt dat je iets extra nodig hebt. Ik heb dit ook gehad. Op een gegeven moment had ik ondanks al mijn gedachten van ik moet het zonder kunnen en ik ben nog jong, toch gedaan. Voor mij was dit een goede zet, net dat duwtje in de rug/klein beetje hulp, dat ik op dat moment nodig had. Al denk ik wel dat je er echt echt achter moet staan. De hele situatie met je leidinggevende snap ik niet helemaal. Kan mij voorstellen dat hij zich zorgen om je kan maken en dit aan jou wil signaleren, maar hij mag niets over de behandeling die je volgt zeggen. Hij is je huisarts niet! Misschien kun je aangeven dat je enkel over je professioneel handelen met hem wil hebben en dat je, je goed laat begeleiden door professionals? Dan heb je meer een grens tussen prive en werk?



Aloha Inge: wat fijn dat het goed gaat! xxxx





Hier gaat het ook met ups and downs. Merk dat stress en drukte, echt wel mijn BO triggeren. Als ik op de bank ga zitten, val ik in slaap. Terwijl ik een andere nacht amper slaap en lig te piekeren. Bah wat is stress toch naar! Ik ben echt super blij met de lente, de zon, de lange dagen, heerlijk! Manlief en ik zijn echt wel blij met de prachtige plek waar we zijn gaan wonen. Het huis is oud en nog veel werk, maar het is een heerlijke plek!



Dikke knuf voor iedereen! xxx

Vienna29, die professionele houding met mijn werkgever is wel een punt. Hij is nog jong en trekt zich veel dingen aan, aan de andere kant moet hij een bedrijf runnen met mij aan zijn zij en naar mate ik vreemder ga doen, gaat hij zich uiteraard afvragen of ik mijn werk nog wel goed doe en aan kan. Als ik met een rare kop een grote fout maak, is hij daar persoonlijk aansprakelijk voor. En het hele verhaal kwam op tafel op zijn initiatief, ik heb hem niet uit mezelf ingelicht. Vooral omdat ik niet in het welbekende hokje wilde stappen, waar hij me uiteraard per direct in heeft gezet. Maar waarschijnlijk maak ik dit probleem ook groter dan het is, uiteindelijk gaat het op je werk erom dat je de juiste ballen in de lucht houdt. Nou, dat zal ik dan wel eens even laten zien.



En ja, we werken nauw samen, dus zoek ik waarschijnlijk toch naar een stukje goedkeuring of begrip of zo, en dat bestaat gewoon niet, dat moet je niet willen. Lastig, omdat ik vaak moe of down ben, juist op momenten dat verwacht wordt dat ik de kantoorbitch ben die iedereen op z'n dak geeft als ie niet doet wat ie moet doen. Terwijl dat mijn aard al niet eens is. (Ik vind mijn werk overigens wel leuk)



fam1973, wat je zegt is zo waar, we verspillen te veel tijd aan overtuigen, verantwoorden en verontschuldigen. Alle drie ja. Het is weleens goed om je daar bewust van te zijn.



Ik heb er nu overigens wel voor gekozen om wat naaste vriendinnen in te lichten, omdat ik die AD zelf spannend vind en ze nauwelijks iets begrijpen van wat ik mee maak. Gewoon per e-mail, zodat je kort en krachtig uit kunt leggen wat er aan de hand is en dat het op zichzelf helemaal niet spannend is, maar wel lastig. En wat data erbij, want we gaan binnenkort weer met elkaar uit eten, en wat afleiding kan ik wel gebruiken



Jade444, ik ben benieuwd hoe het bij jou verloopt, heb jij al eerder AD gebruikt?



Pff, die moestuintjes, wij hebben er nu drie staan, twee doen het (jawel, ook hier de andijvie ), maar die moet je later overpotten naar een grotere pot of zo? Ik moet me er nog in verdiepen.



Vienna29, fijn dat jullie je plek hebben gevonden! Met het mooie weer in aantocht lijkt het me lekker klussen, maar zo te lezen wordt het een wat langduriger project?



Ingeb, ik heb je stuk doorgelezen, fijn dat je er zo positief in staat! Fijn om te lezen dat het goed gaat.



*bloem, ik denk dat je gelijk hebt, dat je na een jaar denkt van 'het mag nou onderhand weleens voorbij zijn'. Wat bij mij toch wel helpt is om steeds kleine stukjes terug te kijken en dan kunnen vaststellen dat je toch vooruit gaat, ook al is het maar iets. Vooruit gaan is iets anders dan alle problemen volledig achter je hebben gelaten.



Ik ga er maar vanuit dat alles volledig achter me laten niet tot de mogelijkheden behoort. Er is iets stuk gegaan, dat zal nooit helemaal gerepareerd kunnen worden. Maar dat hoeft niet erg te zijn, daar leer je mee omgaan. De tinnitus die ik heb opgelopen helpt me om me te concentreren op 'niets' en anders geeft het toenemen van piepen/ruisen in mijn oor wel aan dat ik te hard van stapel loop, een gratis stopknop dus



Jade444 en *bloem en de rest, dikke knuf!! Jade, lijkt me zwaar om al 5 jaar zo'n allegaartje aan klachten te hebben. Ik hoop zo dat je een veilige modus voor jezelf kunt vinden. *bloem, klinkt bij jou ook nog lang niet fijn, kom op hè!

@Femke09, nee heb btw een jaartje mn burnout ipv 5, dat zou wat zijn, nee nog nooit gebruikt was er wat op tegen,

begin bijwerkingen nu wel te merken, ik beef en tintel over mn hele lijf, ben wat warrig of hyper actief, slik 10 mg citolapram, hoop dat ik dit de komende weken vol houd, zal wel lastig gaan worden word vast nog erger..

Geen enorme bijwerkingen hier gelukkig. Mijn handschrift heeft wat te leiden en ik heb al een paar keer lichte hoofdpijn gehad na maanden hoofdpijn vrij zijn. Valt me alles mee. En wat warrig, wat vooral lastig is als je gaat sparren bij het trainen. Je hupt om elkaar heen, lukte me niet om goed te concentreren en het licht flitste overal heen, ik heb mijn trainingsmaatje vervolgens iets te enthousiast in elkaar gebeukt... Een goed ding dat ik een meisje ben, die jongens kunnen daar meestal wel tegen. Maar zie nu wel wat op tegen trainen vanavond.

hahah tof! ik heb ook MMA gedaan wat doe jij?? wel vervelend, hoeveel dagen slik je het nu?

Ik doe aan karate (wado), erg leuk en voor de afwisseling (vooral tijdens de zomervakantie bijvoorbeeld) komen er ook andere dingen voorbij, zoals judo (niet echt mijn ding), zwaardvechten, met van die meters lange stokken of een college straatvechten.

Ik zit sinds woensdag op 10mg fluoxetine en dat hoog ik op naar 20mg, ben benieuwd.

Ik doe aan karate (wado), erg leuk en voor de afwisseling (vooral tijdens de zomervakantie bijvoorbeeld) komen er ook andere dingen voorbij, zoals judo (niet echt mijn ding), zwaardvechten, met van die meters lange stokken of een college straatvechten.

Ik zit sinds woensdag op 10mg fluoxetine en dat hoog ik op naar 20mg, ben benieuwd.

Lieve Bloem en Fam1973, wat gun ik het jullie dat je je weer beter gaat voelen. Dikke knuffel!



Inge, gefeliciteerd met je huis! Stress hoort bij het leven, maar zo vlak na een burn-out is het niet gek dat je nog zo schrikt. Uiteindelijk maken ook dit soort periodes je weer sterker. Het was niet fijn, maar je hebt er goede lessen uit geleerd. Kan me voorstellen dat dat een boost geeft voor de toekomst en vertrouwen in jezelf.



Femke, wat knap dat je nu toch aan medicijnen bent begonnen. Ik hoop dat je er veel baat bij hebt.



Jade, jij kan volgens mij ook wel een knuffel gebruiken. Succes ook met je AD!



Ik heb (ook) een shitperiode achter de rug. Geen terugval gelukkig, maar oude pijn die ineens naar boven kwam drijven. Ik dacht dat ik in therapie alles verwerkt had. Niet dus. Het was iets dat ik tijdens mijn vorige therapie niet heb durven aankaarten, en ik heb het uberhaupt nog amper tegen iemand verteld. Nu was ik er klaar voor en zo gauw ik dat had gedaan: bam! Werd ik overspoeld door verdriet en boosheid en wat nog meer. Met slecht slapen en veel huilen en hartkloppingen als gevolg. Overdag, tijdens het werk, kon ik het redelijk van me afzetten. Maar daardoor had ik er ’s avonds en vooral ’s nachts extra veel last van. Jeetje, wat is het aan de ene kant fijn om in zo’n periode te werken maar aan de andere kant ontzettend zwaar. Ik ben er nu nog moe van. En ik hoop maar dat dit de laatste keer is dat ik zo verrast word door oude pijn, ben er nu wel klaar mee.



Ook ben ik me mentaal aan het voorbereiden op weer een periode van werkloos zijn. Mijn tijdelijke baan houdt bijna op. Ik voel me nu wel heel anders dan voor ik ging werken. Toen leek ik maar niet te kunnen opkrabbelen, ook al was ik al maanden ‘genezen’. Had ik maar een baan, dacht ik steeds, dan kan ik hier uit komen. Daar was ik van overtuigd en ik blijk gelijk te hebben. Ik voel me nu soms ‘normaal’ en dat geeft hoop. Ik voel me ook sterker. Dat heb ik ook wel nodig, want ik heb absoluut geen zin in wat er nu komt. Weer solliciteren, weer netwerken, weer ‘zinloos’ bezig zijn. Ook al weet ik nu nog duidelijker waarvoor ik het doe, ik voel toch een enorme weerstand. Ik zal eerst moeten accepteren dat ik weer in deze situatie zit.

Stokstaartje

Emoties doen wat met een mens hè. Ik sta er ook nog altijd versteld van.

Bij sommigen helpt het als ze erover kunnen praten, maar bij mij lijkt dat niet zo. Dan lijkt het of ik in een modderpoel roer en alles weer zwart ziet. Bij mij lijkt meditatie en mindfulness het beste te werken. Niet dat praten of brieven schrijven of roepen en wenen... Neen, dat maakt alles erger. Omgaan met pijn werkt voor iedereen anders. Ik hoop dat jij een manier vindt die voor jou werkt.



Werk (op maat !) kan inderdaad een houvast zijn. Werk waar je je zinvol door voelt en dat geen stress met zich meebrengt.

Ik hoop dat er iets heel geschikts op je pad komt !



Aan iedereen :

Lieve allemaal, dat is even een tijd geleden...

@Stokstaart, ik kom even uit de mee-lees-modus om je een knuffel te geven. Klinkt mij heel bekend in de oren. Oude emoties die ineens de ruimte voelen en hem ook met alles dat ze in zich hebben pakken. Potverdorie wat zwaar er nog zo even bij, maar ook: wat goed. Het moet eruit, de puist moet leeg zodat het etteren ophoudt. (Getver, sorry voor het vergelijk). En inderdaad fijn dat je je werk er naast had voor de balans. Ik merk het ook hoe belangrijk het is om die kant van mezelf weer te voelen en te benutten. Ik gun jou, en iedereen trouwens, heel snel nieuw en het liefst fijn werk.



Hier een intensieve tijd, probeer het niet allemaal meer aan burn-out te koppelen maar aan mijn nieuwe zelf, niet dat ik een ander ben maar de grenzen die ik nu tegenkom komen niet meer allemaal voort uit de BO denk ik. Het zijn gewoon mijn grenzen, alleen liggen die duidelijk anders dan eerst en ik moet ze wederom allemaal tegenkomen, overgaan en dan besluiten wat wel en wat niet goed is, wat wel en wat niet BO is en wat ik wel en wat ik niet wil/moet/kan oprekken.

Ik werk weer 32 uur en dat gaat goed, al is rustig blijven in mijn hoofd een oefening die ik ongeveer elke minuut doe. Nu begint er ook naast werk langzaam weer wat rek te komen.

Zin in nieuwe kleren, zin in überhaupt iets... en dan kijken of ik het ook al aankan.

Maar gewoon iets willen voelt alweer zo fijn.



Ik schrijf dit even snel tussendoor dus ik doe me er nu even vanaf met een dikke groeps-

Beel, dat klinkt fijn, volgens mij ben je goed op weg.



Stokstaartje, dikke knuf voor jou, niet leuk om vastigheid weer los te moeten laten. Wat voor werk wil je doen?



Hier vrijwel geen bijwerkingen. Wel een stroeve omgang met werkgever. Die probeert overduidelijk 'normaal' te doen. Ondertussen heeft een van m'n medewerkers ontslag genomen en zit ik ineens met een extra berg werk die ondanks alle hulp grotendeels op mijn bord komt. En sollicitanten zoeken, uitnodigingen, ontvangen, kost ook allemaal niet ingecalculeerde tijd. Het gaat redelijk goed, maar ik ben zo bang dat dit me boven het hoofd gaat groeien. Het lukt me op dit moment niet om genoeg afstand te nemen om oplossingen te zien en met werkgever durf ik niet te overleggen omdat ik niet weer mijn zwakke kant wil tonen.



Overigens wel een stap gezet, volgende week kies ik mijn eerste hoortoestel uit. Ook weer een drempeltje maar wel noodzakelijk.