Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
woensdag 13 april 2016 om 10:40
@stokstaartje ahw danku zo zie je maar dat je beter soms te veel dan te weinig op tafel kan gooien, gek dat het dan alsnog op komt en je daar last van hebt eigenlijk he, terwijl je je hele leven er al mee leeft.. wat vervelend om steeds tussen banen in te zitten, hoop dat je snel wat anders krijgt!
@beel ja miste je al :o wat super dat je 32 uur werkt, daar mag je toch wel ff trots op zijn hee! denk dat een nieuwe zelf zijn, een beel 2.0 altijd meer energie kost, je gedachten en kijk zijn verandert, en je moet dingen omgooien, maar toch ben je super goed bezig!
@Femke aaaah super tof, ik deed MMA, kickboxen, BJJ, en Grapling (licht verslaafd), er is niks mis met je zwakke kant, mag er ook gewoon wezen goed voor jezelf zorgen, maar misschien lukt het je ook allemaal wel, en kun je vreselijk opgelucht zijn
Ik merk dat ik ongemerkt de hele dag oplet en screen hoe ik me voel, ben ik moe, heb ik hier last van zus of zo, en gemerkt dat dit rete veel energie verbruikt, probeer het nu stukken minder te doen, wel vreselijk slecht aan het slapen, als ik in wil slapen schrik ik heel hard weer wakker, keer op keer om gek van te worden, daarnaast een vervelend kloppend gevoel in rug, borst, en nek, waardoor ik de heletijd een beetje beweeg, arghh
@beel ja miste je al :o wat super dat je 32 uur werkt, daar mag je toch wel ff trots op zijn hee! denk dat een nieuwe zelf zijn, een beel 2.0 altijd meer energie kost, je gedachten en kijk zijn verandert, en je moet dingen omgooien, maar toch ben je super goed bezig!
@Femke aaaah super tof, ik deed MMA, kickboxen, BJJ, en Grapling (licht verslaafd), er is niks mis met je zwakke kant, mag er ook gewoon wezen goed voor jezelf zorgen, maar misschien lukt het je ook allemaal wel, en kun je vreselijk opgelucht zijn
Ik merk dat ik ongemerkt de hele dag oplet en screen hoe ik me voel, ben ik moe, heb ik hier last van zus of zo, en gemerkt dat dit rete veel energie verbruikt, probeer het nu stukken minder te doen, wel vreselijk slecht aan het slapen, als ik in wil slapen schrik ik heel hard weer wakker, keer op keer om gek van te worden, daarnaast een vervelend kloppend gevoel in rug, borst, en nek, waardoor ik de heletijd een beetje beweeg, arghh
dont be afraid to build youre own path
donderdag 14 april 2016 om 10:58
Shit Jade, ik herken het, je gaat echt zitten wachten op die bijwerkingen he, deels zijn ze natuurlijk ook gewoon daar maar inderdaad help je jezelf ook niet als je er gespannen op gaat zitten fixeren... Maar: de kop is eraf! Na een dag of 4-5 wordt het minder, vond ik althans.
Vienna, lief hoor van jou Haha bij jou heb ik nog altijd dat hangoorkonijntje in mijn gedachten, die avatar die je in het begin had. Het voelt nu een beetje alsof mijn dwergkonijntje groot is geworden
Hee, zullen we nog een rondje Burnout Boekenclub doen?
# Voor Jou -Jojo Moyes. (Chicklit! Nog nooit dat soort boeken gelezen, maar eigenlijk is het echt wel leuk! Een zoetsappige tearjerker, het schreeuwt echt om een verfilming met Julia Roberts in de 90's. In 1 ruk uit, en flink huilen op het eind.)
# Reasons to stay alive - Matt Haig (over auteur's depressie, mooi en eerlijk en vol wijsheid. Tip voor iedereen die naast BO ook last heeft van depressie, of gewoon in een flinke dip zit)
# The power and the glory - Graham Greene (klassieker over een whiskey priest in Mexico. Zet ik hier deels om mijn chicklit te compenseren, maar was ook echt wel erg mooi.)
Jullie nog tips? Ga over 3 weekjes op vakantie dus kan wel wat nieuws gebruiken!
xxx allemaal
Vienna, lief hoor van jou Haha bij jou heb ik nog altijd dat hangoorkonijntje in mijn gedachten, die avatar die je in het begin had. Het voelt nu een beetje alsof mijn dwergkonijntje groot is geworden
Hee, zullen we nog een rondje Burnout Boekenclub doen?
# Voor Jou -Jojo Moyes. (Chicklit! Nog nooit dat soort boeken gelezen, maar eigenlijk is het echt wel leuk! Een zoetsappige tearjerker, het schreeuwt echt om een verfilming met Julia Roberts in de 90's. In 1 ruk uit, en flink huilen op het eind.)
# Reasons to stay alive - Matt Haig (over auteur's depressie, mooi en eerlijk en vol wijsheid. Tip voor iedereen die naast BO ook last heeft van depressie, of gewoon in een flinke dip zit)
# The power and the glory - Graham Greene (klassieker over een whiskey priest in Mexico. Zet ik hier deels om mijn chicklit te compenseren, maar was ook echt wel erg mooi.)
Jullie nog tips? Ga over 3 weekjes op vakantie dus kan wel wat nieuws gebruiken!
xxx allemaal
zaterdag 16 april 2016 om 10:34
@Bloem jaaa het begint nu wat minder te worden gelukkig, nog wel erg prikkel gevoelig, maar de tintelingen zijn minder het kloppende gevoel neemt ook wat af, wel nog veel nachtmerries. vakantie!! ik ben ernstig jaloers op je waar ga je heen?
Boeken hm, ik lees er zo 5 in de week even denken
De chicklits van Jill mansell zijn ERG leuk, de hele serie
moet bekennen dat ik slecht te titels en schrijvers onthoud.. hmm.. word ik oud?
Boeken hm, ik lees er zo 5 in de week even denken
De chicklits van Jill mansell zijn ERG leuk, de hele serie
moet bekennen dat ik slecht te titels en schrijvers onthoud.. hmm.. word ik oud?
dont be afraid to build youre own path
zondag 17 april 2016 om 14:39
Vrijdag was ik vrij, toch een brandbrief eruit gedaan richting werkgever. Ik zat voor mezelf de planning van komende week op te sommen en daar is geen doorkomen aan zag ik al. Maandag overleggen. Voel me dan wel weer stom dat ik op m'n vrije dag die mail eruit gooi, dat is nou net een van de dingen die een verkeerd signaal afgeven bij werkgever. Die ziet vol verbazing dat ik 's avonds of in het weekend druk ben, en is dan bang dat ik mezelf weer aan alle kanten voorbij loop, wat dan ook wel weer klopt, maar ik heb er moeite in om het los te laten, er is zoveel te doen! Ik probeer die modus weer te vinden waarin ik 'voel' dat het zijn bedrijf is, niet het mijne. Voor mij zo een ander, zo werkt het wel natuurlijk. En het krediet zal zo onderhand wel op zijn, ik presteer al ruim een jaar zo'n beetje niets, hij kan niet eeuwig geduldig blijven.
maandag 18 april 2016 om 21:34
Weer een tijdje geleden dat ik hier nog iets gepost heb. Nu besef ik waarom: omdat het helemaal niet zo goed gaat en ik dat echt niet wou toegeven en mezelf maar voor bleef houden dat het best wel okee ging. Niet dus.
Tijdens een citytrip met m’n vriend vorige week moest ik wel toegeven. Het ging namelijk he-le-maal niet, en ik wou zo graag dat het ging omdat ik na een jaar burnout per sé wou laten zien dat ik zoiets wel terug aankan. Dat had dus het tegenovergestelde effect. Zwaar over m’n grenzen gegaan. Soms ben ik heel erg bang dat vriendlief het ook allemaal beu wordt, mij met die burnout, al zijn er geen signalen in die richting en blijft hij maar geduld hebben. Maar toch, je moet het maar doen, samenleven met iemand met een burnout...
Verder, na die mislukte citytrip een bezoekje psycholoog, en daar de wel heel harde boodschap gekregen dat ik niet mag verwachten dat het terug wordt als voorheen, dat een batterij die zo plat is geweest, niet vervangen kan worden door een nieuwe, en minder goed zal blijven werken, met als gevolg dat ik niet meer zal (aan)kunnen wat ik (aan)kon. Dat hakte er heel erg in. Ik was al zoveer dat ik niet meer terug wou naar die 200% die ik altijd gegeven heb en waardoor ik een burnout heb gekregen, maar dat ik ook de 100% niet meer zal kunnen halen, zo ver was ik nog niet.
Bah. Ik wil dat dat hele kloteding eindelijk eens gedaan is.
Sorry voor het gezeur, maar het moest er écht even uit...
Tijdens een citytrip met m’n vriend vorige week moest ik wel toegeven. Het ging namelijk he-le-maal niet, en ik wou zo graag dat het ging omdat ik na een jaar burnout per sé wou laten zien dat ik zoiets wel terug aankan. Dat had dus het tegenovergestelde effect. Zwaar over m’n grenzen gegaan. Soms ben ik heel erg bang dat vriendlief het ook allemaal beu wordt, mij met die burnout, al zijn er geen signalen in die richting en blijft hij maar geduld hebben. Maar toch, je moet het maar doen, samenleven met iemand met een burnout...
Verder, na die mislukte citytrip een bezoekje psycholoog, en daar de wel heel harde boodschap gekregen dat ik niet mag verwachten dat het terug wordt als voorheen, dat een batterij die zo plat is geweest, niet vervangen kan worden door een nieuwe, en minder goed zal blijven werken, met als gevolg dat ik niet meer zal (aan)kunnen wat ik (aan)kon. Dat hakte er heel erg in. Ik was al zoveer dat ik niet meer terug wou naar die 200% die ik altijd gegeven heb en waardoor ik een burnout heb gekregen, maar dat ik ook de 100% niet meer zal kunnen halen, zo ver was ik nog niet.
Bah. Ik wil dat dat hele kloteding eindelijk eens gedaan is.
Sorry voor het gezeur, maar het moest er écht even uit...
dinsdag 19 april 2016 om 08:10
Naoko, wat naar om te lezen Toch is dit wel zoals het werkt, beseffen wat je kunt, hoever je kunt genezen, komt in stapjes. Je kunt niet in een keer accepteren dat je van 200 naar zeg 70 bent gegaan, definitief. Dat moet groeien, anders zou je er al direct hopeloos tegenaan kijken. Maar nu doet het daardoor wel vaker pijn, omdat je steeds weer een stukje inleverd voor je gevoel.
Een heel logisch proces dus, maar dat maakt het nog niet makkelijk. Weet je vriend dat je blij met hem bent? Ja, het is zwaar voor je naasten, maar als jij bezig bent met herstel, en soms ook hun hulp accepteert, dan kunnen ze veel hebben, die naasten, ze houden van je, dat zit echt goed.
Een heel logisch proces dus, maar dat maakt het nog niet makkelijk. Weet je vriend dat je blij met hem bent? Ja, het is zwaar voor je naasten, maar als jij bezig bent met herstel, en soms ook hun hulp accepteert, dan kunnen ze veel hebben, die naasten, ze houden van je, dat zit echt goed.
dinsdag 19 april 2016 om 10:10
Oh Naoko toch, zie je dat is die 1 year itch waar ik het over had, die is echt gevaarlijk! Maar weet je, het is echt nog veel te vroeg om een waardeoordeel op het al dan niet 100% te plakken. Kijk naar Inge, die werkt nu ook minder, maar 3 dagen, maar lijkt me wel gelukkiger en meer in balans. Een andere kennis van mij heeft haar kantoorbaan eraan gegeven en heeft nu een foodtruck, werkt vaak drukke weekenden maar laad doordeweeks op. Dus het kan ook meer met minder!
Maar verder: ik begrijp je helemaal. In a way is het in het begin makkelijker- wel heftiger, maar je hebt zoiets van OK, dit is superkut en duurt vast een jaar, misschien 2, maar dan heb ik er waarschijnlijk reteveel van geleerd en is alles weer goed. Onwards and upwards. Maar na zo'n tijd is het ook vaak gewoon genoeg geweest. Pff... knuffel hoor.
Femke, ik vind jou ook een kanjer hoor, als ik hoor hoe dat gaat, reintegreren in je oude functie en voortdurend je grenzen moeten bewaken tot vervelens toe... Ik hoop voor je dat het makkelijker wordt, vast wel, je hebt immers volop oefening!
Ik hoorde gisteren dat de 2 op mijn oude werk die na mij BO waren geraakt ook beide hun baan hebben opgezegd (1 dan, de ander een jaar onbetaald verlof gevraagd). Ik snap het helemaal, het is gewoon niet te doen om daar te reintegreren met een BO. Maar ik hoop wel dat ze het financieel goed geregeld hebben
Het is niet eerlijk als ze zelf ervoor op moeten draaien.
Maar verder: ik begrijp je helemaal. In a way is het in het begin makkelijker- wel heftiger, maar je hebt zoiets van OK, dit is superkut en duurt vast een jaar, misschien 2, maar dan heb ik er waarschijnlijk reteveel van geleerd en is alles weer goed. Onwards and upwards. Maar na zo'n tijd is het ook vaak gewoon genoeg geweest. Pff... knuffel hoor.
Femke, ik vind jou ook een kanjer hoor, als ik hoor hoe dat gaat, reintegreren in je oude functie en voortdurend je grenzen moeten bewaken tot vervelens toe... Ik hoop voor je dat het makkelijker wordt, vast wel, je hebt immers volop oefening!
Ik hoorde gisteren dat de 2 op mijn oude werk die na mij BO waren geraakt ook beide hun baan hebben opgezegd (1 dan, de ander een jaar onbetaald verlof gevraagd). Ik snap het helemaal, het is gewoon niet te doen om daar te reintegreren met een BO. Maar ik hoop wel dat ze het financieel goed geregeld hebben
Het is niet eerlijk als ze zelf ervoor op moeten draaien.
dinsdag 19 april 2016 om 10:39
Pfff nakoa wat rot voor je. Ik zit ook al een jaar en dan denk je het moet nu over zijn!! Geeft nix het komt echt..
Ik ben gestopt met mijn AD. Ik werd er vreselijk depresief van en kreeg moedeloze suicidale verschijnselen(niet datik dat ging doen) maar totaal de hoop kwijt zijn. Kwam door de pillen zij HA eerst nu tijdje nix en dan verder kijken. Pfff hoop dat dit rotgevoel weer weggaat..
Ik ben gestopt met mijn AD. Ik werd er vreselijk depresief van en kreeg moedeloze suicidale verschijnselen(niet datik dat ging doen) maar totaal de hoop kwijt zijn. Kwam door de pillen zij HA eerst nu tijdje nix en dan verder kijken. Pfff hoop dat dit rotgevoel weer weggaat..
dont be afraid to build youre own path
dinsdag 19 april 2016 om 12:25
Hee Jade, balen joh dat je zulke nare bijwerkingen had
Maar goed, mijn dagstructuur:
's ochtends:
8.30/9.00 opstaan
9:00 ontbijt maken/eten
9:30 internetten
10:00 wat huishoudelijke dingen (gisteren stofzuigen + moestuin bijhouden + beetje opruimen)
11:00 douche of bad
11:30 Internetten
's middags:
12:30 lunch maken/eten
een Inspannend Ding (gisteren vriendin op bezoek, vandaag afspraak bij de gemeente of therapie of zwemmen of terrasje of vrijwilligerswerk)
lezen /breiden o.i.d.
voorbereiden koken
's avonds
19:00 koken (tenzij het een Heel Inspannende middagactiviteit was, dan kookt vriend)
eten
bijkletsen met vriend
21:00 film of Netflixje met vriend
23:00 naar bed
en jij?
Maar goed, mijn dagstructuur:
's ochtends:
8.30/9.00 opstaan
9:00 ontbijt maken/eten
9:30 internetten
10:00 wat huishoudelijke dingen (gisteren stofzuigen + moestuin bijhouden + beetje opruimen)
11:00 douche of bad
11:30 Internetten
's middags:
12:30 lunch maken/eten
een Inspannend Ding (gisteren vriendin op bezoek, vandaag afspraak bij de gemeente of therapie of zwemmen of terrasje of vrijwilligerswerk)
lezen /breiden o.i.d.
voorbereiden koken
's avonds
19:00 koken (tenzij het een Heel Inspannende middagactiviteit was, dan kookt vriend)
eten
bijkletsen met vriend
21:00 film of Netflixje met vriend
23:00 naar bed
en jij?
dinsdag 19 april 2016 om 16:33
Goh, jullie reacties doen deugd, k heb ze in tranen gelezen, voel me weer wat minder alleen in dit proces... 1 year itch, inderdaad...
Bloem, als ik jou dagstructuur zo lees, dan denk ik dat het misschien wel goed zou zijn om wat meer structuur in m'n dag te brengen. Heb al veel meer structuur dan vroeger, maar misschien helpt nog meer wel. Ik die vroeger structuur maar een vies woord vond...
Bloem, als ik jou dagstructuur zo lees, dan denk ik dat het misschien wel goed zou zijn om wat meer structuur in m'n dag te brengen. Heb al veel meer structuur dan vroeger, maar misschien helpt nog meer wel. Ik die vroeger structuur maar een vies woord vond...
dinsdag 19 april 2016 om 19:55
Naoko, we kunnen elkaar hier op het forum wat helpen zo
Jade, wat vervelend dat je zo'n last hebt van de bijwerkingen! Hoe lang moet je wachten voor je iets nieuws probeert?
Hier: met jullie verhalen in mijn achterzak een goed gesprek gehad met mijn echtgenoot, en zowaar een goede brainstormsessie gehad met werkgever met toekomstplannen voor het bedrijf. Gaat niet helemaal super, gewoonweg te veel taken en nog geen oplossing hiervoor. Moet me er echt toe zetten om iets te doen.
Jade, wat vervelend dat je zo'n last hebt van de bijwerkingen! Hoe lang moet je wachten voor je iets nieuws probeert?
Hier: met jullie verhalen in mijn achterzak een goed gesprek gehad met mijn echtgenoot, en zowaar een goede brainstormsessie gehad met werkgever met toekomstplannen voor het bedrijf. Gaat niet helemaal super, gewoonweg te veel taken en nog geen oplossing hiervoor. Moet me er echt toe zetten om iets te doen.
dinsdag 19 april 2016 om 20:07
Indd Naoko, Bloem heeft een goede structuur, heb meteen voor mezelf ook maar een structuur plan gemaakt, helpt me mooi de komende dagen door. Je bent niet alleen he Naoko! hier jeukt het ook, en durf nog minder als in het begin van mijn BO, we gaan gewoon genezen! (ik doe maar even goed gemotiveerd maar ben eigenlijk flink depri hoor, en dat mogen we soms best zijn)
rond 9:00 uit bed
9:15 (ja joh moet ff opstarten toch haha) Ontbijten
9:30 Zingen/piano spelen of even opruimen of internetten
11:00 huishoudelijk klusje, of even 10 minuutjes wandelen
tot 12 uur oma activiteitjes, lezen, crea dingetjes doen
12:15 lunchen,
13:00 een kleine activiteit, of n kleine angst aanpakken, fysio, psych, stukje auto rijden, naar de winkel, in ieder geval 1 ding
oma activiteitjes tot avond eten
17:00 eten/opruimen, kletsen
18:00 oma activiteitjes, als ik sochtends niet een stukje heb gewandelt, en niet veel inspanning die dag heb gehad dan even een rondje wandelen
20:00, filmpje opzetten, serie kijken, kletsen
23:00 slapen
rond 9:00 uit bed
9:15 (ja joh moet ff opstarten toch haha) Ontbijten
9:30 Zingen/piano spelen of even opruimen of internetten
11:00 huishoudelijk klusje, of even 10 minuutjes wandelen
tot 12 uur oma activiteitjes, lezen, crea dingetjes doen
12:15 lunchen,
13:00 een kleine activiteit, of n kleine angst aanpakken, fysio, psych, stukje auto rijden, naar de winkel, in ieder geval 1 ding
oma activiteitjes tot avond eten
17:00 eten/opruimen, kletsen
18:00 oma activiteitjes, als ik sochtends niet een stukje heb gewandelt, en niet veel inspanning die dag heb gehad dan even een rondje wandelen
20:00, filmpje opzetten, serie kijken, kletsen
23:00 slapen
dont be afraid to build youre own path
woensdag 20 april 2016 om 10:49
Ik ga ook eens een voorzichtige poging wagen om zo'n structuur op papier te zetten, denk ik. Nog niet aan begonnen omdat ik ban ben dat dan gaat opvallen dat ik nog altijd niet zo heel veel structuur heb, hoewel ik het gevoel had/heb dat ik dat al best goed doe 
Vraagje aan degenen met zo'n goeie structuur: hoe doen jullie dat met uitzonderingen, bv. een late activiteit of iets anders dat niet in die structuur past? Merken jullie de invloed als je je een tijdje minder aan die structuur houdt?
Hier is het weer een klein beetje opgeklaard, weer wat moed gevonden om verder aan m'n herstel te werken of zoiets.
Geniet van het zonnetje allemaal!
Vraagje aan degenen met zo'n goeie structuur: hoe doen jullie dat met uitzonderingen, bv. een late activiteit of iets anders dat niet in die structuur past? Merken jullie de invloed als je je een tijdje minder aan die structuur houdt?
Hier is het weer een klein beetje opgeklaard, weer wat moed gevonden om verder aan m'n herstel te werken of zoiets.
Geniet van het zonnetje allemaal!
woensdag 20 april 2016 om 16:55
Hoi allemaal!
Allereerst een knuffel voor iedereen, ik heb alleen geen tips of adviezen voor jullie, aangezien ik denk dat ik nu zelf tegen een burn-out aanloop/inzit.
Ik hoop daarom dat jullie misschien wel tips voor mij hebben.
Ik heb ook niet het hele topic gelezen maar wat een herkenning al in de eerste posts.
Ik moet wel redelijk wat uren maken in mijn werk en ben er 24/7 verantwoordelijk voor. Echter denk ik dat het bij mij ook meer ligt in mijn karaktereigenschappen, ik werk samen met een familielid en ik heb het gevoel nooit te kunnen voldoen. (Hij geeft mij dit gevoel door zijn denkwijze, hoe hij over dingen praat, kritiek, enz)
Ook in mijn relaties kwam/komt het me niet goed genoeg voelen terug, maar deze deden wél hun best me dat gevoel te geven.
Nadat ik de laatste weken weinig meer kon, meerdere klachten had, maar de dokter ben geweest voor bloedprikken, gaf een vriendin aan dat ik het ergens anders moest zoeken. En na wat zoeken op internet vond ik iets te veel herkenning.....
Nu ga ik morgen weer naar de dokter, nadat de uitslagen van vorige tests allemaal goed waren. Mijn vraag; ga ik de dokter zelf die kant op sturen? Ik voel me zo'n aansteller.. Ik weet allemaal wel wat ik anders moet doen maar ik krijg de ruimte in mijn werk niet. Ik hoop deze wel te krijgen als de dokter vaststelt wat het écht is.
Tips zijn welkom, maar ik vind het al fijn het even van me af te typen.
Allereerst een knuffel voor iedereen, ik heb alleen geen tips of adviezen voor jullie, aangezien ik denk dat ik nu zelf tegen een burn-out aanloop/inzit.
Ik hoop daarom dat jullie misschien wel tips voor mij hebben.
Ik heb ook niet het hele topic gelezen maar wat een herkenning al in de eerste posts.
Ik moet wel redelijk wat uren maken in mijn werk en ben er 24/7 verantwoordelijk voor. Echter denk ik dat het bij mij ook meer ligt in mijn karaktereigenschappen, ik werk samen met een familielid en ik heb het gevoel nooit te kunnen voldoen. (Hij geeft mij dit gevoel door zijn denkwijze, hoe hij over dingen praat, kritiek, enz)
Ook in mijn relaties kwam/komt het me niet goed genoeg voelen terug, maar deze deden wél hun best me dat gevoel te geven.
Nadat ik de laatste weken weinig meer kon, meerdere klachten had, maar de dokter ben geweest voor bloedprikken, gaf een vriendin aan dat ik het ergens anders moest zoeken. En na wat zoeken op internet vond ik iets te veel herkenning.....
Nu ga ik morgen weer naar de dokter, nadat de uitslagen van vorige tests allemaal goed waren. Mijn vraag; ga ik de dokter zelf die kant op sturen? Ik voel me zo'n aansteller.. Ik weet allemaal wel wat ik anders moet doen maar ik krijg de ruimte in mijn werk niet. Ik hoop deze wel te krijgen als de dokter vaststelt wat het écht is.
Tips zijn welkom, maar ik vind het al fijn het even van me af te typen.
woensdag 20 april 2016 om 20:25
Rondbontje: wat zijn je klachten precies?
Ik denk dat, als je bloeduitslagen okay zijn, de dokter vanzelf die kant op stuurt.
In ieder geval heel veel sterkte.
Naoko : ik heb ook te weinig structuur! Dat is ook praktisch onmogelijk met 3 kids.
Het is hier een weekje redelijk goed gedaan, en bam, daar issie weer.
De terugval!
Net nu we een weekend weggaan.
Ik weet nu dus al dat ik daar overal op ga letten en uiteindelijk geen minuut geniet.
Heb t zo benauwd elke keer.
Dat vind ik t irritantste.
Genoeg over mij.
Sterkte iedereen die in een dip zit.
Ik denk dat, als je bloeduitslagen okay zijn, de dokter vanzelf die kant op stuurt.
In ieder geval heel veel sterkte.
Naoko : ik heb ook te weinig structuur! Dat is ook praktisch onmogelijk met 3 kids.
Het is hier een weekje redelijk goed gedaan, en bam, daar issie weer.
De terugval!
Net nu we een weekend weggaan.
Ik weet nu dus al dat ik daar overal op ga letten en uiteindelijk geen minuut geniet.
Heb t zo benauwd elke keer.
Dat vind ik t irritantste.
Genoeg over mij.
Sterkte iedereen die in een dip zit.
woensdag 20 april 2016 om 20:49
@ ninosz
Al jaren, met vlagen; me echt niet goed genoeg voelen, daardoor niet genoeg uit mijn handen krijgen, daardoor mezelf bevestigen dat ik niet goed genoeg ben, vaak verkouden/ziek zijn, veel piekeren, leuke dingen laten omdat ik anders niet fit genoeg ben voor werk, geen zin hebben dingen te doen die energie kosten.
De laatste maand, en laatste weken steeds erger; hoofdpijn/vol hoofd, gevoel alsof ik mijn ogen niet meer 'scherp gesteld krijg', nek en rugpijn (ben erachter gekomen dat ik altijd gespannen lig/zit), benen en armen extreem moe/ werk niet meer kunnen doen na ff werken, ik tril eigenlijk constant en hart klopt vaak snel, alsof ik zenuwachtig ben...
Hoop dat ik het een beetje duidelijk uit kan leggen.
Al jaren, met vlagen; me echt niet goed genoeg voelen, daardoor niet genoeg uit mijn handen krijgen, daardoor mezelf bevestigen dat ik niet goed genoeg ben, vaak verkouden/ziek zijn, veel piekeren, leuke dingen laten omdat ik anders niet fit genoeg ben voor werk, geen zin hebben dingen te doen die energie kosten.
De laatste maand, en laatste weken steeds erger; hoofdpijn/vol hoofd, gevoel alsof ik mijn ogen niet meer 'scherp gesteld krijg', nek en rugpijn (ben erachter gekomen dat ik altijd gespannen lig/zit), benen en armen extreem moe/ werk niet meer kunnen doen na ff werken, ik tril eigenlijk constant en hart klopt vaak snel, alsof ik zenuwachtig ben...
Hoop dat ik het een beetje duidelijk uit kan leggen.
donderdag 21 april 2016 om 09:19
Hoi Rondbontje, dat klinkt allemaal erg herkenbaar en zijn serious warning signals, waar je echt naar moet luisteren! Ik zou het echt allemaal op tafel gooien bij de arts en ook vragen of hij het verstandig acht dat je nog doorwerkt nu. Ik denk eerlijk gezegd dat je echt wel een break nodig hebt en hopelijk voel je je door die rust snel wat beter. Want als je echt over het randje valt de burnout in, kan het heel lang duren voor je weer op de rit zit, en als je daar nu nog niet zit, dan denk ik wel echt vlak daarvoor. Niet leuk
Ik ken het, zo'n 24/7 bereikbaar-baan, dat kan echt aan je vreten he... Zeker als je een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebt, onzeker, of perfectionistisch bent. Mss goed idee om eens met een psycholoog te praten? Of een burnout coach? Of misschien heeft de huisarts een ander idee voor iets in jou regio- cursus mindfulness of yoga of psychosomatische fysio...
Sterkte en blijf gerust hier schrijven als je de behoefte voelt!
x
Ik ken het, zo'n 24/7 bereikbaar-baan, dat kan echt aan je vreten he... Zeker als je een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebt, onzeker, of perfectionistisch bent. Mss goed idee om eens met een psycholoog te praten? Of een burnout coach? Of misschien heeft de huisarts een ander idee voor iets in jou regio- cursus mindfulness of yoga of psychosomatische fysio...
Sterkte en blijf gerust hier schrijven als je de behoefte voelt!
x
donderdag 21 april 2016 om 10:31
Ninosz, je terugval, komt die er misschien net ómdat jullie een weekend weggaan? Ik begin meer en meer bij mezelf te ontdekken dat het vaak de angst voor dat iets niet goed zal gaan of ik me ergens moe/wazig zal voelen, me de das om doet.
Dat letten op jezelf is me bekend. M'n psych raadde me eens aan om te proberen jezelf op vaste tijdstippen een paar keer per dag te monitoren/te reviewen hoe het gaat, om het zo de rest van de dag bewuster/makkelijker te kunnen loslaten. Misschien helpt dat?
Rondboontje, welkom hier. Je signalen klinken ook hier bekend, en zoals Bloem zegt, stuur gerust de dokter in een richting, want de weg terug is vele malen langer wanneer je echt helemaal bent gecrasht, dus als dat nog te vermijden is, doen! Sterkte alleszins!
Dat letten op jezelf is me bekend. M'n psych raadde me eens aan om te proberen jezelf op vaste tijdstippen een paar keer per dag te monitoren/te reviewen hoe het gaat, om het zo de rest van de dag bewuster/makkelijker te kunnen loslaten. Misschien helpt dat?
Rondboontje, welkom hier. Je signalen klinken ook hier bekend, en zoals Bloem zegt, stuur gerust de dokter in een richting, want de weg terug is vele malen langer wanneer je echt helemaal bent gecrasht, dus als dat nog te vermijden is, doen! Sterkte alleszins!
donderdag 21 april 2016 om 12:12
Bedankt voor het begrip!
Ik ben net weer bij de dokter geweest, hij kent ongeveer mijn situatie gelukkig en begrijpt me ook, en dacht dat het inderdaad zo niet langer ging. Hij wist ook niet direct een oplossing maar vroeg wat ik dacht/wilde enz. nu gaat hij in ieder geval een keer naar degene toe waar ik mee samenwerk, zodat die het van een ander hoort dan van mij. Ik hoop dat ik hierdoor wat meer begrip krijg en daardoor ook rust.
Ik ben net weer bij de dokter geweest, hij kent ongeveer mijn situatie gelukkig en begrijpt me ook, en dacht dat het inderdaad zo niet langer ging. Hij wist ook niet direct een oplossing maar vroeg wat ik dacht/wilde enz. nu gaat hij in ieder geval een keer naar degene toe waar ik mee samenwerk, zodat die het van een ander hoort dan van mij. Ik hoop dat ik hierdoor wat meer begrip krijg en daardoor ook rust.
donderdag 21 april 2016 om 12:20
(Ik ben even overgestapt op de laptop)
We hebben het ook over je tip gehad van een psych/coach, alleen ik ben al een tijdje bij een psych geweest voor het "niet goed genoeg voelen". Toen hebben we dit ook besproken en ik vind eigenlijk dat de ander er nu iets aan mag doen zodat hij mij beter kan begrijpen, in plaats van in zijn eigen wereldje te blijven zitten.
Misschien dat een coach of cursus wel iets is, zodat ik het voor mezelf beter van me af kan zetten, weerbaarder ben enz.
Ik denk er zeker over na! Het is zoeken naar iets wat past.
Ik herken ook wat Naoko zegt, misschien wel in een andere context, dat je juist spanning krijgt van het bang zijn voor dat het weer misgaat. Zoals wordt gezegd: men lijdt het meest van het lijden dat hij vreest. Kan dit misschien bij jou ook zo zijn?
Als je daarachter komt, kun je er misschien ook op een andere manier mee omgaan, wat je dan weer beter helpt.
We hebben het ook over je tip gehad van een psych/coach, alleen ik ben al een tijdje bij een psych geweest voor het "niet goed genoeg voelen". Toen hebben we dit ook besproken en ik vind eigenlijk dat de ander er nu iets aan mag doen zodat hij mij beter kan begrijpen, in plaats van in zijn eigen wereldje te blijven zitten.
Misschien dat een coach of cursus wel iets is, zodat ik het voor mezelf beter van me af kan zetten, weerbaarder ben enz.
Ik denk er zeker over na! Het is zoeken naar iets wat past.
Ik herken ook wat Naoko zegt, misschien wel in een andere context, dat je juist spanning krijgt van het bang zijn voor dat het weer misgaat. Zoals wordt gezegd: men lijdt het meest van het lijden dat hij vreest. Kan dit misschien bij jou ook zo zijn?
Als je daarachter komt, kun je er misschien ook op een andere manier mee omgaan, wat je dan weer beter helpt.
donderdag 21 april 2016 om 14:58
Hier een huisarts die het niet nodig vond dat ik minder zou gaan werken, ze vond me ook niet zo gestresst en het verhaal wat ik twee weken terug aan haar vertelde (Samenvatting van afgelopen jaar) kwam totaal niet aan. Wel antidepressivum mee gekregen en verder niets. Ja, morgen telefonische evaluatie. Ik ga aangeven dat ik ook bij de praktijk ondersteuner langs wil. Je kunt toch niet alleen medicijnen voorschrijven en dat als de volledige oplossing beschouwen?
zaterdag 23 april 2016 om 09:58
quote:_Naoko_ schreef op 21 april 2016 @ 10:31:
Ninosz, je terugval, komt die er misschien net ómdat jullie een weekend weggaan? Ik begin meer en meer bij mezelf te ontdekken dat het vaak de angst voor dat iets niet goed zal gaan of ik me ergens moe/wazig zal voelen, me de das om doet.
Dat letten op jezelf is me bekend. M'n psych raadde me eens aan om te proberen jezelf op vaste tijdstippen een paar keer per dag te monitoren/te reviewen hoe het gaat, om het zo de rest van de dag bewuster/makkelijker te kunnen loslaten. Misschien helpt dat?
Rondboontje, welkom hier. Je signalen klinken ook hier bekend, en zoals Bloem zegt, stuur gerust de dokter in een richting, want de weg terug is vele malen langer wanneer je echt helemaal bent gecrasht, dus als dat nog te vermijden is, doen! Sterkte alleszins!
Ja dat is het mede denk ik.
We zijn er nu.
Prachtig huisje, kids lief, man geniet, en ik doe mn ding.
Wel lichte zenuwen in mn maag.
Is dat ook bekend hier?
Vind ZOIETS ZÓ BALEN!
En piekeren om niks.
Ga toch proberen t beste ervan te maken.
Ninosz, je terugval, komt die er misschien net ómdat jullie een weekend weggaan? Ik begin meer en meer bij mezelf te ontdekken dat het vaak de angst voor dat iets niet goed zal gaan of ik me ergens moe/wazig zal voelen, me de das om doet.
Dat letten op jezelf is me bekend. M'n psych raadde me eens aan om te proberen jezelf op vaste tijdstippen een paar keer per dag te monitoren/te reviewen hoe het gaat, om het zo de rest van de dag bewuster/makkelijker te kunnen loslaten. Misschien helpt dat?
Rondboontje, welkom hier. Je signalen klinken ook hier bekend, en zoals Bloem zegt, stuur gerust de dokter in een richting, want de weg terug is vele malen langer wanneer je echt helemaal bent gecrasht, dus als dat nog te vermijden is, doen! Sterkte alleszins!
Ja dat is het mede denk ik.
We zijn er nu.
Prachtig huisje, kids lief, man geniet, en ik doe mn ding.
Wel lichte zenuwen in mn maag.
Is dat ook bekend hier?
Vind ZOIETS ZÓ BALEN!
En piekeren om niks.
Ga toch proberen t beste ervan te maken.
zaterdag 23 april 2016 om 10:42
@Femke, ik dacht inderdaad dat ze juist altijd probeerde het eerst zonder pillen op te lossen. Je moet zeker naar de praktijkondersteuner vragen om het probleem aan te pakken!
Jammer dat je huisarts er zo mee omgaat, dat is niet fijn, maar ga er dan zelf wel achterheen!
@ninosz
Probeer niet te gaan balen dat je voelt wat je voelt, laat het er gewoon zijn.. Je zult merken dat je er dan minder last van hebt. Accepteer het! Laat het los, jij voelt je nu gewoon zo, punt. En dat mag gewoon.
(Nee niet zelf verzonnen)
Jammer dat je huisarts er zo mee omgaat, dat is niet fijn, maar ga er dan zelf wel achterheen!
@ninosz
Probeer niet te gaan balen dat je voelt wat je voelt, laat het er gewoon zijn.. Je zult merken dat je er dan minder last van hebt. Accepteer het! Laat het los, jij voelt je nu gewoon zo, punt. En dat mag gewoon.
(Nee niet zelf verzonnen
)
